Filtruj
Szukaj w:
Szukana fraza:


Opcjonalnie:
Gatunek:
Dozwolone:
Zakończone:
Parring:
Bohaterowie:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ostatnie
Artykuły Fan Fiction

Historia pod skórą z...

Kategoria: Wywiady
Autor: Prefix użytkownikaAnastazja Schubert

Każdy tatuaż niesie ze sobą jakąś historię. Jakie niosą te fanowskie, związane z młodym czarodzie...
>> Czytaj Więcej

Prorok Niecodzienny ...

Kategoria: Prorok Niecodzienny
Autor: Syriusz32

Wydanie stworzyli: Klaudia Lind, Sam Quest, Mikasa, Roksolana Delakur, Shanti Black, Krnabrny, Co...
>> Czytaj Więcej

I ty możesz zostać c...

Kategoria: Świat magii
Autor: Quatromondis

Przygody Harry'ego Pottera przeczytane kilkunastokrotnie, filmy obejrzane, a gry przegrane. Mam t...
>> Czytaj Więcej

Nie lubię cyklu ksią...

Kategoria: Teorie, przemyślenia...
Autor: Infans secundo generationis

Gdyby nie rozkoszne dementory - naprawdę przemiłe stworzonka - pół-światek Harry'ego Pottera byłb...
>> Czytaj Więcej

Prorok Niecodzienny ...

Kategoria: Prorok Niecodzienny
Autor: Prefix użytkownikaPaulaSmith

Wydanie stworzyli: Nedelle, Shanti Black, CoSieDzieje, Nieoryginalna, Syriusz32, Aneta02, Takoizu...
>> Czytaj Więcej

Harry Potter and the...

Kategoria: Recenzje
Autor: Prefix użytkownikaAnastazja Schubert

Subiektywna recenzja i przemyślenia po obejrzeniu filmu o Harrym z pistoletem.
>> Czytaj Więcej

Ranking momentów z E...

Kategoria: Materiały z Pottermore
Autor: Prefix użytkownikaSam Quest

Tekst jest tłumaczeniem rankingu zamieszczonego w serwisie Wizarding World.
>> Czytaj Więcej

>> Więcej artykułów! <<

[NZ]Rozdział 12. Bo...

Tytuł: Rozdział 12. Bogowie i królowie
Seria: To się działo na początku
Gatunek: Przygodowe
Autor: Prefix użytkownikagordian119

Święto Zbiorów. Mistrz ma zginąć, a na jego zwłokach ma wyrosnąć jedna Brytania. To nie może skoń...
>> Czytaj Więcej

Poznaj moich ro...

Tytuł: Poznaj moich rodziców
Gatunek: Miniaturka
Autor: Prefix użytkownika_GinGinny

James i Lily poznają dziewczynę swojego jedynego syna, Harry'ego, Ginny.
>> Czytaj Więcej

[NZ]Czająca się groza

Tytuł: Czająca się groza
Seria: Dziki pyłek
Gatunek: Przygodowe
Autor: Prefix użytkownikaKlaudia Lind

W tym rozdziale dowiadujemy się o planie wskrzeszenia dwóch potężnych czarnoksiężników. Rozdział ...
>> Czytaj Więcej

[NZ]Rozdział 6 - Po...

Tytuł: Rozdział 6 - Ponowne spotkanie
Seria: Zaginiony Miecz
Gatunek: Przygodowe
Autor: Prefix użytkownikaNedelle

Przyjaciółki zdobyły potrzebne lekarstwo. W tym rozdziale ponownie spotkają się ze starymi znajom...
>> Czytaj Więcej

[NZ]Więzień

Tytuł: Więzień
Seria: Zemsta jest najgorszym napędem
Gatunek: Obyczajowe
Autor: Prefix użytkownikaKrnabrny

Dalszy losy Michaela...i Alie.
>> Czytaj Więcej

Miała być zabawa

Tytuł: Miała być zabawa
Gatunek: Drabble
Autor: Prefix użytkownikaSam Quest

Jest to drabble.
>> Czytaj Więcej

Parry Hotter

Tytuł: Parry Hotter
Gatunek: Poezja
Autor: Prefix użytkownikaNquus

O Harry&#8217;m krótko i na temat
>> Czytaj Więcej

>> Więcej fan fiction! <<
Statystyki
Online Statystyki
Goście online: 43
Administratorzy online: 1
Aktualnie online: 1 osoba
Prefix użytkownikaCreya (Mugol)
Łącznie na portalu jest
47,521 osób
Ostatnio zarejestrowany:

Rekord osób online:
Najwięcej userów: 250
Było: 16.01.2020 20:17:01
Napisanych artykułów: 1,088
Dodanych newsów: 10,430
Zdjęć w galerii: 21,457
Tematów na forum: 3,857
Postów na forum: 318,721
Komentarzy do materiałów: 221,746
Rozdanych pochwał: 3,301
Wlepionych ostrzeżeń: 4,163
Puchar Domów
Aktualnym mistrzem domów jest  RAVENCLAW!

