SÂłowem wstĂŞpu. Wszelkie prawa zastrzeÂżone.
PostaÌ Rafaela Bieleckiego i jego przygody w ca³oœci nale¿¹ do Aniki Stasiùskiej oraz Wydawnictwa Kotori. Kopiowanie jakikolwiek fragmentów lub ca³oœci bez wczeœniejszej pisemnej zgody wydawcy zabronione.

Tom pierwszy w wersji blogowej znajduje siĂŞ na stronie:
Rafael Bielecki Yaoi - tutaj równie¿ znajduj¹ siê odnoœniki do ksiêgarni internetowych, w których mo¿na kupiÌ papierow¹ wersjê ksi¹¿ki.
Uwaga - treÂści na blogu nie sÂą przeznaczone dla osĂłb poniÂżej 16 lat. Blog o tematyce homoseksualnej. Zawiera wulgarne sÂłownictwo.



WPIS 1: ZaczĂŞÂła siĂŞ gehenna...


Wiecie jak to jest, gdy Âśpisz sobie bÂłogim snem niewinnego i nagle ze zdwojonÂą mocÂą w twoje lewe ucho uderza kiczowaty dzwonek O-Zone? Nie? Koniecznie sprĂłbujcie, zabawa przednia!
W³aœnie w taki zajefajny sposób wsta³em z ³ó¿ka w pewien wrzeœniowy poranek, który mia³ rozpocz¹Ì kolejn¹ dziesiêciomiesiêczn¹ gehennê w Paùstwowym Wiêzieniu Dla Nieprzystosowanych. Ta, dobrze zgadliœcie. Z kalendarza œciennego szczerzy³a do mnie k³y data 1 wrzeœnia.
– Co za nieludzcy ludzie… – mrukn¹³em pocierajÂąc zalepione ¿ó³tawÂą substancjÂą Âślepia. Po omacku dobrn¹³em do kibla i zapaliÂłem ÂświatÂło, ktĂłre podziaÂłaÂło na mnie jak na wampira – Carramba, codzienny koszmar powrĂłciÂł!
JakimÂś cudem dotarÂłem do zlewu (wymazanego czerwonym lipqlosem starszej – ten potwĂłr Ewka chyba postanowiÂł sprĂłbowaĂŚ zrobiĂŚ z siebie kobietĂŞ, ale jakoÂś nadal prezentuje siĂŞ jak maÂłoletni transwestyta) i uÂżyÂłem kranu do docucenia siĂŞ do koĂąca. Nie obyÂło siĂŞ bez ogĂłlnej demolki wnĂŞtrza – kto normalny wiesza pó³ki na wysokoÂści Âłokcia przeciĂŞtnego szesnastolatka?!
– Psia karma… – stĂŞk poszkodowanego (czyli mnie przygniecionego jakimiÂś duperelami starszej oraz zuÂżytymi chusteczkami do nosa) wyrwaÂł siĂŞ z jego ust. – Czy to aby zgodne z przepisami BHP…?
Jakimœ cudem uda³o mi siê pozbieraÌ moje marne szcz¹tki z pod³ogi i stan¹Ì w miarê prosto. Z lustra jopi³ siê na mnie pó³nagi szesnastolatek z czarnym stogiem siana na g³owie i mêtnymi zielonymi oczami. Podobieùstwo do cz³owieka w tym momencie 49/100.
Omal nie dostaÂłem zawaÂłu gdy nagle coÂś zaczĂŞÂło dobijaĂŚ siĂŞ do drzwi.
– Haly, wyÂłaÂź! MusĂŞ siusiu! Sybko! A mami powiedziala, ze mas mnie zaplowadziĂŚ do psedskola!
No tak. Ewka wstaÂła. Dlaczego ja nienawidzĂŞ czterolatkĂłw?!
