Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19].

– Dobrze, tyle tytuÂłem wstĂŞpu, pora przejœÌ do tematu dzisiejszych zajĂŞĂŚ – kontynuowaÂł Clarke, wskazujÂąc na tablicĂŞ. – Transmutacja ludzka! Z tego, co wiem, na poprzednim roku zaczĂŞliÂście przerabiaĂŚ juÂż ten temat, jednak na razie skupialiÂście siĂŞ na podstawach, takich jak choĂŚby zmiana koloru wÂłasnych brwi, itp. Zgadza siĂŞ?

– Tak, panie profesorze – odpowiedziaÂła chĂłrem klasa.

– CieszĂŞ siĂŞ – uÂśmiechn¹³ siĂŞ profesor Clarke, po czym kontynuowaÂł. – W tym semestrze zajmiemy siĂŞ jednak juÂż bardziej konkretnymi elementami transmutacji ludzkiej. OczywiÂście nie bĂŞdziemy siĂŞ zajmowaĂŚ animagiÂą, ale sprĂłbujemy transmutacji czĂŞÂściowej ludzkiego ciaÂła. Pozostanie caÂłkowitym animagiem, jest sporo trudniejsze, ale przekonacie siĂŞ, Âże nawet czĂŞÂściowa przemiana swojego ciaÂła, nie naleÂży do Âłatwych, a im wiĂŞksze zmiany, tym jest to trudniejsze. Natomiast w drugim semestrze zajmiemy siĂŞ zaklĂŞciami wyczarowujÂącymi, ktĂłre nale¿¹ do najtrudniejszych. JakieÂś pytania? – zapytaÂł, zachĂŞcajÂąc ich do udzielania siĂŞ.

– Czy trudno jest zostaĂŚ animagiem? – zapytaÂła z zainteresowaniem Natalie, podnoszÂąc rĂŞkĂŞ.

– Tak, jest to umiejĂŞtnoœÌ, ktĂłrÂą tak naprawdĂŞ wyĂŚwiczyÂło w doskonaÂłym stopniu niewielu, w tym miĂŞdzy innymi wasza nowa pani dyrektor, jak zapewne wiecie – odpowiedziaÂł Clarke, rozglÂądajÂąc siĂŞ po sali w poszukiwaniu innych uczniĂłw, ktĂłrzy rĂłwnieÂż chcieliby o coÂś zapytaĂŚ. – A czy kaÂżdy moÂże w dowolnej chwili pozostaĂŚ animagiem? – Tym razem rĂŞka Hermiony wystrzeliÂła w gĂłrĂŞ. Profesor Clarke zachĂŞciÂł do udzielenia odpowiedzi. – Tak panno… – tutaj popatrzyÂł w listĂŞ obecnoÂści. – …Granger?

– Nie do koĂąca, gdyÂż ministerstwo prowadzi Rejestr AnimagĂłw ze spisem nazwisk czarodziejĂłw, ktĂłrzy posiadajÂą tĂŞ umiejĂŞtnoœÌ oraz z dokÂładnym wyszczegĂłlnieniem, w jakie zwierzĂŞ mogÂą siĂŞ zmieniĂŚ.

– Bardzo dobrze, piĂŞĂŚ punktĂłw dla Gryffindoru – powiedziaÂł profesor Clarke. – Dzisiaj na poczÂątek zajmiemy siĂŞ transmutacjÂą waszych twarzy. Tak jak siedzicie w parach, sprĂłbujecie transformowaĂŚ twarz swojej koleÂżanki lub kolegi, by nie przypominaÂła siebie. MoÂżliwoÂści sÂą dowolne od zmiany wÂłosĂłw po transmutacjĂŞ profilu twarzy. Najlepsza para zarobi dwadzieÂścia punktĂłw na koniec zajĂŞĂŚ – oznajmiÂł. – Skorzystamy z zaklĂŞcia Metamorsis, w ten sposĂłb…

Profesor Clarke rzuciÂł zaklĂŞcie na niespodziewajÂącego siĂŞ tego ucznia, siedzÂącego tuÂż przed nim. Jego wÂłosy szybko siĂŞ wydÂłuÂżyÂły i zmieniÂły kolor z brÂązowego na czarny.

– Dacie sobie radĂŞ? – spytaÂł, po czym cofn¹³ swoje zaklĂŞcie, jednym ruchem ró¿dÂżki. – Samo wypowiedzenie formuÂły nie wystarczy, potrzeba duÂżo silnej woli i skupieniu siĂŞ na tym, co faktycznie chcecie zmieniĂŚ. Przekonacie siĂŞ, Âże to duÂżo trudniejsze niÂż wydaje siĂŞ w teorii. Jeszcze jakieÂś pytania? Nie...? To dobieramy siĂŞ w pary, najlepiej tak jak siedzicie i zaczynamy. Ja bĂŞdĂŞ kr¹¿yÂł po sali i pomagaÂł wam w razie potrzeby. Na koniec ocenimy rezultaty.

