Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19].

Niebo przebijaj¹ce siê przez koronê wysokich drzew od paru ju¿ godzin przybra³o ciemn¹, nocn¹ barwê. Wœród wielu z nich i pn¹cej siê po ziemi pl¹taninie korzeni, mo¿na by³o dostrzec samotn¹ postaÌ, ubran¹ w d³ugi p³aszcz z zarzuconym na g³owê kapturem. Po sylwetce mo¿na by³o rozpoznaÌ w tej osobie mê¿czyznê, lecz twarz jego by³a skryta pod os³on¹ nocy. Las sprawia³ wra¿enie mrocznego i tajemniczego, a pora dnia tylko to wra¿enie potêgowa³a. Cisza dooko³a mog³a zmroziÌ do szpiku koœci niejednego œmia³ka, mê¿czyzna jednak sprawia³ wra¿enie nadzwyczaj spokojnego i wygl¹da³, jakby na kogoœ czeka³. W pobliskich krzakach us³ysza³ nagle szelest i po chwili wylecia³o z nich stado ma³ych ptaków. Mê¿czyzna wyci¹gn¹³ ró¿d¿kê, ale zanim rzuci³ jakiekolwiek zaklêcie, rozmyœli³ siê i schowa³ j¹ z powrotem do kieszeni.

W pewnej chwili us³ysza³ charakterystyczny odg³os teleportacji, dobywaj¹cy siê w niewielkiej odleg³oœci, od miejsca, w którym sta³. Czeka³ w napiêciu, choÌ intuicja podpowiada³a mu, ¿e wszystko jest w porz¹dku. Minê³y dwie minuty, a z ciemnoœci wy³oni³a siê kolejna postaÌ, by³a odrobinê wy¿sza. Nowo przyby³y nie mia³ zarzuconego kaptura, mia³ ciemne, d³u¿sze w³osy, dosyÌ zmierzwione, wygl¹da³ na osobê, która w ostatnim czasie ¿y³a w doœÌ du¿ym stresie i nie mia³a czasu o siebie zadbaÌ.

– Wreszcie jesteÂś, Antonie. BaÂłem siĂŞ, Âże mnie tu nie znajdziesz – powitaÂła go postaĂŚ w kapturze, mĂłwiÂł jednak doœÌ cichym gÂłosem.

– Witaj, Rudolfie – odpowiedziaÂł przybysz, chÂłodnym i niespokojnym tonem. – Nie mogÂłem przybyĂŚ wczeÂśniej, w okolicy miejsca, gdzie siĂŞ ukrywam, pojawili siĂŞ ostatnio ludzie z ministerstwa, nie byÂło Âłatwo siĂŞ tutaj dostaĂŚ. SkÂąd jednak wiedziaÂłeÂś jak siĂŞ ze mnÂą skontaktowaĂŚ, gdzie mnie szukaĂŚ? – zapytaÂł, ÂściskajÂąc mu rĂŞkĂŞ.

– PamiĂŞtam jeszcze, gdzie przewaÂżnie w dawnych czasach lubiÂłeÂś skrycie przebywaĂŚ. Nie bĂŞdĂŞ ukrywaÂł, Âże moja wiadomoœÌ do ciebie byÂła wysÂłana z du¿¹ niepewnoÂściÂą, baÂłem siĂŞ, Âże moje przypuszczenia co do twojego miejsca ukrycia, mogÂą byĂŚ mylne – odpowiedziaÂł Rudolf Lestrange. – WiedziaÂłem, Âże czĂŞÂści z nas udaÂło siĂŞ uciec z pola bitwy, od poczÂątku chciaÂłem siĂŞ z kimÂś skontaktowaĂŚ.

– Masz racjĂŞ, ukrywaÂłem siĂŞ w tym zrujnowanym domu, ktĂłry swego czasu wykorzystywaliÂśmy jako nasze tajne miejsce. Aurorzy wszĂŞdzie siĂŞ krĂŞcÂą, szukajÂą nas, chcÂą wyÂłapaĂŚ nas wszystkich i wsadziĂŚ do Azkabanu, a mi juÂż jedna odsiadka w Âżyciu wystarczy, nawet jeÂśli dementorzy juÂż go nie strzegÂą po upadku Czarnego Pana – Antonin Dolohov wyrzucaÂł z siebie te sÂłowa, rozglÂądajÂąc siĂŞ dookoÂła, kiedy tylko sÂłyszaÂł jakikolwiek szelest, dochodzÂący z lasu.

