Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Œmierio¿erczyni unios³a ró¿d¿kê i wycelowa³a jej koniec w siostrê.
- Natychmiast wyjdÂź z mojego domu, Rozalio! - wycedziÂła z wÂściekÂłoÂściÂą.
- Czemu wci¹¿ widzisz we mnie wroga? – spytaÂła ciotka z takÂą minÂą, jakby miaÂła zaraz wybuchn¹Ì pÂłaczem.
- WyjdÂź! Ostrzegam ciĂŞ…. – Matka Kim przybraÂła naprawdĂŞ groÂźny wyraz twarzy. JuÂż miaÂła zacz¹Ì mĂłwiĂŚ formuÂłkĂŞ zaklĂŞcia.
- Stello, nie! – krzyknĂŞÂła jej siostra. ÂŁzy zaczĂŞÂły spÂływaĂŚ po jej zwykle wesoÂłej twarzy.
- Crucio! – krzyknĂŞÂła nagle Stella. Rozalia na szczĂŞÂście szybko zareagowaÂła i zrobiÂła unik. ZaklĂŞcie trafiÂło w szklanÂą kulĂŞ stojÂącÂą na biurku. Kula rozbiÂła siĂŞ na milion mikroskopijnych kawaÂłeczkĂłw. Kim ze strachu skuliÂła siĂŞ w kÂącie, koÂło drewnianej, zakurzonej skrzyni.
Wtedy do pokoju wszed³ jej ojciec z uniesion¹ ró¿d¿k¹.
- Rozalia… - powiedziaÂł w zamyÂśleniu.. – Sporo czasu minĂŞÂło…
- Owszem, Stevenie – odpowiedziaÂła chÂłodno ciocia. PrzestaÂła pÂłakaĂŚ, a jej twarz przyjĂŞÂła obojĂŞtny wyraz.
- A teraz wyjdÂź! – warknĂŞÂła Stella. Rozalia wci¹¿ jednak staÂła w miejscu.
- Sama siĂŞ o to prosiÂłaÂś – powiedziaÂła po chwili ÂŚmiercioÂżerczyni, ponownie unoszÂąc ró¿dÂżkĂŞ.
- Nie! – Kim wyskoczyÂła z kÂąta z ró¿dÂżkÂą w dÂłoni i stanĂŞÂła przed ciociÂą.
- Steven! – powiedziaÂła Stella, pstrykajÂąc palcami. Kim patrzyÂła na ojca, ktĂłry coraz szybciej siĂŞ zbliÂżaÂł. Po chwili boleÂśnie Âścisn¹³ jej ramiĂŞ. Dziewczynka przygryzÂła dolnÂą wargĂŞ i z caÂłej siÂły zacisnĂŞÂła piĂŞÂści. PrĂłbowaÂła siĂŞ wyrwaĂŚ, ale z kaÂżdÂą prĂłbÂą uÂścisk ÂŚmiercioÂżercy stawaÂł siĂŞ coraz silniejszy. W oczach Kim zalÂśniÂły Âłzy i osunĂŞÂła siĂŞ na kolana. Ciotka zaczĂŞÂła gorÂączkowo szukaĂŚ czegoÂś w kieszeniach. Po chwili wyciÂągnĂŞÂła ró¿dÂżkĂŞ.
Dwie kobiety staÂły naprzeciw siebie. W pokoju panowaÂła gÂłucha cisza.
- Expeliarmus! – krzyknĂŞÂła po chwili Stella. Ró¿dÂżka Rozalii wypadÂła jej z rÂąk i upadÂła na ziemiĂŞ tuÂż przed jej siostrÂą. Na twarzy Stelli pojawiÂł siĂŞ okrutny uÂśmiech.
- Wingardium Leviosa! – krzyknĂŞÂła. Ró¿dÂżka cioci uniosÂła siĂŞ, a potem szybko wyleciaÂła przez okno. Ciotka znĂłw zaczĂŞÂła pÂłakaĂŚ. ÂŚmiercioÂżerca puÂściÂł ramiĂŞ Kim i podszedÂł do Rozalii. ZÂłapaÂł jÂą w Âłokciach i podniĂłsÂł. Kobieta spuÂściÂła gÂłowĂŞ. WiedziaÂła, Âże jest bezradna. Kim spojrzaÂła na ciotkĂŞ. Rozalia ruchem gÂłowy wskazaÂła miot³ê w przeciwlegÂłym kÂącie pokoju i bezgÂłoÂśnie powiedziaÂła „Uciekaj!”. RoztrzĂŞsiona dziewczynka kiwnĂŞÂła gÂłowÂą. ZaczĂŞÂła maÂłymi kroczkami przemieszczaĂŚ siĂŞ w stronĂŞ miotÂły.