W klasie momentalnie spokojna i cicha atmosfera, pe³na skupienia na s³uchaniu tego, co nauczyciel ma do powiedzenia, zmieni³a siê w ha³as i rozmowy pomiêdzy uczniami, którzy na gor¹co komentowali zadanie, jakie przed nimi postawiono. Hermiona i Ginny równie¿ wspólnie zaczê³y dzia³aÌ w swojej ³awce. Ta pierwsza znajdowa³a siê w lepszej sytuacji, gdy¿ ju¿ sama próbowa³a tak zaawansowanej transmutacji podczas jej wyprawy wraz z Harrym i Ronem w poszukiwaniu horkruksów. Musia³a wtedy transmutowaÌ swojego ch³opaka, by by³ nie do poznania w celu w³amania siê do Banku Gringotta. Mimo ¿e finalne rezultaty nie do koùca spe³ni³y jej oczekiwania, to efekt by³ doœÌ zadowalaj¹cy. Teraz zaczê³a od podzielenia siê swoimi doœwiadczeniami z m³odsz¹ przyjació³k¹ i pozwoli³a jej spróbowaÌ pierwszej.

– Panie Fletchley, proszĂŞ bardziej skupiĂŚ siĂŞ na swoich zamiarach – usÂłyszaÂły gÂłos profesora Clarke'a, ktĂłry wÂłaÂśnie sprawdzaÂł jak radzi sobie Justyn i jego koleÂżanka z Hufflepuffu.

– Dobra, Ginny, zaczynaj – oznajmiÂła Hermiona, obserwujÂąc ich nauczyciela. WolaÂła, by dostrzegÂł pierwsze efekty ich pracy, kiedy juÂż podejdzie do ich Âławki.

Lekcja up³ywa³a bardzo szybko i s³owa profesora Clarke'a okaza³y siê prorocze. Mimo jego nieustannej chêci do pomocy ka¿demu, rezultaty w ca³ej klasie by³y doœÌ mizerne. Pod koniec lekcji ma³o komu uda³o siê wykonaÌ doœÌ dobrze powierzone zadanie i w wiêkszoœci osoby by³y nadal ³atwe do rozpoznania. W trakcie zajêÌ Raphael Clarke kilka razy przechodzi³ obok ³awki Ginny i Hermiony i wyra¿a³ swoje zadowolenie z ich pracy, co znalaz³o odzwierciedlenie na koniec, kiedy nagrodzi³ obie Gryfonki dwudziestoma punktami, g³ównie za to, jak Hermiona poradzi³a sobie z transmutacj¹ Ginny.

– Tak, naprawdĂŞ bardzo dobrze sobie poradziÂłyÂście, dziewczyny. Dobry poczÂątek. Panno Granger czy miaÂła pani do czynienia juÂż z tym zaklĂŞciem? – zapytaÂł z zainteresowaniem Clarke.

– Tak, raz – przyznaÂła Hermiona, choĂŚ nie chciaÂła wdawaĂŚ siĂŞ w szczegó³y, kiedy to byÂło.

– Rozumiem, no có¿, widaĂŚ byÂło to dzisiaj. Jeszcze raz gratulujĂŞ – uÂśmiechn¹³ siĂŞ do niej profesor Clarke, po czym dodaÂł na koniec juÂż do caÂłej klasy. – ZaklĂŞcie Metamorsis z pewnoÂściÂą pojawi siĂŞ na Owutemach, wiĂŞc bĂŞdziemy nad nim pracowaĂŚ przez caÂły pierwszy semestr. Nie zraÂżajcie siĂŞ za szybko, jak na poczÂątek byÂło dosyĂŚ obiecujÂąco. ChciaÂłbym, abyÂście na nastĂŞpne zajĂŞcia przygotowali wypracowania na temat najczĂŞstszych b³êdĂłw popeÂłnianych przy rzucaniu tego zaklĂŞcia. A na dzisiaj bardzo wam dziĂŞkujĂŞ i do zobaczenia.

