Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

W pewnym momencie ha³as usta³. Kim, trzês¹c siê ze strachu, podesz³a do drzwi i delikatnie je uchyli³a, po czym wytknê³a g³owê na korytarz. By³o pusto i cicho. Dziewczynka wysz³a, najciszej jak umia³a zamknê³a drzwi i na palcach zaczê³a przemierzaÌ bladoró¿owy dywan, który pokrywa³ pod³ogê w tym miejscu.
Nie dosz³a nawet do po³owy, gdy deska pod jej stopami zaskrzypia³a g³oœno i niemi³osiernie. Nie mia³a litoœci. Kimberley skrzywi³a siê pewna, ¿e zaraz przyjd¹ jej rodzice, ale na dole wci¹¿ by³o cicho. Dopiero po chwili us³ysza³a kroki dwóch osób, które najwyraŸniej wchodzi³y po schodach, zaczê³a w duchu panikowaÌ i rozgl¹daÌ siê nerwowo, szukaj¹c jakiejkolwiek pomocy. Wtedy dostrzeg³a drzwi po swojej lewej stronie i natychmiast wpad³a do œrodka.
Pokój by³ doœÌ ciasny i by³o w nim prawie ca³kiem ciemno. Nie by³o okien. Ca³oœÌ wygl¹da³a jak piwnica i Kim nie przypuszcza³aby, ¿e takie pomieszczenie mo¿e znajdowaÌ siê w bogato urz¹dzonym domu cioci. W³aœnie, ciocia. Czy¿by jej rodzice zabili j¹? Mo¿e j¹ porwali? Dziewczynka poczu³a bolesne uk³ucie ¿alu. W koùcu to ona œci¹gnê³a na ciotkê te wszystkie problemy i gdyby coœ jej siê teraz sta³o...
Z rozmyœlaù wyrwa³ j¹ ruch, który wychwyci³a w k¹cie pokoju. Zobaczy³a doœÌ ma³¹, grub¹ kulê szarego futra z nerwowo poruszaj¹cymi siê, stercz¹cymi w¹sami i d³ugim, ró¿owym ogonem. Szczur!
Spokojnie, nic ci nie zrobi - myœla³a Gryfonka. Szczur zacz¹³ siê do niej zbli¿aÌ. Dziewczynka zacisnê³a rêce w piêœci i przygryz³a doln¹ wargê. Panicznie ba³a siê szczurów.
Nie panikuj, nie panikuj! - powtarzaÂła gorÂączkowo, oddychajÂąc w przyspieszonym tempie. GryzoĂą podszedÂł juÂż bardzo blisko. Kim coraz bardziej panikowaÂła, a gdy szara kulka wystawiÂła maÂłe, biaÂłe kieÂłki, po prostu nie wytrzymaÂła.
Wyda³a z siebie pisk godny horroru. Po chwili jednak siê opamiêta³a i zatka³a usta. Us³ysza³a zbli¿aj¹ce siê kroki, co wcale nie pomog³o jej w uspokojeniu siê. Gor¹czkowo rozejrza³a siê po pomieszczeniu. Nie zauwa¿y³a nic, prócz szczura i pude³ w k¹cie. Kim przeskoczy³a gryzonia i dopad³a do najwiêkszego pud³a. By³a doœÌ niska i chuda, wiêc liczy³a, ¿e siê zmieœci. Otworzy³a je, a gdy okaza³o siê puste, wesz³a do œrodka i znów zamknê³a karton.
Pude³ko w œrodku okaza³o siê kolejnym pomieszczeniem. Kim odetchnê³a z ulg¹. Tu rodzice nie powinni jej znaleŸÌ, zw³aszcza, ¿e raczej nie zmieszcz¹ siê do kartonowego pude³ka. Rozejrza³a siê. Wszystko wygl¹da³o dok³adnie jak tamta piwnica, z t¹ ró¿nic¹, ¿e zamiast pude³ek, sta³a tam szafa. By³a du¿a, szeroka, o dziwo, nieskazitelnie czysta, najprawdopodobniej z mahoniu. Gyfonka, gnana ciekawoœci¹, podesz³a do szafy i otworzy³a drzwi. Zawiod³a siê. Liczy³a, ¿e bêdzie tam jakieœ kolejne pomieszczenie lub coœ w tym stylu, a tam nic. Najzwyklejsza pusta szafa. Jednak mimo to postanowi³a tam wejœÌ. W koùcu pude³ko te¿ nie wygl¹da³o nadzwyczajnie. Dziewczynka wesz³a do œrodka i zamknê³a drzwiczki.