– Ewka, miaÂłaÂś tak na mnie nie mĂłwiĂŚ! – rykn¹³em do dzieciaka. OdkÂąd obejrzaÂła wszystkie czĂŞÂści Harry’ego Pottera, sprytna szczeniara nazywa mnie „Harry” – A szczaĂŚ idÂź na dwĂłr!
– POWIEM MAAMIEE!
Jeah. Standardowy poranek w domu Bieleckich. Jeden Wielki Ryk. ObojĂŞtnie siĂŞgn¹³em po bia³¹ koszulĂŞ (nie Âżebym ubieraÂł siĂŞ w garniak – zakÂładam dÂżinsy) i zaÂłoÂżyÂłem jÂą od niechcenia.
– Rafael… – UsÂłyszaÂłem zaspany gÂłos mamy.
– Jezu, rozumiem aluzjĂŞ! – postaraÂłem siĂŞ nie wybuchn¹Ì. Nie doœÌ, Âże kolejny dziesiĂŞciomiesiĂŞczny wyrok, to jeszcze czteroletnia hybryda na karku. ChwyciÂłem swĂłj dezodorant (ustawiony w szafce puÂłapce – Ewka wszĂŞdzie musi wepchn¹Ì swoje brudne Âłapiszony) i wypadÂłem z kibla barykadujÂąc siĂŞ w pokoju.
Moja kwatera (zazwyczaj) przypomina coÂś poÂśredniego miĂŞdzy rupieciarniÂą a wysypiskiem. PodÂłoga zawalona ciuchami (majtki i skarpetki – miaÂżd¿¹ca przewaga), pod oknem stosik pism o fantastyce, na biurku malownicze Âśmietnisko stworzone ze starych podrĂŞcznikĂłw, kartek z bazgroÂłami, poÂłamanymi szczÂątkami najprzeró¿niejszych dÂługopisĂłw, o³ówkĂłw i kredek. Jedyne (w miarĂŞ) czyste miejsce stanowiÂło biurko z kompem i pó³ki z moimi ukochanymi ksi¹¿kami. Matka non stop mi truje o sprzÂątaniu „tej zapadÂłej nory”, ale ja tam tego nie sÂłucham.
Ubra³em siê doœÌ szybko i w pe³nym rynsztunku, wyposa¿ony w notatnik i cienkopis, wyby³em do kuchni.
– Rafael, zaprowadzisz EwciĂŞ do przedszkola.
– Ta maÂła cholera nie daje mi siĂŞ odlaĂŚ do koĂąca! SÂąsiadka prowadzi swojego potwora, nie moÂże zabraĂŚ i naszego?!
– Rafael!
– A moÂże tak zaczniesz zdrabniaĂŚ moje imiĂŞ?! – zirytowaÂłem siĂŞ. – Do Ewki wiecznie gaworzysz „Ewciu, EwuĂąciu, Ewulku” aÂż mnie mdli, ale do mnie to tylko klasyczne i hitlerowskie „Rafael”!
– Hitlerowskie? – mama parsknĂŞÂła Âśmiechem – Zaprowadzisz ma³¹ do przedszkola, bo ci po drodze.
Taa, pewnie, wstÂąpiÂł do PiekieÂł, po drodze mu byÂło. A za rogiem zahaczyÂł jeszcze o spoÂżywczy, Âżeby mieĂŚ piwo i przekÂąski.
– Jasssssne, tak samo mi po drodze, jak ChiĂączykowi na Stadion Europa z Chin poprzez AmerykĂŞ PoÂłudniowÂą – burkn¹³em ponuro, ÂłypiÂąc na to dziecko Hiroszimy wzrokiem zÂłego bulteriera.
– Rafael, nie k³óÌ siĂŞ ze mnÂą. Ja nie dam rady jej odprowadziĂŚ, zaraz muszĂŞ wyjœÌ do biura… – matka zerknĂŞÂła na zegarek.
– Znaj ÂłaskĂŞ pana dla jego wiernych poddanych. I zwierzÂąt.
