Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

13 sierpnia 1999

PoznaÂłam uroczego chÂłopaka o imieniu Taylor. Jest wysoki, ma dÂługie blond wÂłosy i szaro-niebieskie oczy. Przystojny. Nieziemsko.

Nie mam pojĂŞcia co tak naprawdĂŞ sprawiÂło, Âże pojawiÂłam siĂŞ na koncercie grunge’owym. Muzyka raczej mnie nie interesuje. Jednak usÂłyszaÂłam kilka dÂźwiĂŞkĂłw i wiedziaÂłam, Âże po prostu nie moÂże mnie tam zabrakn¹Ì. JakaÂś dziwna siÂła pchaÂła mnie w tamtÂą stronĂŞ. I bardzo siĂŞ z tego cieszĂŞ.
Kiedy skoùczyli graÌ, powoli uda³am siê w stronê domu. Po drodze wst¹pi³am jednak do najbli¿szej kawiarni. Pada³am z nóg i ¿eby siê podŸwign¹Ì, potrzebowa³am espresso. Gdy wysz³am, kilka ulic dalej zauwa¿y³am jakiœ cieù. Natychmiast wyci¹gnê³am ró¿d¿kê, ale mój przeciwnik by³ szybszy - rozb³ys³o z³owrogie œwiat³o i upad³am na ziemiê, trac¹c przytomnoœÌ.

Pierwsz¹ rzecz¹, któr¹ ujrza³am po przebudzeniu by³y bia³e œciany. Bia³e œciany i jego twarz. Zatroskane spojrzenie. Trzyma³ moj¹ d³où. Nie wiedzia³am, gdzie jestem. Dopiero póŸniej rozpozna³am to miejsce. Szpital œw. Nathaniela Coopera. Zorientowa³am siê po charakterystycznych, zielonkawych fartuchach krz¹taj¹cych siê uzdrowicieli.


14 sierpnia 1999

OkoÂło Ăłsmej rano przyszedÂł do mnie jeden z uzdrowicieli, Timothy Jenkins, i oÂświadczyÂł, Âże mogĂŞ juÂż wyjœÌ. PowiedziaÂł to bardzo spokojnie i nawet uprzejmie, biorÂąc pod uwagĂŞ jego spojrzenie, mĂłwiÂące „Pakuj manatki. I zabierz swojego kochasia. Nie mam ochoty was widzieĂŚ!”, albo coÂś w tym guÂście.
PóŸniej wyszliœmy z Taylorem na spacer po pobliskim parku. Okaza³o siê, ¿e jest absolwentem Hogwartu, Krukonem. Zawsze chcia³am siê tam uczyÌ, jednak otrzyma³am list z jednej z pobliskich szkó³. No có¿, trudno. Nie bêdê ¿a³owaÌ czegoœ, na co nie mia³am ¿adnego wp³ywu.

Rozmawialiœmy tak (wiedzieliœmy ju¿ chyba o sobie wszystko, od ulubionego koloru po rozmiar buta) a¿ do póŸnego wieczoru, kiedy to Taylor odda³ mi moj¹ ró¿d¿kê, wcisn¹³ do rêki kartkê papieru (z wypisanym adresem) i powiedzia³, ¿e spotkamy siê jutro o szesnastej. Przytaknê³am i wróci³am do domu.
Frank nawet nie skin¹³ g³ow¹. Przyj¹³ to, ¿e nie wróci³am na noc, a teraz ju¿ jestem, ze stoickim spokojem. Taki obrót spraw nawet mi odpowiada, choÌ czasem czujê siê jak pi¹te ko³o u wozu. Bo mo¿e autentycznie nim jestem...


15 sierpnia 1999

Stawi³am siê na wyznaczonym miejscu dok³adnie o szesnastej. Taylor czeka³ na mnie z czerwon¹ ró¿¹ w rêce. Kiedy go zobaczy³am, po prostu nie mog³am siê powstrzymaÌ i rzuci³am mu siê na szyjê, a on... A on mnie poca³owa³! Och, nadal nie mogê w to uwierzyÌ. To zabawne, ale z w³asnym mê¿em raczej nieczêsto siê ca³ujê. Mo¿e to nawet lepiej.


17 sierpnia 1999

Minê³o zaledwie kilka miesiêcy od mojego œlubu z Frankiem, a najwyraŸniej przyda³aby siê nam terapia ma³¿eùska. ByÌ mo¿e nie by³oby problemu, gdyby on kocha³ mnie, a ja jego. Ale tak nie jest. Mo¿e nawet nie by³oby tak Ÿle, gdybym nie zdradza³a go z tym uroczym blondynem o przecudnym imieniu Taylor. Nie mam pojêcia, jak mog³am dopuœciÌ do mojego ma³¿eùstwa z Howardem. Mo¿e po prostu nie potrafi³am w odpowiedniej chwili postawiÌ siê matce? By³am na to zbyt s³aba albo myœla³am, ¿e wszystko bêdzie dobrze?... Jeœli tak, g³êboko siê myli³am.