Gryffindor
Punktów: 317
uczniów: 3903
Hufflepuff
Punktów: 753
uczniów: 3784
Ravenclaw
Punktów: 888
uczniów: 4430
Slytherin
Punktów: 209
uczniów: 4053

Ankieta
Admini uwięzili Cię w najnudniejszym dziale na forum i nie puszczą, póki nie odpowiesz na pytanie: Który konkurs jest Twoim ulubionym?

Turniej FF/Fan art, nie ma artysty, który mógłby się ze mną równać
21% [12 głosy]

CKM w nowej formule, uwielbiam podążać tropem zbrodni
9% [5 głosów]

Stary CKM - burza mózgów w dormotorium to coś, za czym tęsknię!
9% [5 głosów]

Szukanie ukrytych obiektów na stronie bo nic się przede mną nie ukryje!
12% [7 głosów]

Konkurs na memy, nic tak nie poprawia humoru w tych dziwnych czasach jak śmieszne obrazki z kotkami!
5% [3 głosy]

Quiz, w końcu nikt nie wie o stronie tyle co ja!
2% [1 głos]

Quiz wiedzy o Harrym Potterze! Pokażę wszystkim, że jestem największym potteromaniakiem!
26% [15 głosów]

SUMy lub OWUTEMy - nie chodzę do własnej szkoły, to chociaż poczuje stresik egzaminów w Hogwarcie ;)
17% [10 głosów]

Ogółem głosów: 58
Musisz zalogować się, aby móc zagłosować.
Rozpoczęto: 02.03.21

Archiwum ankiet
Ostatnio w Hogwarcie
HufflepuffValerie Adams ostatnio widziano 12.04.2021 o godzinie 23:58 w Wieża Zachodnia
Rolanda Hooch ostatnio widziano 12.04.2021 o godzinie 00:00 w Stadion Quidditcha
Slytherin[P]Parker Roy ostatnio widziano 11.04.2021 o godzinie 17:03 w Stadion Quidditcha
HufflepuffValerie Adams ostatnio widziano 11.04.2021 o godzinie 16:42 w Stadion Quidditcha
Gryffindor[P]Natalie Swan ostatnio widziano 11.04.2021 o godzinie 14:53 w Stadion Quidditcha
Slytherin[P]Parker Roy ostatnio widziano 11.04.2021 o godzinie 14:33 w Stadion Quidditcha
***
Podstawowe informacje:
Autor: Prefix użytkownikaZireael
Gatunek: Miniaturka
Ograniczenie wiekowe: b/o
Przeczytano 1790 razy.
Święta, święta. Odmów, prześwięć, zapamiętaj.
Bohaterowie: Inne, Teddy Lupin.

Święta Bożego Narodzenia.
Jedyny okres w roku, kiedy można naprawdę poczuć unikalną magię. Coś, czego nie da się opisać w żadnej księdze, żadnymi słowami. Ciepło serc rozgrzewa wnętrza domów, pełnych miłości i śmiechu rozbawionych dzieci. Świecące lampki migocą radośnie, rzucając ciepły blask na przykryty śniegiem świat. Wszystko wydaje się takie inne, takie wyjątkowe. Jakby na chwilę wszystko przeniosło się w czasie. Do dni pełnych ciepła. Do dni, kiedy wszystko było inne.
Do dni, kiedy jeszcze było dobrze.

Gwiazdy zimnym oświecały pokrytą cienką warstwą śniegu drogę. Małe płatki wirowały w powietrzu z każdym podmuchem wiatru, osadzając się na kapturach i czapkach nielicznych przechodniów. Niknęły w ich czarnych, zimowych płaszczach, żeby po chwili móc zapomnieć o ich istnieniu.
Między tymi płatkami szedł chłopak. Nie widział mijanych ludzi, którzy z uśmiechami na twarzach spieszyli do domów. Nie słyszał ujadającego pod murem psa, domagającego się choćby kawałka chleba na tą szczególną okazję. Nie czuł zapachu kominkowego dymu, który wydobywał się z domów naokoło i starał się przykryć ogrom nieba, odciąć je od ziemskiego świata. Jakby nakładał klosz, izolował małe miasteczko na tę jedną noc.
Chłopak szedł wolnym krokiem, zostawiając ślady na białym puchu. Tworzyły pewien szlak, drogę, którą musiał przebyć. Drogę, która była jego całym posagiem.

