Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15].

Poczucie winy....
Jeszcze nigdy nie czu³am siê czemuœ winna. Nigdy nie ¿a³owa³am podejmowanych decyzji i sz³am przed siebie. Mimo kilku potkniêÌ i b³êdów, by³am œwiadoma tego, ¿e siê stara³am i ¿e tak ju¿ musi byÌ. Teraz, kiedy patrzê na martwe cia³o mê¿czyzny, którego tak naprawdê ledwo zna³am, to czuje jedynie winê. Dowiedzia³am siê, ¿e jest moim ojcem, a nie zada³am sobie trudu, ¿eby go poznaÌ. Odszed³, a ja nawet nie wiem kim by³. Dyrektorem. To wiedz¹ wszyscy. A ja chcê wiedzieÌ jakim by³ ojcem. Teraz jednak to nie ma znaczenia. W koùcu ju¿ umar³. Ju¿ nie wróci...
Nauczyciele sÂą zdezorientowani chyba jeszcze bardziej niÂż uczniowie. Jako Âże to koniec roku, uczniowie sÂą szybciej wysyÂłani do domĂłw. PakujÂą siĂŞ w poÂśpiechu i uciekajÂą z Hogwartu. Profesor McGonagall stara siĂŞ mieĂŚ wszystko pod kontrolÂą, ale nie bardzo jej to wychodzi. Dyrektor szkoÂły odszedÂł. Pierwszoroczni nie majÂą pojĂŞcia, co siĂŞ staÂło. Ich przeraÂżone twarze i dÂłonie zaciÂśniĂŞte na swoich bagaÂżach mija siĂŞ na kaÂżdym korytarzu. Starsi uczniowie pomagajÂą nauczycielom i odprawiajÂą mÂłodszych kolegĂłw na peron. Wielu z nich jest jeszcze w ciĂŞÂżkim szoku. Ale to raczej normalne. Nikt nie ma im tego za zÂłe.
Rosie ciÂągnie mnie za rĂŞkaw ku mojemu dormitorium. Jej oczy sÂą spuchniĂŞte od Âłez.
- Musisz siê spakowaÌ - mówi dr¿¹cym g³osem. - Ariana! S³yszysz mnie?! Musisz pójœÌ na górê i spakowaÌ siê.
SpoglÂądam na niÂą znad potarganych wÂłosĂłw.
- I gdzie mam pojechaĂŚ? - pytam, powoli wypowiadajÂąc kaÂżde sÂłowo.
- ByÂłam z Jace'm u Cole'a. JuÂż wie, co siĂŞ staÂło. PowiedziaÂł, Âże moÂżecie pojechaĂŚ do niego. UdaÂło mi siĂŞ skontaktowaĂŚ z rodzicami i jadĂŞ z wami. Wszystko bĂŞdzie dobrze, a teraz idÂź siĂŞ spakuj.
I Rosallie zostawia mnie pod portretem, a sama zbiega na dó³, do lochów. Odwracam siê w stronê pokoju wspólnego. Rama obrazu jest odchylona, a Gruba Dama gdzieœ zniknê³a. Wchodzê do œrodka. Uczniowie biegaj¹ w kó³ko, pakuj¹ ostatnie rzeczy i spiesz¹ siê, by zd¹¿yÌ na najbli¿szy poci¹g. Ja wspinam siê po kamiennych schodach do dormitorium. Moje wspó³lokatorki ju¿ siê wynios³y, wiêc zosta³am sama. Wolno pakujê po kolei ka¿d¹ rzecz do kufra. Zgin¹³. Zostawi³ mnie, choÌ nigdy nie nazwa³am go tat¹. Dlaczego musia³ tak nagle pójœÌ do miejsca, gdzie ja nie mogê dotrzeÌ? Bo jest arogancki i tchórzliwy. Przez tyle lat nie wyzna³ mi prawdy, a teraz uciek³. Zostawi³ szko³ê. Zostawi³ uczniów. Zostawi³ mnie.
Gdy wychodzĂŞ na VII piĂŞtro, pozostaÂła trĂłjka juÂż tam jest. Jace trzyma bagaÂż Cole'a, Rosie ma przewieszonÂą przez ramiĂŞ torbĂŞ peÂłnÂą jakiÂś dziwnych lekĂłw. Kiedy znajdujĂŞ siĂŞ w zasiĂŞgu ich wzroku, Cole od razu do mnie podbiega.
- Jak siĂŞ trzymasz? - pyta, przyciÂągajÂąc mnie do siebie. Jego ciepÂłe ramiona to ostatnie, czego mi teraz potrzeba.
- Bywa³o lepiej - mówiê obojêtnie. Zerkam na ramiê ch³opaka. Jest jeszcze obanda¿owane. To pewnie dlatego Rosie wziê³a leki. Krzyk, który dobiega³ z Zakazanego Lasu, nale¿a³ do drugorocznej uczennicy Ravenclawu. Uda³o mi siê wyci¹gn¹Ì t¹ informacjê od Hagrida, który i tak niechêtnie mi j¹ przekaza³. Wyl¹dowa³a w Skrzydle Szpitalnym razem z Cole'm. Jej stan by³ o wiele gorszy i pewnie jeszcze teraz tam le¿y. Na jej ciele w kilku miejscach by³y œlady po k³ach.
- A co z tÂą dziewczynÂą? - pytam nagle i patrzĂŞ w oczy chÂłopaka. On uÂśmiecha siĂŞ delikatnie.
- Starsi uczniowie juÂż jÂą wziĂŞli ze SkrzydÂła. Pewnie jest juÂż w pociÂągu, wiĂŞc nie masz siĂŞ o co martwiĂŚ.
Kiwam gÂłowÂą i opadam na Cole'a.
- Ari?! - wykrzykuje przeraÂżona Rosallie i podbiega do nas. - Co siĂŞ staÂło? SÂłabo ci?
- Nie... Ja tylko....
Nagle tracê w³adze w nogach i osuwam siê na ziemiê. Mrok ogranicza mi pole widzenia. Rozmazane twarze, zniekszta³cone dŸwiêki, mieszaj¹ce siê zapachy. Zanim zd¹¿ê zareagowaÌ, odp³ywam w œwiat nieœwiadomoœci.

