Zbiegamy po schodach w kierunku Lochów. Cole ci¹gnie mnie za rêkê, zaraz za nami pod¹¿aj¹ Jace i Rosallie.
- Co chcesz tym osiÂągn¹Ì? – pyta wyraÂźnie wÂściekÂła Puchonka, stajÂąc w miejscu. Cole nawet na niÂą nie spoglÂąda.
- MuszĂŞ was ukryĂŚ – mĂłwi twardo, mocniej ÂściskajÂąc mĂłj nadgarstek. – Nie rozumiesz? Zaraz rozpocznie siĂŞ ostateczna bitwa. Potter sprowadziÂł na nas wszystkich zagÂładĂŞ. WrĂłciÂł do Hogwartu, ÂściÂągajÂąc nam na gÂłowĂŞ samego Voldemorta!
Patrzê na ch³opak z niedowierzaniem i staram siê przyci¹gn¹Ì jego wzrok.
- Nie wymawiaj tego imienia – warczy Jace, stajÂąc po stronie dziewczyny. – MoÂżesz sobie myÂśleĂŚ, co chcesz, ale…
- W cholerĂŞ z imieniem! – Cole do reszty straciÂł nad sobÂą panowanie. – I tak wszyscy zaraz zginiecie.
- Przynajmniej umrzemy na polu bitwy, a nie w ukryciu, kulÂąc siĂŞ jak tchĂłrze – stwierdza Rosie i Âściska dÂłoĂą na ramieniu Jace’a. – My chcemy walczyĂŚ. OddaĂŚ Âżycie za bliskich, za rodzinĂŞ, za ludzi, ktĂłrych kochamy.
- KtĂłrzy i tak prĂŞdzej czy póŸniej zginÂą – warczy Cole i gwaÂłtownie odwraca siĂŞ w ich kierunku. – Czy wy nic nie rozumiecie? PrzegraliÂśmy!
- Jeszcze nie! – krzyczy Jace i zaczyna wchodziĂŚ po schodach z powrotem w kierunku Sali WejÂściowej. – MoÂże dla ciebie to koniec. My nadal siĂŞ nie poddaliÂśmy. I wygramy, z twojÂą pomocÂą czy bez.
Po chwili razem z Rosallie znikajÂą nam z oczu. Wzdycham cicho. StaÂło siĂŞ to, czego obawiaÂłam siĂŞ najbardziej. Ten Âświat nas podzieliÂł.
- TeÂż tak uwaÂżasz?
SpoglÂądam na Cole’a, ktĂłry wbija we mnie bÂłagalny wzrok, odejÂście Jace’a bardzo go zraniÂło. UÂśmiecham siĂŞ delikatnie.
- PamiĂŞtaj, Âże ja zawsze bĂŞdĂŞ po twojej stronie. Nawet jeÂśli inni siĂŞ odwrĂłcÂą.
Nawet jeÂśli ja sama siĂŞ od siebie odwrĂłcĂŞ.
Na twarzy chÂłopaka pojawia siĂŞ wyraÂźna ulga. ZaleÂży mu na mnie. Nie zdawaÂłam sobie sprawy, Âże aÂż tak bardzo. OstroÂżnie puszcza mojÂą rĂŞkĂŞ, jakby siĂŞ baÂł, Âże zaraz ucieknĂŞ.
- Musisz siĂŞ schowaĂŚ – mĂłwi cicho i zwiesza gÂłowĂŞ. – Musisz byĂŚ bezpieczna. Musisz…
- MuszĂŞ byĂŚ tam, na dole – przerywam mu i delikatnie chwytam jego twarz w dÂłonie. – Ty rĂłwnieÂż. Wiesz doskonale, Âże nic nie zdziaÂłamy, siedzÂąc tutaj. MoÂżemy jeszcze odwrĂłciĂŚ losy tej wojny. Musisz mi w tym pomĂłc.