Księżyc świecił nad jego głową w pełni, oślepiał go, starał się zwrócić na siebie uwagę. Chłopak uśmiechnął się na chwilę. Księżyc jakby domagał się czegoś, co mu odebrano. Jakby chciał odzyskać coś, co tylko on potrafił sprawić. Jakby też mógł czuć to, co ten chłopak. Tęsknotę, żal. Ale także rozczarowanie.
Dlaczego musieli zostać pozbawieni tej jednej rzeczy, która była odmiennością codzienności? Żadne z nich nie może patrzeć na to, co tak kochali. Była jednak między nimi jedna różnica. Księżyc już to widział, wiele razy. Chłopak – nigdy. Mógł jedynie sobie to wyobrażać, jedynie marzyć o tym widoku. O widoku łaknienia, pożądania, zatracenia we wściekłości.
Po jego ciele przeszedł dreszcz.
Zbliżała się północ. Musiał się pospieszyć.

Następnym przystankiem okazał się być ptak. Przysiadł akurat na chwilę na parapecie, skubiąc z niego pozostałości śniadania. Otoczony ciepłym puchem nie zwracał uwagi na przeszywający wiatr, który bezlitośnie smagał twarz chłopaka.
Kawałek dalej również znajdował się ptak. Leżał na plecach, z rozchylonym dziobem i martwymi oczami, wpatrującymi się w nicość. Niewinna krew zbroczyła biel śniegu, zakłóciła ład i porządek tego niezwykłego czasu. Jakby zakwitła zamiast kwiatów nad odejściem ptaka, o którym za kilka dni nikt nie będzie pamiętać.
Po chwili zza płotu wyłonił się czarny jak smoła kot. Chłopak przystanął na chwilę, czekając na rozwój wydarzeń. Kot rozejrzał się, jakby w przestrachu, strzepnął wąsami i przebiegł pod płotem. Jak uciekinier, jak tchórz, jak szpieg. Zostawiając na śniegu płytkie ślady przemknął się do martwego ptaka i ostrożnie, jakby z namaszczeniem, wziął go w zęby. Ponownie się rozglądając wrócił za płot i pobiegł dalej, w kierunku małej szopy. Chłopak zmarszczył brwi, ale nie miał zamiaru odpuścić. Pobiegł za nim. Unikając świateł latarni, zbliżył się do uchylonych drzwi, zajrzał. Przez okno po drugiej stronie wpadało nikłe światło. Było jednak wystarczająco mocne, żeby mógł dostrzec czarną kotkę i jej trzy kociątka. Maluchy były już zbyt duże, żeby wystarczyło im jedynie mleko matki. Musiały nauczyć się, jak jeść mięso, jak przetrwać zimę. Wiosną pewnie wspólnie z matką będą wychodzić na polowania i dbać o swoją własną skórę. Teraz jednak wśród przepychanek i gwaru starały się zdobyć trochę mięsa z tej ubogiej kolacji.
Ktoś umrzeć musi, żeby żyć mógł ktoś.
Taka prawidłowość rządzi się tym światem. Niewinne ofiary czasem muszą się poświęcić, by ktoś inny przetrwał. By żył i przeżył, by umarł potem, zabierając pamięć o poległych do grobu.

Śmierć chodzi za każdą istotą na ziemi, zabierze ją wcześniej lub później, rozerwie więzi, zniszczy to wszystko, co było budowane miłością i szczęściem.
Nie dopuści do tego, żeby dłoń ponownie mogła dotknąć dłoni.
Postawi mur między tym, co było i tym, co będzie. Teraźniejszość jest ułudą, wyobrażeniem, którego ludzie kurczowo się trzymają, by nie popaść w szaleństwo.

Teraz to przyszłość. Teraz – minęło.

Kolejne płatki zmieniały się krople wody, spływające po twarzy chłopaka. Przyspieszył kroku, jakby wystawiając do nich twarz, mokre policzki błyskały w świetle. Słona tęsknota płynęła razem z nimi. Spływała w dół, po szyi, ku sercu. Tam zmieniała się znów w lód, który ciążył i ciągnął ku ziemi. Nie pozwalał się wzbić. Od środka zabijał.

