Rozdziały: [1], [2], [3].

Nieprzytomne cia³o dziewczyny le¿a³o na mokrej ziemi, woko³o unosi³ siê zapach siarki i s³ychaÌ by³o krzyki ludzi z oddali. Rose ocknê³a siê, jakby po zakrztuszeniu siê wod¹. Wychyli³a g³owê na powierzchniê. Zakaszla³a mocno, zaraz potem jak unios³a powieki, rozgl¹daj¹c siê we wszystkie strony. Gdzie ona jest? Przed minut¹, a mo¿e sekund¹ znajdowa³a siê w ³azience Jêcz¹cej Marty, a teraz... Zobaczy³a ogromn¹ ³¹kê. Trudno by³o jej dostrzec cokolwiek innego, gdy¿ wszêdzie unosi³a siê mg³a, a¿ oczy szczypa³y od ci¹g³ego wgapiania siê przed siebie. Ujrza³a jaskrawe œwiat³o z daleka. Jak siê domyœli³a, by³ to ogieù, który rós³ w si³ê i pali³ miejscowy las.
Podjê³a próbê biegu, jednak gdy tylko podnios³a siê z brudnej trawy, nogi siê pod ni¹ ugiê³y. Do oczu nap³ywa³y jej ³zy, nie tylko od zapachu, od którego j¹ piek³y, ale te¿ dlatego, ¿e po prostu siê ba³a. Znowu to samo, nie wiedzia³a gdzie jest, nie wiedzia³a jak wróciÌ, ani czy jest mo¿liwoœÌ powrotu.
Ponownie dŸwignê³a siê z ziemi i zmru¿y³a oczy, by zrozumieÌ co tu siê w³aœciwie dzieje. Widzia³a tylko cienie ludzi biegaj¹cych nieopodal, krzyczeli g³oœno, najwyraŸniej przed czymœ uciekali. Zaczê³a iœÌ, a¿ wysz³a z k³êbowiska dymu i nieprzyjemnego zapachu, w koùcu mog³a odetchn¹Ì. Przetar³a twarz, z której sp³ywa³y krople ³ez, pomieszane z potem, usi³uj¹c siê uspokoiÌ. Nagle stanê³a jak wryta, gdy kilka kroków od niej zobaczy³a dwie kobiety i mê¿czyznê. Starsza kobieta, z d³ugim warkoczem zwisaj¹cym do pasa, t³umaczy³a coœ dziewczynie le¿¹cej na nieruchomym ciele mê¿czyzny, który krwawi³. Z jego klatki wyp³ywa³y powoli strumienie czerwonej cieczy. Rudow³osa p³aka³a g³oœno i krzycza³a, nie s³uchaj¹c nawet przez chwilê staruszki, próbuj¹cej j¹ odegnaÌ od zapewne martwego ju¿ mê¿czyzny. Potem sta³o siê coœ dziwnego. Gdy dziewczyna podnios³a twarz, Rose zauwa¿y³a, ¿e jest do niej bardzo podobna, tyle, ¿e jej twarz by³a doskonalsza ni¿ kiedykolwiek, a jej cia³o mia³o ju¿ bardziej kobiece kszta³ty. Wtedy zrozumia³a, to by³a ona, starsza o kilkanaœcie lat. Nie by³a a¿ tak zszokowana tym faktem, bo ju¿ zdarzy³o siê jej widzieÌ siebie w przysz³oœci, ale jeszcze nigdy nie dotar³a tak daleko, ta tutaj wygl¹da³a na jakieœ dwadzieœcia piêÌ lat.
Starsza juÂż Rose, nie majÂąca ÂświadomoÂści, iÂż ona sama siĂŞ obserwuje, odepchnĂŞÂła od siebie drugÂą kobietĂŞ i zaczĂŞÂła mĂłwiĂŚ w jakimÂś dziwnym jĂŞzyku. Jak siĂŞ okazaÂło, wypowiadaÂła zaklĂŞcie.
- Nie moÂżesz tego zrobiĂŚ! - krzyknĂŞÂła staruszka. - BĂŞdziesz musiaÂła za to zapÂłaciĂŚ! - krzyknĂŞÂła jeszcze gÂłoÂśniej niÂż poprzednio.
