HARRY POTTER I ZAKON FENIKSA - GRA



1. KrĂłtkie wprowadzenie fabularne

Wakacje to zawsze najgorszy moment w szkolnym Âżyciu Harry'ego, przeciwnie niÂż to jest w przypadku normalnych uczniĂłw. Ale w koĂącu choĂŚ Harry jest normalny, to jednak nie pod absolutnie kaÂżdym wzglĂŞdem. Musi na przykÂład wracaĂŚ na wakacje w objĂŞcia zapiekle mugolskiej rodziny DursleyĂłw, ktĂłrych nienawidzi tak samo szczerze jak oni jego. Dobrze chociaÂż, Âże od czasu pewnych pamiĂŞtnych wydarzeĂą nie odwaÂżajÂą siĂŞ go otwarcie szykanowaĂŚ.

Jednak samo spêdzenie czasu w towarzystwie nudnego i oty³ego Dudleya to istny horror, a kiedy ch³opcy niespodziewanie zostaj¹ zaatakowani przez dementorów, nies³awnych stra¿ników wiezienia Azkaban, s³owo horror nabiera ca³kowicie realnego znaczenia. Harry korzysta z magii w obecnoœci mugola i natychmiast zostaje pojmany przez magiczn¹ policjê. Na szczêœcie dziêki wstawiennictwu profesora Albusa Dumbledore'a, dyrektora szko³y magii Hogwart, Potterowi udaje siê unikn¹Ì powa¿niejszej kary, ale gdy przybywa do szko³y, rzednie mu mina. Okazujê siê, ¿e nauczycielk¹ Obrony Przed Czarn¹ Magi¹ jest teraz Dolores Umbridge, paskudna postaÌ przys³ana przez Ministerstwo Magii, wredna kobieta czerpi¹ca przyjemnoœÌ ze znêcania siê nad uczniami. Tak, ten rok w Hogwarcie bêdzie wyj¹tkowo trudny.

2. InnowacyjnoœÌ

Zakon Feniksa prezentuje zupeÂłnie nowe podejÂście do potteryzmu. I bardzo dobrze, bo dotychczasowe trudno nazwaĂŚ powaÂżnym. We wczeÂśniejszych grach fani mÂłodego czarodzieja zmuszani byli bowiem do wykonywanie prostych ĂŚwiczeĂą zrĂŞcznoÂściowych, skakania po platformach i zbierania setek i tysiĂŞcy magicznych Fasolek Wszystkich SmakĂłw Bertiego Botta.

Na szczêœcie firma Electronic Arts zdecydowa³a siê inaczej potraktowaÌ Zakon Feniksa. Efektem jest bardzo fajna, choÌ niestety momentami nudnawa, gra zrêcznoœciowa o czêœciowo otwartej strukturze. Zamiast wykonywaÌ zadania w okreslonym porz¹dku, autorzy pozostawili nam wolnoœÌ wyboru. Gdy juz po obejrzeniu sekwencji wstêpnej przenosimy siê do Hogwartu, mo¿emy w nim robiÌ, co chcemy. Ca³y czas towarzysz¹ nam Ron i Hermiona, którzy podpowiadaj¹ nam, czym warto siê teraz zaj¹Ì, a czasem pomagaj¹ tak¿e w rzucaniu trudniejszych zaklêÌ.

Stoi wiêc przed nami otwarcie ca³y zamek (no, prawie...) i najbli¿sze okolice, które do woli zwiedzamy, ogl¹damy i odkrywamy. Teren jest ogromny i ju¿ za ten element nale¿y siê autorom wielkie uznanie. Stworzenie wirtualnego odpowiednika magicznego zamku by³o nie lada zadaniem, bo ani w ksi¹¿kach, ani w filmach nie zosta³ on dok³adnie rozplanowany. Autorka Joanne Rowling opisa³a wiele elementów, ale sporo pozostawi³a te¿ wyobraŸni czytelników. Filmy dorzuci³y wizjê wygl¹du i pokaza³y wiele charakterystycznych miejsc, jak wielka jadalnia czy ogromne schody, jednak równie¿ nie ujawini³y wszystkich zakamarków. Tymczasem tworz¹c grê komputerow¹, w której mo¿emy dowolnie chodziÌ po okolicy, nie da³o siê sprowadziÌ wszystkiego do kilku najwa¿niejszych komnat. Przy wspó³pracy z autork¹ i scenografami z filmu oraz dziêki u¿yciu planów wykorzystywanych do tworzenia prawdziwych dekoracji, grafikom uda³o siê stworzyÌ sensowny, wiarygodny, cyfrowy Hogwart.

