Korneliusz Oswald Knot (ang. Cornelius Oswald Fudge) by³ doœÌ kontrowersyjn¹ osob¹ w powieœci "Harry Potter" pani Rowling. Wszyscy, którzy przeczytali choÌ jeden tom tej sagi, powinni wiedzieÌ, kim on by³. Korneliusz Knot pe³ni³ funkcjê Ministra Magii. Przez kilka pierwszych lat swojego urzêdowania codziennie pyta³ o radê dyrektora szko³y Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, Albusa Dumbledore'a, w koùcu jednak dostrzeg³ zalety swojego stanowiska i z dnia na dzieù oddala³ siê od Albusa. Jego decyzjê przyspieszy³ równie¿ fakt, ¿e mieli ró¿ne zdania na temat powrotu Lorda Voldemorta i nie tylko. Zanim Knot przej¹³ stanowisko Ministra po czarownicy o nazwisku Milicenta Bagnold, pracowa³ w Departamencie Magicznych Katastrof. By³ tam zastêpc¹ dyrektora.
W szóstym tomie zatytu³owanym "Harry Potter i Ksi¹¿ê Pó³krwi" Knot spotyka siê z premierem Wielkiej Brytanii. Mugol opisa³ go wtedy w s³owach: "[...] korpulentny jegomoœÌ. [...] Po chwili ów mê¿czyzna wyszed³ z kominka, [...] otrzepuj¹c popió³ z rêkawów d³ugiej, pr¹¿kowanej peleryny. W rêku trzyma³ cytrynowozielony melonik". Melonik ów jest czymœ na kszta³t znaku rozpoznawczego, atrybutu Korneliusza. Gdy by³ zdenerwowany lub zaniepokojony, obraca³ melonik w d³oniach.
Knot by³ osob¹ nieco fa³szyw¹. Poznajemy go ju¿ w pierwszej czêœci sagi o Harrym Potterze, kiedy Hagrid opowiada tytu³owemu bohaterowi o ca³ym œwiecie magii, jednak o Ministrze dowiedzieliœmy siê wiêcej dopiero w drugim tomie, "Komnacie Tajemnic", kiedy oskar¿y³ Rubeusa o ró¿ne dziwne przypadki chodz¹ce po uczniach i nie tylko, takie jak napaœÌ na Hermionê Granger, Pani¹ Norris, kotkê woŸnego Filcha czy Dracona Malfoya, który ponoÌ zosta³ powa¿nie okaleczony przez hipogryfa nale¿¹cego do Hagrida - Hardodzioba. Lucjusz Malfoy, maj¹cy "dobre kontakty" z Knotem, interweniowa³ w sprawie swojego syna i zwierzêcia Hagrida. W ostatecznoœci Minister skaza³ hipogryfa na œmierÌ, co jak wiemy, nie do koùca siê odby³o.
Osoba Korneliusza Knota pojawia siê tak¿e w trzecim tomie "Harry'ego Pottera". Wówczas wciela siê on w rolê mê¿czyzny, który twardo st¹pa po ziemi i jest pewien swojego zdania. Có¿, przy takiej iloœci œwiadków, zarówno mugoli, jak i czarodziejów, i przy takim nieszczêœliwym zbiegu okolicznoœci nie dziwi mnie to, i¿ uwierzy³ w winê Syriusza Blacka. Wszyscy myœleli, ¿e jest on czarnym charakterem tej ksi¹¿ki, sprzymierzeùcem Lorda Voldemorta. Jednak nawet wtedy, gdy Harry t³umaczy³ Korneliuszowi, ¿e Black jest niewinny, ten nie uwierzy³. Œwiadczy to o jego uporze, o dumie, której w ¿aden sposób nikt nie móg³ uraziÌ. Trzyma³ siê kurczowo k³amstwa, nawet nie analizuj¹c go z innych stron.
To, co zaczê³o siê w "WiêŸniu Azkabanu", ci¹gnê³o siê a¿ do koùca tomu zatytu³owanego "Zakon Feniksa". Sami-Wiecie-Kto rós³ w si³ê, z dnia na dzieù pojawia³o siê wiêcej dowodów na to, ¿e on naprawdê istnieje. Korneliusz nie móg³ uwierzyÌ w tê prawdê, wywiera³ wiêc naciski na Proroka Codziennego, by wmawia³ ludziom k³amstwa. Osoba, bez której rad wczeœniej nie móg³ siê obyÌ, teraz za bardzo mu przeszkadza³a. Zaczê³o siê od zwyk³ej k³ótni z Dumbledore'em nad ³ó¿kiem Harry'ego w Skrzydle Szpitalnym. Ci¹gnê³o siê ponad rok. Przez ca³y rok Knot wmawia³ czarodziejom, ¿e Harry i Albus s¹ pomyleni, tak samo jak wszyscy, którzy myœl¹, ¿e Lord Voldemort wróci³. Gardzi³ tymi ludŸmi. Dodatkowo, by mieÌ w Hogwarcie czujkê, zaproponowa³ niejak¹ Dolores Umbridge na stanowisko nauczyciela Obrony Przed Czarn¹ Magi¹. Dolores przez ca³y swój czas w szkole pracowa³a nad tym, by Ministerstwo kontrolowa³o jak najwiêksz¹ liczbê osób, w tym Pottera i Dumbledore'a. Jak wiemy, mia³a na to tylko rok czasu. Pod koniec ksi¹¿ki Voldemort pojawia siê w Ministerstwie Magii i widzi go nawet Korneliusz Knot. Po takim dowodzie nie mo¿e ju¿ utrzymywaÌ, ¿e wszystko jest w porz¹dku. Przyznaje, ¿e Ten, Którego Imienia Nie Wolno WymawiaÌ wróci³.
Po wszystkich tych zdarzeniach spo³ecznoœÌ czarodziejów domaga³a siê dymisji Knota, co te¿ uczyni³. Jego zastêpc¹ zosta³ Rufus Scrimgeour.
Korneliusz by³ osob¹ s³ab¹, któr¹ da³o siê manipulowaÌ. Wierzy³ we wszystko, co by³o mu powiedziane. Na pocz¹tku ufa³ Albusowi Dumbledore'owi, co na pewno by³o lepszym pomys³em ni¿ ufanie Lucjuszowi Malfoyowi. Jak ka¿demu na takim wysokim stanowisku, prêdzej czy póŸniej, woda sodowa uderzy³a mu do g³owy. Mia³ to nieszczêœcie, ¿e powrót Lorda Voldemorta przypad³ akurat na czasy jego rz¹dów, wszyscy jednak wiemy, ¿e móg³ w tej sprawie post¹piÌ inaczej. Na pewno ocali³by wiele dusz przed œmierci¹, i, b¹dŸ co b¹dŸ, sam lepiej by na tym wyszed³.