ChÂłopak patrzy mi w oczy. Wiem, Âże mu ciĂŞÂżko. Bije siĂŞ z wÂłasnymi myÂślami, a ja modlĂŞ siĂŞ, by wybraÂł sÂłusznie. W koĂącu jego twarz rozÂświetla siĂŞ w nieÂśmiaÂłym uÂśmiechu.
- MoÂże i masz racjĂŞ… Ale kiedy zrobi siĂŞ niebezpiecznie, przyjdziesz tutaj ze mnÂą, dobrze?
Zgadzam siĂŞ bez wahania. Nie dopuszczĂŞ do tego, by coÂś siĂŞ staÂło. DopilnujĂŞ, Âżeby wszyscy wyszli z tego cali i zdrowi.
WspĂłlnie z Cole’m wbiegam do Wielkiej Sali. W Âśrodku nadal krĂŞci siĂŞ paru uczniĂłw, ktĂłrzy nie bardzo wiedzÂą, co ze sobÂą zrobiĂŚ. OsobiÂście mnie to nie dziwi. Sama jestem kompletnie zdezorientowana.
- Dumbledore!
Po raz pierwszy ktoÂś zwraca siĂŞ do mnie moim prawdziwym nazwiskiem. Po plecach przechodzi mi nieprzyjemny dreszcz. Odwracam siĂŞ w kierunku, z ktĂłrego dochodzi podniesiony gÂłos profesor McGonagall. Na twarzy nauczycielki wymalowane jest zwÂątpienie. Nawet ona nie ma pojĂŞcia, jak to siĂŞ skoĂączy.
- SÂłucham, pani profesor?
- Aurorzy i starsi uczniowie zajêli ju¿ wiêkszoœÌ wyznaczonych im miejsc. Górne piêtra s¹ ju¿ obsadzone. Potrzebujemy was tutaj. Bariera nie utrzyma siê d³ugo, Œmiercio¿ercy w ka¿dej chwili mog¹ wedrzeÌ siê do œrodka. Jesteœcie w stanie walczyÌ?
Cole odzywa siê, zanim zd¹¿ê cokolwiek powiedzieÌ.
- OczywiÂście, Âże tak. Zajmiemy siĂŞ dziedziĂącem. JeÂśli przeÂłamiÂą pierwszÂą liniĂŞ obrony, natknÂą siĂŞ na nas.
CzyÂżby jego nastawianie do tej wojny zmieniÂło siĂŞ w ciÂągu kilku sekund?
- LiczĂŞ na was – mĂłwi profesor, patrzÂąc to na mnie, to na Cole’a. – UwaÂżajcie na siebie.
- Nie pozwolĂŞ, by coÂś jej siĂŞ staÂło – zapewnia Gryfon i znĂłw chwyta mojÂą dÂłoĂą. Ten drobny gest dodaje mi odwagi.
Razem wybiegamy na dziedziniec, a ja aÂż stajĂŞ ze zdziwienia. Wokó³ caÂłego zamku rozciÂąga siĂŞ magiczna kopuÂła, chroniÂąca przed bodÂźcami z zewnÂątrz. Dostrzegam za niÂą rozmazane czarne cienie – Dementorzy. GÂłoÂśno przeÂłykam ÂślinĂŞ i przenoszĂŞ przeraÂżone spojrzenie na chÂłopaka. Patrzy na mnie z uÂśmiechem i Âściska mojÂą rĂŞkĂŞ.
- ObiecaÂłem, Âże bĂŞdĂŞ ciĂŞ chroniÂł – mĂłwi uspokajajÂąco i powoli do mnie podchodzi. – Nie martw siĂŞ. W razie czego uciekniemy do lochĂłw. Zobaczysz, wszystko bĂŞdzie dobrze.
Mocno przytulam siĂŞ do ciaÂła chÂłopaka. Chowam twarz w faÂłdach jego szaty i wdycham jego cudowny zapach. Jest taki ciepÂły i spokojny, sÂłyszĂŞ miarowe bicie jego serca. PrzeraÂża mnie fakt, Âże wraz ze wschodem sÂłoĂąca mogĂŞ go juÂż nigdy wiĂŞcej nie usÂłyszeĂŚ.