Uczniowie zaczêli szybko pakowaÌ swoje rzeczy i opuszczaÌ salê transmutacji. Hermiona, Ginny, Natalie i Cornelia by³y jednymi z ostatnich, które opuœci³y pomieszczenie. Hermiona wychodz¹c z sali, zerknê³a na profesora Clarke'a i dostrzeg³a jego ciep³y uœmiech, który prawdopodobnie mia³ byÌ uznaniem, w zwi¹zku z tym, jak poradzi³a sobie na dzisiejszej lekcji. Kiedy znalaz³y siê na korytarzu, Hermiona wraz z Natalie po¿egna³y siê z Ginny i Corneli¹, które mia³y za chwilê mieÌ zajêcia z wró¿biarstwa. One same mia³y teraz wolny czas przed dwugodzinn¹ lekcj¹ z Obrony Przed Czarn¹ Magi¹. Obie uzna³y, ¿e warto udaÌ siê do biblioteki i od razu zabraÌ siê za wypracowanie, zadane przez profesora Clarke'a. Hermiona dosz³a do wniosku, ¿e to mi³a odmiana, gdy ktoœ inny poza ni¹ równie¿ doœÌ sumiennie podchodzi do nauki, a jak wstêpnie zauwa¿y³a, taka by³a Natalie. Nim jednak dotar³y do biblioteki, na korytarzu wiod¹cym do niej, spotka³y Patriciê Edwards i Xaviera Walkera, dwójkê Œlizgonów z ich roku.

– A wiĂŞc to jest ta caÂła Granger? – spytaÂł chÂłopak, nie mogÂąc siĂŞ powstrzymaĂŚ. – Patricia wÂłaÂśnie opowiadaÂła mi, jak z Michaelem mieli z wami ma³¹ utarczkĂŞ w pociÂągu. Nie uczyli ciĂŞ Granger, Âże nie wtyka siĂŞ nosa w nie swoje sprawy?

– To zrĂłb, to samo i daj nam spokĂłj – odwarknĂŞÂła Natalie, ktĂłra znaÂła ich duÂżo lepiej. – Spytaj siĂŞ swojej przyjació³eczki, jaka byÂła odwaÂżna, gdy dowiedziaÂła siĂŞ, ze Hermiona jest prefektem naczelnym?

– Serio, Patricia? DostaliÂście cykora na widok prefekta? – Xavier spojrzaÂł z wyrzutem na PatriciĂŞ, ktĂłra w tym momencie wpatrywaÂła siĂŞ wÂściekÂła w Natalie. – Prefekt czy nie, czy to coÂś zmienia? Jeszcze raz powtarzam, na przyszÂłoœÌ nie mieszaj siĂŞ do tego, jeÂśli nie chcesz mieĂŚ z nami kÂłopotĂłw jak one – dodaÂł, tym razem zwracajÂąc siĂŞ bezpoÂśrednio do Hermiony, a wskazujÂąc na jej blondwÂłosÂą towarzyszkĂŞ.

– JuÂż siĂŞ ciebie boi! – prychnĂŞÂła Swan pod nosem.

– ChodÂź, Natalie, idziemy, szkoda na nich czasu – stwierdziÂła Hermiona, nawet nie zaszczycajÂąc ÂŚlizgonĂłw spojrzeniem. Kiedy zajĂŞÂły juÂż jednak stolik dla siebie w bibliotece, dodaÂła. – Na razie widzĂŞ, Âże potrafiÂą tylko straszyĂŚ – stwierdziÂła, wyjmujÂąc z torby piĂłro i kawaÂłek pergaminu.

– Och, uwierz, jak chcÂą, to potrafiÂą byĂŚ teÂż nieprzyjemni, choĂŚ przewaÂżnie koĂączy siĂŞ tylko na sÂłowach – przyznaÂła Natalie, rĂłwnieÂż wyjmujÂąc swoje rzeczy. – Ty jednak tym bardziej nie masz co siĂŞ martwiĂŚ. ChoĂŚby nie wiem, jak siĂŞ odgraÂżali, bĂŞdÂą bali siĂŞ zaczynaĂŚ z prefektem naczelnym. MoÂże dziĂŞki temu i my w tym roku bĂŞdziemy miaÂły z nimi wiĂŞkszy spokĂłj?

– Nie mam nic przeciwko – westchnĂŞÂła Hermiona. W bibliotece jak na razie nie byÂło zbyt wiele innych osĂłb. WiĂŞkszoœÌ uczniĂłw byÂła na zajĂŞciach, a pozostaÂła czêœÌ nie zawracaÂła sobie gÂłowy bibliotekÂą juÂż w pierwszym dniu szkoÂły. – Dlaczego nie zdecydowaÂłaÂś siĂŞ na wró¿biarstwo? – zapytaÂła nagle Granger, odrywajÂąc siĂŞ na chwilĂŞ od swojego wypracowania, chcÂąc lepiej poznaĂŚ swojÂą nowÂą koleÂżankĂŞ.

– Hmm, w sumie jakoÂś nie bardzo mnie to caÂłe wró¿biarstwo pociÂąga – przyznaÂła Swan, rĂłwnieÂż odkÂładajÂąc piĂłro chwilowo na bok. – WolaÂłam wybraĂŚ inny przedmiot, numerologia jest duÂżo ciekawsza.

