Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Seattle, Waszyngton, Stany Zjednoczone Ameryki.

Zwyczajne miejsce, ale dla niektórych niezwykłe. Normalne ulice, lecz przecież w każdym zakamarku skrywa się choć trochę magii. Trzeba tylko otworzyć oczy i nauczyć się patrzeć. A to jest dla większości ludzi największą trudnością.

***

Trzynasty maja to pozornie całkiem przeciętna data.
Ale nie dla Elaine Howard.
Trzynastego maja 2000 roku po raz pierwszy ujrzała blask słońca.
Trzynastego maja 2010 roku pokochała sagę o Harrym Potterze.
Trzynastego maja 2011 roku nie dostała tak upragnionego listu z Hogwartu.
Trzynastego maja 2012 roku straciła już wszelkie nadzieje na to, że jest czarownicą.

***

Elaine była bardzo wysoką jak na swój wiek, szczupłą dziewczyną. Miała śliczne, szaro-niebieskie oczy i długie, lśniące, złote loki. Jej cera była koloru kości słoniowej.

Matka, Katherine, nazywała swoją córkę El. Tak pewnie nazywaliby ją też jej przyjaciele, gdyby tylko ich miała. Elaine nie znała swojego ojca. Gdy tylko pytała o niego rodzicielkę, otrzymywała w odpowiedzi jedynie nieprzerwane milczenie. Zawsze.
El uwielbiała być sama. Nie potrzebowała towarzystwa innych. W stu procentach wystarczały jej książki, które kochała najbardziej. Dlaczego? Książki nigdy nie wytykają błędów, nie każą sprzątać w pokoju, nie czepiają się wyglądu… Ale za szybko się kończą.

Elaine należała do Federacji Skautingu Europejskiego. Była zastępową Wilka.

Dziewczyna miała jeden sekret. Niektórzy uważali go za bezsensowny, jednak El strzegła go dniem i nocą. Używała swojego drugiego imienia – Elaine. To pierwsze było wielką tajemnicą. Poznać ją mogła tylko osoba, którą pokocha córka pani Howard.

***

Will David Grohl był czarodziejem czystej krwi, pałającym nienawiścią do mugolaków i wszystkiego, co mugolskie.

Nigdy nie czekał na list z Hogwartu – matka zawsze powtarzała mu, że trafi do szkoły położonej bliżej ich domu. Nie przeszkadzało mu to zbytnio. Najwyższym priorytetem była nauka magii. Miejsce, w którym będzie się uczył, nie miało dla niego żadnego znaczenia.

Will był wysoki i dobrze zbudowany. Miał ciemnoniebieskie oczy i długie, kręcone, brązowe włosy, za którymi często ukrywał swoją twarz.

***

Jest trzynasty maja roku pańskiego 2013.
Wysoka, szczupła dziewczyna przechadza się ulicami Seattle. Rozgląda się uważnie. Z ciekawością obserwuje otaczający ją świat. Skręca to w prawo, to w lewo, ale zawsze pewnie. Wygląda na spokojną i opanowaną.

Nagle na jej twarzy pojawia się zdziwienie. Chwilę później przeradza się ono w podekscytowanie. Przypatruje się ciemnemu, rzeźbionemu patykowi. Po upływie minuty schyla się i go podnosi. Ku jej zdumieniu wydobywa się z niego kilka żółtych iskier.

- Czy mogłabyś łaskawie oddać mi moją różdżkę? – pyta chłopiec, podchodząc bliżej. – Jestem Will – przedstawia się i podaje dziewczynie dłoń.
- Elaine – wypowiada swoje imię, ściskając rękę Willa.
- Jesteś czarownicą? – Chłopak zadaje to pytanie, chociaż już doskonale zna odpowiedź.
- Nie. – Na twarzy El pojawia się rumieniec. Młody Grohl patrzy na nią ze zdziwieniem.
- Żaden mugol nie zdołałby wykrzesać z tej różdżki choćby jednej iskierki – tłumaczy.
- Ale... Ja pochodzę... Z mugolskiej rodziny – mówi nieśmiało zszokowana dziewczyna. Will kątem oka zerka na swoją rękę. Przecież płynie w niej czysta krew czarodziejów! A on, potomek starożytnego rodu Grohlów, podał ją mugolaczce! Szlamie!

- Ej! Poczekaj! – krzyczy Elaine, widząc odchodzącego bruneta. Jej uważny wzrok zauważa też to, że nowo poznany chłopak wyciera swoją dłoń o spodnie.
El ciężko wzdycha. Poczuła, że powiedziała coś źle. A może to Will postąpił nieodpowiednio? Nie, na pewno nie. Przecież to taki miły, uroczy chłopiec...

***

- Matko, wróciłem – informuje rodzicielkę Will, po czym biegnie prosto do łazienki w celu odkażenia rąk.

Po piętnastu minutach wchodzi do salonu.
- Will, kochanie, co ty robiłeś tyle czasu w łazience? – pyta Joannie Grohl, patrząc z zaciekawieniem na syna.
- Myłem ręce po spotkaniu ze szlamą – tłumaczy krótko i zwięźle chłopak. Kieruje się w stronę swojego pokoju i pada na łóżko. Jest szesnasta trzydzieści, a jemu już chce się spać. Jednak po kilku minutach zbiera się w sobie i podejmuje nieudolną próbę doprowadzenia pomieszczenia do porządku.

W sumie, miła była ta Elaine – myśli z uśmiechem, spoglądając na swoją dłoń.

***

- Mamo! Mamo! Nie uwierzysz, co się stało! – krzyczy Elaine, wpadając do domu. Jednak nie zastaje tam swojej matki. No tak, przecież jest jeszcze w pracy... Dziewczyna kieruje się do swojego pokoju. Bierze z półki przypadkową książkę i siada z nią na krześle.

Ciekawe, czy jeszcze kiedyś spotkam Willa? – zadaje sobie w duchu pytanie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.