– WiĂŞkszoœÌ i tak juÂż siedzi w Azkabanie, ale pewnej grupie na pewno udaÂło siĂŞ uciec – mĂłwiÂł Lestrange spokojnym gÂłosem. – Sam ukrywam siĂŞ tutaj, w Zakazanym Lesie, a i tu nie jest Âłatwo, znalazÂłem jak¹œ grotĂŞ, na razie siĂŞ nada. Nie ma tu co prawda aurorĂłw, ale za to centaurĂłw nie brakuje, a wolaÂłbym, Âżeby nikt nie wiedziaÂł o mojej obecnoÂści.

– Nie tak miaÂło siĂŞ to wszystko potoczyĂŚ – zauwaÂżyÂł sÂłusznie Dolohov. – Czarny Pan byÂł pewny zwyciĂŞstwa, wszystko na to wskazywaÂło, a jednak Potter okazaÂł siĂŞ lepszy! – wyrzuciÂł z siebie wÂściekÂły. – I co nam zostaÂło? On sam nie Âżyje, wiĂŞkszoœÌ z nas siedzi w Azkabanie, niektĂłrzy rĂłwnieÂż polegli, jak ty sobie w ogĂłle radzisz po Âśmierci Bellatriks?

– UpÂłynĂŞÂło juÂż kilka tygodni, czas robi swoje, jednak nigdy nie przebaczĂŞ Potterowi i jego pupilkom tego, Âże Belli juÂż z nami nie ma, Âże Czarny Pan odszedÂł na zawsze – dodaÂł, a ton jego gÂłosu po raz pierwszy zasugerowaÂł, Âże nie jest wcale tak spokojny, na jakiego wyglÂądaÂł w pierwszej chwili. – ZemszczĂŞ siĂŞ za to, co siĂŞ wydarzyÂło.

– PiĂŞknĂŞ sÂłowa – prychn¹³ Dolohov, patrzÂąc na niego z odrobinÂą Âżalu. – Ciekawe tylko jak chcesz to zrobiĂŚ? W pojedynkĂŞ? Wtedy byÂło nas wielu, mieliÂśmy po swojej stronie ministerstwo, teraz tego wszystkiego nie ma. Nie udaÂło siĂŞ wtedy, a ma siĂŞ udaĂŚ teraz? ChĂŞĂŚ zemsty nie wystarczy, by tego dokonaĂŚ. – Dolohov dostrzegÂł, Âże jego towarzysz bardzo ostroÂżnie waÂży jego sÂłowa, zachowywaÂł jednak nadzwyczajny spokĂłj w obecnej sytuacji, w oddali daÂło siĂŞ sÂłyszeĂŚ wycie wilkĂłw.

– Nie powiedziaÂłem, Âże bĂŞdzie Âłatwo, ale na pewno da siĂŞ to zrealizowaĂŚ, mam pewien plan, ale potrzebujemy wiĂŞkszej liczby ludzi, a przede wszystkim przywĂłdcy, ktĂłry na nowo nas scali – zauwaÂżyÂł Lestrange.

– Tak, Czarny Pan potrafiÂł skupiaĂŚ ludzi wokó³ siebie… – przyznaÂł Dolohov, rĂłwnieÂż pogr¹¿ajÂąc siĂŞ we wÂłasnych myÂślach. ZaczĂŞli przechadzaĂŚ siĂŞ z wolna po lesie, kierujÂąc siĂŞ w niewiadomym kierunku. KaÂżdy z nich wypatrywaÂł jakiegokolwiek odgÂłosu, aby w razie czego mĂłc zareagowaĂŚ i ukryĂŚ swojÂą obecnoœÌ. Wykrycie byÂło ostatniÂą rzeczÂą, jakiej teraz potrzebowali.

– Czy wiesz, dlaczego wysÂłaÂłem wiadomoœÌ akurat do ciebie? – zapytaÂł po dÂłuÂższej chwili Rudolf Lestrange.