– Maaaamooo! Haly nazwaÂł mnie zwiezaaaakiem!
– MaÂłpa.
– MAAAAMOOO!
– Rafael! Zachowujesz siĂŞ jak dzieciak!!!
Pfff! Ja?! Jak dzieciak?! Jeszcze czego! FOCH.
Odfochn¹³em siê, widz¹c kanapki z szynk¹ i ogórkiem na talerzu. Hmmm, ten ogórek jakiœ podejrzanie zielony, ale niech bêdzie, z racji braku musli ten jeden jedyny raz mogê przetrwaÌ w warunkach polowych. Odbiorê to sobie z nawi¹zk¹.
Ledwie zd¹¿y³em poch³on¹Ì mój codzienny przydzia³ œniadaniowy, zegarek oznajmi³ mi, ¿e czas zebraÌ dupê w troki i ruszyÌ swoje zw³oki w stronê rzeŸni.
Ayyy… mama. Po drodze skrojĂŞ jeszcze sobie garnitur do trumny i zajrzĂŞ do notariusza z testamentem. Brudne skarpetki zapisaÂłem w spadku siostrze, resztĂŞ spaliĂŚ.
Chc¹c nie chc¹c wzi¹³em tego potwora za rêkê i poprowadzi³em w stronê Katowni Przedszkolanek. Swoj¹ drog¹ te kobiety to masochistki. Seryjni zabójcy w wiêzieniach stanowych s¹ ³agodniejsi ni¿ banda Krasnali w wieku czterech lat. Wola³bym siedzieÌ w jednej celi z bossem mafii/Osama bin Ladenem/Kub¹ Rozpruwaczem/Hannibalem Lecterem/Laleczk¹ Chucky dziesiêÌ lat, ni¿ spêdziÌ piêtnaœcie minut na oddziale przedszkolnym. Szybko by mnie chyba stamt¹d wywieŸli. równie¿ na oddzia³, ale ten psychiatryczny.
– Haly, zobac, listki lobiom siĂŞ takie bzydkie, a ta kaÂłuza jest brudna, o psejechal samochĂłd, o piesek zascekal, ojej, zawial wietsyk, oooo, wlĂłbelek! Haly, mam lĂłzcke! Kijasek to moja lĂłzcka od tego pana z blodÂą! A ja chce Hogwalt, chce tego piesa, takiego calnego…
Ma ktoÂś coÂś ostrego, czym moÂżna by wypruĂŚ flaki temu trajkoczÂącemu bachorowi?!
Usilnie staraÂłem siĂŞ zag³êbiĂŚ w brudach wÂłasnego ego, ale niestety, piskliwy alcik „Ewci” doprowadzaÂł mojÂą jaŸù do krwawych zamachĂłw na mojÂą psychikĂŞ. Nic, jeno RZEÂŹNIA!
Nie zwracaj uwagi, nie zwracaj uwagi, nie zwracaj uwagi…
JEB!
Kurrr*a, ale otwĂłrz oczy i UWAÂŻAJ NA LATARNIE, DEBILU LUKROWANY!
Ockn¹³em siê na ziemi w stanie z lekka oszo³omionym. Ewka sta³a obok mnie i zwija³a siê ze œmiechu, ludzie ju¿ wykrêcali numery do najbli¿szego psychiatryka a ja zastanawia³em siê, czy ten ból to a¿ ból, czy tylko ból.
– Haly, no wies co? Tseba byÂło uzyĂŚ tego magicznego oka takiego pana co nie byÂł panem…
Taaak, mĂłw mi jeszcze, ja ciĂŞ popieszczĂŞ… dwieÂście dwadzieÂścia. PozbieraÂłem swoje mizerne szczÂątki z ziemi i otrzepaÂłem siĂŞ w stylu „Nic mi nie jest, nowy garniak za tysiaka w Âświetnym stanie”.
