Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15].

To wszystko naprawdę mnie przerasta. Mnóstwo rzeczy, których nie rozumiem. Ukrywałam się od dawna i nadal nie mam odpowiedzi na pytania. Czasami mam dość. Dość uciekania. Dość chowania się. Ale i tak nie odpuszczam, bo gdybym to zrobiła, skutki mogłyby być fatalne. Dlatego wciąż wierzę. Wierzę w lepsze jutro i w to, że już nie będę musiała się ukrywać. Trzeba czekać.
Na szczęście jest osoba, która mogłaby odpowiedzieć mi przynajmniej na część pytań. Jeśli nie ona, to nikt mi już nie pozostał.

***

Powoli staję przed wejściem do gabinetu dyrektora. Chimera łypie na mnie podejrzliwie, ale ja zachowuję całkowitą powagę.
- Fasolki wszystkich smaków - mówię pewnie. Chimera odskakuje, ukazując schody prowadzące do gabinetu. Powoli zaczynam wspinać się na górę. Albus Dumbledore to osoba, która wydaje się ostoją spokoju i wyrozumiałości. Jeśli nie zna odpowiedzi na pytania, to być może pomoże mi je znaleźć.
Staję przed ogromnymi drzwiami i stukam w nie kołatką. Po chwili otwierają się, a ja wchodzę do środka.
Gabinet dyrektora jest pełen rozmaitych rupieci. Przedmioty niecodziennego użytku zajmują chyba każdą wolną przestrzeń. Powoli podchodzę do biurka, a dyrektor podnosi na mnie wzrok znad Proroka Codziennego.
- Coś się stało, moje dziecko? - pyta spokojnie, ale znów zagłębia się w gazecie. - Nie przypominam sobie, żebym podawał ci hasło.
- Nie ważne skąd je znam - odpowiadam szybko.
- Masz rację. To nieistotne. Byłem tylko ciekawy. Z czym więc do mnie przychodzisz?
- Z pytaniami.
Dyrektor spogląda na mnie spod oprawek okularów. Jego niebieskie oczy dokładnie penetrują każdy centymetr mojej twarzy. Odkłada Proroka i kiwa głową na fotel przed sobą. Siadam na nim, nie spuszczając wzroku z dyrektora.
- Jakie masz pytania? - jego głos lekko się zmienił. Nie jest zimny, ale chłodniejszy niż wcześniej.
- Co takiego zrobiła moja rodzina, że Czarny Pan chce nas pozabijać?
Dyrektor zamyśla się na chwilę.
- Twój ojciec dopuścił się zdrady i sprzeciwił się Sama-Wiesz-Komu. Ten nie zapomina dawnych krzywd i teraz chce się zemścić.
Marszczę brwi. To wszystko wydaje mi się ciut podejrzane.
- Co takiego zrobił?
Dumbledore wygląda, jakby bił się z własnymi myślami. W końcu wzdycha przeciągle. Chyba zdecydował się powiedzieć mi prawdę.
- Pokażę ci coś.
Dyrektor wstaje z fotela i idzie w kierunku rogu pomieszczenia, gdzie stoi myślodsiewnia. Nigdy nie korzystałam z niej bezpośrednio. Kiedy o nią spytałam, dyrektor powiedział, że poznam jej moc, gdy nadejdzie czas. Chyba właśnie nadszedł.
Podążam za dyrektorem i staję obok niego. Ten szuka wśród fiolek, aż znajduje tą odpowiednią. Wlewa myśli do srebrzystej misy i nakazuje mi zamoczyć w niej głowę. Posłusznie nachylam się do przodu. Nagle przenoszę się w zupełnie inne miejsce.