– Tu siĂŞ z tobÂą zdecydowanie zgodzĂŞ.

– A ty? SpodziewaÂłam siĂŞ, Âże bĂŞdziesz uczĂŞszczaÂła na wiĂŞkszoœÌ dostĂŞpnych przedmiotĂłw? – spytaÂła Natalie.

– ChodziÂłam na trzecim roku na wró¿biarstwo, ale bardzo krĂłtko. ZrezygnowaÂłam szybko, jak tylko dostrzegÂłam jakÂą oszustkÂą jest profesor Trelawney i Âże to caÂłe wró¿biarstwo jest oparte g³ównie na zgadywaniu – odpowiedziaÂła bez ogrĂłdek Hermiona, po czym opowiedziaÂła jej bardziej szczegó³owo ca³¹ historiĂŞ, jak takÂże to, Âże po trzecim roku zrezygnowaÂła rĂłwnieÂż z mugoloznastwa, gdyÂż stwierdziÂła wtedy, Âże wziĂŞÂła sobie za duÂżo na gÂłowĂŞ.

Nim siê spostrzeg³y, ich czas wolny nieub³aganie zbli¿a³ siê do koùca. Skoùczy³y rozmowê, schowa³y do torebek swoje rozpoczête wypracowania, które, mimo ¿e nieskoùczone, by³y ju¿ doœÌ okaza³e i stwierdzi³y, ¿e pora udaÌ siê na ich kolejne zajêcia tego dnia, czyli obronê przed czarn¹ magi¹. Gdy tylko uda³y siê na trzecie piêtro, przed drzwiami klasy zaczê³a ustawiaÌ siê ju¿ grupka uczniów, wœród której dostrzeg³y Ginny i Corneliê.

– Gdzie byÂłyÂście, Âże przychodzicie tak póŸno? – zapytaÂła ich Ginny.

– W bibliotece – odpowiedziaÂła Hermiona, na co Cornelia spojrzaÂła wymownie w sufit.

– No co? – spytaÂła Natalie, gdy dostrzegÂła gest przyjació³ki. – Przynajmniej bĂŞdziemy miaÂły spokĂłj, kiedy wy dopiero bĂŞdziecie mĂŞczyĂŚ siĂŞ z tym wypracowaniem dla Clarke'a. Hughes siĂŞ jeszcze nie pokazaÂł? – dodaÂła, majÂąc na myÂśli ich nowego nauczyciela obrony przed czarnÂą magiÂą.

– Nie, jeszcze… – Nie skoĂączyÂła swojej odpowiedzi Cornelia, bo wÂłaÂśnie w tym momencie zza zaÂłomu korytarza wyÂłoniÂła siĂŞ sylwetka wysokiego mĂŞÂżczyzny, o krĂłtko przystrzyÂżonych, ciemnych wÂłosach, i rĂłwnie zadbanej, doœÌ krĂłtkiej brodzie. SzedÂł powoli i dostojnie, a jego mina sprawiaÂła wraÂżenie, Âże wolaÂłby byĂŚ teraz wszĂŞdzie indziej, tylko nie tutaj. – O wilku mowa – szeptem wyrzuciÂła z siebie jeszcze te trzy sÂłowa dziewczyna.

Eric Hughes obrzuci³ uczniów stoj¹cych przed drzwiami swojej klasy ch³odnym spojrzeniem, a nastêpnie siêgn¹³ do kieszeni swojego p³aszcza w poszukiwaniu klucza. Hermiona szybko odnios³a wra¿enie, ¿e mê¿czyzna rzeczywiœcie musia³ wiele przejœÌ jako auror, pracuj¹c dla Ministerstwa Magii. Stara³ siê okazywaÌ dumê i ch³ód oraz wzbudzaÌ powa¿anie, a tak¿e delikatny strach. Jednoczeœnie, gdy ktoœ bardziej mu siê przyjrza³, jak Granger w tym momencie, móg³ dostrzec równie¿ ewidentne oznaki zmêczenia ¿yciem. Gdy tylko Hughes otworzy³ drzwi, szybkim gestem d³oni zaprosi³ ich do œrodka. Uczniowie zaczêli zajmowaÌ swoje miejsca, Hermiona ponownie usiad³a z Ginny, przed sob¹ mia³y Corneliê i Natalie.