Ostatnia stacja.

Na tle ciemnego nieba zamajaczył mu jakiś kształt, czarny, mroczny, posępny. Wołał go, wzywał do siebie, wiedział, kim jest chłopak i po co przyszedł.
Na szczycie budynku widniał niewielki krzyż. Niewielkie fatum każdego człowieka.
Łatwo jest żyć, łatwiej jest powiedzieć, że śmierć to kolejne wrota, kolejny etap. Dlaczego miałby się rozpocząć, kiedy jeszcze nie wszyscy byli gotowi? Kiedy ktoś czekał w domu, wstrząsany płaczem, rozdzierany tęsknotą?

Dlaczego to musiało się stać?

Dlaczego nic nie mógł zrobić?

Dlaczego był za młody?

W głowie wciąż słyszał jej głos, jej słodki śmiech, miękkie włosy, gładką skórę. Wciąż widział jej teraz niknące w mroku oczy.
Wciąż widział w snach jej martwe ciało, porzucone gdzieś między innymi, odepchnięte, zbrukane śmiercią.
Widział jego dumny uśmiech, czuł zapach bezpieczeństwa, którym się otaczał, dłońmi wodził po twarzy, pokrytej bliznami czasu i zmartwień.
Potem widział go, jak z wyciągniętą do niej dłonią leżał tylko, bez życia, bez słów, bez uśmiechu, którym tak często go obdarzał.

Dlaczego?

Dlaczego oni, spośród wszystkich innych?

Jakby chłopak od dziecka obciążony był poczuciem samotności.

Wolnym krokiem szedł naprzód.
Minął budynek kościoła, minął czarną, żelazną bramę, mijał kolejne wystające z ziemi nagrobki. Szedł między nimi, kluczył, błądził w labiryncie myśli. Chciał móc przez chwilę być przy nich. Chciał móc mieć możliwość powiedzenia im wszystkiego, powiedzenia tego, czego nie dał rady powiedzieć kiedyś. Chciał paść w ich ramiona, móc zobaczyć ich jaśniejące dumą twarze.

Widzicie? Przeżyłem. Skończyłem szkołę. Wyrosłem.

Dzięki wam.

Dziękuję.

Przepraszam..

W końcu zatrzymał się. Księżyc oświetlał zaczerwienione od płaczu oczy, oświetlał drżące dłonie, oświetlał zagryzane do krwi wargi.
Dotarł do końca wędrówki, do końca swojego szlaku. Znalazł to miejsce, w końcu. Jednak nie mógł się zdobyć. Nie mógł znaleźć w ściśniętym gardle żadnych słów. Nie mógł paść na kolana, przytulić ich, wyznać grzechy.
Nie mógł żyć..

- Teddy.

Chłopak gwałtownie podniósł głowę. Mokre od śniegu turkusowe włosy przykleiły się mu do czoła, opadły na oczy.
Przez chwilę myślał, że słyszał głos ojca.
Że jednak tu są, jednak przyszli.

Nagle poczuł na ramieniu ciepłą dłoń. Ścisnęła je, dodała otuchy, wsparła na upadłym duchu. Potem już nie panował nad sobą. Wtulił się w mężczyznę i zaszlochał cicho, nie mogąc dłużej powstrzymać się rozpaczy. Nie mogąc dłużej tkwić w tym samemu. Mężczyzna uśmiechnął się delikatnie.

- Powiedz to, Teddy.

Chłopak również się uśmiechnął. Chciał to powiedzieć. Chciał.

I powiedział.

- Tonks.. Remusie.. Tęsknię..

Zduszony szloch wstrząsnął nim jeszcze raz i drugi, kiedy Harry ponownie poklepał jego plecy. Spojrzał jeszcze raz na grób ludzi, których tak dobrze znał. Na ludzi, którzy zginęli za to, w co wierzyli. Powiedział jeszcze jedno słowo, kiedy wspólnie z ich jedynym synem rozpłynął się w powietrzu.

- Pamiętam.

Komentarze
avatar
Prefix użytkownikaRue Riddle  dnia 05.12.2017 18:46
Wow. O Merlinie. To jest... To jest... piękne. Od początku wiadomo o co chodzi, ale... ale te opisy są takie magiczne, że serio dostałam gęsiej skórki. Mój lubiony cytat (a właściwie dwa):
Spoiler :: Pokaż
Ktoś umrzeć musi, żeby żyć mógł ktoś.
Można by tam dodać "inny" na końcu, ale i tak mega mi się podoba ;D
Łatwo jest żyć, łatwiej jest powiedzieć, że śmierć to kolejne wrota, kolejny etap. Dlaczego miałby się rozpocząć, kiedy jeszcze nie wszyscy byli gotowi? Kiedy ktoś czekał w domu, wstrząsany płaczem, rozdzierany tęsknotą?