***

Pusty pokój. Stół, kilka krzeseł i samotny człowiek. Mężczyzna wypatruje czegoś przez okno, jego twarz nie zdradza emocji. Ostrożnie się rozglądam i podchodzę do mężczyzny. Rozpoznaje w nim kogoś.
- Dyrektorze - mówię cicho, ale kiedy staram się go dotknąć, moja dłoń przenika przez jego ramię. Cofam się z przestrachem. Co tu się dzieje?
Gdzie gabinet? Gdzie ja jestem? Staram się pozbierać myśli, ale zamiast otrzymać odpowiedzi, otrzymuję jeszcze więcej pytań.
Nagle drzwi do pomieszczenia otwierają się i wchodzi przez nie profesor McGonagall. Jest młodsza, nie ma tylu zmarszczek, a nawet włosy są mniej siwe. Dumbledore odwraca się do niej i w świetle lampy również wygląda młodziej.
- Przykro mi - mówi cicho McGonagall. - Nie przeżyła.
Dyrektor spuszcza głowę.
- A dziecko?
- Dziewczynka żyje i ma się dobrze. Jest zdrowa.
Dyrektor kiwa głową. Nagle coś przykuwa jego uwagę za oknem. Powoli się wychylam, żeby coś zobaczyć. Na pobliskim wzgórzu materializują się postacie w czarnej mgle.
- Śmierciożercy - szepczę z przerażeniem. Dumbledore spogląda na McGonagall i razem wbiegają do sąsiedniego pokoju.
- Wiedzieli - mówi Dumbledore. - Wiedzieli, że tu będziemy.
- Wiedzieli, że ktoś tu będzie - przyznaje McGonagall. - Ale jakim cudem wiedzą o dziecku? Inaczej nie staraliby się nas atakować.
Dyrektor zbliża się do maleńkiego łóżeczka w rogu i bierze na ręce niemowlę.
- Ariana - mówi cicho i chwyta McGonagall za rękę. W trójkę znikają, kiedy dom zajmuje się ogniem.
Scena rozmazuje się i otacza mnie jedynie mgła. Rozglądam się, starając znaleźć wyjście. Po chwili moim oczom ukazuje się zupełnie inna scena.
Dumbledor stoi z niemowlęciem w ręku i dyskutuje z jakimś mężczyzną. Podchodzę do nich, żeby cokolwiek usłyszeć.
- To szaleństwo, Albusie - mówi mężczyzna. - Czarny Pan wie, że Black zginał lata temu. To zły pomysł.
- Skąd to wiesz? - pyta Dumbledore z powagą. - Może nie wie? Poza tym liczy się to, że ona nie wie - i czule głaszcze małą dziewczynkę po głowie.
- Naprawdę sądzisz, że to dobry pomysł?
- Twoja żona jest spokrewniona z Blackami. Na pewno zapewnicie jej większe bezpieczeństwo niż ja.
I dyrektor przekazuje mężczyźnie niemowlaka.
- A co, jeśli mała się dowie?
- I tak kiedyś będzie musiała się dowiedzieć. Jest przecież moją córką. W odpowiednim momencie wszystko jej wytłumaczę.

***

Scena znika, a ja znów jestem w gabinecie dyrektora. Po policzkach spływają mi łzy.
Okłamywał mnie przez cały czas. Wiedział, ale kłamał. Możliwe, że moi "rodzice" w ogóle nie są monitorowani przez Śmierciożerców. Że są bezpieczni i spokojni. Patrzę na dyrektora z zawodem.
- Dlaczego? - pytam cicho. - Dlaczego?
- Gdybyś została ze mną, Voldemort by cię zabił. Musiałem cię ukryć.
- Ale po co ta cała szopka? Czemu mieszkałeś w to Blacków? Nie mogłeś mnie oddać jakiejś mugolskiej rodzinie?
Dyrektor kręci głową.
- Wiedzieli, że urodziło się wśród nas dziecko. Ale nie wiedzieli czyje. Musiałem działać szybko, to była jedyna opcja. Mimo że Voldemort dawno dowiedział się o tym, że to nie jest prawdziwy Regulus, to nadal nie wiedział, że jesteś...
Spuszczam wzrok.
- Twoją córką - dokańczam za niego i upadam na kolana. Zawód, żal i rozczarowanie, gniew i smutek, to wszystko miesza się we mnie i wybucha w potoku łez. Cicho szlocham, nie mogąc przestać. Całe moje życie okazało się kłamstwem. Jednym wielkim oszustwem.
- Musiałem to zrobić. Twoja matka zgięła z mojej winy. Nie mogłem jeszcze narażać ciebie.
Dumbledore nachyla się nade mną, ale ja błyskawicznie wstaję z podłogi i wybiegam z gabinetu. Jedyne, o czym teraz marzę, to schować się pod łóżkiem i zapomnieć o wszystkim. Biegnę korytarzami, a łzy nadal płyną. Nagle na kogoś wpadam. Cole uśmiecha się do mnie zawadiacko, ale kiedy zauważa, że płaczę, uśmiech znika z jego twarzy.
- Co się stało? - pyta i czule ociera mi łzy.
- Dumbledore... On... On jest moim ojcem...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.