- Co z tego? On zaraz umrze! - prychnĂŞÂła i wrĂłciÂła do wypowiadania zaklĂŞĂŚ.
- On juÂż nie ÂżyjĂŞ!
Dziewczyna nie chciaÂła sÂłuchaĂŚ starszej kobiety i nie przerywaÂła rytuaÂłu. Gdy skoĂączyÂła, wydawaÂło siĂŞ, Âże zaraz wybuchnie wielkim pÂłaczem. CzekaÂła w milczeniu, aÂż coÂś siĂŞ stanie, ale mĂŞÂżczyzna nawet nie drgnÂą. ZakryÂła twarz rĂŞkoma i jakby nie wiedziaÂła, co ze sobÂą zrobiĂŚ, wpadÂła w objĂŞcia drugiej kobiety.
- Czemu to nie dziaÂła?! - spytaÂła ochrypÂłym gÂłosem.
- Nie wiem.
Obie s¹dzi³y, ¿e to ju¿ koniec, ¿e cia³o zamar³o na zawsze, ale siê myli³y. Po chwili mignê³o zielone œwiat³o w miejscu g³êbokiej rany i jakby ona zaczê³a wsysaÌ mê¿czyznê do œrodka. Znikn¹³, a w jego miejscu pojawi³ siê ktoœ inny. Starsza Rose, jak i ta przypatruj¹ca siê z boku zaniemówi³a. Gdzie siê podzia³ zmar³y i kim jest mê¿czyzna znajduj¹cy siê teraz obok rudow³osej?
ZrobiÂła kilka krokĂłw w przĂłd i przeraziÂł jÂą wrzask samej siebie.
- Tata! - krzyknĂŞÂła starsza Rose.
Ronald Weasley leÂżaÂł nieprzytomny i krwawiÂący tak samo jak jego poprzednik obok swojej dorosÂłej juÂż cĂłrki.
- Co siĂŞ staÂło?! Syntia, co to ma znaczyĂŚ?! - wykrzykiwaÂła w stronĂŞ staruszki.
Syntia patrzyÂła na niÂą ze Âłzami w oczach, kiwajÂąc przeczÂąco gÂłowÂą.
- MĂłwiÂłam, Âże trzeba zapÂłaciĂŚ - wydusiÂła.
Rose poczu³a ch³ód ogarniaj¹cy jej cia³o, nie tylko dlatego, ¿e w³aœnie zobaczy³a œmierÌ ojca, jej podró¿ dobieg³a koùca. Znika³a powoli, podobnie jak mê¿czyzna, który jeszcze przed chwil¹ tu by³. Znowu by³o jej s³abo i sta³a bezw³adnie, czekaj¹c, a¿ upadnie, ale gdy ju¿ poczu³a, ¿e siedzi, by³a znowu w ³azience. Przeczesa³a w³osy rêkami i przetar³a swoje ³zy przy k¹ciku ust. Zastanawia³a siê, czy to prawda, to co teraz zobaczy³a. Gdy bywa³a w przesz³oœci, mia³a wiêcej pewnoœci, bo czêsto widzia³a zdarzenia, które ju¿ prze¿y³a, a teraz by³o to coœ, co ma siê dopiero wydarzyÌ. Czy prawd¹ jest, ¿e uœmierci³a w³asnego ojca przez to, i¿ chcia³a ocaliÌ kogoœ innego? To by³o najgorsze, co dotychczas zobaczy³a i pomyœla³a, ¿e musi jak najszybciej napisaÌ do rodziców list na który zapewne wyczekuj¹.


***

Obudzi³a siê rano, nadal nêkana przez koszmary, tym razem by³y one zwi¹zane z wczorajszymi wydarzeniami. Mimo i¿ opuœci³a j¹ wizja siebie wœród nie zwracaj¹cych na ni¹ uwagi domowników, widok martwego ojca by³ o wiele gorszy. Przez wiêkszoœÌ nocy zastanawia³a siê, dlaczego w przysz³oœci mog³aby tak bardzo chcieÌ ocaliÌ tego mê¿czyznê i czy jej siê w³aœciwie uda³o. Ba³a siê, ¿e jej podejrzenia, i¿ znikaj¹cym cz³owiekiem by³ nie kto inny jak Jonatan Liberford, mog¹ byÌ prawdziwe. Po pierwsze, pad³o jego imiê, a po drugie nie zna³a nikogo o takich oczach...