3. Hogwart i okolice



Wêdruj¹c po zakamarkach szko³y magii, pocz¹tkowo na pewno poczujemy siê oszo³omieni i wrêcz przygnieceni ogromem tego miejsca. Kilometry wij¹cych siê korytarzy, liczne placyki, kru¿ganki, sale, przejœcia i oczywiœcie - s³awna, ruchoma klatka schodowa - to wszystko mo¿e przyprawiÌ o zawrót g³owy. Podró¿uj¹c po Hogwarcie znajdziemy wiêkszoœÌ kluczowych miejsc znanych z ksi¹¿ek i filmów. Jest wiêc wspomniana sala z magicznym sufitem, jest wie¿a zegarowa z ogromnym, tykaj¹cym wahad³em. S¹ podziemia, po których przechadzaj¹ siê Œlizgoni, a dla odzyskania równowagi psychicznej mo¿emy spêdziÌ czas we wspólnym pokoju Gryfonów.

Okolice zamku ograniczaj¹ siê tylko do najbli¿szych przyleg³oœci. Odwiedzamy wie¿ê, w której mieszkaj¹ sowy, chatkê Hagrida oraz kawa³ek lasu. Mo¿emy te¿ przejœÌ siê na wybrze¿e, ale g³owna czêœÌ rozrywki i tak toczy siê w zamczysku. Zaledwie kilka chwil trwa przeniesienie siê do siedziby Zakonu Feniksa, a tak¿e do Ministerstwa Magii, jednak ten etap rozgrywa siê na samym koùcu powieœci.

Wnikliwie czytelnicy pamiêtaj¹ zapewne, ¿e Hogwart by³ tak du¿y i skomplikowany, ¿e uczniowie gubili siê w nim nawet po kilku latach uczêszczania (zw³aszcza, jeœli nazywali siê Neville Longbottom). Gdy próbujemy zwiedzaÌ okolicê na w³asn¹ rêkê, podejmujemy siê niemo¿liwego. Wystarczy wejœÌ na chwilê do ruchomej klatki schodowej, gdzie schody same przenosz¹ nas z miejsca na miejsce, by ca³kowiecie straciÌ orientacje. Wszystkie korytarze wygl¹daj¹ z pocz¹tku identycznie i nie sposób rozeznaÌ siê, dok¹d idziemy.

Na szczêœcie autorzy oddali nam do dyspozycji zmyœlne urz¹dzenia w postaci Mapy Huncwotów. W odró¿nieniu od orygina³u, który w magiczny sposób pokazywa³, gdzie sie znajdujemy i kto przechadza siê po oklicy, mapa w grze dzia³a na innej zasadzie. Kiedy wybieramy na niej jakiœ punkt albo wa¿n¹ postaÌ, na ziemi zaczynaj¹ sie pojawiaÌ œlady stóp pokazuj¹c nam, którêdy iœÌ, by dostaÌ siê we wskazane miejsce. System dzia³a bezblêdnie, nigdy sie nie myli, wybiera najkrótsz¹ drogê, a do tego uwzglêdnia odnajdywane w trakcie zabawy skróty w obrazach. Z mapy korzystamy nawet, gdy ju¿ znamy topografiê zamku. To tak¿e dziêki niej dowiadujemy siê, kto aktualnie ma dla nas do wykonania jakieœ zadanie.

4. Nawi¹zania do ksi¹¿ki i filmu

Fabu³a doœÌ luŸno nawi¹zuje do ksi¹¿ki i scenariusza filmu, jednak zosta³y w niej zawarte najwa¿niejsze wydarzenia. W pierwszej czêœci gry naszym celem jest powo³anie Gwardii Dumbledore'a, grupy ambitnych, samodzielnie myœl¹cych uczniów nale¿¹cych do ró¿nych domów, którzy chc¹ uczyÌ siê na w³asn¹ rêkê Obrony Przed Czarn¹ Magi¹. Lekcje z profesor Umbridge to ¿art, wiêc dzieciaki same chc¹ same broniÌ siê przed Sami - Wiecie - Kim i jego armi¹ Œmierio¿erców, która uciek³a z wiêzienia w Azkabanie. Postaci do znalezienia i w³¹czenia w szeregi Gwardii jest a¿ 25 i prawie ka¿da z nich chce czegoœ w zamian. Ratujemy wiêc kole¿ankê atakowan¹ przez dwóch Œlizgonów, pomagamy koledze w odrobieniu lekcji, odzyskujemy aparat fotograficzny uci¹¿liwego trzecioklasisty i generalnie pomagamy wszystkim dooko³a.

