Ostatnia czê¶æ moje pierwszego FF. Zapraszam do przeczytania :)
Nie mog³a. Po prostu nie potrafi³a spaæ, gdy Hogwart by³ oblê¿ony przez ¦miercio¿erców. W dodatku prawdopodobnie byli tam jej rodzice. Nie mog³a znie¶æ faktu, ¿e co¶ im siê mo¿e staæ, pomimo tego, ¿e tak uprzykrzali jej ¿ycie. Przecie¿ by³a ich córk±. Najchêtniej nie mieszka³aby z nimi, ale i tak chcia³a, by ¿yli i byli zdrowi. W tej chwili po prostu czu³a, ¿e musi i¶æ tam, na b³onia...
Przekrêci³a siê na drugi bok. Nie, przecie¿ to by³aby skoñczona g³upota.
- Nie my¶l o tym - powiedzia³a do siebie. - Po prostu ¶pij, a rano bêdzie wszystko dobrze.
Westchnê³a. Przecie¿ nie bêdzie. Zaczê³a siê wierciæ, a¿ w koñcu stwierdzi³a, ¿e po³o¿y siê na plecach. Wbi³a wzrok w jeden, malutki punkt na suficie.
Rozmowy w dormitorium ca³kiem ucich³y, a ona wci±¿ nie mog³a zasn±æ. Dochodzi³a pó³noc, spali wszyscy poza ni±. Po chwili gwa³townie zrzuci³a z siebie ko³drê i za³o¿y³a na bawe³nian± koszulê nocn± swoj± czarn± szatê, po czym starannie zawi±za³a pod szyj± szkar³atno-z³oty krawat. Zebra³a siê w sobie, odetchnê³a g³êboko, zacisnê³a rêce w piê¶ci i zesz³a po spiralnych schodach do Pokoju Wspólnego Gryfonów. Stamt±d po cichu uda³a siê na korytarz.
Na szczê¶cie Gruba Dama uda³a siê z wizyt± do innego portretu. Kim przemierza³a pogr±¿one w mroku korytarze, dr¿±c z zimna i przejêcia. Ka¿dy us³yszany szmer przyprawia³ j± o dreszcze, Filch móg³ siê czaiæ za nastêpnym rogiem. Gdy dosz³a do Sali Wej¶ciowej, odetchnê³a z ulg±. Stanê³a przed ogromnymi wrotami. Pchnê³a je, ale naturalnie by³y zamkniête.
- Alohomora! - szepnê³a. Koniec jej ró¿d¿ki za¶wieci³ siê na czerwono i co¶ zgrzytnê³o. Dziewczynka ponownie pchnê³a masywne wrota, ale tym razem otwar³y siê bez przeszkód. Dumbledore pewnie nie mia³ czasu zabezpieczyæ wej¶cia lepszym zaklêciem, w koñcu chodzi³o tu o ¦miercio¿erców na terenie zamku.
Nad b³oniami lata³o na miot³ach kilka postaci, w¶ciekle miotaj±cych zaklêcia. Na dole walka by³a nieco spokojniejsza, choæ te¿ nie nale¿a³a do ³atwych. Wszêdzie fruwa³y wielobarwne strumienie iskier, s³ychaæ by³o krzyki. Niektórzy le¿eli na trawie. Widocznie ich nie da³o siê ju¿ uratowaæ. Gryfonka poczu³a, ¿e serce ¶ciska jej siê z ¿alu, najchêtniej wróci³aby do dormitorium, ale przecie¿ nie za¶nie wiedz±c, co tu siê dzieje. Po chwili dostrzeg³a w mroku nocy wysok±, ciemnow³os± kobietê, która walczy³a z niskim, ³ysym mê¿czyzn± w kapturze. Natychmiast podbieg³a do tej pary.
- Ciociu! Ty ¿yjesz! - zawo³a³a, przytulaj±c ciotkê od ty³u. Rozalia jednak odtr±ci³a j± do siebie.
- Co ty tu robisz?! Wracaj do dormitorium!
- A-ale... - Dziewczynka by³a bliska p³aczu.
- Ju¿! - krzyknê³a ciocia, ale Kim nie ruszy³a z miejsca. Ze strachem skuli³a siê za kobiet±, obserwuj±c strumienie iskier.
- Expelliarmus! - Jej uszu dobieg³ krzyk. Ró¿d¿ka mê¿czyzny, z którym pojedynkowa³a siê siostra Stelli, wylecia³a mu z r±k i zgrabnie wyl±dowa³a w jej wolnej d³oni.
- Drêtwota! - Po chwili ¦miercio¿erca le¿a³ sztywno na trawie.
- Chod¼! - doda³a szybko ciotka, ci±gn±c Kimberley w stronê zamku.
Pu¶ci³a j± dopiero, gdy wesz³y do sk³adziku na miot³y.
- Ja idê na b³onia, ty do dormitorium! - orzek³a stanowczo.
- Ale i tak nie zasnê! - zaprotestowa³a Adams.
- I co z tego?! Tam bêdziesz bezpieczna!
- Ale ja... chcia³am pomóc...
- Tak nam nie pomo¿esz! Sk±d siê tu w ogóle wziê³a¶?!
- Szafa mi pomog³a... - odezwa³a siê niepewnie Kim. - Ale nie wiedzia³am, ¿e dostanê siê tutaj, po prostu ucieka³am i...
- Wesz³a¶ tam?! - wybuch³a Rozalia.
