- Tato! Tato, wstawaj!
Harry uchyla zaspane powieki i rozgl¹da siê dooko³a. Obraz jest ca³kowicie zamazany i ledwo rozró¿nia sylwetki skacz¹cych z radoœci dzieci. Siêga wiêc po okulary i delikatnie sadowi je na nosie. Przy wejœciu do sypialni stoj¹ James oraz Albus, których weso³y œmiech od razu budzi Pottera.
- Tato, na dole sÂą prezenty! - wykrzykuje podniecony Albus i podbiega do Harry'ego. - Prezenty, tato! ChodÂź z nami!
- Dobrze, ju¿ dobrze - uspokaja do auror i podnosi siê z ³ó¿ka. Za oknem w p³atkach œniegu powoli wstaje nowy dzieù. Nad ziemi¹ unosi siê delikatna mg³a, która nadaje wszystkiemu wrêcz magicznej atmosfery. Powietrze natomiast wype³nione jest radosnymi okrzykami dzieci, otwieraj¹cymi znajduj¹ce siê pod choinkami prezenty. Podobnie jest równie¿ w rodzinie Potterów.
Harry wspĂłlnie z synami wchodzi do salonu, gdzie czekajÂą na nich Ginny i Lily.
- ZaspaÂłeÂś - zauwaÂża Ginny z przekÂąsem i wstaje z fotela. Harry uÂśmiecha siĂŞ pod nosem. Pani Potter ma na sobie czerwony szlafrok ze wzorem w reniferki oraz czapkĂŞ ÂŚwiĂŞtego MikoÂłaja na gÂłowie. WyglÂąda w tym naprawdĂŞ uroczo.
- WidzĂŞ, Âże Âświetnie sobie radziÂłaÂś beze mnie - stwierdza Harry i skÂłada delikatny pocaÂłunek na jej czole. Ta podnosi na niego wzrok i krĂŞci milczÂąco gÂłowÂą.
- JesteÂś niemoÂżliwy - mĂłwi jedynie, kÂładÂąc dÂłoĂą na jego piersi. Harry juÂż ma coÂś odpowiedzieĂŚ, kiedy miĂŞdzy nich wciska siĂŞ maÂła Lily.
- Plesenty! - wykrzykuje i z wraÂżenia upada na ziemiĂŞ. Ginny czule jÂą podnosi, uÂśmiechajÂąc siĂŞ przy tym.
- Tak, prezenty. Ale tylko dla grzecznych dzieci. ByÂłaÂś grzeczna?
Lily z przekonaniem kiwa g³ówk¹ i na ma³ych nó¿kach biegnie do œwi¹tecznego drzewka. Albus i James zd¹¿yli ju¿ otworzyÌ po³owê swoich prezentów. Oczywiœcie ka¿dy dosta³ po rêcznie szytym swetrze i parze rêkawiczek.
- Ale nudy - marudzi James, odrzucajÂąc sweter na kanapĂŞ. - Czemu ÂświĂŞta zawsze wyglÂądajÂą tak samo? Dlaczego nie moÂże wydarzyĂŚ siĂŞ coÂś niezwykÂłego?
- JesteÂś czarodziejem, James - mĂłwi spokojnie Ginny. - Wszystko, co robisz jest niezwykÂłe.
- SÂłuchaj matki - poucza go Harry, wychodzÂąc z kuchni z kubkiem parujÂącej kawy. - I ciesz siĂŞ, Âże nie mamy Âżadnych niespodzianek. Za moich czasĂłw...
- Tato - wzdycha Albus, ÂściskajÂąc w dÂłoni elektrycznÂą lokomotywĂŞ. - Wszyscy wiemy, co siĂŞ wtedy wydarzyÂło. Chcemy przeÂżyĂŚ to samo! MiaÂłeÂś tyle przygĂłd, a my nie przeÂżyliÂśmy jeszcze ani jednej!
Harry uÂśmiecha siĂŞ do siebie.
- Chcecie przeÂżyĂŚ ÂświÂątecznÂą przygodĂŞ?
- Tak! - wykrzykujÂą zgodnie bracia.
Potter zerka na Ginny z niewinnÂą minÂą.
- Zabieram ich na chwilĂŞ. NiedÂługo wrĂłcimy.
Po tych sÂłowach James i Albus ze Âśmiechem zakÂładajÂą kurtki, czapki, szaliki i ciepÂłe buty. SÂą podekscytowani tym, Âże zaraz przeÂżyjÂą przygodĂŞ z niesamowitym Harrym Potterem.