5. Zadania i czary - czyli co nas czeka

Zadania s¹ zwykle bardzo proste i wymagaj¹ od nas tylko spostrzegawczoœci i odpowiedniego korzystania ze znanych zaklêÌ. Zrywamy gruszki z drzewa i wk³adamy je do kosza za pomoc¹ zaklêcia Wingardium Leviosa. Tym samym zaklêciem przenosimy sobie ³awkê, po której wspinamy siê do pó³ki, na której le¿y ksi¹¿ka poszukiwana przez kolegê. Czasem musimy wykorzystaÌ kilka czarów - na przyk³ad jednym zreperowaÌ uszkodzon¹ rynnê, po której wejdziemy na gzyms (czas Reparo), po czym innym oczyœciÌ ten¿e gzyms z porastaj¹cych go pn¹czy (Incendio), zaœ jeszcze innym przepchn¹Ì kamieù blokuj¹cy drogê (Repulso). Zwykle zadanie wymaga u¿ycia kilku czarów, ale nigdy nie mamy problemów z u¿yciem w³aœciwego w odpowiednim miejscu.

Na szczĂŞÂście rzucanie czarĂłw, ktĂłre byÂło piĂŞta achillesowÂą poprzednich czĂŞÂści, zostaÂło zaprojektowanie zupeÂłnie od nowa. DziĂŞki temu zyskaliÂśmy peÂłna kontrolĂŞ nad zaklĂŞciami, ktĂłre nie tylko fajnie siĂŞ wykonuje, ale teÂż przyjemnie oglÂąda. Rzucanie czarĂłw przynosi teraz prawdziwÂą frajdĂŞ.

W kaÂżdym wypadku aby rzuciĂŚ zaklĂŞcie musimy wykonaĂŚ odpowiedni gest. Na przykÂład czar Accio, ktĂłry przyciÂąga do nas przedmioty, uzyskujemydwukrotnie przyciÂągajÂąc do siebie mysz. ZaklĂŞcie Reparo, ktĂłre w efektowny sposĂłb skÂłada rozwalone przedmioty, wymaga zakrĂŞcenia analogowÂą gaÂłkÂą zgodnie z ruchem wskazĂłwek zegara lub zakreÂślenia myszkÂą spirali. Gdy uniesiemy juÂż jakiÂś przedmiot za pomocÂą Wingardium Leviosa, moÂżemy nim w prosty sposĂłb machaĂŚ po okolicy. Program symulujÂący fizykĂŞ gwarantuje, Âże przedmiot realistycznie przemieszcza siĂŞ, obraca, uderzajÂąc w coÂś innego. Szkoda tylko, Âże sprzĂŞtĂłw, ktĂłrymi moÂżemy w ten sposĂłb manipulowaĂŚ jest stosunkowo niewiele.

Nie wszyskie zaklêcia rzucamy od samego pocz¹tku. To konieczne ustêpstwo na rzecz fabu³y pozwala nam odkrywaÌ Hogwart stopniowo. Na starcie znamy tylko podstawy, wiêc nie wszystkie miejsca s¹ dla nad dostêpne. Na przyk³ad dopiero dziêki czarowi Incendio mo¿emy zwiedziÌ szklarniê, któr¹ zaros³y grube pn¹cza. Wiêkszoœci zaklêÌ ofensywnych uczymy siê w póŸniejszej czêœci gry, kiedy gromadzimy ju¿ czêœÌ Gwardii. Wraz z przyjació³mi prowadzimy proste lekcje, które wprowadzaj¹ nowe czary do naszego arsena³u. System podpowiedzi jest tak oczywisty, ¿e nie da siê nie zaliczyÌ zadaù za pierwszym razem, ale póŸniej ju¿ trzeba samemu pamiêtaÌ, jak siê rzuca dane zaklêcie. W ogniu walki ³atwo siê pogubiÌ i przegraÌ pojedynek bez rzucenia jednego czaru.