– Idziemy, zanim zrobiĂŞ sobie z ciebie gustowny neseserek – warkn¹³em do potwora i pociÂągn¹³em za Âłapsko w odpowiednim kierunku.
– Neferefererek? – Ewka spojrzaÂła na mnie niepewnie. – POOOOWIEM MAAAMIE!
Ludzie, sprzedam dzieciaka. Szybko i tanio, bez zbĂŞdnych formalnoÂści. ZwrotĂłw nie przyjmujĂŞ, ale mogĂŞ obiecaĂŚ, Âże czasami was wspomnĂŞ. Czasami. Nie za czĂŞsto, ale jednak.
– A mĂłw se co chcesz. Strajkuj, pikietuj, zakÂładaj zwiÂązki zawodowe a nawet ogÂłoÂś gÂłodĂłwkĂŞ. BĂŞdzie wiĂŞcej Âżarcia dla mnie – burkn¹³em, ciÂągnÂąc EwkĂŞ za ÂłapĂŞ jak jamnika na smyczy.
– Haly, dlacego wlĂłbelki Âśpiewajom?
Bo kurrrr*a majÂą taki kaprys!
– Nie wiem, co ja, ornitolog?! Zapytasz paniÂą przedszkolankĂŞ!
O ile kobiecina przeÂżyje atak piĂŞtnastki rozwrzeszczanych zasrajmajtkĂłw.
– A co to onitogolog?
…
– Zamkniesz siĂŞ wreszcie, czy mam ciĂŞ zapakowaĂŚ do czarnego plastikowego wora? – spojrzaÂłem groÂźnie na dzieciaka i w tej samej chwili zalegÂła bÂłoga cisza. Oczy Ewki powiĂŞkszyÂły siĂŞ jak Kotu w Butach, brĂłdka zadrÂżaÂła profesjonalnie… O cholera, tylko nie to! – Ewka, proszĂŞ, nie wyj, dam ci cukierka!
Korupcja osi¹gnê³a samoœwiadomoœÌ i przekupi³em bestiê przeterminowanym micha³kiem. Po piêtnastu minutach dobrnêliœmy do celu.

PRZEDSZKOLE DÊBOWE POD PATRONATEM MIKO£AJA KOPERNIKA

Ta tabliczka powinna gÂłosiĂŚ: „Uwaga – maÂłoletni bandyci! Nie dokarmiaĂŚ i nie draÂżniĂŚ.”
Przed budynkiem k³êbiÂł siĂŞ tÂłum piszczÂących, wyjÂących i wrzeszczÂących zaraz. MamuÂśki jak kwoki tuliÂły to-to do siebie i wychwalaÂły, co to-to potrafi. Taa, wyÂżera pÂłatki go³¹ ÂłapÂą, zÂżera szminki, wkÂłada kredki w… niewaÂżne w co i nie zawsze sobie, uÂżywa garĂłw w celach muzycznych… mam wyliczaĂŚ dalej, czy zrobiÂło wam siĂŞ wystarczajÂąco sÂłabo?
S¹siadka ze swoj¹ hybryd¹ perorowa³a po prawej, ta jej oœmiornica Izulka d³uba³a w nosie. Wspomnia³em te¿, ¿e podgatunek dzieciêcy spo¿ywa zawartoœÌ komór nosowych w hurtowych iloœciach? Nie? No to ju¿ wiecie. Ewulka na widok Izulka zauwa¿alnie powesela³a i z tej radoœci postanowi³a wykorzystaÌ moje ramiê jako lianê do pouwieszania siê i wypiszczenia kilku niezrozumia³ych s³ów.