- UwaÂżajcie na siebie! - sÂłyszÂą jeszcze gÂłos mamy, zanim wypadajÂą na dwĂłr.
- Kocham ciĂŞ! - mĂłwi na poÂżegnanie Harry i zatrzaskuje drzwi.
- To gdzie idziemy? - wypytuje Albus, wpatrujÂąc siĂŞ w ojca jak w obrazek. - Co robimy najpierw?
- Na poczÂątek... ulepiony baÂłwana - mĂłwi Potter i schyla siĂŞ, by nabraĂŚ trochĂŞ Âśniegu.
- BaÂłwana? - pyta niezrozumiale James, obserwujÂąc poczynania taty. - I to ma byĂŚ niesamowite?
- Nie ufasz mi? - pyta Harry i spoglÂąda na syna. - Wiem, co robiĂŞ, a ty powinieneÂś mi zaufaĂŚ.
James jeszcze chwilê krêci nosem, ale w koùcu siê prze³amuje i w trójkê zaczynaj¹ lepiÌ ba³wana. Trwa to doœÌ d³ugo i nie obchodzi siê bez przemoczenia ca³ych ubraù, ale po jakimœ czasie ba³wan wznosi siê majestatycznie przed domem Potterów.
- Cudowny - zachwyca siĂŞ Albus i przytula siĂŞ do niego. - JesteÂś piĂŞkny, panie baÂłwanie.
- Jeœli ci siê podoba, to zobacz, jaki bêdzie teraz - mówi Harry i sprawnym ruchem ró¿d¿ki o¿ywia ba³wana. Œnie¿ny ludek na pocz¹tku nie wie, co siê dzieje, wiêc niemal tratuje Albusa. Kiedy jednak utrzymuje równowagê, rozgl¹da siê dooko³a.
- Poznajcie pana BaÂłwana - przedstawia go Harry i poklepuje baÂłwana po plecach. - Jest ze Âśniegu, wiĂŞc nie potrafi mĂłwiĂŚ, ale to doskonaÂły przyjaciel.
James z niedowierzaniem podchodzi do Ba³wana i wyci¹ga do niego dr¿¹c¹ d³où. Ba³wanek patrzy to na rêkê, to na jego twarz, ale w koùcu delikatnie potrz¹sa wyci¹gniêt¹ d³oni¹.
Tak zaczê³a siê przyjaŸù miêdzy Jamesem i Albusem a œnie¿nym naleœnikiem. Pocz¹tki by³y trudne, ale koniec koùców stali siê bardzo z¿yci. Spotykali siê codziennie i bawili razem od rana do wieczora. Pewnego dnia jednak, kiedy uœmiechniêci ch³opcy wybiegali przed dom, ba³wana nie by³o, podobnie jak reszty œniegu. Harry powiedzia³ im wtedy, ¿e pan Ba³wan wróci za rok, na nastêpne œwiêta. Wiêc ch³opcy czekaj¹. Czekaj¹ na pierwszy p³atek œniegu na nadejœcie zimy i na ponowne spotkanie z przyjacielem.
Kiedy przychodzi kolejna zima, Albus i James wspĂłlnie na nowo budujÂą swojego kolegĂŞ. Harry znĂłw budzi go do Âżycia, a chÂłopcy mogÂą bawiĂŚ siĂŞ wspĂłlnie aÂż do nadejÂścia ciepÂłych dni.
Harry staje przed oknem i obserwuje, jak jego dzieci walczÂą na ÂśnieÂżki z przyjacielem. GdzieÂś miĂŞdzy ich nogami krĂŞci siĂŞ maÂła Lily, ktĂłra z czasem rĂłwnieÂż pokochaÂła baÂłwana.
- GratulujĂŞ - odzywa siĂŞ Ginny, wtulajÂąc siĂŞ w Harry'ego. - UdaÂło ci siĂŞ.
- To jest ich najwiêksza przygoda - stwierdza mê¿czyzna i obejmuje ¿onê ramieniem. - PrzyjaŸù czy mi³oœÌ, a nawet rodzinne ciep³o mog¹ byÌ przygodami. Wystarczy jedynie postaraÌ siê to dostrzec. Im siê uda³o. Jestem z nich dumny.
- Ja z ciebie teÂż - mĂłwi cicho Ginny i przymyka powieki. Harry ma racjĂŞ. SpĂŞdzanie czasu z rodzinÂą jest najwspanialszÂą przygodÂą, jakÂą moÂżemy przeÂżyĂŚ.
Byle tylko wszyscy mogli to zobaczyĂŚ...