- Avada Kedavra! – usÂłyszaÂła. BÂłysnĂŞÂło zielone ÂświatÂło. Kim wykorzystaÂła ten moment i podbiegÂła do miotÂły. OtworzyÂła drzwi, wybiegÂła i z hukiem zatrzasnĂŞÂła. WypadÂła na korytarz i pognaÂła w stronĂŞ schodĂłw. PrĂłbowaÂła uciec najszybciej, jak tylko umiaÂła. UsÂłyszaÂła za sobÂą kroki. Szybko przebiegÂła nastĂŞpny korytarz i wybiegÂła na podwĂłrko.

DosiadÂła miotÂły, po czym wzbiÂła siĂŞ w powietrze. Nie wiedziaÂła, co teraz zrobi. Silny wiatr wiaÂł jej prosto w twarz. ObejrzaÂła siĂŞ. ZobaczyÂła coÂś, czego siĂŞ w ogĂłle nie spodziewaÂła.
- Ciocia?! – krzyknĂŞÂła zdumiona i podleciaÂła do Rozalii. – Jak ty im…przecieÂż to niemoÂżliwe! Jak ty im uciekÂłaÂś? – zapytaÂła.
- Mam swoje sposoby – odparÂła ciocia z szerokim uÂśmiechem na twarzy. – No, to teraz leĂŚ, potem porozmawiamy. WyglÂąda na to, Âże nas ÂścigajÂą.
Obydwie popĂŞdziÂły najszybciej jak umiaÂły, jednak ÂŚmiercioÂżercy ich doganiali.
- Szybko, tutaj! – zawoÂłaÂła w koĂącu ciotka, nurkujÂąc w stronĂŞ duÂżej, biaÂłej willi. Kim rĂłwnieÂż zanurkowaÂła i po chwili wylÂądowaÂła w kolorowym od kwiatĂłw ogrodzie. SpojrzaÂła w niebo. Jej rodzice prĂłbowali wlecieĂŚ do ogrodu, ale z jakiegoÂś dziwnego powodu nie mogli.
- PĂłki co, jesteÂśmy bezpieczne – powiedziaÂła ciocia. – ChroniÂą nas zaklĂŞcia. No, rozgoœÌ siĂŞ. – dodaÂła z uÂśmiechem.
- To twĂłj dom?! – zapytaÂła zdziwiona dziewczynka.
- Owszem. WejdÂź – Ciotka ruchem rĂŞki zaprosiÂła dziewczynkĂŞ do Âśrodka, po czym otworzyÂła drzwi.
Willa wygl¹da³a przepiêknie. By³a nowoczesna i nadzwyczajnie wrêcz czysta. W salonie znajdowa³ siê doœÌ du¿y kominek. Kim delikatnie przesunê³a po nim palcem. Ani œladu brudu lub sadzy.
- ChodÂź, poka¿ê ci twĂłj pokĂłj – powiedziaÂła ciocia. Kim wraz z RozaliÂą weszÂły po nieskazitelnie czystych schodach na piĂŞtro. Potem na drugie i na trzecie. Wreszcie ciocia zatrzymaÂła siĂŞ przed masywnymi, ciemnymi drzwiami. Dziewczynka z niecierpliwoÂściÂą czekaÂła, aÂż kobieta je otworzy. Wreszcie drzwi otwarÂły siĂŞ na oÂścieÂż, a wtedy Kim przestÂąpiÂła prĂłg pokoju.
Wygl¹da³, jakby by³ urz¹dzony dla królewny. Mia³ œciany oklejone bia³¹ tapet¹ w kwiaty, a na pod³odze le¿a³ okr¹g³y, czerwony dywan. Wszêdzie wisia³y ró¿norodne obrazy w z³otych ramach. Z sufitu zwisa³ poz³acany ¿yrandol. W k¹cie sta³o obszerne ³ó¿ko z kolumienkami i mas¹ poduch. Dziewczynka od razu opad³a na miêkk¹ poœciel.
- Tu jest cudownie! – zawoÂłaÂła z radoÂściÂą.
- CieszĂŞ siĂŞ, Âże ci siĂŞ podoba – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ ciotka. – No, to teraz odpocznij. Masz za sobÂą ciĂŞÂżki dzieĂą.
Kobieta zgasiÂła ÂświatÂło i wyszÂła z pokoju. Kim z radoÂściÂą w tuliÂła siĂŞ w aksamitne poduszki. Nie zd¹¿yÂła jednak zasn¹Ì, na dole usÂłyszaÂła straszny haÂłas i krzyki…

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.