Poczu³a, ¿e spada. Coœ zawirowa³o w jej ¿o³¹dku i zaczê³a siê unosiÌ. Potem zamknê³a oczy, a gdy poczu³a, ¿e znów na czymœ stoi, otworzy³a je.

Dobrze znaÂła miejsce, w ktĂłrym siĂŞ znalazÂła. Sala WejÂściowa w Hogwarcie. Na twarzy Kim pojawiÂł siĂŞ radosny uÂśmiech i szybko pobiegÂła do Wielkiej Sali, gdzie powinna byĂŚ wÂłaÂśnie pora kolacji.
Gdy tam dotar³a, jak najszybciej usiad³a przy stole Gryfonów, obok swojej wczeœniej poznanej w Hogwarcie przyjació³ki - Alex, która w³aœnie coœ czyta³a.
- Co czytasz? - spytaÂła Kimberley. Zdziwiona Alex odwrĂłciÂła siĂŞ i zobaczyÂła, kto siedzi obok niej. Uradowana rzuciÂła siĂŞ Kim na szyjĂŞ.
- Co tu robisz?!
- DÂługa historia - odparÂła Adams. - Opowiem ci, jak coÂś zjem.
Po tych sÂłowach naÂłoÂżyÂła sobie na talerz wielki stek, ziemniaki, rozgotowane warzywa i napeÂłniÂła szklankĂŞ po brzegi sokiem dyniowym. Alex spojrzaÂła na niÂą, a potem na talerz.
- No co? Jestem g³odna - wyszczerzy³a siê Kim, po czym zaczê³a jeœÌ.
Kiedy skoùczy³a, zauwa¿y³a ¿e Dumbledore'a nie ma przy stole nauczycielskim. Lekko szturchnê³a przyjació³kê i spyta³a:
- WidziaÂłaÂś dzisiaj profesora Dumbledore'a?
- Nie, czemu pytasz? - Alex nie oderwa³a wzroku do ksi¹¿ki.
- Bo nie ma go przy stole nauczycielskim!
- No to pójdzie coœ zjeœÌ do Kuchni - mruknê³a Alexandra. Kim tylko pokrêci³a g³ow¹ i ponownie rozejrza³a siê po sali.
Nagle wpadÂł do niej dyrektor. WyglÂądaÂł jakby staÂło siĂŞ coÂś powaÂżnego.
- Prefekci! - krzykn¹³. - ZaprowadŸcie uczniów do dormitoriów w trybie natychmiastowym! Œmiercio¿ercy tu s¹!
W Sali wybuchÂła panika i zamieszanie, a prefekci prĂłbowali odnaleŸÌ w tym harmidrze uczniĂłw ze swoich DomĂłw. Kim z trudem przecisnĂŞÂła siĂŞ przez tÂłum, aÂż w koĂącu znalazÂła swojego prefekta. Wszyscy z przeraÂżeniem rozmawiali o ÂŚmiercioÂżercach, moÂże oprĂłcz starszych uczniĂłw, ktĂłrzy chcieli z nimi walczyĂŚ. Z bÂłoni dochodziÂły gÂłosy, ktĂłre najwyraÂźniej wymawiaÂły zaklĂŞcia, ale Kimberley nie mogÂła ich usÂłyszeĂŚ. Nie docieraÂło do niej to, co siĂŞ wÂłaÂśnie dziaÂło. Dr¿¹c, szÂła obok Alex, ktĂłra nie okazywaÂła wiĂŞkszego przejĂŞcia. Jak tak moÂżna?! – pomyÂślaÂła ze zÂłoÂściÂą Adams.
Wkrótce dotarli do dormitorium, a Kim usi³owa³a zasn¹Ì, mimo g³oœnych rozmów.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.