Szybko moÂżna byÂło dostrzec, Âże klasa jak zwykle, kiedy obejmowaÂł jÂą nowy nauczyciel, przeszÂła kolejnÂą przemianĂŞ. Hermionie najbardziej przypominaÂła tÂą, gdy nauczycielem tego przedmiotu byÂł podszywajÂący siĂŞ pod Alastora Moody'ego, ÂśmiercioÂżerca – Bartemiusz Junior Crouch. W klasie znĂłw moÂżna byÂło dostrzec wiele urzÂądzeĂą wykrywajÂących CzarnÂą MagiĂŞ, w tym np. faÂłszoskopy, ale nie brakowaÂło podobnie jak za kadencji Severusa Snape'a, wielu obrazĂłw przedstawiajÂących walkĂŞ z ciemnymi mocami, a takÂże skutki zaklĂŞĂŚ niewybaczalnych oraz innych urokĂłw.

Eric Hughes usiad³ za swoim biurkiem, roz³o¿y³ swoje przybory na biurku, w tym ró¿d¿kê oraz zwój swoich papierów, a nastêpnie rozejrza³ siê po ca³ej sali i sprawdzi³ listê obecnoœci, porównuj¹c j¹ z arkuszem, który zapewne otrzyma³ od dyrektorstwa szko³y.

– Witam was na ostatnim roku nauczania obrony przed czarnÂą magiÂą. Nazywam siĂŞ Eric Hughes i to ja bĂŞdĂŞ was w tym roku nauczaÂł tego przedmiotu. – OÂświadczyÂł krĂłtko i dobitnie, jego gÂłos nie byÂł zbyt zachĂŞcajÂący. – Przez ten rok, bĂŞdĂŞ chciaÂł podzieliĂŚ siĂŞ z wami swoim doÂświadczeniem z lat spĂŞdzonych na stanowisku aurora, abyÂście nie tylko zdali egzaminy, ale rĂłwnieÂż wynieÂśli coÂś z tych zajĂŞĂŚ. ZakÂładam… – tu spojrzaÂł na nich surowo i wymagajÂąco. – … Âże skoro znaleÂźliÂście siĂŞ na ostatnim roku, to wykaÂżecie siĂŞ odpowiedniÂą wiedzÂą i umiejĂŞtnoÂściami, niÂż zdolnoœÌ rzucenia kilku prostych zaklĂŞĂŚ. Na swoich zajĂŞciach wymagam skupienia, ciĂŞÂżkiej pracy i sumiennoÂści. Nie ma tu miejsca dla leni i obibokĂłw, jeÂśli ktoÂś z was widzi siĂŞ w takiej roli, to juÂż teraz sobie podziĂŞkujmy! – OÂświadczyÂł surowo, wskazujÂąc na drzwi. Nikt jednak tego nie zrobiÂł i wszyscy patrzyli siĂŞ w niego uwaÂżnie, sÂłuchajÂąc jak na maÂło ktĂłrych zajĂŞciach.

– DziÂś chciaÂłbym siĂŞ na poczÂątek zaznajomiĂŚ z waszÂą wiedzÂą, jakÂą posiadacie tuÂż przed przystÂąpieniem do zdawania Owutemu z tego przedmiotu. W tym celu… – dodaÂł. – … przygotowaÂłem na dzisiaj doœÌ obszerny test, ktĂłry da mi odpowiedÂź na to, czego mogĂŞ siĂŞ po was spodziewaĂŚ i jak wiele pracy jeszcze przed wami.

W sali mo¿na by³o us³yszeÌ bardzo ciche, pojedyncze pomruki, gdy¿ wiêkszoœÌ by³a zbyt przestraszona perspektyw¹ sprawdzianu ju¿ pierwszego dnia szko³y, a ju¿ sama postaÌ ich nowego nauczyciela nie zachêca³a do wyra¿ania sprzeciwu. Hermiona momentalnie wyprostowa³a siê na swoim krzeœle i zaczê³a siê zastanawiaÌ, jakie pytania mog¹ siê za chwilê pojawiÌ przed jej oczami. Eric Hughes machn¹³ ró¿d¿k¹ na stos pergaminów le¿¹cych na jego biurku, które natychmiast pod¹¿y³y w stronê ka¿dego z uczniów. Nim siê obejrzeli, przed ka¿dym, z nich le¿a³a odwrócona karta z pytaniami.

– Dobrze, macie dwie godziny i ani minuty dÂłuÂżej, czas, start – oznajmiÂł Hughes, samemu siadajÂąc za biurkiem, podczas gdy grupa uczniĂłw jak najszybciej zaczĂŞÂła zaznajamiaĂŚ siĂŞ z pytaniami, a niektĂłrzy juÂż zaczĂŞli skrobaĂŚ piĂłrami po pergaminach.