- Tak jakby... A w ogóle, sk±d masz przej¶cie do Hogwartu?! - zafascynowa³a siê dziewczynka. Nagle zapomnia³a, co dzieje siê na b³oniach.
- Nie powinny ciê interesowaæ takie rzeczy!
- Ale interesuj± - u¶miechnê³a siê Gryfonka. - Proszê! Przecie¿ i tak nie pozwolê ci wróciæ do walki.
Ciotka równie¿ siê u¶miechnê³a.
- Powiedzmy, ¿e mia³am podobne problemy do twoich...
- Dziadkowie te¿ byli ¦miercio¿ercami?!
- Byli. Twoja mama by³a ich ulubienic±. Ulubienic± ca³ej rodziny. Jako jedyna trafi³am do Gryffindoru. No, do czasu - za¶mia³a siê, przez chwilê czule tarmosz±c krawat Kimberley. Dziewczynka mimowolnie siê u¶miechnê³a. Po chwili jednak ¶ciemnia³o jej przed oczami, poczu³a, ¿e ¶wiat wiruje, a potem... nie widzia³a ju¿ nic.
***
Z trudem otworzy³a oczy. Ogarnê³a wzrokiem pomieszczenie, w którym siê obecnie znajdowa³a. By³a chyba w Skrzydle Szpitalnym. Kilkakrotnie zamruga³a. nad ni± pochyla³y siê ciocia Rozalia i Alex.
- Gdzie rodzice?! - wybuch³a Kim. By³a to pierwsza my¶l, jaka przychodzi³a jej w tej chwili do g³owy. Nie mia³a jednak si³y, by siê podnie¶æ.
- Nie martw siê, ¿yj± - uspokoi³a j± ciotka. - S± w ¦wiêtym Mungu.
- Ale czemu?!
- Odnie¶li powa¿ne obra¿enia podczas walki, ale wyjd± z tego. Ponadto zachowuj± siê, jakby wyszli z jakiego¶ transu. Kto wie, mo¿e nie byli ¦miercio¿ercami z w³asnej woli? No có¿. Teraz bêdziesz mieszkaæ ze mn±. Przynajmniej dopóki oni nie wyzdrowiej±. Aha, i jeszcze jedno! – Rozalia siêgnê³a do kieszeni i wyjê³a z niej ma³y z³oty ³añcuszek. By³a do niego doczepiona ma³a zawieszka z hipogryfem. Gryfonka wziê³a go do rêki i u¶miechnê³a siê, próbuj±c powstrzymaæ ³zy wzruszenia. My¶l, ¿e mog³aby siê jeszcze dogadaæ z rodzicami i ¿yæ jak normalna rodzina, napawa³a j± rado¶ci±. Liczy³a, ¿e teraz jej ¿ycie bêdzie o wiele lepsze. I okaza³o siê, ¿e nie liczy³a na darmo…
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
EmilyWright
I nie wiadomo, czy oni byli pod dzia³aniem Imperiusa. Tak siê zachowywali, ale mogli oszukiwaæ i szczerze mówi±c, w mojej wizji - oszukiwali 
askaeddie
Liliana2194
Ja sama czêsto napalam siê do pisania czego¶, a potem robiê to byle jak, bo mi siê nie chce, na koniec porzucam to, co piszê, a po d³ugiej przerwie zaczynam od pocz±tku. 
![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
Nadal czujê siê na 17 lat, a ju¿ 26 na karku 
A.
Widaæ tutaj ju¿ lekkie zmêczenie materia³em. Powiem Ci, jeszcze chyba nie doczyta³am ficku, który koñczy³by siê w idealnym momencie i zosta³by napisany tak samo dobrze, jak pozosta³e czê¶ci. Wiêkszo¶æ autorów, jak zauwa¿y³am je¿eli chodzi o ficki na naszej stronie, w ogóle nie koñczy swoich opowiadañ i je porzuca. Szczerze mówi±c, wolê Twoje wyj¶cie - napisane trochê po macoszemu, trochê na przymus, ale jednak zakoñczone. I dziêkujê Ci za to, bo nic nie denerwuje bardziej jak niezakoñczone opowie¶ci
Tak jak wspomnia³am, trochê za szybko chcia³a¶ to zakoñczyæ i wybra³a¶ niestety najgorsz± i jednocze¶nie naj³atwiejsz± drogê: ¿yli d³ugo i szczê¶liwie. Kompletnie nie kupuje tego, ¿e rodzice Kim mogliby byæ pod dzia³aniem Imperiusa. Tym bardziej, ¿e jej ciotka sama wcze¶niej powiedzia³a, i¿ dziadkowie Kim równie¿ byli ¦miercio¿ercami, to nagle co, dziadkowie ¼li, a reszta rodzina anio³eczki, prawi i dzielni, ale niestety pod dzia³aniem zaklêcia niewybaczalnego? Takie zakoñczenia nie s± dla mnie ;D
Sam opis walki tak¿e do mnie nie trafi³, by³o tego stanowczo za ma³o. Nie czu³am tej paniki, tego przera¿enia, które powinno tam byæ. Rozalia równie¿ nie powinna traciæ czasu na g³upie dysputy z dzieckiem, gdy tam trwa bitwa. Dlatego rozdzia³ mi siê ¶rednio podoba, ale dziêkujê, ¿e go napisa³a¶ ;D
Czekam na kolejny ff, mam nadziejê, ¿e masz ju¿ jaki¶ pomys³