Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15].

Życie jest dziwne. Z jednej strony jest to najdłuższa przygoda, jaka może nas spotkać. Z drugiej strasznie łatwo można ją zakończyć. Każdy nasz wybór, każde potknięcie doprowadza do takiego samego i jedynego końca. Zabawne jest, jak ludzie są naiwni, głupio wierząc w to, że śmierć ich nie dosięgnie. Ich głupota może mieć tragiczne skutki, nie tylko dla nich samych. Śmierć jest jak nieustanny towarzysz naszej podróży. Zamiast jednak nas wspierać, rzuca nam kłody pod nogi i prowadzi przez najniebezpieczniejsze szlaki. Inna sprawa, kiedy znajdziemy na swojej drodze kogoś, kto wyciągnie cię spod jej wpływów. Bardzo trudno znaleźć kogoś takiego, a jeszcze trudniej zachować go przy sobie do samego końca. Możemy bać się śmierci przez całe życie, ale kiedy w końcu się z nią spotkamy, strach nas opuszcza. Czujemy spokój i godzimy się z tym. Myślimy, że tak już musi być. Gorzej pogodzić się z tym, że zostawiamy na tym świecie kogoś, kogo bezgranicznie kochamy i nie możemy wziąć go ze sobą. A przynajmniej tak myślę. Nie wiem, co ona wtedy czuła. W końcu to mnie zostawiła.
Nie widziałem jej twarzy. Jest to jedyna rzecz, której żałuję. Chciałem ostatni raz móc zajrzeć jej w oczy, usłyszeć jej śmiech, dotknąć ciepłej skóry. Kiedy w blasku zielonego światła traciła życie, ja umierałem razem z nią. Zabrała ze sobą moje serce, moją duszę, moją radość.
Już nigdy nie będę w stanie się śmiać.
Już nigdy nie uśmiechnę się do innej dziewczyny.
Nie będę robił czegoś, czego ona już nie może.
Okłamywałem ją przez cały czas. Wierzyła mi, ufała. Gdyby nie Chris… ona nadal by żyła, a ja na zawsze zapomniałbym o przeszłości. Gdybym wcześniej się nie zawahał. Gdybym od razu wypowiedział to zaklęcie. Nie zrobiłem tego, a za mój błąd zapłaciła jedyna osoba, na jakiej mi wtedy zależało.
Zabiłem go. Gdyby tylko nie był tak ważny dla Ari, zadałbym mu bestialskie tortury, napawałbym się jego wrzaskiem. Zamiast tego odesłałem go do miejsca, z którego już nie powróci. Kiedyś myślałem, że zabicie innego człowieka zmieni mnie na zawsze. Że będę czuł się winny. Jednak ja nie czuję nic.

„ – Nie martw się zbytnio, przeżyję.
- Wiem przecież. A jeśli umrzesz, to osobiście cię zabiję.”

W głowie wciąż rozbrzmiewa mi jej słodki głos. Dotyk jej delikatnych dłoni. Uśmiech na jej wargach, które tak bardzo chciałem móc całować już zawsze. Teraz, gdy patrzę na jej martwe ciało, nie widzę już tamtej dziewczyny. Zostało tylko wspomnienie, cień dawnej Ari.
Jak ja mam dalej żyć?
Odpowiedź jest prosta.
Nie mogę.

