Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Dajan nie zmru¿y³a oka przez ca³¹ noc. Nie mog³a przestaÌ analizowaÌ swojego planu dzia³ania, doszukuj¹c siê w nim niedoci¹gniêÌ. Wiedzia³a, ¿e ma tylko jedn¹ szansê i nie mo¿e siê zawahaÌ. Dlaczego ¿ycie musi byÌ tak skomplikowane? Dlaczego zawsze ka¿e jej wybieraÌ miêdzy równoznacznymi rzeczami? Dlaczego za ka¿dym razem jest to trudny wybór?
Musi uratowaÌ Oriona za wszelk¹ cenê, z jej powodu nara¿a³ swoje ¿ycie, ta sprawa nie podlega dyskusji. Jednak robi¹c to, musi sprzeciwiÌ siê Dumbledore'owi, zawieœÌ jego zaufanie, a tego robiÌ nie chce. ¯adna decyzja nie jest dobra i ka¿da niesie za sob¹ przykre konsekwencje. Co jest s³uszne, jak powinna post¹piÌ?

Podczas nowiu Dajan nigdy nie mog³a zasn¹Ì. Tej nocy nawet nie próbowa³a, poniewa¿ niebo by³o czyste i œwieci³y na nim miliony gwiazd. Krukonka wysz³a z zamku i uda³a siê nad jezioro, z daleka od œwiate³ Hogwartu, gdzie najlepiej widaÌ by³o niebo. Po³o¿y³a siê na trawie i spogl¹da³a w górê, wyszukuj¹c swoich ulubionych konstelacji. Znalaz³a ma³y i du¿y wóz, Syriusza i Pas Oriona. ChoÌ przez chwile mog³a wy³¹czyÌ myœli i oddaliÌ siê od rzeczywistoœci. Ch³odny wiatr muska³ jej twarz, dziêki czemu poczu³a orzeŸwienie, choÌ przez chwile by³a wolna od podejmowania ciê¿kich decyzji. Zamknê³a na chwile oczy, wyobra¿aj¹c sobie, ¿e jest gdzieœ daleko st¹d.
- OsobiÂście uwaÂżam, Âże leÂżenie na wilgotnej trawie w Âśrodku jesieni moÂże spowodowaĂŚ przeziĂŞbienie.
Dajan szybko otworzy³a oczy, s³ysz¹c znajomy g³os. Sta³ przed ni¹ Albus Dumbledore, na jego twarzy widnia³ serdeczny uœmiech. Ona poczu³a siê jednak trochê zmieszana, wsta³a i z rumieùcem na twarzy czeka³a na reakcje dyrektora. Ten przygl¹da³ jej siê uwa¿nie zza okularów po³ówek. Po chwili zwróci³ g³owê ku niebu i rzek³:
- Gwiazdy, magiczne zjawisko, a jednak tak proste. SÂą tak dalekie, a wydajÂą siĂŞ nam tak bliskie.
Dajan rĂłwnieÂż spojrzaÂła w niebo, myÂślÂąc nad tym, co powiedziaÂł Dumbledore i chcÂąc wyrzuciĂŚ z siebie to, co jÂą drĂŞczyÂło.
- To podobnie jak z bliskimi: sÂą tak blisko, a jednoczeÂśnie tak daleko od nas - mĂłwiÂąc to, nie odrywaÂła wzroku od gwiazd.
- MĂłwisz o mamie? - spytaÂł Âłagodnie Dumbledore, zachĂŞcajÂąc jÂą do kontynuowania.
- DziÂś mija rok, odkÂąd nikogo nie uzdrowiÂłam, oczywiÂście matka nie zapomniaÂła mi tego wypomnieĂŚ. Twierdzi, Âże nawet raz na rok nie mogĂŞ zrobiĂŚ tego, o co mnie prosi i Âże jeÂżeli bym jÂą kochaÂła, speÂłniÂłabym jej proÂśbĂŞ. Niczego nie rozumie. UwaÂża, Âże dla mnie to chwila bĂłlu, a dla innych pozbycie siĂŞ go do koĂąca Âżycia i Âże to warte poÂświĂŞcenia.
Teraz miaÂła juÂż Âłzy w oczach, bolaÂła jÂą postawa matki i brak zrozumienia z jej strony. SpuÂściÂła wzrok i zacisnĂŞÂła mocno piĂŞÂści.
- SpĂłjrz na mnie, dziecko.
- To nie jest proste - mówi³a dalej. - Kocham j¹ i tak bardzo chcê, ¿eby ona o tym wiedzia³a. Chcia³abym uzdrawiaÌ, bo wiem, ¿e to pomaga innym i jak jest dla nich wa¿ne. Pamiêtam, jak ja siê czu³am, gdy nie mog³am nic zrobiÌ, nie chce tego dla nikogo. - Przerwa³a na chwilê, wziê³a g³êboki oddech i spojrza³a prosto w niebieskie oczy dyrektora. - Jest jeszcze druga strona medalu. Potwornie siê bojê. Tego, ¿e ja mogê nie prze¿yÌ i jak wiele mogê straciÌ. Nie ma s³usznej decyzji, uzdrawianie mnie niszczy, a nie robienie tego niszczy innych, a co za tym idzie, mnie równie¿. Co ja mam robiÌ?