– Tak… idÂź do psiapsi, widaĂŚ, Âże nie moÂżecie siĂŞ siebie doczekaĂŚ – pchn¹³em pomyÂłkĂŞ genetycznÂą w kierunku tamtej. Ewka i Izulek obwÂąchiwaÂły siĂŞ chwilĂŞ, oglÂądajÂąc nawzajem swoje gumeczki, bransoleteczki i kiecuszki, po czym zaczĂŞÂły kwiczeĂŚ w jakimÂś mandaryĂąskim dialekcie, wymieniajÂąc poglÂądy na temat wspó³czesnej mody wÂśrĂłd piĂŞciolatkĂłw. StwierdziÂłem, Âże nie zdzier¿ê. – Pani RyÂłowa, ja zostawiĂŞ tÂą ma³¹ chole… EwwwwciĂŞ – W ostatniej chwili opanowaÂłem swĂłj swawolny jĂŞzyk i soczyÂście zaakcentowaÂłem imiĂŞ potwora. – SpieszĂŞ siĂŞ z deka, bo ten tego, autobusy, tramwaje i tego, no… taksĂłwki…
ZmyÂłem siĂŞ jak najszybciej, nie czekajÂąc na odmowĂŞ.
Ledwie znalaz³em siê za rogiem, odetchn¹³em z ulg¹.
Do szesnastej wolnoœÌ. Bachora odbierze stara, wiêc siê nie bêdê musia³ tu fatygowaÌ po raz wtóry.
Ruszy³em ulic¹ w kierunku mojego Zak³adu Dla Psychicznie Chorych. Momentalnie mój humor owin¹³ siê w czarny kocyk i zaszy³ gdzieœ w k¹cie, u¿alaj¹c nad sob¹ w sposób niegodny mê¿czyzny.
Pierwszy dzieĂą Liceum. Ach i och. Po prostu cud, miĂłd, orzeszki. Nowa buda, nowi kumple, albo ich totalny brak, no i jak tu siĂŞ nie cieszyĂŚ widokiem nauczycieli ostrzÂących sobie na mnie zĂŞby? Ale, ale, jest jeszcze lepsza opcja. Fortuna sprawiÂła mi chujowÂą niespodziankĂŞ i zainstalowaÂła mnie w szkole dla kujonĂłw. Taaak, to ci geniusze, co nie majÂą Âśredniej wyÂższej niÂż 6,0 i niÂższej niÂż 5,8. A teraz ja mam tam wegetowaĂŚ trzy lata. I chyba wiem w jak okrutny sposĂłb zabiĂŚ wÂłasnÂą matkĂŞ, ktĂłra to ZMUSIÂŁA MNIE do zÂłoÂżenia tam papierĂłw. Naiwnie sÂądziÂłem, Âże siĂŞ nie dostaÂłem.
I chu*nia z grzybniÂą z przeproszeniem dzieci.
To szkoÂła prowadzona przez desperatĂłw dla desperatĂłw. Niestety, Âże desperatĂłw, ktĂłrzy chcÂą siĂŞ zakatowaĂŚ naukÂą na ÂśmierĂŚ jest coraz mniej a desperatĂłw prowadzÂących owÂą placĂłwkĂŞ coraz wiĂŞcej – szkoÂła przeszÂła kryzys i deficyt uczniowski, toteÂż… przyjĂŞli mnie bez szemrania i wÂłaÂściwie z otwartymi ramionami.
ZabijĂŞ swojÂą starÂą. Tak. UrzÂądzĂŞ jej takie piekÂło, przy ktĂłrym dziewiĂŞĂŚ krĂŞgĂłw piekielnych Dantego to Disneyland dla AmerykaĂącĂłw.