– PrzeszÂła mi ta myÂśl przez gÂłowĂŞ – przyznaÂł szczerze Dolohov. – MoÂże w takim razie mnie oÂświecisz?

– Wiem tylko o niektĂłrych osobach, ktĂłrym udaÂło siĂŞ uciec. Wiem, Âże Rabastan na pewno nie zostaÂł schwytany, niestety nie udaÂło mi siĂŞ go jeszcze odnaleŸÌ, ale to kwestia czasu, w koĂącu to mĂłj brat, na pewno go odnajdĂŞ. Jestem pewny, Âże z biegiem czasu odszukamy teÂż innych. Dlaczego akurat ty? Przede wszystkim jednym z powodĂłw byÂło to, Âże wiedziaÂłem, gdzie mogĂŞ ciĂŞ szukaĂŚ – przyznaÂł Lestrange, patrzÂąc na swojego towarzysza. Po chwili jednak dodaÂł. – Lecz to nie jedyny powĂłd… ByÂłeÂś jednym z najbardziej zaufanych ÂśmiercioÂżercĂłw Czarnego Pana, jednym z tych, ktĂłrzy nigdy go nie zdradzili i zawsze otwarcie przyznawali siĂŞ do niego, w koĂącu razem z nami odsiadywaÂłeÂś w Azkabanie po pierwszej wojnie czarodziejĂłw. PrzyznajĂŞ, Âże jest to dla mnie najwaÂżniejszy powĂłd. JesteÂś osobÂą, ktĂłrej mogĂŞ w tej chwili obok Rabastana najbardziej zaufaĂŚ – mĂłwiÂł szczerze, chcÂąc, by Dolohov w peÂłni dostrzegÂł i zrozumiaÂł jakim zaufaniem go darzy.

– CeniĂŞ to sobie Rudolfie, znasz mnie nie od dziÂś, mimo upadku Czarnego Pana, moje poglÂądy w Âżaden sposĂłb nie ulegÂły zmianie i gdyby tylko nadarzyÂła siĂŞ sposobnoœÌ, chĂŞtnie znĂłw stanĂŞ po odpowiedniej stronie.

– Wiem, Antonie. To co ci zaraz powiem, musi pozostaĂŚ miĂŞdzy nami, rozumiemy siĂŞ? – Dolohov skin¹³ nieznacznie gÂłowÂą, wyraÂźnie zaintrygowany. – Jest to jedna z tajemnic Czarnego Pana, o ktĂłrej wiedzÂą tylko nieliczni. BĂŞdÂąc szczerym, nie wiem, czy wiedziaÂł o tym ktokolwiek wiĂŞcej poza mnÂą i Bellatriks.

– SkÂąd o tym wiesz? – zapytaÂł z ciekawoÂściÂą Dolohov, dobrze znajÂąc Czarnego Pana, wiedzÂąc, Âże rzadko dzieliÂł siĂŞ swoimi najwiĂŞkszymi tajemnicami.

– Czarny Pan potrzebowaÂł kogoÂś, dziĂŞki ktĂłremu mĂłgÂłby ukryĂŚ pewne miejsce, baÂł siĂŞ, by ktoÂś choĂŚby przypadkiem go nie odnalazÂł. PostanowiÂł wiĂŞc wykorzystaĂŚ zaklĂŞcie Fideliusa. Znasz je?

– Tak, wiem, na czym polega, ale jestem zdziwiony, Âże byÂł gotĂłw obdarzyĂŚ nawet kogoÂś z nas takim zaufaniem – przyznaÂł szczerze Dolohov, coraz bardziej podekscytowany tajemnicÂą, jakÂą skrywaÂł jego towarzysz.

– NajwyraÂźniej chciaÂł mieĂŚ dodatkowÂą pewnoœÌ, Âże nikt tego miejsca nie odnajdzie. Kiedy ci wytÂłumaczĂŞ, co jest tam ukryte, byĂŚ moÂże twoje zdziwienie bĂŞdzie duÂżo mniejsze – Lestrange rozkoszowaÂł siĂŞ tym, co miaÂł do powiedzenia. WiedziaÂł, Âże wyjawienie tej tajemnicy moÂże poruszyĂŚ tryby, ktĂłre byÂły niezbĂŞdne do realizacji jego planu i zemsty. ChciaÂł dawkowaĂŚ emocje i wzbudzaĂŚ coraz wiĂŞksze zainteresowanie u Dolohova. – Wiesz, Âże Czarny Pan byÂł potomkiem Salazara Slytherina?