6. Urozmaicenia - czyli co robiĂŚ, gdy nam siĂŞ nudzi



ChoĂŚ zaklĂŞĂŚ, ktĂłrych uÂżywamy w trakcie starĂŚ, jest tyle samo co uÂżytkownikĂłw, to wbrew pozorom wcale nie mamy zbyt wielu okazji do ich wykorzystywania. Zaledwie w kilku momentach w trakcie caÂłej gry zdarza nam sie walczyĂŚ, a starcia oprĂłcz kilku ostatnich sÂą raczej bardzo Âłatwe. Szkoda... ale jest jedno wyjÂście. MoÂżemy mianowicie sami wywoÂłaĂŚ awanturĂŞ, a dziĂŞki odrobienie perfidii nie grozi nam za to reprymenda od profesor McGonagall. Wystarczy daĂŚ siĂŞ sprowokowaĂŚ zaczepkami przechadzajÂących siĂŞ po okolicy ÂŚlizgonĂłw.

Wyci¹gamy wtedy ró¿d¿kê, kierujemy w stronê przeciwnika i odpalamy jakieœ ofensywne zaklêcie. Niczym w japoùskiej grze fabularnej przenosimy siê na rodzaj areny (zwykle najbli¿szy kru¿ganek) i wraz z przyjació³mi rozpoczynamy starcie. W powietrzu zaczynaj¹ œwistaÌ ró¿nokolorowe zaklêcia, których mo¿emy unikaÌ, biegaj¹c na boki i rzucaj¹c ochronny czar Protego. Trafienie naszymi czarami równie¿ nie jest ³atwe. Staramy siê ³¹czyÌ zaklêcia w kombinacje - na przyk³ad najpierw zawiesiÌ wroga w powietrzu, a potem wytr¹ciÌ mu ró¿d¿kê popularnym zaklêciem Expeliarmus. Szkoda, ¿e walki nie zosta³y bardziej dopracowane. Si³a czarów jest zbli¿ona, wiêc to, jakie zaklêcie rzucamy ma niewielkie znaczenia, wa¿niejsze jest trafienie w cel. Nale¿y przy tym pamiêtaÌ o u¿ywaniu ochronnej tarczy, inaczej szybko l¹dujemy nieprzytomni na pod³odze.

7. Motyw kolekcjonera

ChoÌ Zakon Feniksa znacz¹co ró¿ni siê od poprzednich gier o przygodach Harry'ego Pottera, to jednak ³¹czy je z nimi znacznie wiêcej ni¿ sama osoba m³odego czarodzieja. To te¿ jest zabawa dla zbieraczy, wiêc nie mog³o siê obyÌ bez masy pochowanych w ró¿nych zakamarkach scenariusza nagród, które odkrywamy, kiedy udaje nam siê wykonaÌ jakieœ zadanie w grze. Mo¿e to byÌ zaliczenie wszystkich lekcji u nauczycieli, odnalezienie wszystkich duchów b³¹kaj¹cych sie po Hogwarcie albo rozpoznanie wszystkich ptaków czy te¿ zwierzêcych tropów. W trakcie zwiedzania szkolnych korytarzy znajdujemy rozwalane wazy, pogruchotane zbroje, czy pogaszone lampy. Reperuj¹c je (albo zapalaj¹c w przypadku lamp) uzyskujemy magiczne punkty, które trafiaj¹ do jednej puli. Trochê to przypomina wypadaj¹ce fasolki, ale nie trzeba biegaÌ i ich zbieraÌ. Po zdobyciu odpowiedniej liczby punktów awansujemy na wy¿szy poziom. Nasze czary staj¹ siê wtedy potê¿niejsze, zaœ w tajnym pokoju nagród odblokowuje siê kolejna ciekawostka. S¹ to zazwyczaj grafiki koncepcyjne oraz filmy z czasów powstawania gry. Wywiady s¹ bardzo ciekawe i warto regularnie odwiedzaÌ pokój, by zobaczyÌ co nowego odblokowaliœmy. Szkoda, ¿e nie rozegrano lepiej pomys³u ze wzrostem poziomów (a tym samym mocy) czarów. Co prawda niektóre z nich wykonujemy szybciej ni¿ na pocz¹tku gry, a unoszone przedmioty ¿wawiej fruwaj¹ w powietrzu, ale trudno zauwa¿yÌ jakieœ tego skutki dla mechaniki rozgrywki. Tylko na samym koùcu, gdy przejmujemy kontrolê nad pewnym wyj¹tkowo potê¿nym czarodziejem, rzeczywiœcie czujemy ró¿nicê w sile i mo¿liwoœciach.