***

Poranne słońce powoli wspina się na błękitne niebo, rozświetlając niedawne pole bitwy. Voldemort został pokonany, Potter wypełnił swoje przeznaczenie. Po zamku echem odbijają się ciche szlochy nad ciałami poległych. Gdzieś w kącie siedzą Rosallie i Jace, obejmując się wzajemnie. Chłopak został ciężko ranny, ale Rosie udało się go uratować. Teraz razem wypatrują wśród tłumów uśmiechniętej twarzy Akiry w towarzystwie jak zwykle poważnego Cole’a.
- Jest! – wykrzykuje dziewczyna i zrywa się z miejsca. – Cole!
- Gdzie? – zdziwiony Jace dźwiga się na nogi i podąża wzrokiem za spojrzeniem Rosallie. – Nikogo tam nie widzę.
- Poszedł nad jezioro – mówi z przekonaniem dziewczyna i chwyta dłoń towarzysza. – Musimy go znaleźć i spytać, gdzie podziała się Ari.
Podczas biegu Jace cicho jęczy, trzymając się za brzuch.
- Zwolnij, bo zaraz wypluję żołądek.
Gdy docierają nad jezioro, twarz Rosie rozświetla się w uśmiechu.
- Cole!
Chłopak stoi zwrócony przodem do tafli wody, wpatrując się w odbicie słońca. Ściska coś mocno w prawej dłoni i przyciska to do ust.
Kiedy pozostała dwójka wreszcie do niego dociera, ten jakby ich ignoruje.
- Marzenia są zgubne – mów do siebie. – Co z tego, że je masz, skoro żadna siła nie jest w stanie ich spełnić?
- Cole, chłopie. Co się z tobą, do cholery, dzieje? – pyta zdziwiony Jace, wyciągając rękę w jego stronę. – Gdzie jest…
Czarnowłosy gwałtownie odwraca się w jego stronę, uśmiechając się smutno.
- Ari już nie ma. Nie ochroniłem jej.
Oczy Rosie rozszerzają się w przerażeniu. Po chwili jej policzki są mokre od wolno płynących łez.
- Nie – szepcze, zakrywając usta dłonią. – Nie. To niemożliwe. Przecież ona…
- Cholera! – krzyczy wściekły Jace i upada na kolana. – Cholera, cholera, cholera!
Cole patrzy na nich obojętne. Nie jest w stanie płakać ani krzyczeć. Jakby jeszcze nie pogodził się z odejściem dziewczyny. Odwraca się znów ku tafli i patrzy na trzymaną w dłoni kostkę.
- Obiecałem jej, że kiedyś się przekona, co na niej jest – mruczy pod nosem i głaszcze kciukiem wyblakłe litery, układające się w jeden napis:

„Spędzić z Akirą resztę życia”

- Miała się osobiście przekonać, co jest tutaj napisane. Teraz żadne z moich marzeń nie ma już sensu.
I z wściekłością rzuca zabawką, która przez jakiś czas leci w powietrzu, po czym z głośnym pluskiem wpada do jeziora.
- Miała być przy mnie w końcu szczęśliwa.
Rosie powoli kładzie dłoń na ramieniu chłopaka. Cole zerka na jej zapłakaną twarz. Uśmiecha się na chwilę, co strasznie go dziwi.
- Gdzieś czytałam, że po śmierci duchy błąkają się po świecie wtedy, gdy nie zaznały za życia szczęścia. Ari była szczęśliwa. Możesz uwierzyć mi na słowo.
Cole wbija w nią zrozpaczone spojrzenie.
- Dlaczego… Dlaczego ona?
W oczach Cole’a połyskują łzy, które po chwili zaczynają skapywać na ziemię. Chłopak, który zawsze tak dokładnie ukrywał swoje uczucia, teraz w końcu pokazał, kim jest naprawdę.
Akira stopiła lód jego serca.
Rosie patrzy na chłopaka przez jakiś czas. W pierwszym odruchu chce do niego podejść, pocieszyć go, lecz zamiast tego odwraca się i podnosi z ziemi nadal wściekłego Jace’a.
- Chodź – mówi cicho, ocierając jego łzy i uśmiechając się sztucznie. – Nie możemy mu pomóc. Musimy znaleźć McGonagall.
I po chwili oboje znikają w zamku. Cole w tym czasie wolno osuwa się na ziemię i z cieknącymi po policzkach łzami uśmiecha się do samego siebie.
- Więc jesteś szczęśliwa? – pyta powietrze przed sobą. Przez chwile ma wrażenie, że czyjeś ciepłe dłonie powoli okalają jego twarz, a delikatne usta muskają wyschnięte wargi. Chłopak chce pochwycić postać, ale jego ręce natrafiają na nicość. – Wybacz, że nie powiedziałem tego wcześniej. Kocham cię, Akiro…