To też jest mega. Skad Ty to bierzesz?
Ukazałaś tu rozpacz bohatera bardzo realistycznie i zmusza ten fan fick do zastanowienia się chociaż przez chwilę nad pewnymi sprawami. To zakończenie też mi się podoba, aczkolwiek uważam, że
Spoiler :: Pokaż
Harry
jest tam nieco niepotrzebny, ale rozumiem, że taka była Twoja koncepcja więc nie wnikam. W zasadzie to miałam zamiar napisać coś podobnego, ale na pewno nie wyszloby to tak fantastycznie jak Twoje ;D
Masz oczywieście WLove
avatar
Prefix użytkownikaKHZP  dnia 05.12.2017 20:18
Zacznę od cytatów, bo zapomnę.

Gwiazdy zimnym oświecały pokrytą cienką warstwą śniegu drogę.

Nie chcę się czepiać, ale gubienie pojedynczych słówek lub liter było dla mnie utrudnieniem czytania przy tej częstotliwości znikania, lecz w pełni rozumiem "pośpiech" w pisaniu, gdy autor jest targany uczuciami własnymi i postaci, które opisuje. Jednak co do cytatu, chyba brakuje dopełnienia, czy coś w tym stylu, bo czytałem i czytam i wciąż nie jestem w stanie zrozumieć tego zdania. (Domyślam się, ale przez to nie wiadomo, czy jest się jednomyślnym za autorką. jezyk )
W głowie wciąż słyszał jej głos, jej słodki śmiech, miękkie włosy, gładką skór
ę. Wciąż widział jej teraz niknące w mroku oczy.
Wciąż widział w snach jej martwe ciało, porzucone gdzieś między innymi, odepchnięte, zbrukane śmiercią.
Widział jego dumny uśmiech, czuł zapach bezpieczeństwa, którym się otaczał, dłońmi wodził po twarzy, pokrytej bliznami czasu i zmartwień.
Potem widział go, jak z wyciągniętą do niej dłonią leżał tylko, bez życia, bez słów, bez uśmiechu, którym tak często go obdarzał.

W tym właśnie momencie przeszył mnie dreszcz, smutek, przejęcie, pewna obawa, a także rozgoryczenie. W tym momencie właściwie zrozumiałem głównego bohatera. W tym właśnie momencie dotarło to do mnie, przypomniałem sobie informacje początkowe. Aż mnie za serce ścisnęło, bo właśnie w tym momencie wiedziałem, co będzie dalej. Na prawdę piękne.

A teraz swobodna plątanina słów:

FF czytało się przez chwilę lub, jak kto woli, chwilami dość ciężko. Było dla mnie w pewnym stopniu niewiadomą i zmienną. Świąteczna opowiastka, HP, klasyka, miła lub/i wzruszająca historyjka. Wiecie, takie "okładkowe" wrażenie, że oklepane, ale nie raz takie działa nas czymś zaskoczyły, więc czytamy i liczymy na to, że do nas dotrą.

Tu zdecydowanie dotarło. Bardzo zawiłą drogą, prowadzoną przez kanion dziurawych słów, doliny pięknych opisów, wyżyny niezrozumienia i depresje zamyślenia, ale dotarło.

Po zakończeniu stwierdziłem, że metafory i opisy były nie lada wyczynem, bo choć ładne, to troszkę rozpraszające i ciężko było się przez nie przedrzeć. Ale dodają tego uroku i na pewno zmieniają tekst w bardziej indywidualny. Powoli docierają do głowy i rozruszają mózg, by ten wchłonął zakończenie na raz, tu samemu gubiąc słowa w trakcie czytania i, by wydał impuls wzruszenia, przejawiający się uronieniem symbolicznej łezki.
Dobry efekt końcowy.

Całość bardzo mi się podoba i oczywiście oceniam na Wybitny!, jednak sam koniec jest tym, co ujęło mnie najmocniej. Jakby nie patrzeć do tego się to sprowadza, racja?

Liczę na jeszcze jakiegoś "specjala" świątecznego w twoim wykonaniu. (Na ten rok oczywiście, bo w przyszłości pewnie się sporo uzbiera.)