SiÂąkn¹³em przejmujÂąco, mijajÂąc grupkĂŞ podstawĂłwkowiczĂłw poubieranych jak nieletnie pingwiny. Ach, byĂŚ mÂłodym i nieÂświadomym…
Na takich oto melancholijnych myÂślach spÂłynĂŞÂła mi podró¿ i wreszcie stan¹³em przed moim radosnym zakÂładzikiem. W sumie nie jest tak Âźle, przecieÂż oblatujÂący tynk moÂże byĂŚ przyprawÂą do saÂłatek, kraty w oknach dajÂą poczucie bezpieczeĂąstwa i ciepÂła oÂśrodka, Âśliskie schody uczÂą uwagi…
Okej, Raf. PierÂś do przodu, nogi do tyÂłu i won do Âśrodka, bo jak siĂŞ spóŸnisz to rĂŞka, noga, mĂłzg na Âścianie i sÂłodka perspektywa zdrapywania szpachelkÂą z podÂłogi. Nie przejmuj siĂŞ, jeÂśli bĂŞdÂą patrzeĂŚ na ciebie jak na debila – z wyglÂądem Pottera to normalna reakcja. ZastanowiÂło mnie jedno… dlaczego tu tak cholernie pusto? CzyÂżbym JUÂŻ siĂŞ spóŸniÂł?!
Dobra, Bielecki. Bierzemy rozpĂŞd i zapierdzielamy do sali gimnastycznej!
No i wzi¹³em rozpêd. Taki, querrrva, rozpêd, ¿e wpadaj¹c przez na wpó³ otwarte drzwi do œrodka zaiwani³em ³bem o kant podwojów, notatnik polecia³ lotem kosz¹cym gdzieœ-tam, a ja rykoszetem odbi³em siê od tego¿ kanta i zgrabnie wygleba³em siê na ziemiê, chyba trac¹c przytomnoœÌ.

****

O w mordĂŞ, co za bĂłl… Niech ktoÂś wy³¹czy tÂą wiertarkĂŞ i przyciszy traktor… Wczoraj byÂłeÂś na imprezie, Bielecki, czy jak?! Piccolo ci zaszkodziÂło, czÂłowieku, jak popadniesz w alkoholizm to tak radoÂśnie bĂŞdziesz witaÂł kaÂżdy Poranek Skacowanego…
Po chwili zorientowa³em siê, ¿e wcale nie jest Poranek Skacowanego, jeno uprawia³em stosunek z ptakiem, znaczy siê, wyj**a³em or³a. Ach, ten wdziêk i powab, powinieneœ byÌ Misterem Gracji. A ¿e pobêdziesz pó³ roku na rekonwalescencji w szpitalu rejonowym, to ju¿ inna rozrywka.
Zaraz, zaraz… ta posadzka jest zdecydowanie ZA MIÊKKA i ZBYT PACHNÂĄCA…
– Typowe dla takich poÂłamaĂącĂłw. Hej, Âżyjesz? – KtoÂś szarpn¹³ mnie ostro za ramiĂŞ. OtworzyÂłem oczy, czujÂąc jak zawartoœÌ Âżo³¹dka niebezpiecznie zbliÂża siĂŞ w okolice przeÂłyku a czaszka pulsuje bĂłlem jak diody na dyskotece. W tej samej chwili wrzasn¹³em jak gwaÂłcona dziewica i poderwaÂłem siĂŞ do pozycji siedzÂącej, odskakujÂąc kawaÂłek.
Nade mn¹ pochyla³ siê jakiœ ch³opak z d³ugimi do ³opatek blond w³osami zaczesanymi na prawo. Zimne szare oczy lustrowa³y mnie beznamiêtnie, chocia¿ widaÌ w nich by³o jak¹œ iskrê zainteresowania. Na ustach b³¹ka³ mu siê drwi¹cy uœmieszek, a blade d³onie opar³ na kolanach.
– Có¿ za przejmujÂący sopran, Potter – powiedziaÂł kpiÂąco, unoszÂąc brew. W jednej chwili wyprostowaÂł siĂŞ jak struna, nie silÂąc siĂŞ nawet o pomoc. Przyjemniaczek, naĂŚ jego maĂŚ…
– Jaki Potter… ten pieprzony wyglÂąd! – jĂŞkn¹³em, zbierajÂąc siĂŞ z trudem z ziemi. – Pierwszy dzieĂą i juÂż mam ksywĂŞ, niech to trampek i adidas… Jestem Rafael Bielecki – wyszczerzyÂłem zĂŞby w bolesnym uÂśmiechu, stajÂąc chwiejnie i wyciÂągajÂąc rĂŞkĂŞ do goÂścia. – Ty teÂż do pierwszej humanistycznej?