- Czasem wydaje nam siê, ¿e cokolwiek nie zrobimy i tak kogoœ zranimy, a ¿adne wyjœcie nie jest do koùca s³uszne. Wtedy nale¿y zagl¹dn¹Ì g³êboko do naszego serca, tam znajduje siê odpowiedŸ. Serce wie, co robiÌ - powiedzia³, wpatruj¹c siê w zielon¹ g³êbie oczu Dajan, po czym wyci¹gn¹³ rêce i przytuli³ uczennice, dodaj¹c jeszcze: - Jestem pewny, ¿e wiesz co robiÌ. - Po czym puœci³ do niej oko i oddalaj¹c siê w stronê zamku, powiedzia³ jakby do siebie: - Wydaje mi siê, ¿e wszyscy uczniowie powinni byÌ ju¿ w swoich ³ó¿kach.

"Jestem pewny, ¿e wiesz co robiÌ" - echo tych s³ów doda³o Dajan odwagi. Dumbledore wierzy³, ¿e podejmie dobr¹ decyzje, tak wtedy jak i teraz. Zawsze jej ufa³, musi to zrobiÌ równie¿ w tym wypadku.
Nagle ktoÂś zapukaÂł. Dajan serce stanĂŞÂło w gardle ze strachu. Od razu stanĂŞÂła za drzwiami tak, by ten kto wejdzie, nie mĂłgÂł jej zauwaÂżyĂŚ. Drzwi uchyliÂły siĂŞ lekko. WyglÂądaÂła zza nich burza rudych wÂłosĂłw.
- Bill? - powiedziaÂła i zamarÂła ze zdziwienia.
- O, tu siĂŞ chowasz - odparÂł chÂłopak uÂśmiechajÂąc siĂŞ szeroko.
- Co ty tu robisz? - zapytaÂła zdziwiona Krukonka, gdyÂż jego siĂŞ nie spodziewaÂła.
- PostanowiÂłem ciĂŞ odwiedziĂŚ i zapytaĂŚ, jak siĂŞ czujesz. WyobraÂżam sobie jak musisz siĂŞ nudziĂŚ sama caÂłymi dniami. - Bill patrzyÂł na niÂą niepewnie, nie wiedzÂąc, co robiĂŚ dalej, a Dajan straciÂła element zaskoczenia, ktĂłry zamierzaÂła wykorzystaĂŚ na pierwszej osobie, ktĂłra wejdzie do dormitorium. Zawsze byÂł jednak plan B.
- Napijesz siê soku? - zapyta³a dziewczyna, wskazuj¹c na stolik przy ³ó¿ku, na którym le¿a³ sok dyniowy.
- ChĂŞtnie - odparÂł z uÂśmiechem.
Dajan podeszÂła do stolika i nalaÂła soku do szklanki. PodajÂąc jÂą Billowi wyÂślizgnĂŞÂła jej siĂŞ jednak z rĂŞki i upadÂła na podÂłogĂŞ, tÂłukÂąc siĂŞ na maÂłe kawaÂłeczki.
- Oj przepraszam, niestety to byÂła moja jedyna szklanka - powiedziaÂła Dajan i zaczĂŞÂła zbieraĂŚ szkÂło z podÂłogi.
- Nie ma problemu, mogê to ³atwo naprawiÌ - odpar³ z uœmiechem Bill i wyci¹gn¹³ ró¿d¿kê. - Reparo!
Na to czeka³a Dajan. Postanowi³a dzia³aÌ szybko. Wyrwa³a koledze ró¿d¿kê z rêki i, nie czekaj¹c na jego reakcjê, wycelowa³a i wypowiedzia³a zaklêcie:
- Petryfikus Toutalus! - Bill padÂł na podÂłogĂŞ, a Krukonka czujÂąc okropne wyrzuty sumienia, powiedziaÂła: - Przepraszam, ale nie mam innego wyjÂścia.
Rzuci³a na siebie zaklêcie kameleona, maj¹c nadzieje, ¿e to wystarczy. W koùcu wiêkszoœÌ uczniów i nauczycieli byli teraz na lekcjach, równie dobrze mog³a nie spotkaÌ nikogo. Zbiega³a po schodach najszybciej i najciszej jak potrafi³a. Przemknê³a przez Salê Wejœciow¹ i znalaz³a siê na b³oniach, nie spotkawszy nikogo. Teraz ju¿ tylko do bramy, a póŸniej do Hogsmeade. Serce bi³o jej tak mocno, i¿ wydawa³o jej siê, ¿e s³ychaÌ je na kilometr. Nie zastanawiaj¹c siê d³ugo, znów zaczê³a biec. B³onia pokona³a w mgnieniu oka i po chwili by³a ju¿ poza granicami Hogwartu. "Teraz ju¿ nie ma odwrotu" powiedzia³a sobie i wolniejszym krokiem ruszy³a w stronê wioski. Gdy do niej dotar³a machnê³a ró¿d¿k¹ Billa i... z bij¹cym mocno sercem czeka³a.
B³êdny Rycerz pojawi³ siê po kilku minutach, bez chwili wahania wesz³a do niego i powiedzia³a:
- Szpital ÂŚwiĂŞtego Munga, Londyn.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.