8. Minigry

W wolnych chwilach (a tych mamy zdumiewaj¹co sporo) mo¿emy zaj¹Ì siê licznymi minigrami, które znajdziemy rozsiane po ca³ym zamczysku. A w³aœciwie rozsiani s¹ uczniowie, którzy w nie graj¹, a my mo¿emy zagraÌ z nimi. Do wyboru mamy kilka dyscyplin. Jest odmiana gry w zapamiêtywanie par, z ta jedn¹ ró¿nic¹, ¿e tu poruszenie obrazka odpala rodzaj lontu, który po kilku sekundach go detonuje. S¹ doœÌ klasyczne szachy, choÌ fani z pewnoœci¹ zauwa¿¹, ¿e figurki w nich u¿ywane wystêpowa³y w pierwszej czêœci filmu. Mia³y wtedy co prawda jakieœ trzy metry wysokoœci, ale porusza³y siê dok³adnie tak samo.

Najciekawsza jest jednak gra w gargulki (z angielskiego gobstones) To odmiana gry w kulki. Gramy na kolistym polu, zaœ celem jest umieszczenie naszej kulki jak najbli¿ej gargulki znajduj¹cej siê na œrodku. Aby to zrobiÌ, musimy pchn¹Ì nasz¹ kulkê tak, aby potoczy³a siê nie za mocno i nie za lekko. Gra istnieje tak¿e w odmianie œlizgoùskiej. Wtedy na œrodku pola znajduje siê dziura, a naszym celem jest umieszczenie gargulki jak najbli¿ej krawêdzi. Oczywiœcie przeciwnik mo¿e celowaÌ w nasza kulkê, wiêc gra nie jest tylko zrêcznoœciowa, ale tak¿e taktyczna. Liczy siê wtedy odpowiednie rozstawienie gargulek na polu tak, aby jednoczeœnie znaleŸÌ siê blisko krawêdzi i nie daÌ str¹ciÌ.

9. SkrĂłty

Kiedy nudz¹ nam siê ju¿ minigry, warto zainteresowaÌ siê szukaniem przydatnych skrótów, które znakomicie u³atwiaj¹ nam podró¿owanie po Hogwarcie. Ukryto je za obrazami (oczywiœcie nie wszystkimi) i zwykle, aby otrzymac has³o uprawniaj¹ce do przejœcia, musimy najpierw wykonaÌ jakieœ proste zadanie. Szukamy wiêc bliŸniaczego obrazu, zamawiamy jedzenia dla pewnej wyg³odzonej, namalowanej pani czy zakrywamy flag¹ obraz, który patrzy³ nie nieœmia³¹ postaÌ na obrazie pilnuj¹cym skrótu. Szukania jest masa, ale warto to robiÌ, bo dziêki temu nie musimy przez d³ugie minuty ogl¹daÌ ci¹gn¹cych siê korytarzy i s³uchaÌ miarowego stukania butów Harry'ego.

10. Quidditch

W grze nie ma quidditcha, ale istnieje fabularne uzasadnienie jego braku. Ten sezon by³ wyj¹tkowo nieudany, a profesor Umbridge w pewnym momencie ca³kowicie zakaza³a rozgrywek. Lecz choÌ gonitw za z³otym zniczem nie uœwiadczymy, to znalaz³o siê miejsce na latanie na miotle. Co ciekawe, nie jako Harry, a Weasleyowie. Szalony przelot przez szko³ê bêd¹cy po¿egnaln¹ akcj¹ braci jest mi³¹ odmian¹ od bieganie i rozmawiania.

11. NiedociÂągniĂŞcia

Poprzednie gry wiele traci³y na fatalnym traktowaniu filmowego (bo powstawa³y na wzór filmów, nie ksi¹¿ek) scenariusza. W Zakonie Feniksa jest nieco lepiej, ale nadal daleko do doskona³oœci. Dla kogoœ, kto nie orientuje siê œwietnie w niuansach potterowego œwiata, opowieœÌ mo¿e byÌ ca³kowicie niezrozumia³a i nieczytelna. Dialogi chwilami zabawne i wartkie, zwykle nie wnosz¹ niczego ciekawego do zabawy. Otwarta struktura gry w po³¹czeniu ze s³abym systemem podpowiedzi sprawia problemy. Mapa Huncwotów bezb³êdnie pokazuje, jak gdzieœ dojœÌ, ale nie mówi, co tam zrobiÌ. Lakoniczne stwierdzenie, ¿e mamy pomóc koledze w lekcjach nie t³umaczy dok³adnie, gdzie dok³adnie mamy iœÌ i po co. Ale jeœli raz z kimœ porozmawiamy, to póŸniej ju¿ rozmowy w tej samej formie nie powtórzymy. Owszem - postaÌ powie nam czego od nas chce, ale tylko ogólnie, bez ¿adnych szczegó³ów. Szukanie piêciu gargulców rozmieszczonych na teranie ca³ego zamku to zabójczo nudne i uci¹¿liwe zajêcie.