Ten spojrzaÂł na mojÂą dÂłoĂą z peÂłnym obrzydzenia zdziwieniem, po czym przeniĂłsÂł wzrok na mojÂą twarz.
– Zaczekaj. Czyli nie jesteÂś Potter? – uniĂłsÂł brew.
OpadÂły mi ramiona.
– Nie, wbrew pozorom nie. Nie czytaÂłem tej idiotycznej serii, ja nawet nie wiem kim byÂł ten caÂły Harry, a tak poza tym, to nie wiem, moÂże znasz innego goÂścia o takiej ksywie, ale ja go nie znam…
W tej samej chwili powiaÂł ciepÂły wietrzyk i uderzyÂł mnie w nozdrza zapach kwiatĂłw.
What the fuck?!
RozejrzaÂłem siĂŞ gwaÂłtownie i szczĂŞka przywitaÂła mi siĂŞ z ziemiÂą.
Nie byÂłem w holu wejÂściowym do szkoÂły.
StaÂłem sobie najzwyklej w Âświecie na jakiejÂś olbrzymiastej ³¹ce poroÂśniĂŞtej trawÂą, z dala poÂłyskiwaÂło stalÂą jezioro, w tle gĂłry i ciemny bĂłr, a w epicentrum tej sielanki…
… staÂł wielgalachny zamek.
O losie, UMARÂŁEM?!
– Ja umarÂłem?! – wrzasn¹³em w panice.
– Tak szybko siĂŞ nie umiera, WBREW POZOROM – odparÂł chÂłodno blondyn. – CoÂś mi siĂŞ widzi, Âże powinienem zaprowadziĂŚ ciĂŞ do dyrektora, bo nie podoba mi siĂŞ twoje zachowanie. – Palcami musn¹³ plakietkĂŞ na swojej piersi i zielone „P” bÂłysnĂŞÂło w sÂłoĂącu, a czarna szata zafalowaÂła na wietrze.
Zaraz.
PrzewiĂą. PowiedziaÂłem „czarna szata”?! Co to za maskarada?! UmarÂłem, majaczĂŞ, ÂśmierĂŚ kliniczna, zatrucie pokarmowe?!
– Jaki masz status krwi? – zapytaÂł znienacka blondyn a ja zbaraniaÂłem.
– Eeee… ARH+… a co? – odpowiedziaÂłem dukliwie. No tak… Witajcie w LO o najwyÂższym poziomie. MuszĂŞ przyzwyczaiĂŚ siĂŞ do widoku takich nawiedzonych goÂści. Za pó³ roku bĂŞdĂŞ ich klonem.
– Czystokrwisty, mieszaniec, czy szlama, idioto – podpowiedziaÂł chÂłopak z politowaniem.
– Eeee…. – Nie popisaÂłem siĂŞ elokwencjÂą, szczerze czuÂłem siĂŞ jak kretyn.
– Idziemy do dyrektora – warkn¹³ chÂłopak, ÂłapiÂąc mnie za nadgarstek, stalowym uÂściskiem miaÂżd¿¹c mi go i powlĂłkÂł w stronĂŞ wejÂścia do zamku.
– Dyrektora?! Zaraz, momencik, kolego, skÂładam apelacjĂŞ od wyroku! Za co, na co i za ile wyjdĂŞ?! A poza tym… kim ty jesteÂś, Âżeby mnie tak szarpaĂŚ i ciÂągaĂŚ po dyrektorach?! – zaoponowaÂłem gwaÂłtownie, wyrywajÂąc siĂŞ blondynowi.