Dzisiaj znów spotka³am siê z Taylorem. Zabra³ mnie do teatru, gdzie ostatnio rzadko bywam, bo Frank i sztuka nie id¹ ze sob¹ w parze, niestety. Szczerze mówi¹c, nawet nie zwróci³ uwagê na to, ¿e wystroi³am siê, wysz³am z domu i wróci³am póŸn¹ noc¹. Mo¿e to i dobrze, ale w koùcu jest moim mê¿em, wiêc móg³by siê chocia¿ czasami mn¹ zainteresowaÌ. To znaczy, czasami zauwa¿a, ¿e istniejê. G³ównie wtedy, kiedy trzeba posprz¹taÌ i ugotowaÌ obiad. Wtedy jestem przydatna.

Och, matko! Dlaczego mi to zrobiÂłaÂś?...


18 sierpnia 1999

Frank to skoùczony kretyn, dupek, je³op, idiota, patafian, g³¹b, debil...

Ech. Zabrak³o mi s³ów, godnych opisania mojego mê¿a.

Normalnie rĂŞce opadajÂą!


19 sierpnia 1999

Dlaczego? Dlaczego Taylor mnie zostawiÂł?...
On nie mo¿e tak po prostu odejœÌ, nie mo¿e! Kocham go, kocham jak nikogo innego. A on mnie najwyraŸniej nie. Inaczej ola³by trasê koncertow¹ i zosta³ w Seattle, albo po prostu zabra³ mnie nie sob¹...

No ale nie, bo nie moÂże, bo coÂś tam, bo trasa, bo koncerty, bo nie miaÂłby dla mnie czasu, bo...

Bo ma ÂżonĂŞ!

Czemu on mi tego nie powiedziaÂł?! W sumie, ja teÂż mam mĂŞÂża, ale od razu go o tym poinformowaÂłam. Czy byÂłam dla niego tylko kolejnÂą dziewczynÂą do kolekcji?...

PodarowaÂł mi najlepszy tydzieĂą w moim Âżyciu. MogÂłam wyrwaĂŚ siĂŞ do Franka, zapomnieĂŚ o problemach...

Pokocha³am go. Ca³ym sercem. Nie potrafiê myœleÌ o nikim innym. W moim sercu jest tylko on. Nie bêdzie nikogo póŸniej. Nigdy.

Tylko Taylor.


20 sierpnia 1999

Spotka³am siê z Joannie. W takiej sytuacji ka¿dy potrzebuje najlepszej przyjació³ki, której mo¿e siê wyp³akaÌ, wy¿aliÌ, która mo¿e choÌ trochê go pocieszyÌ.

Tylko Jo nie do koĂąca potrafi mnie zrozumieĂŚ. Jest szczĂŞÂśliwa z Daveem, nigdy nie byÂła w takiej sytuacji jak ja. Ma kochajÂącego mĂŞÂża, w dodatku niedawno dowiedziaÂła siĂŞ, Âże bĂŞdÂą mieli syna. Czego tu chcieĂŚ wiĂŞcej od Âżycia?...

Wystarczy³oby mi tylko trochê ciep³a, zrozumienia. Mi³oœci, której teraz tak bardzo mi brakuje. Joannie robi co mo¿e i jestem jej za to bardzo wdziêczna, ale i tak nie jest w stanie posk³adaÌ w ca³oœÌ mojego serca, które roztrzaska³o siê na miliardy kawa³eczków.

Wraz z odejÂściem Taylora moÂże Âżycie straciÂło nowo zyskany sens. Teraz jestem tu jedynie dla Jo.
Jakby tego byÂło maÂło, zanikÂły moje zdolnoÂści magiczne. Teraz udaje mi siĂŞ jedynie transmutowaĂŚ szpilkĂŞ w kawaÂłeczek sznurka, i to z ogromnym wysiÂłkiem. Masakra. Jak ja sobie poradzĂŞ bez mojej magii? Jak?!

Joannie powiedziaÂła, Âże to moÂże byĂŚ tylko przejÂściowe. Nie sÂądzĂŞ, Âżeby to byÂła prawda, chociaÂż bardzo bym tego chciaÂła. To raczej niemoÂżliwe.


14 wrzeÂśnia 1999

Jestem w ci¹¿y.

Nie mam pojĂŞcia z kim.


30 stycznia 2000

ByÂłam na badaniach kontrolnych w szpitalu. Teraz juÂż wiem, czyje dziecko noszĂŞ. Najgorsze jest to, Âże Frank wie, Âże jednak nie zostanie ojcem. Bardzo siĂŞ z tego cieszĂŞ. Biedna byÂłaby moja cĂłrka (tak! BĂŞdĂŞ mieĂŚ cĂłrkĂŞ!) gdyby miaÂła takiego tatĂŞ...

Za kilka dni bierzemy rozwĂłd. Jedyna osoba, ktĂłra jest z tego niezadowolona to oczywiÂście moja matka. Pewnie poszÂło o majÂątek Franka. Jak zawsze.

Tak. Dziecko. To wszystko, co pozostaÂło mi po Taylorze. Jedyny Âślad po wielkiej miÂłoÂści. Nic wiĂŞcej. ÂŻadnego marnego zdjĂŞcia.

CĂłreczka.

I nieopisana pustka w sercu.


13 maja 2000

Dzisiaj przyszÂła na Âświat tak dÂługo oczekiwana przeze mnie cĂłreczka.

MuszĂŞ powiedzieĂŚ, Âże to caÂły Taylor.

Kocham Elaine i bĂŞdĂŞ jÂą chroniĂŚ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?