Hermiona spojrzaÂła na le¿¹cy przed niÂą arkusz. SÂłowo „test" nie do koĂąca oddawaÂło formĂŞ sprawdzianu, jakim poddaÂł ich profesor Hughes. Nie brakowaÂło pytaĂą otwartych, a wszystkich byÂło piĂŞĂŚdziesiÂąt. WÂśrĂłd nich moÂżna byÂło znaleŸÌ takie jak: opisz sposĂłb pozbycia siĂŞ bogina, wymieĂą zaklĂŞcia niewybaczalne i opisz ich skutki, na czym polegajÂą zaklĂŞcia niewerbalne i wiele innych. ByÂły to pytania, z ktĂłrych wiĂŞkszoœÌ juÂż nieraz pojawiaÂła siĂŞ przy egzaminach koĂącowych lub podczas zdawania SUM–Ăłw. Hermionie nie sprawiÂły wiĂŞkszych trudnoÂści. MogÂła siĂŞ jednak tylko domyÂślaĂŚ, Âże sporo innych osĂłb bĂŞdzie miaÂło jednak wiĂŞksze trudnoÂści. W koĂącu nie kaÂżdy uczestniczyÂł w zajĂŞciach Gwardii Dumbledore'a czy braÂł udziaÂł w poszukiwaniu horkruksĂłw. A co moÂże daĂŚ wiĂŞcej praktycznej wiedzy i umiejĂŞtnoÂści niÂż sytuacje, ktĂłre dziejÂą siĂŞ w rzeczywistoÂści, kiedy trzeba sobie z nimi poradziĂŚ i wtedy umiejĂŞtnie wykorzystaĂŚ znane przez siebie uroki i przeciwzaklĂŞcia? Hermiona byÂła juÂż przy trzydziestym trzecim pytaniu, ktĂłre brzmiaÂło: wymieĂą najbardziej znane i przydatne zaklĂŞcia defensywne, gdy dyskretnie rozejrzaÂła siĂŞ po klasie, jak sobie radzÂą inni. WiĂŞkszoœÌ uczniĂłw, w tym siedzÂąca obok niej Ginny, byÂła bardzo pochÂłoniĂŞta pracÂą, jednak na twarzach niektĂłrych osĂłb moÂżna byÂło dostrzec, Âże majÂą doœÌ spore problemy z niektĂłrymi pytaniami. Profesor Hughes juÂż dobre kilkadziesiÂąt minut temu wstaÂł od swojego biurka i teraz z surowÂą minÂą, chodziÂł pomiĂŞdzy Âławkami, obserwujÂąc, jak im idzie oraz czy w Âżaden sposĂłb nie oszukujÂą.

– PozostaÂło wam jeszcze trzydzieÂści minut – oÂświadczyÂł oschle w pewnym momencie.

WywoÂłaÂło to jeszcze wiĂŞksze skupienie, zwÂłaszcza tych osĂłb, ktĂłre pozostawaÂły daleko w tyle z pytaniami. Hermiona, ktĂłra juÂż koĂączyÂła swoje odpowiedzi, miaÂła zamiar na spokojnie jeszcze raz je przejrzeĂŚ. ByÂła wyjÂątkowo spokojna o wynik, gdyÂż pytania nie sprawiÂły jej wiĂŞkszych problemĂłw. DaÂłaby wiele, aby podobne o takim stopniu trudnoÂści pojawiÂły siĂŞ pod koniec roku przy zdawaniu OwutemĂłw.

Gdy czas dobieg³ koùca, profesor Hughes zarz¹dzi³, by od³o¿yli swoje pióra i pozostawili pergaminy na swoich ³awkach. Jednym machniêciem ró¿d¿ki sprawi³, ¿e ka¿dy arkusz wyl¹dowa³ w jego rêkach, po czym zaniós³ je na swoje biurko.

– Wyniki podam wam na kolejnych zajĂŞciach – oznajmiÂł. – Mam nadziejĂŞ, Âże bĂŞdÂą zadowalajÂące. W innym wypadku ciĂŞÂżko mi sobie wyobraziĂŚ, by takie osoby miaÂły co szukaĂŚ na poziomie OwutemĂłw – zasugerowaÂł surowo. – Na kolejnej lekcji zajmiemy siĂŞ juÂż zagadnieniami, ktĂłre mamy omawiaĂŚ w tym roku. To wszystko na dzisiaj – poÂżegnaÂł siĂŞ z nimi. Uczniowie zaczĂŞli doœÌ pospiesznie siĂŞ pakowaĂŚ i opuszczaĂŚ salĂŞ.

Hermiona wraz z Ginny, Natalie i CorneliÂą od razu skierowaÂły siĂŞ w kierunku Wielkich SchodĂłw, by udaĂŚ siĂŞ do Wielkiej Sali na obiad. Gdy tylko znalazÂły siĂŞ w odpowiedniej odlegÂłoÂści od klasy obrony przed czarnÂą magiÂą, Cornelia nie mogÂąc siĂŞ powstrzymaĂŚ, wyraziÂła swojÂą opiniĂŞ o zakoĂączonych przed chwilÂą zajĂŞciach.