Mo¿e zastygn¹Ì, na zawsze znikn¹Ì z tego œwiata.
MoÂże byĂŚ martwy.
Powoli odsuwam siĂŞ od niego, pragnÂąc mĂłc juÂż nigdy go nie puszczaĂŚ.
Nagle wokoÂło roztacza siĂŞ przeraÂżajÂący krzyk. Zerkam na Cole’a ze strachem. Oboje wiem, co siĂŞ zaraz stanie.
Bariera zaczyna siê powoli rozpadaÌ. Tworz¹ siê w niej dziury, powiêkszaj¹ce siê z sekundy na sekundê. Przera¿enie odbiera mi zdolnoœÌ jasnego myœlenia. Od Œmiercio¿erców oddziela nas jedynie kamienna armia rycerzy, którzy s¹ niczym w porównaniu z potêg¹ Czarnego Pana.
W powietrze wzbijaj¹ siê setki rozmazanych smug, które l¹duj¹ wokó³ w k³êbach czarnego dymu. Do moich uszu dochodz¹ pierwsze krzyki i trzaski zaklêÌ. Czujê, jak d³où, w której trzymam ró¿d¿kê zaczyna mi dr¿eÌ.
- Spokojnie – sÂłyszĂŞ gÂłos Cole’a tuÂż obok mnie. – Nie masz siĂŞ czego baĂŚ. PamiĂŞtaj, Âże przy mnie nic ci nie grozi.
Zmuszam siĂŞ do stania w miejscu. NajchĂŞtniej uciekÂłabym teraz i schowaÂła siĂŞ w lochach razem z Cole’m i…
WÂłaÂśnie! GdzieÂś tam sÂą Jace i Rosallie, zdani sami na siebie. JeÂśli zostanÂą ranni podczas tej bitwy, nigdy sobie tego nie wybaczĂŞ.
Naprzeciw mnie l¹duje jeden z czarnoksiê¿ników. Jak przez mg³ê zauwa¿am, ¿e wyci¹ga ró¿d¿kê w moim kierunku. Oczami wyobraŸni widzê zielone œwiat³o.
- Expelliarmus!
ÂŚmiercioÂżerca leci w tyÂł, odepchniĂŞty zaklĂŞciem Cole’a. SpoglÂądam na niego, a nogi zmieniajÂą mi siĂŞ w k³êbki waty.
- Nie… - zaczynam, ale zdanie nie chce mi przejœÌ przez gardÂło. PrzeÂłykam ÂślinĂŞ i znĂłw zaczynam – Nie mogĂŞ…
Tyle mu wystarcza. Rzuca jeszcze kilka zaklĂŞĂŚ, po czym Âściska mocno moje ramiĂŞ i razem zaczynamy biec w kierunku lochĂłw.
Przepraszam Rosallie.
Przepraszam Jace.
Przepraszam profesor McGonagall.
Przepraszam tato.
ZawiodÂłam was wszystkich. UciekÂłam, choĂŚ powinnam walczyĂŚ. Jestem beznadziejna.
- Schyl siĂŞ! – wrzeszczy Cole, kiedy wbiegamy do Sali WejÂściowej, a tuÂż obok nas przemyka zielony promieĂą.
- Expelliarmus! – Kolejny ÂŚmiercioÂżerca zostaÂł unieszkodliwiony. Gdyby nie Cole, juÂż dawno leÂżaÂłabym martwa.
- ChodÂź – pospiesza mnie i razem zbiegamy po schodach. Echo niesie odgÂłos naszych krokĂłw w g³¹b lochĂłw. – Musimy ciĂŞ ukryĂŚ i wtedy…
- I wtedy co?
