Kiedyœ - to znaczy dawno temu, jak by³am jeszcze s³odkim dzieckiem - bardzo lubi³am tê postaÌ. Remus by³ przemi³y, troskliwy i zawsze ze spokojem, ale i ze stanowczoœci¹ potrafi³ rozwi¹zaÌ jakiœ problem. Nawet, jeœli tym problemem by³ Irytek. Natomiast im by³am starsza, tym mniej Lupina lubi³am, bo by³ po prostu nudny. A oprócz tego, ¿e by³ nudny, to na dok³adkê tak strasznie nieszczêœliwy, ¿e zara¿a³ tym innych. Oczywiœcie wspó³czu³am mu bardzo, bo jednak wiele w ¿yciu przeszed³, no ale w pewnym momencie po prostu mia³am doœÌ. Nawet kiedy by³ ju¿ z Tonks, to nadal wydawa³ mi siê potwornie nieszczêœliwy, a to wkurza³o mnie jeszcze bardziej, bo po prostu gasi³ w niej ca³¹ tê radoœÌ i humor. Wiem, ¿e te postaci ¿y³y w trudnych czasach, kiedy ka¿dy ba³ siê o ¿ycie swoje i bliskich, ale mam wra¿enie, ¿e Lupin jeszcze bardziej wszystkich dobija³.
Szczerze mówi¹c dziwiê siê, ¿e Rowling nie przedstawi³a go jako pijaka, bo to wspaniale dope³nia³oby obraz. Nie wiem co robi³, zanim zacz¹³ uczyÌ w Hogwarcie, ale widzê go w³aœnie w jakimœ barze z butelk¹ ognistej whisky, p³acz¹cego nad swoim losem.

TeÂż juÂż siĂŞ kiedyÂś wypowiadaÂłam w tym temacie, wiĂŞc odniosĂŞ siĂŞ na razie do pytaĂą Alette.



Nie do koùca pasuje mi s³owo "konsekwentnie" w odniesieniu do ¿ycia postaci. Mam na myœli to, ¿e ¿ycie raczej nigdy nie jest jednolite przez ca³y czas swoje trwania. Nie ma ludzi ca³kowicie nieskazitelnych, idealnych. Wydaje mi siê, ¿e Rowling doœÌ czêsto wykorzystywa³a w swoich ksi¹¿kach problem tego, ¿e ocenia siê ludzi po pozorach i wydaje mi siê, ¿e stosunek czytelników do Remusa po trzecim tomie celowo zosta³ w póŸniejszych zaburzony.

Na pocz¹tku mamy obraz trochê dziwnego, zdystansowanego, ale w gruncie rzeczy dobrego faceta. Nie widaÌ w nim zbyt wielu wad mo¿e poza tym, ¿e jest trochê nudny. Szczerze mówi¹c, mnie nawet trochê brakowa³o w Remusie tzw. pazura, czy po prostu cech stanowi¹cych o tym, ¿e jest cz³owiekiem. W pi¹tym tomie mo¿na czuÌ rozczarowanie, ¿e Remus pozwala³ swoim przyjacio³om na znêcanie siê nad innymi, ale te¿ nie uwa¿am, ¿eby Rowling zrobi³a z niego potwora. Zreszt¹, jego zachowanie póŸniej w odniesieniu do Tonks, a dalej tak¿e w kontekœcie wieœci o tym, ¿e zostanie ojcem, nie jest jakieœ mega dziwne i okropne. Bo wydaje mi siê, ¿e chyba nikt nie w¹tpi³, ¿e Remus chcia³ opuœciÌ Tonks ze s³usznych - jak mu siê wydawa³o - pobudek. To nie by³a ucieczka nastoletniego ch³opca przed wpadk¹, a chêÌ ochrony tych, których kocha³.



Wydaje mi siĂŞ, Âże byÂłby dobrym ojcem, ale nieszczegĂłlnie wylewnym. MyÂślĂŞ, Âże prĂłbowaÂłby Teddy'ego duÂżo nauczyĂŚ, byÂłby pewnie surowszy od Tonks, ale nie despotyczny.



Wydaje mi siĂŞ, Âże byÂło kilka powodĂłw. Jednym z nich byÂło pewnie to, Âżeby pokazaĂŚ, jakie Âżniwo zbiera wojna. ÂŻe nawet, jeÂśli siĂŞ jÂą wygrywa, to nigdy tak naprawdĂŞ do koĂąca; zawsze sÂą ofiary, zawsze zabraknie kogoÂś, kogo siĂŞ kochaÂło.

Po drugie, mam tak¹ myœl, ¿e Rowling chyba uznawa³a, ¿e Huncwoci to jednak nierozerwalna przyjaŸù. Abstrahujê mo¿e od Petera, bo by³ gnid¹ i wiadomo, ale jednak Huncwotów zawsze wszyscy postrzegali jako nieroz³¹cznych i na przyk³adzie Syriusza czy Remusa Rowling pokaza³a, ¿e oni nie potrafili siê pogodziÌ ze œmierci¹ Jamesa. Remus jeszcze chyba móg³by byÌ szczêœliwy u boku Tonks i syna, ale mam wra¿enie, ¿e Syriusz nigdy by siê z tym nie pogodzi³. Mo¿e dlatego w³aœnie Jo postanowi³a ich wszystkich uœmierciÌ, nie wiem.