– Czy on jest powaÂżny? Sprawdzian i to juÂż na pierwszych zajĂŞciach? PrzecieÂż jesteÂśmy ÂświeÂżo po wakacjach – oÂświadczyÂła oburzona. – I co to za sugerowanie, Âże moÂżemy siĂŞ nie nadawaĂŚ na poziom OwutemĂłw?

– Wiesz, jest nowy, pewnie chciaÂł siĂŞ zapoznaĂŚ z poziomem naszej wiedzy – zasugerowaÂła delikatnie Hermiona. – Poza tym sam test nie byÂł aÂż tak trudny, raczej odnosiÂł siĂŞ do podstawowej wiedzy z tego przedmiotu.

– Podstawowej? – spytaÂła z ironiÂą Rose. – MĂłw za siebie, ja na co dzieĂą nie mam do czynienia z druzgotkami czy czerwonymi kapturkami, by pamiĂŞtaĂŚ, czym siĂŞ ró¿niÂą.

– Dziewczyny, mamy to za sobÂą, tak? – sprĂłbowaÂła uci¹Ì tÂą dyskusjĂŞ Ginny. – I tak niedÂługo dowiemy siĂŞ, jak nam poszÂło. Cieszmy siĂŞ, Âże juÂż po wszystkim i mamy juÂż dzisiaj dzieĂą wolny, chodÂźmy lepiej na obiad.

Na obiedzie jak to zwykle bywa, skrzaty domowe znów stanê³y na wysokoœci zadania. Wœród wielu daù, zw³aszcza kotlety jagniêce smakowa³y dzisiaj wybornie. Hermiona spojrza³a na stó³ nauczycielski i dostrzeg³a opuszczaj¹cych go kilku nauczycieli, w tym profesor McGonagall. Od razu przypomnia³a sobie o spotkaniu prefektów, które mia³o siê obyÌ dzisiaj po zajêciach. Dostrzeg³a równie¿ zbli¿aj¹c¹ siê do sto³u Gryfonów profesor Babbling, która skierowa³a siê w stronê Monici McDonald i Shane'a Morgana.

– Dziewczyny, bĂŞdĂŞ musiaÂła was przeprosiĂŚ – powiedziaÂła Hermiona, nie spuszczajÂąc wzroku z opiekunki Gryffindoru.

– A no tak, spotkanie prefektĂłw z nauczycielami – szybko zrozumiaÂła swojÂą przyjació³kĂŞ Ginny, pod¹¿ajÂąc za jej oczami i przypominajÂąc sobie, Âże Hermiona wczeÂśniej im o tym wspominaÂła.

– Zobaczymy siĂŞ póŸniej – poÂżegnaÂła siĂŞ z nimi Granger, wstajÂąc, po czym skierowaÂła siĂŞ w stronĂŞ profesor Babbling. – DzieĂą dobry, pani profesor.

– DzieĂą dobry, panno Granger – odpowiedziaÂła profesor staroÂżytnych run. – WÂłaÂśnie rozmawiaÂłam z pannÂą McDonald i panem Morganem, spotkanie odbĂŞdzie siĂŞ za chwilĂŞ na drugim piĂŞtrze w nieuÂżywanej sali obok kamiennego gargulca.

– Wiem, gdzie to jest – oznajmiÂła Hermiona.

– CieszĂŞ siĂŞ, panno Granger, wiĂŞc za chwilkĂŞ siĂŞ tam wszyscy spotkamy. ProszĂŞ siĂŞ niczym nie przejmowaĂŚ, omĂłwimy tylko z wami wszystkimi szybko najwaÂżniejsze sprawy – dodaÂła jej otuchy profesor Babbling.

Tak jak siê spodziewa³a, na spotkaniu obecni byli wszyscy prefekci domów, jak i prefekci naczelni, natomiast po drugiej stronie znajdowali siê opiekunowie domów, a tak¿e nowa pani dyrektor. Prefekci zajêli wolne miejsca w nieu¿ywanych od lat ³awkach, natomiast nauczyciele stanêli na przodzie sali przed nimi. Podczas krótkiego spotkania, które trwa³o nie d³u¿ej ni¿ dwadzieœcia minut, ma³a grupka nauczycieli, jeszcze raz przypomnia³a im o ich prawach i obowi¹zkach zwi¹zanych z bycia prefektem domu i szko³y. Podali im has³o do ³azienki prefektów, z której mogli teraz do woli korzystaÌ. Przede wszystkim jednak przypominali im o reagowaniu na nieodpowiednie zachowania innych uczniów, mo¿liwoœci karania takiego zachowania punktami, jednoczeœnie zaznaczaj¹c, by nie nadu¿ywali swojej pozycji. Wspomnieli równie¿, o codziennym, dwugodzinnym patrolowaniu korytarza, tu¿ po ciszy nocnej, a tak¿e pomocy nauczycielom przy sprawach zwi¹zanych z funkcjonowaniem szko³y czy odbywaj¹cymi siê w niej uroczystoœciami. To drugie zajêcie skierowane by³o g³ównie do prefektów naczelnych: Hermiony i Lucasa Jonesa. Gdy wiêkszoœÌ spraw zosta³a omówiona, profesor Mcgonagall pozwoli³a prefektom domów opuœciÌ salê, natomiast poprosi³a Hermionê i Lucasa, by jeszcze przez chwilê zostali.