Oboje zatrzymujemy siĂŞ na dÂźwiĂŞk tego gÂłosu. PrzeraÂżenie nagle znika. Jestem zbyt zdziwiona, Âżeby siĂŞ baĂŚ. Ostatni raz sÂłyszaÂłam ten gÂłos kilka lat temu. Kiedy odwracam siĂŞ, by zobaczyĂŚ, kto wbiegÂł za nami do lochĂłw, Cole bÂłyskawicznie chowa mnie za sobÂą. Nie jestem w stanie powstrzymaĂŚ okrzyku zdumienia, gdy spojrzenia moje i tamtego chÂłopaka siĂŞ krzyÂżujÂą.
Jest wyÂższy niÂż kiedyÂś. Zdecydowanie wyÂższy. Zielone oczy chowajÂą siĂŞ za zbyt dÂługÂą grzywkÂą biaÂłych wÂłosĂłw. Delikatny zarost sprawia, Âże wydaje siĂŞ o wiele starszy niÂż jest w rzeczywistoÂści. Do tego czarna szata kompletnie zmienia wizerunek chÂłopaka, ktĂłrego znam.
KtĂłrego kiedyÂś znaÂłam.
- Chris… - wyrywa mi siĂŞ, a po policzkach cieknÂą mi Âłzy. – Christopher…
ChÂłopak uÂśmiecha siĂŞ z chorÂą satysfakcjÂą.
- PamiĂŞtasz mnie! To dobrze, szybciej zaÂłatwimy sprawĂŞ.
- Nic nie zaÂłatwimy – warczy Cole. – Nie tkniesz jej. Nie pozwolĂŞ ci na to.
DÂźwiĂŞczny Âśmiech Christophera roztacza siĂŞ wokoÂło.
- Patrzcie paĂąstwo! KomuÂś zebraÂło siĂŞ na zgrywanie bohatera. MoÂżesz udawaĂŚ, Âże nie jesteÂś tym, kim kiedyÂś byÂłeÂś, ale uwierz mi: ludzie nigdy siĂŞ nie zmieniajÂą, Cole.
Zaciskam dÂłonie na szacie Cole’a, patrzÂąc na mojego brata niepewnie. ZnajÂą siĂŞ? Ale to przecieÂż niemoÂżliwe!
- ZmieniajÂą siĂŞ – odpowiada Cole i robi krok naprzĂłd. – MoÂżesz zabraĂŚ sobie Mroczny Znak i wszystko, co mnie kiedyÂś z wami ³¹czyÂło. JuÂż was nie potrzebujĂŞ.
Oczy rozszerzajÂą mi siĂŞ w przeraÂżeniu. Nie powiedziaÂł tego. Nie powiedziaÂł. Nie, nie, nie. PrzesÂłyszaÂłam siĂŞ, to jedyne wyjaÂśnienie.
RobiĂŞ kilka krokĂłw w tyÂł i wbijam wzrok w twarz Cole’a.
- Cole… - gÂłos mi siĂŞ Âłamie. Co tu siĂŞ dzieje? Dlaczego? Dlaczego wszystko tak gna do przodu? – O czym ty mĂłwisz?
ChÂłopak odwraca siĂŞ do mnie przodem, a na jego twarzy maluje siĂŞ bĂłl. Tymczasem Chris znowu zaczyna siĂŞ ÂśmiaĂŚ.
- Nie domyÂśliÂłaÂś siĂŞ? NaprawdĂŞ jesteÂś tak tĂŞpa jak kiedyÂś. PowiedÂź jej, heroju.
Cole milczy. Ja rĂłwnieÂż. ÂŻadne z nas nie chce tego powiedzieĂŚ.
Moje Âżycie rozpada siĂŞ w jednej sekundzie.
Moje serce razem z nim.
Prawda niszczy ca³¹ mnie od œrodka.
Zapominam o wszystkim innym.
Teraz liczy siĂŞ tylko jeden fakt.
Jedno cierpienie.
Jedno kÂłamstwo.



Cole jest ÂŚmiercioÂżercÂą.