Wesz³a do klasy ostatnia, prawie siê spóŸni³a, ale zd¹¿y³a wejœÌ przed nauczycielem.Znieruchomia³a, gdy zobaczy³a Jonatana siedz¹cego w jednej z ³awek. Gorsze jednak by³o to, ¿e nie mog³a sobie wybraÌ miejsca, bo ju¿ wszystkie by³y zajête, z wyj¹tkiem tego obok niego. Spojrza³a na Sam, jak siê spodziewa³a - usiad³a ze swoim ch³opakiem. Nie mia³a wyboru, spoczê³a na jedyne puste krzes³o w sali. Ch³opak nawet siê nie odwróci³, spojrza³ na ni¹ tylko ukradkiem, daj¹c do zrozumienia, ¿e nie chce rozmawiaÌ. Gdyby nie to, ¿e wczoraj widzia³a go umieraj¹cego, a raczej ju¿ nienale¿¹cego do tego œwiata, pewnie by siê tym nie przejê³a, teraz nie mog³a siê skupiÌ na niczym innym. Mo¿e powinna go unikaÌ, by nie dopuœciÌ do tej jak¿e przera¿aj¹cej przysz³oœci?
Drzwi sali otworzy³y siê szybko, uderzaj¹c o œcianê, do sali wszed³ Rubers. Wygl¹d jak przy uprzednim spotkaniu, jego roztrzepane w³osy œwietnie komponowa³y z niewyprasowan¹ koszul¹ bez krawata i podwiniêtymi niedbale rêkawami garnituru. Jakby wyczu³ ciekawskie spojrzenie Rose, zaraz jego wzrok pokierowa³ siê na ni¹ i uœmiechn¹³ siê szeroko.
- Witajcie! Nazywam siĂŞ Salwador Rubers, od dzisiaj obronĂŞ przed czarnÂą magiÂą bĂŞdziecie mieĂŚ ze mnÂą. Mam nadziejĂŞ, Âże nauczycie siĂŞ czegoÂś przez ten czas i dobrze wykorzystacie kaÂżdÂą lekcjĂŞ. - WydawaÂł siĂŞ rozbawiony, jakby sam nie wierzyÂł w to co mĂłwiÂł.
Pierwsza lekcje z mê¿czyzn¹, którego Rose spotka³a w poci¹gu, by³a naprawdê przyjemna. Ciemnow³osy mê¿czyzna kilka razy zapyta³ j¹ o coœ, jakby wiedzia³, ¿e zna odpowiedŸ, ale wstydzi siê podnieœÌ rêkê do góry. To w³aœnie ró¿ni³o j¹ od w³asnej matki. Ta lekcja pozwoli³a jej przestaÌ zadawaÌ sobie g³upie pytania dotycz¹ce Jonatana, jednak jego obecnoœÌ i tak nie dawa³a jej spokoju. Ch³opak ci¹gle zdawa³ siê spogl¹daÌ w jej stronê, ale gdy tylko odwróci³a siê do niego, udawa³, ¿e s³ucha nauczyciela. Dra¿ni³o j¹ to trochê, ale z drugiej strony nie mog³a siê mu napatrzeÌ, by³ taki... inny.
- Dobrze, to wszystko na dzisiaj - powiedziaÂł Rubers, gdy tylko zadzwoniÂł dzwonek. ZaczĂŞÂła wkÂładaĂŚ poÂśpiesznie rzeczy do torby, ale nauczyciel jÂą zatrzymaÂł.
- Rose, moÂżesz chwilĂŞ zaczekaĂŚ? - rzuciÂł w jej stronĂŞ. - ChciaÂłbym ciĂŞ o coÂś poprosiĂŚ.
- Jasne - wykrztusiÂła ze zdziwieniem w gÂłosie.
- Ty te¿! - krzykn¹³ do Jonatana, który próbowa³ wyjœÌ niezauwa¿ony. - I zamknij drzwi - doda³.
