Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15].

Kolejny dzień z rzędu siedzimy w Pokoju Życzeń. Każde z nas wie, że to tylko kwestia czasu, kiedy nas rozpracują i zabronią spotykania w jedynym przyjaznym nam tutaj miejscu.
- Myślicie, że długo będziemy czekali na ich pierwszy ruch? - pyta Neville po dłuższej chwili milczenia. - W końcu nie będą długo działać nam na rękę.
- On nie chce nas - gromi go wzrokiem Cole. - Jego jedynym celem jest teraz Potter. Zdobył Hogwart i w tym momencie pewnie lata po całej Anglii w poszukiwaniu tego...
Przywykliśmy już do kłótni tej dwójki. Wielokrotnie spierali się już na podobne tematy, czasem wynikały z tego niepotrzebne kłótnie.
Jace, który zwykle opowiadał się po stronie Cole'a, teraz siedzi cichy i nachmurzony. Najwyraźniej nadal ma mu za złe tą walkę podczas lekcji OPCMu.
Rosie nie ma. Już od jakiegoś czasu nie przychodzi na nasze spotkania. Mówi, że Sprout prosi starszych uczniów o nieustanne opiekowanie się pierwszorocznymi. Ja jednak sądzę, że ona sama ma dosyć panującej tutaj atmosfery.
Nasza paczka się rozpada. Od zawsze trzymaliśmy się razem, a teraz... Śmierciożercy zdołali złamać większość młodych czarodziejów i nadal dążą do całkowitego podporządkowania ich sobie.
Boję się, że im się uda.
- Cole - szepczę i ściskam w dłoniach jego szatę. - Proszę, przestań już.
On również jest inny. Agresywniejszy, poważniejszy i zimniejszy. Od czasu do czasu widzę, jak siedzi po nocach w Pokoju Wspólnym i układa tą swoją plastikową kostkę. Nie ma już w nim tamtego ciepła, zniknęło wraz z całym dobrem tej szkoły.
Mój anioł zmienia się w demona.
Chłopak obrzuca mnie pogardliwym spojrzeniem, wyrywa szatę z moich dłoni i kieruje się w stronę wyjścia.
- Jak tak dalej pójdzie, rzeczywiście nie będziemy mieli żadnych szans - komentuje Seamus i kładzie się na ziemi.
Ja już dawno straciłam nadzieję, że dożyję końca tego horroru.

Siedzę na parapecie w bibliotece, po raz pierwszy od bardzo dawna. Nie przychodziłam tutaj głównie ze względu na brak czasu. Może i to nie jest nasz dawny Hogwart, ale nadal musimy się uczyć, żeby zdać egzaminy końcowe. Staram się na nie przygotować, jednak nie jest to proste, kiedy rozprasza cię cichy szloch uczniów albo powtarzane w kółko słowa: "to tylko sen".
Wzdycham głośno i opieram czoło o szybę. Na błoniach jest niemal zupełnie ciemno, o szkło zaczynają obijać się pierwsze krople deszczu. Identyczny mrok znajduje się w moim sercu. Jestem rozdarta. Nie wiem już, kto ma rację: Cole, któremu zależy na naszym bezpieczeństwie czy Jace, który nadal chce walczyć. Oboje chcą czynić słusznie. Ale te czyny mogą ich podzielić.
- Nie spodziewałem się ciebie tutaj.
Unoszę wzrok, ale nie muszę tego robić. Wiem, kto przede mną stoi, jeszcze zanim się odezwał.
Cole jest kilka metrów ode mnie, oparty ramieniem o regał z książkami. Za jego plecami świecą świece, rzucając cień na twarz chłopaka. Nie jestem w stanie dostrzec, jaki ma wyraz.
- Dawno tu nie przychodziłaś - kontynuuje, nadal stojąc w miejscu. Uśmiecham się delikatnie.
- Nie miałam pojęcia, że mnie śledzisz.
Słyszę jego ciszy śmiech.
- Śledzę cię, odkąd tutaj przybyliśmy. Nie spuszczałem cię z oka... przez większość czasu.
- Większość? Co zmusiło cię do przerw? - pytam, uśmiechając się podejrzliwie.
Cole odwraca głowę. Widzę teraz jego profil: przymrużone oczy, opadająca na czoło grzywka, wygięte w uśmiech wargi. Nadal jest tak samo piękny jak kilka lat temu. Chociaż to pozostało takie samo.
- Moje marzenie.
Nie spodziewałam się tego. Wbijam w niego niezrozumiały wzrok, a on uśmiecha się szerzej. W końcu podchodzi do mnie i podaje mi coś. Niepewnie trzymam w dłoniach plastikową kostkę.
- Ułożyłeś? - pytam z zachwytem, wyciągając przedmiot do światła.
- Tą ułożyłem jakiś czas temu. Leżała w mojej walizce, dopóki marzenie się nie spełniło. Teraz mam nowy cel i nadal męczę się z tamtą cholerną kostką - śmieje się chłopak, dokładnie przyglądając się mojej twarzy. Na ściance plastikowej kostki widnieje kilka słów. Blednę, gdy je odczytuję.