– Tak, oczywiÂście, zawsze byÂł z tego dumny.

– Masz racjĂŞ, bĂŞdÂąc jeszcze w Hogwarcie, odnalazÂł tam pewien przedmiot, nie chciaÂł jednak, by wpadÂł kiedykolwiek w niepowoÂłane rĂŞce, by ktoÂś go nie uÂżyÂł. PostanowiÂł przenieœÌ go do tego lasu i dobrze ukryĂŚ. Miejsce jest zapieczĂŞtowane silnymi zaklĂŞciami, on sam moÂże tam tylko wejœÌ, póŸniej jeszcze, kiedy stwierdziÂł, Âże moÂże nam zaufaĂŚ, zostaÂło obÂłoÂżone dodatkowo zaklĂŞciem Fideliusa – opowiadaÂł Lestrange.

– Ale co to za przedmiot? – pytaÂł natarczywie Dolohov, choĂŚ juÂż na tym etapie miaÂł wiĂŞcej pytaĂą, ktĂłre pojawiaÂły siĂŞ w zwiÂązku z kolejnymi etapami opowieÂści Rudolfa.

– MĂłj przyjacielu, jeÂśli to, co powiedziaÂł Czarny Pan, jest prawdÂą, to w obliczu tego, co siĂŞ staÂło, ten przedmiot moÂże byĂŚ kluczem do zemsty i moÂżliwoÂściÂą przywrĂłcenia magii i wÂładzy tylko dla czarodziejĂłw czystej krwi. – Tym razem Lestrange wyglÂądaÂł na bardzo pewnego siebie. PrzekazaÂł swemu towarzyszowi, wszystko, co wie o tym przedmiocie, co przekazaÂł mu Czarny Pan. Kiedy Dolohov dowiedziaÂł siĂŞ o wszystkim i poj¹³ znaczenie jego s³ów, zaniemĂłwiÂł.

– Nie mĂłwisz tego powaÂżnie? – zapytaÂł, ciÂągle nie mogÂąc siĂŞ pozbyĂŚ wraÂżenia, Âże ta caÂła opowieœÌ to zwykÂłe bujdy.

– PrzysiĂŞgam, Âże to prawda, przynajmniej wedÂług tego, co wiem od Czarnego Pana, ale chyba nie dziwi ciĂŞ, dlaczego miaÂło to pozostaĂŚ na zawsze tajemnicÂą? – Dolohov pokrĂŞciÂł gÂłowÂą, oczywiÂście, Âże wiedziaÂł, dlaczego i wcale siĂŞ temu nie dziwiÂł, dobrze znaÂł Lorda Voldemorta z tej strony.

– Rudolfie, chyba pojmujĂŞ po czĂŞÂści, jaki jest twĂłj plan i przyznajĂŞ, Âże gdyby siĂŞ to udaÂło, to wszystko mogÂłoby siĂŞ jeszcze zmieniĂŚ, ale widzĂŞ w twoim planie wiele luk – zauwaÂżyÂł czujny podczas caÂłej tej rozmowy Dolohov.

– O jakich lukach mĂłwisz?

– Po pierwsze potrzebujemy wiĂŞcej ludzi, gdyby siĂŞ nam udaÂło.

– MyÂślaÂłem, Âże tutaj mamy jasnoœÌ? – zdziwiÂł siĂŞ Lestrange. – Kilkoro z nas uciekÂło, wielu jest w Azkabanie. Zaczniemy od odszukania tych, ktĂłrym udaÂło siĂŞ uciec, a póŸniej moÂże uda nam siĂŞ odbiĂŚ tych w Azkabanie. Poszukiwaniem zajmiemy siĂŞ obaj w pierwszej kolejnoÂści, oczywiÂście dyskretnie, nie moÂżemy daĂŚ siĂŞ zÂłapaĂŚ tym z ministerstwa.

– OczywiÂście, Rudolfie, moÂżesz liczyĂŚ na mojÂą pomoc w tej sprawie – przystaÂł na jego propozycjĂŞ Dolohov. – Ale to nie wszystkie nasze problemy. Nie scalimy caÂłej tej zgrai bez osoby, ktĂłra ich poprowadzi, do czasu wdroÂżenia caÂłego naszego planu w Âżycie.