Pamiêtajmy jednak, ¿e jest to gra przede wszystkim dla fanów. Oni doceniaj¹ liczne mrugniêcia okiem, z radoœci¹ przebiegn¹ siê setny raz po tych samych korytarzach i z wypiekami na twarzy przebadaj¹ ka¿dy centymetr kwadratowy wspólnego pokoju Gryfonów w poszukiwaniu tropów tylko zrozumia³ych dla zatwiardzia³ych fanów Harry'ego. Dla nich spêdzanie czasu w wirtualnym Hogwarcie bêdzie jak wycieczka do weso³ego miasteczka po³¹czonego z muzeum. Z perspektywy normalnych graczy bêdzie to jednak raczej muzeum.

12. Podsumowanie

Zakon Feniksa to zdecydowanie naj³adniejsza ze wszystkich gier o Harrym. Autorzy postawili na realizm. Hogwart wygl¹da jak prawdziwy, ale niestety œwieci trochê pustkami i robi wra¿enie, jakby sk³ada³ siê g³ownie z korytarzy. Za to charakterystyczne pomieszczenia wykonano idealnie, z wielk¹ dba³oœci¹ o najdrobniejsze szczegó³y. Nawet jeœli jest tu nieco sterylnie, to nie da siê ukryÌ, ¿e wra¿enia z bieganie po zamczysku s¹ œwietnie.

Fantastycznym rozwi¹zaniem jest to, ¿e gdy siê chodzi po Hogwarcie i okolicy, ani przez chwilê nie ogl¹damy ekranu do³adowania - mo¿emy p³ynnie przejœÌ z chaty Hagrida na siódme piêtro zamku i ani na chwilê nie straciÌ naszej postaci z oczu. Efekty czarów s¹ ³adne, i jeœli mo¿na tak powiedzieÌ - realistyczne. Widok czêœciowo zniszczonej klatki schodowej sk³adaj¹cej siê pod wp³ywem naszego zaklêcia robie spore wra¿enie. Fajnie wygl¹daj¹ tak¿e walki. Przypominaj¹ pokazy fajerwerków, z t¹ ró¿nic¹, ¿e normalne sztuczne ognie nie szukaj¹ samodzielnie celów i nie parali¿uj¹ ich po trafieniu na dziesiêÌ sekund.

W trakcie zabawy przygrywa nam muzyka znana z filmu. Gra zosta³a wydana w pe³nej polskiej wersji jêzykowej. JakoœÌ t³umaczenia jest bez zarzutu, jednak nie da siê tego powiedzieÌ o poziomie dubbingu. Ju¿ filmy by³y pod tym wzglêdem s³abe, ale to, co jest w grze, to totalna katastrofa. M³odzi aktorzy zupe³nie w ogóle nie czuj¹ swoich ról i chyba nie widzieli nawet scen, które dubbinguj¹, bo ca³kowicie b³êdnie reaguj¹ na akcjê tocz¹c¹ siê na ekranie. No có¿ - zawsze mo¿na w³¹czyÌ wersjê oryginaln¹. ;)

Zakon Feniksa obok Mistrzostw ÂŚwiata w Quidditchu to druga dobra gra o Harrym Potterze. Podchodzi do tematu powaÂżnie, chociaÂż nie da siĂŞ ukryĂŚ, Âże trochĂŞ jej brakuje do ideaÂłu. To caÂłkiem niezÂła gra zrĂŞcznoÂściowa, jednak brak w niej nieco emocjonujÂącej akcji. Zwiedzanie zamku to znakomita zabawa, ale kiedy juÂż go poznajemy, okazujĂŞ siĂŞ, Âże jest tu nieco za maÂło rzeczy do zrobienia. Szkoda, teÂż, Âże jak zwykle scenariusz potraktowano raczej pretekstowo i jest on zrozumiaÂły gÂłownie dla osĂłb znajÂących historiĂŞ Zakonu Feniksa na pamiĂŞĂŚ. Ale i tak jest o wiele lepiej niÂż byÂło. PowinniÂśmy byĂŚ usatysfakcjonowani.

ród³o: artyku³ napisany z wykorzystaniem materia³ów zamieszczonych w magazynie "Gry".