ChÂłopak o bladej twarzy spojrzaÂł ironicznie na Rubersa i wykonaÂł niechĂŞtnie polecenie, podszedÂłszy z powrotem ku Âławce.
Rose staÂła nieruchomo obok biurka, czekajÂąc na owÂą proÂśbĂŞ, w nadziei, Âże jest to coÂś bÂłahego, typu "pokazaÂłabyÂś mu gdzie znajdujĂŞ siĂŞ...". DomyÂśliÂła siĂŞ juÂż, Âże jest to coÂś zwiÂązanego z Jonatanem i miaÂła racjĂŞ.
- Rose, jak ju¿ mówi³em, mam do ciebie proœbê. Nie jest to ³atwe zadanie, ale liczê na twoj¹ pomoc. - Jego br¹zowe oczy wgapia³y siê na ni¹ czekaj¹c na jak¹œ reakcjê.
- ChĂŞtnie pomogĂŞ, ale o co chodzi? - spytaÂła, czujÂąc, Âże moÂże siĂŞ poÂżegnaĂŚ ze swoimi nadziejami.
ChÂłopak staÂł oparty o pierwszÂą ÂławkĂŞ od nich, wydawaÂł siĂŞ tym wszystkim znudzony.
- ChciaÂłbym, abyÂś pomogÂła Jonowi w nauce, zgodziÂłabyÂś siĂŞ?
- Co?! - krzykn¹³ ch³opak, zanim Rose zd¹¿y³a siê odezwaÌ i poderwa³ siê z drewnianego stolika.
- Potrzebujesz pomocy, nie mam tyle czasu, by udzielaĂŚ ci korepetycji po lekcjach - wyjaÂśniÂł.
- Nie zgadzam siĂŞ - oÂświadczyÂł. SpojrzaÂł najpierw na dziewczynĂŞ i zaraz przeniĂłsÂł gniewny wzrok w stronĂŞ nauczyciela.
- Jon, proszĂŞ ciĂŞ, nie bĂŞdziemy teraz dyskutowaĂŚ - zagroziÂł.
- To ja nie bêdê dyskutowa³, nie potrzebujê takiej pomocy! - krzykn¹³ i wyszed³ napiêcie z klasy.
- Wybacz mojemu siostrzeĂącowi, ma ostatni sporo na gÂłowie.
SiostrzeĂącowi? Rose teraz dopiero zrozumiaÂła, dlaczego zjawili siĂŞ tutaj razem, byli rodzinÂą, stÂąd teÂż wynikaÂła troska Rubersa.
- Nie szkodzi, rozumiem.
- To jak? - nauczyciel zmruÂżyÂł oczy, jakby baÂł siĂŞ jej odpowiedzi.
- Nie wiem czy sobie poradzĂŞ - wyznaÂła. Wprawdzie bardziej baÂła siĂŞ mĂłwiĂŚ z Jonatanem, niÂż samego materiaÂłu, ale mĂŞÂżczyzna domyÂśliÂł siĂŞ o co jej chodzi.
- Spokojnie, ochÂłonie - zaÂśmiaÂł siĂŞ, patrzÂąc w stronĂŞ wyjÂścia.
- Dlaczego ja? - powiedziaÂła na gÂłos, chociaÂż chciaÂła tÂą uwagĂŞ zostawiĂŚ dla siebie.
- Jesteœ bardzo bystr¹ dziewczyn¹, poradzisz sobie - uœmiechn¹³ siê przyjaŸnie.
- DziĂŞkujĂŞ, ale nie wiem czy...
- I skromnÂą - przerwaÂł jej rozbawiony.
- Dobrze - zgodzi³a siê w koùcu. - Od kiedy mam zacz¹Ì?
- Od jutra? - zaproponowaÂł.
- Bomba. - UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ niemrawo.
Jutrzejszy dzieĂą spĂŞdzi razem z chÂłopakiem, ktĂłry nie chciaÂł nawet na niÂą patrzeĂŚ, a ona wiedziaÂła, Âże kiedyÂś bĂŞdzie ratowaĂŚ mu Âżycie. ZapowiadaÂło siĂŞ ciekawie...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.