– Lucjusz Malfoy, prefekt Slytherinu. Mam prawo, a nawet obowiÂązek doprowadziĂŚ ciĂŞ do dyrektora Hogwartu – odparowaÂł lodowato zapytany.
Hogwart, Hogwart… what the fucking Hogwart? SkÂądÂś znam tÂą nazwĂŞ, w komorze pamiĂŞciowej wirowaÂł mi mgliÂście jeden z setki monologĂłw Ewki, traktujÂących o tym faflunie, Harrym Potterze.
– Rusz siĂŞ, Bielecki, Dumbledore nie bĂŞdzie czekaÂł wiecznie! – Malfoy znowu zÂłapaÂł mnie za rĂŞkĂŞ i powlĂłkÂł za sobÂą.
Cholera znowu coÂś znajomego, skÂąd ja znam to nazwisko? Hogwart… Dumbledore… To wszystko nie trzyma siĂŞ kupy. Co moje liceum ma z tym wspĂłlnego? SkÂądÂś tego kolesia muszĂŞ znaĂŚ, chyba widziaÂłem go w reklamie proszku do prania…
Do diabÂła z myÂśleniem, mamy pierwszego wrzeÂśnia, z czystym sumieniem mogĂŞ jeszcze nie myÂśleĂŚ.
Zanim siĂŞ zorientowaÂłem, wylÂądowaÂłem w wielkim holu z marmurowÂą podÂłogÂą i Âścianami z ruszajÂącymi siĂŞ obrazami.
GwaÂłtownie spojrzaÂłem na portret po prawej. PrzedstawiaÂł jakiegoÂś starego dziada w przestarzaÂłych szmatach, ktĂłry z niesamowitym zapaÂłem wÂłaÂśnie dÂłubaÂł sobie w dziurce od nosa. Lewej, tak dla potomnoÂści.
O w cholerĂŞ, Raf… PrzywaliÂłeÂś z takÂą si³¹, Âże przyda ci siĂŞ rok rekonwalescencji… Najlepiej w pokoju bez klameczek…
ByÂłbym dalej kontemplowaÂł stan swojej nadwÂątlonej psychiki, gdyby nie kolejna rzecz. Ze Âściany po lewej wystrzeliÂł… duch. KarzeÂłkowaty ludek z szerokÂą mordÂą i zÂłoÂśliwym grymasem na niej zawisÂł w powietrzu przed nami.
– Cholera, duch?! – spanikowaÂłem i odskoczyÂłem do tyÂłu, wdziĂŞcznie wpieprzajÂąc siĂŞ na Lucjusza.
Blondyn w przyspieszonym tempie przywitaÂł siĂŞ z posadzkÂą, ja wylÂądowaÂłem na nim (przynajmniej miaÂłem miĂŞkkie lÂądowanie. Co z tego, Âże samobĂłjcze, trochĂŞ wygody przed ÂśmierciÂą kaÂżdemu siĂŞ naleÂży).
– ZejdÂź ze mnie, idioto! – wydyszaÂł diablo wÂściekÂły chÂłopak i brutalnie zapoznaÂł mnie z zimnÂą glebÂą. WstaÂł zwinnie jak kot, otrzepaÂł szatĂŞ i poprawiÂł wÂłosy – WystraszyÂłeÂś siĂŞ Iryta?!– powiedziaÂł z niesmakiem. – Wstawaj Bielecki! Do diabÂła nie mamy czasu!
– Kogo my tu mamy? DwĂłch przydupasĂłw… – zachichotaÂła zÂłoÂśliwie przeÂźroczysta kreatura i wydobyÂła skÂądÂś dwa nieprzyzwoicie wielkie balony, na bank nie napeÂłnione powietrzem. – Macie prezencik, chÂłopaczki!
WycelowaÂł i…
…rzuciÂł.

----------------

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.