Pozdro, Puchon KHZP
avatar
Prefix użytkownikaAlette  dnia 06.12.2017 14:03
Ciekawa praca, na pewno. Cieszy mnie to, że wydaje się bardzo przemyślana i taka... poetycka. Nie ma tu zbyt wiele akcji, całość to jedynie droga, którą pokonuje bohater, ale opisana w bardzo rozbudowany sposób, budując tak nastrój. Faktycznie emocje tutaj czuć, taką nostalgię i tęsknotę. Ale o dziwo - wcale nie poruszał mnie widok z cmentarza, bardziej to, co spotykał wcześniej - te koty, ptaki. Ich istnienie bardzo mocno podkreślało przemijanie, samotność i prawdę, wieczór. Trochę uczucia jak z "Dziewczynki z zapałkami", chociaż fabuła nie ma z nią nic wspólnego.

Spoiler :: Pokaż
dziwnie trochę się czułam, kiedy powiedział "Tonks",
bo to jednak nie było jej imię, a tak naprawdę naziwsko nawet zmieniła


Tak czy inaczej fajny kawałek tekstu, który idealnie pasuje do miniaturki o takiej właśnie długości. Gdyby opowiadanie powstało dłuższe, pewnie mogłoby męczyć takimi rozbudowanymi opisami, a tak jest tutaj tak, jak powinno być.
avatar
Prefix użytkownikaSam Quest  dnia 30.03.2020 17:36
Podoba mi się ta miniaturka, tak jak pisali wyżej jest wzruszająca. Podoba mi się, że spotkał na cmentarzu Harry'ego, jednak kto jak kto, ale Potter wie co to znaczy być sierotą wychowywaną bez rodziców, chociaż sam Teddy miał łatwiej bo myślę, że nie był wychowywany przez takich nieczułych ludzi jak Dursleyowie.

Podobają mi się Twoje opisy, czytało mi się je bardzo szybko i przyjemnie. Dobry tekst Tak
Dodaj komentarz
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.
Oceny
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Wybitny! Wybitny! 75% [3 głosy]
Powyżej oczekiwań Powyżej oczekiwań 25% [1 głos]
Zadowalający Zadowalający 0% [0 głosów]
Nędzny Nędzny 0% [0 głosów]
Okropny Okropny 0% [0 głosów]
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
Instagram
Facebook
Shoutbox
Musisz się zalogować aby wysłać wiadomość.

Mugol
15.04.2021 12:00
a mi wszystko działało...

halo, regulamin
15.04.2021 10:56
Hanix082, średnio co 3 miesiące - czasem krócej, czasem dłużej ;)

Uczeń Hogwartu
15.04.2021 10:53
Cześć!
Mam pytanie co ile są edycje pucharu domów?

Praktykant w Św Mungu
15.04.2021 10:48
Dzień dobry! Ja dziś miałam problem żeby odpalić w pracy i tak siedziałam do 10 i xD

halo, regulamin
15.04.2021 10:45
To ja wstałam o nieludzkiej godzinie (6.30) by pojechać do lekarza, wróciłam już do domku i mam wolne do 11.30

a na obiad będą frytki z batatów, już się nie mogę doczekać Wrozka

Współpraca
Najaktywniejsi

1) Prefix użytkownikaAlette

Avatar

Posiada 59611 punktów.

2) Prefix użytkownikafuerte

Avatar

Posiada 56577 punktów.

3) Prefix użytkownikaKatherine_Pierce

Avatar

Posiada 45775 punktów.

4) Prefix użytkownikaShanti Black

Avatar

Posiada 43981 punktów.

5) Prefix użytkownikaSam Quest

Avatar

Posiada 43024 punktów.

6) Prefix użytkownikaania919

Avatar

Posiada 38201 punktów.

7) Prefix użytkownikaulka_black_potter

Avatar

Posiada 36659 punktów.

8) Prefix użytkownikalosiek13

Avatar

Posiada 34114 punktów.

9) Prefix użytkownikabatalion_88

Avatar

Posiada 31890 punktów.

10) Prefix użytkownikaMarcus Clinton

Avatar

Posiada 30892 punktów.

Losowe zdjęcie
Powered by PHP-Fusion copyright © 2002 - 2021 by Nick Jones.
Released as free software without warranties under GNU Affero GPL v3.
Theme by Andrzejster
Copyright © 2006-2015 by Harry-Potter.net.pl
All rights reserved.
Wygenerowano w sekund: 8.41