***Siedem lat później***



Ministerstwo Magii. Na ogół zimne miejsce pełne zimnych serc. Wszyscy są do siebie podobni, nie sposób odróżnić jednej osoby od drugiej. Na pierwszy rzut oka można by powiedzieć, że każdy, kto tu pracuje, nie ma w sobie za grosz współczucia.
Ale czy naprawdę tak jest?
- Widzieliście wczorajszy artykuł w Proroku? – pyta Mark, błękitnooki blondyn o karłowatej sylwetce. Jego krzywy uśmiech nieustannie mu towarzyszy.
- Tak. To skandal, co się teraz w świecie dzieje. Kiedyś zabójstwa i porwania, a teraz? Napisali o ucieczce skrzata domowego. Naprawdę… Ten świat schodzi na psy – komentuje Dave, brunet o zielonych oczach. – A co ty o tym myślisz, Cole?
Chłopak, który do tej pory kompletnie ignorował dwójkę kolegów, teraz lekko się uśmiecha.
- Wolelibyście czytać o czyjejś śmierci?
- Oczywiście! – wykrzykuje Mark. – To by była sensacja!
Cała trójka wsiada do niewielkiej windy i jedzie na wyższe piętra.
- Nie widzę nic niezwykłego w czytaniu o śmierci innych – stwierdza z powagą Cole.
Dave wzdycha teatralnie.
- A ty nadal swoje. Nadal myślisz o tej swojej dziewczynie, prawda? Przyznaj się!
Chłopak zwiesza głowę, kryjąc twarz za gęstymi, czarnymi włosami.
- Stary! Ne świecie jest pełno ślicznotek! – krzyczy podekscytowany Mark. – Dzisiaj spotykam się z Natalie.
- Tą z Departamentu? – pyta zaskoczony Dave.
- Owszem.
Winda zatrzymuje się na następnym piętrze. Dwóch mężczyzn powoli wychodzą.
- Dobrze ci radzę, zapomnij o niej – rzuca jeszcze blondyn w stronę osowiałego Cole’a.
- Dokładnie. Podobno Angelina ma na ciebie oko. Może warto to przemyśleć, co?
I z głośnym śmiechem zostawiają chłopaka sam na sam ze swoimi myślami. Jego twarz na chwilę rozjaśnia się w nieśmiałym uśmiechu. Sięga do kieszeni i wyciąga z niej zdjęcie Akiry. Dziewczyna uśmiecha się do aparatu i omal nie przewraca się pod ciężarem wyszczerzonego Cole’a.
Chłopak zamyka oczy i odchyla głowę do tyłu.


- Trudno zapomnieć kogoś, kto dał ci zbyt dużo powodów, by pamiętać.




The End

Tak oto kończy się historia Akiry i Cole’a. Bardzo dziękuję tym, którzy czytali kolejne rozdziały i zostawiali pod nimi komentarze. W szczególności dziękuję:
- Angelinie Johnson – dziękuję za dawanie mi pomocnych rad, dotyczących historii. Od teraz Cole jest oficjalnie cały twój ;)
- Christinie – za nakłanianie mnie do pisania dalszych rozdziałów i wytrwałe oczekiwanie ich,
- Lilianie2194 – za przeżywanie każdego rozdziału i komentarze, które motywowały mnie do dalszego pisania,
- Victorii Owl – za chęć zabicia mnie po przeczytaniu przedostatniej części xd
Wszystkie bardzo mi pomogłyście :love:
Dziękuję!

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?