Ochronić ją przed wszystkimi
Zabawka prawie wypada mi z ręki. Nie jestem w stanie oddychać, a co dopiero wypowiedzieć słowa. Jego najwyraźniej to nie dziwi. Chwyta moją dłoń i delikatnie ją gładzi.
- Opuszczałem cię wtedy, gdy chciałem cię bronić... przede mną samym.
Przenoszę spojrzenie na Cole'a. Uśmiech zniknął, teraz jest jedynie zimna powaga. Drżę delikatnie, kiedy nachyla się do mojego ucha.
- Obiecaj mi, że kiedy będę kazał ci uciekać, to zrobisz to bez dyskusji.
Nie odpowiadam. Nie mogę. Z wysiłkiem kiwam głową, a on uśmiecha się z ulgą. Już ma coś powiedzieć, kiedy do biblioteki wbiega zasapana McGonagall. Cole błyskawicznie oddała się ode mnie na bezpieczną odległość. Dopiero teraz mogę oddychać.
- Co tu robicie? - pyta nagannym głosem, ale po chwili jej twarzy pojawia się troska. - Chodźcie. Dyrektor zwołuje uczniów i nauczycieli w Wielkiej Sali. Lepiej się pośpieszmy.

Sala aż trzęsie się od szeptów i rozmów zaniepokojonych uczniów. Pierwszoroczni są wręcz przerażeni. Tylko Neville, stojący przede mną, zachowuje całkowity spokój. Jakiś uczeń obok niego również nic nie mówi. Nie jestem pewna, czy widywałam go ostatnio na lekcjach.
Rozglądam się dookoła, szukając Cole'a. Rozdzielono nas w tłumie.
- Wielu zapewnię zastanawia się czemu zebrałem was o tej porze - głos Snape'a jednocześnie ucisza wszystkich zebranych w Wielkiej Sali. Jest poważny. Zbyt poważny. To dziwne, nawet jak na niego. - Doszły mnie słuchy, że Harry Potter był widziany w Hogsmeade.
Mam wrażenie, że ktoś walnął mnie w twarz. Spisałam go na straty, straciłam nadzieję, że wróci. A teraz pojawia się nagle i sieje zamęt w całej szkole. Chłopak obok Neville'a lekko się porusza. Patrzę na niego z niedowierzaniem. To o n.
Nagle Harry wychodzi z szeregu i staje naprzeciw dyrektora. Przez głowę przechodzi mi jedna myśl: "idiota".
W tej samej chwili drzwi sali gwałtownie się otwierają. Oglądam się i od razu zauważam Remusa Lupina, nauczyciela OPCMu sprzed kilku lat.
Chcę krzyczeć. Z przerażenia i szczęścia jednocześnie.

Snape uciekł. Czarny Pan rozkazał wydanie mu Pottera. Ślizgoni zostali wyprowadzeni do lochów. To wszytko widzę jak przez szybę, obraz nadal mam lekko zamazany.
Uczniowie i nauczyciele biegają po szkole, szukając siebie nawzajem i przygotowując się do bitwy. Śmierciożercy są blisko i nie ma czasu teraz na myślenie. Potter zniknął chwilę po opuszczeniu szkoły przez dyrektora. Znów uciekł. Albo chce uchronić swoich najbliższych.
Mieszam się tłumem ludzi. Mam tylko jeden cel, znaleźć Cole'a, Jace'a i Rosie. Oni są teraz najważniejsi.
- Ari!
Odwracam się. Są! Stoją pod ścianą i starają się w każdy możliwy sposób przykuć moją uwagę. Rozpycham się między grupką Puchonów i rzucam się na szyję Rosallie.
- Tak się bałam - szepcze dziewczyna.
- To dopiero początek - mówi wściekły Cole i chwyta moje ramię. - Od teraz słuchacie mnie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?