– Przepraszam was, Âże zostawiamy was tu jeszcze przez chwilĂŞ, ale chcemy przekazaĂŚ wam jeszcze kilka rzeczy na osobnoÂści – oznajmiÂła profesor McGonagall. – Przede wszystkim od waszej dwĂłjki wymagam, abyÂście wspierali pozostaÂłych prefektĂłw domĂłw, zwÂłaszcza Âże oboje byliÂście na ich miejscu, wiĂŞc wiecie, z jakimi obowiÂązkami siĂŞ to wi¹¿e – poczekaÂła, aÂż oboje kiwnÂą gÂłowami. – Poza tym, jak widzicie, jako prefekci naczelni w duÂżej mierze jesteÂście tutaj po to, by wspieraĂŚ i nadzorowaĂŚ prace pozostaÂłych prefektĂłw, a takÂże byÂście pomagali nam przy podejmowaniu decyzji i organizowaniu ró¿nych uroczystoÂści w Hogwarcie, czy to zwiÂązanych z dekorowaniem szkoÂły na czas ÂświÂąt, a takÂże innych, czĂŞsto nieplanowanych. Poza tym bardzo chĂŞtnie ujrzymy waszÂą inicjatywĂŞ, gdybyÂście mieli jakieÂś ciekawe propozycje w tych sprawach czy nawet w kwestii codziennego funkcjonowania szkoÂły, to chĂŞtnie was wysÂłuchamy – zachĂŞcaÂła ich dyrektor. – Na koniec jeszcze jednak kwestia. Nie ma potrzeby, byÂście oboje patrolowali korytarze nocami, kiedy reszta prefektĂłw teÂż to bĂŞdzie czyniĂŚ. MoÂżecie ÂśmiaÂło siĂŞ zmieniaĂŚ, wystarczy, Âże jedno z was bĂŞdzie nadzorowaĂŚ resztĂŞ. Dacie radĂŞ sami podzieliĂŚ siĂŞ obowiÂązkami? – spytaÂła, patrzÂąc na nich z uwagÂą.

– MyÂślĂŞ, Âże tak… – odpowiedziaÂła Hermiona, patrzÂąc na Lucasa, ktĂłry odwzajemniÂł spojrzenie.

– ProszĂŞ siĂŞ nie martwiĂŚ, na pewno oboje sobie poradzimy, nie bĂŞdzie z tym problemu – uÂśmiechn¹³ siĂŞ Krukon.

– CieszĂŞ siĂŞ – odpowiedziaÂła McGonagall. – Nie ukrywam, Âże wybraliÂśmy was miĂŞdzy innymi z tego powodu, Âże mieliÂśmy nadziejĂŞ, Âże bĂŞdzie wam siĂŞ wspĂłlnie doœÌ dobrze wspó³pracowaĂŚ. – No, ale nie trzymamy was dÂłuÂżej, bo na pewno chcecie odpocz¹Ì po tym pierwszym dniu, jesteÂście wolni.

– Do widzenia – poÂżegnali siĂŞ z nauczycielami, Hermiona i Lucas.

– To jak? MyÂślisz, Âże bĂŞdzie nam siĂŞ dobrze wspó³pracowaĂŚ i dzieliĂŚ obowiÂązkami? – spytaÂł przekornie Krukon.

– Hmm, nie wyobraÂżam sobie innej moÂżliwoÂści – odpowiedziaÂła z uÂśmiechem Hermiona.

– To w takim razie, ja dzisiaj biorĂŞ na siebie patrolowanie korytarzy – zacz¹³ Lucas, a kiedy dostrzegÂł, Âże Hermiona chciaÂła siĂŞ wtrÂąciĂŚ, dodaÂł. – I nie przyjmujĂŞ Âżadnego sprzeciwu – oÂświadczyÂł, bĂŞdÂąc w dobrym humorze.

– Ok, w takim razie ja biorĂŞ dyÂżur jutro – zgodziÂła siĂŞ dziewczyna, po czym po krĂłtkiej pogawĂŞdce kaÂżde z nich udaÂło siĂŞ w stronĂŞ swojego pokoju wspĂłlnego.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?