– Masz racjĂŞ, ale dobrze znamy kogoÂś, kto moÂże ich na nowo scaliĂŚ – zauwaÂżyÂł tajemniczo Lestrange i wyjawiÂł mu swĂłj pomysÂł. – LiczĂŞ tu na ciebie, Âże sobie poradzisz.

– Ja? … OczywiÂście, mam takÂą nadziejĂŞ, choĂŚ nie ukrywam, nigdy bym nie pomyÂślaÂł… – Dolohov nie widziaÂł co powiedzieĂŚ, propozycja Rudolfa byÂła genialna, a on miaÂł dostÂąpiĂŚ tak duÂżego zaszczytu. MiaÂł zamiar podoÂłaĂŚ zadaniu. – Ale do tego celu bĂŞdziemy potrzebowali…

– Wiem – przerwaÂł mu Lestrange. – Dlatego musimy zdobyĂŚ to, czego potrzebujemy, mam pewien pomysÂł i znam osobĂŞ, ktĂłra moÂże nam w tym pomĂłc, jeÂśli wszystko pĂłjdzie po naszej myÂśli. Przy okazji zaÂłatwi nam to kolejny problem, sam wiesz dobrze jaki – Rudolf wyjawiÂł przyjacielowi swĂłj pomysÂł. Dolohov byÂł zachwycony tym, jak wiele aspektĂłw przemyÂślaÂł jego towarzysz. WiedziaÂł jednak, Âże wiele rzeczy mogÂło dalej nie pĂłjœÌ po ich myÂśli. – W swoim czasie zapoznam ciĂŞ z tÂą osobÂą, przy najbliÂższej okazji, ale zapewniam ciĂŞ, darzĂŞ go sporym zaufaniem.

– Nie mogĂŞ siĂŞ doczekaĂŚ, mam nadziejĂŞ, Âże siĂŞ nie mylisz co do niego, wiele mielibyÂśmy do stracenia, oczywiÂście dalej zakÂładamy, Âże wszystko pĂłjdzie tak, jak chcemy.

– Wiem, ale szanse sÂą na to spore, a jeÂśli siĂŞ uda, to otworzÂą siĂŞ przed nami duÂże moÂżliwoÂści – zauwaÂżyÂł podekscytowany Lestrange. Dyskutowali tak dÂługo i omawiali kolejne szczegó³y swojego planu, Âże nim siĂŞ spostrzegli, byÂło dobrze po pó³nocy. – I co o tym wszystkim myÂślisz?

– TwĂłj plan jest genialny, zakÂładajÂąc, Âże wszystko siĂŞ uda, bo wszystko moÂże siĂŞ posypaĂŚ w bardzo wielu miejscach – Dolohov miaÂł pewne wÂątpliwoÂści, ale wiedziaÂł, Âże jeÂśli chcÂą dziaÂłaĂŚ, to nic lepszego nie wymyÂślÂą na ten moment. Zbyt maÂło mieli moÂżliwoÂści. – Zgadzam siĂŞ, pomogĂŞ ci. Wiesz, gdzie w Zakazanym Lesie znajduje siĂŞ to miejsce?

– Antonie, w koĂącu jestem straÂżnikiem tajemnicy, jak mĂłgÂłbym nie wiedzieĂŚ? – uÂśmiechn¹³ siĂŞ do niego Lestrange. – JeÂśli chcesz, chĂŞtnie ciĂŞ tam teraz zaprowadzĂŞ, oczywiÂście musimy byĂŚ dyskretni. Musisz teÂż zachowaĂŚ tĂŞ tajemnicĂŞ dla siebie. To zbyt waÂżne, nikt inny nie moÂże o tym wiedzieĂŚ.

– O to siĂŞ nie martw, Rudolfie, zabiorĂŞ ten sekret do grobu, prowadÂź.