***

RĂłwnomierne stukniĂŞcia, gÂłuchy Âłoskot, nierĂłwne podÂłoÂże... BudzĂŞ siĂŞ i powoli otwieram oczy. Naprzeciw mnie siedzi Rosie. ÂŚpi. Tak samo, jak Jace i Cole. JesteÂśmy w pociÂągu, za oknami jest niemal czarno.
Powoli podnoszĂŞ siĂŞ z siedzenia i opieram siĂŞ o ÂścianĂŞ. Nie wiem, ile byÂłam nieprzytomna. CzÂłowiek traci poczucie czasu, kiedy nie wie, co siĂŞ z nim dzieje. SpoglÂądam na niebo. ÂŚwieci na nim jedynie ksiĂŞÂżyc. Gwiazdy gdzieÂś zniknĂŞÂły i zostawiÂły go samego. Teraz pewnie jest mu smutno.
Przyk³adam d³où do szyby. Nie wiem, jak mu pomóc. Jest zbyt daleko, ¿ebym mog³a go przytuliÌ. Jak pomóc komuœ, kto jest od ciebie miliardy kilometrów? Znów opadam na siedzenia i skupiam uwagê na przyjacio³ach. Rosallie opiera g³owê na ramieniu Jace'a, a ten obejmuje j¹ ramieniem. S¹ tacy uroczy, kiedy œpi¹. Spogl¹dam na Cole'a. Jest powa¿ny. To do niego nie podobne. Ciekawe, czy ka¿dej nocy tak wygl¹da. Czy ka¿dej nocy zasypia z kamienn¹ twarz¹? Uœmiecham siê delikatnie, a potem znów pogr¹¿am siê w smutku. Tylko sen mo¿e mnie od niego uwolniÌ. K³adê siê wiêc na fotelach i próbujê zasn¹Ì. Nim jednak zamykam oczy, Cole zaczyna coœ mamrotaÌ. Na pocz¹tku nic nie rozumiem, po chwili jednak niezrozumia³e pomruki uk³adaj¹ siê w 1 s³owo. 3 sylaby. 5 liter. A k i r a. Ch³opak, który zdawa³ siê ignorowaÌ mnie ca³e ¿ycie, teraz szepcze moje imiê przez sen.
Tym razem, mimo okropieĂąstw poprzedniego dnia, zasypiam z uÂśmiechem na ustach.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.