Antonin Dolohov cierpliwie szed³ za Rudolfem Lestrangem, ale wydawa³o mu siê, ¿e ich podró¿ trwa ju¿ kilka godzin. Zastanawia³ siê, czemu nie mogli siê spotkaÌ od razu bli¿ej tego sekretnego miejsca, tylko musieli iœÌ a¿ taki kawa³ drogi. Ju¿ niejednokrotnie chcia³ zadaÌ takie pytanie swojemu towarzyszowi, lecz ten od razu go zbywa³, a im dalej, tym bardziej kaza³ mu zachowywaÌ siê cicho i dyskretnie. Dolohov po czêœci go rozumia³, jeœli to, co od niego us³ysza³, by³o prawd¹, nale¿a³o dopilnowaÌ, aby nikt ich tutaj nie odnalaz³, nawet centaury lub inne rozumne stwory zamieszkuj¹ce ten las.

Zaczêli nagle wyraŸnie schodziÌ w dó³, las by³ coraz gêstszy, a œwiat³o ksiê¿yca ledwo przebija³o siê przez koronê wysokich drzew. Mimo tego nie zapalili ró¿d¿ki, Lestrange wyraŸnie zna³ drogê i ufa³ swojej spostrzegawczoœci, by³ pewny, ¿e id¹ w dobrym kierunku. Kilka razy w pobli¿u nich mo¿na by³o us³yszeÌ huk sowy lub szelest liœci wywo³any przez sp³oszone stworzenie. Na szczêœcie nikogo ani niczego wiêcej po drodze nie spotkali.

W koùcu zeszli do ma³ej kotlinki, otoczonej wokó³ wysokimi drzewami. Na samym jednak œrodku by³ pusty plac, zastanawiaj¹ce by³o jednak to, ¿e nie by³o tu ¿adnych stworzeù, wokó³ by³a te¿ z³owró¿bna cisza. Antonin Dolohov móg³ siê za³o¿yÌ o wszystko, ¿e w³aœnie dotarli na miejsce. Jak siê okaza³o, nie myli³ siê. Po chwili Rudolf Lestrange zatrzyma³ siê przed wolnym placem i ruchem rêki, poprosi³ swojego towarzysza o to samo.

– To tutaj – Rudolf Lestrange powiedziaÂł tylko tyle, po czym wyj¹³ kawaÂłek pergaminu i szybko wypisaÂł na nim krĂłtkÂą notatkĂŞ. – Masz – powiedziaÂł, wrĂŞczajÂąc jÂą swemu towarzyszowi – Przeczytaj, zapamiĂŞtaj i zniszcz jÂą jak najszybciej.

Antonin Dolohov wzi¹³ kartkê do rêki, na której drobnym pismem by³y wypisane nastêpuj¹ce s³owa:

Sekretna kaplica Czarnego Pana mieÂści siĂŞ w ukrytej kotlinie, w sercu Zakazanego Lasu

Kiedy tylko odczyta³ tekst, wyj¹³ ró¿d¿kê i spali³ notatkê. Jego oczom ukaza³a siê niewielka kaplica, stoj¹ca na œrodku kotliny. Wydawa³a siê niepozorna, by³a wykuta z kamienia, a na jej œcianach znajdowa³y siê liczne symbole. Co oznacza³y? Tego Dolohov nie wiedzia³, zapewne jego towarzysz równie¿ nie. Nie móg³ jednak oprzeÌ siê wra¿eniu olbrzymiej grozy, jak¹ przepe³nia³o go to miejsce, choÌ nie umia³ uzasadniÌ, czym to jest spowodowane. Domyœla³ siê, ¿e sprawc¹ jest prawdopodobnie ukryty w œrodku przedmiot.

– To miejsce jest przepeÂłnione czarnÂą magiÂą – powiedziaÂł po chwili Dolohov, tonem peÂłnym szacunku.

– Tak mĂłj przyjacielu. To bĂŞdzie nasza wielka tajemnica i nadzieja na nowy dzieĂą dla czarodziejĂłw czystej krwi. Na razie nie dostaniemy siĂŞ do Âśrodka, ale jeÂśli nasz plan siĂŞ uda, wejdziemy tam, zdobĂŞdziemy artefakt i Âświat czarodziejĂłw znowu spowije mrok – dodaÂł, a na jego twarzy zagoÂściÂł szyderczy uÂśmiech. Rudolf Lestrange byÂł ¿¹dny krwi, za to, co wydarzyÂło siĂŞ parĂŞ tygodni temu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?