Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Hermiona œlêcza³a nad podrêcznikiem od eliksirów, gdy us³ysza³a przez uchylone okno nawo³ywania Hagrida. Wsta³a, by zerkn¹Ì, co dzieje siê na zewn¹trz. Hagrid w poœpiechu kierowa³ powozy na drogê prowadz¹c¹ do Hogsmeade. Profesor Flitwick w tym czasie czarami odsy³a³ ³ódki przez jezioro do stacji, na której mia³y one zostaÌ zajête przez pierwszoroczniaków. Hermiona skupi³a wzrok na testralach. Zastanowi³a siê, czy wœród grona pedagogicznego jest ktoœ, kto nie mo¿e ich zobaczyÌ. Widzi je ogromna wiêkszoœÌ jej znajomych - w koùcu podczas Bitwy o Hogwart ludzie ginêli na ich oczach. I chocia¿ bardzo chcia³aby siê cofn¹Ì w czasie, nie byÌ œwiadkiem tych wszystkich morderstw, nie mog³a przestaÌ podziwiaÌ magicznych stworzeù. To prawda, wygl¹da³y trochê przera¿aj¹co, ale by³o w nich coœ piêknego, mistycznego. Pod koniec pi¹tego roku nauki dziêki testralom z przyjació³mi dosta³a siê do Ministerstwa Magii, wiêc wiedzia³a, ¿e te zwierzêta s¹ niegroŸne. Wrêcz przeciwnie - przydatne i uczynne. No i maj¹ niezwyk³y, przyci¹gaj¹cy wzrok wygl¹d.

Kiedy ostatni z powozów znikn¹³ z pola widzenia, Hermiona podesz³a do szafy, by wybraÌ szatê na ucztê powitaln¹. Pocz¹tkowo myœla³a o odcieniu burgundu, by w delikatny sposób zaakcentowaÌ swoje przywi¹zanie do Gryffindoru i jego barw, ostatecznie jednak wybra³a ciemn¹ zieleù - Ron czêsto powtarza³, ¿e bardzo ³adnie jej w tym kolorze. Poza tym ta szata jest na tyle ciemna, ¿e nie powinna odznaczaÌ siê od czerni, któr¹ zazwyczaj ma na sobie wiêkszoœÌ nauczycieli. Wybór obuwia by³ nieco trudniejsz¹ spraw¹, ale i z tym w miarê szybko siê upora³a. Najwiêcej czasu wymaga³o doprowadzenie burzy loków do wzglêdnego ³adu. Po piêtnastominutowej walce, Hermiona skapitulowa³a.
- G³upia dziewucha. Po co w ogóle siê mêczysz, skoro za ka¿dym razem koùczy siê tak samo? - powiedzia³a z wyrzutem w kierunku lustra i siêgnê³a po ró¿d¿kê z zamiarem u³o¿enia fryzury za pomoc¹ magii. W tym momencie tu¿ za ni¹ rozleg³ siê donoœny trzask. Nim zd¹¿y³a pomyœleÌ, ju¿ sta³a odwrócona ty³em do lustra, celuj¹c ró¿d¿k¹ w... miejsce tu¿ nad g³ow¹ skrzata domowego.
- Stworku! Ale mnie przestraszyÂłeÂś!
- Stworek nie chcia³. Harry Potter przysy³a Stworka, ¿eby zapytaÌ jak panna Granger sobie radzi. Stworek wcale nie mia³ ochoty opuszczaÌ Grimmauld Place, ale Harry'ego Pottera to w ogóle nie obchodzi³o - wyrecytowa³ skrzat patrz¹c w sufit. Hermiona uœmiechnê³a siê mimo woli. Stworek bardzo zmieni³ siê od kiedy dosta³ medal Regulusa, przez chwilê nawet ¿ywi³ do trójki przyjació³ coœ na wzór serdecznych uczuÌ, ale nie uda³o mu siê ca³kowicie pozbyÌ czêœci przyzwyczajeù. Nadal mówi³ co myœli, choÌ jest przy tym nieco taktowniejszy ni¿ przed laty.
- A Harry sam nie mĂłgÂł tu zajrzeĂŚ? Macie chyba proszek Fiuu?
- Harry Potter dosta³ pilne wezwanie do Ministerstwa, a chcia³ przekazaÌ pannie Granger prezent. Powiedzia³, ¿e skontaktuje siê w wolnej chwili. - Skrzat wyci¹gn¹³ w stronê Hermiony zniszczony pergamin. Nie ruszy³ siê z miejsca, wiêc to ona musia³a podejœÌ i wzi¹Ì z jego d³oni z³o¿ony dokument. Ju¿ zanim to zrobi³a, rozpozna³a w starym, wyœwiechtanym kawa³ku pergaminu Mapê Huncwotów. - Poza tym Harry Potter lubi znêcaÌ siê nad Stworkiem i powierzaÌ mu ma³o przyjemne zadania.
- DziĂŞkujĂŞ, Stworku. Czy Harry mĂłwiÂł coÂś jeszcze?
- Nie, Stworek ju¿ przekaza³ wszystko, co mu poleci³ Harry Potter. Czy Stworek mo¿e wróciÌ do swojej ciê¿kiej pracy w domu paùstwa Blacków? - zapyta³ skrzat, b³¹dz¹c wzrokiem po œcianach pomieszczenia.
- Oczywiœcie - powiedzia³a Hermiona, obracaj¹c w d³oniach mapê Hogwartu. Zanim zd¹¿y³a dodaÌ "dziêkujê", skrzat wykona³ niezgrabny gest, maj¹cy byÌ uk³onem, i deportowa³ siê z g³oœnym trzaskiem.
Hermiona d³u¿sz¹ chwilê wpatrywa³a siê w z³o¿on¹ mapê. Nie kojarzy³a jej siê zbyt dobrze. Owszem - by³a bardzo po¿yteczna, kawa³ naprawdê dobrej i przydatnej magii, ale wspomnienia zwi¹zane z ni¹ nie napawa³y optymizmem. Ca³a czwórka twórców Mapy Huncwotów, mimo m³odego wieku, ju¿ nie ¿y³a. Poza tym Harry i Ron wielokrotnie ³amali regulamin, a ten kawa³ek papieru im w tym pomaga³. Nie lubi³a tego, ale rzadko mog³a na nich wp³yn¹Ì. Poza tym - do czego mia³aby jej byÌ potrzebna ta mapa? Czy¿by Harry chcia³ jej w ten sposób coœ przekazaÌ, czy tylko zachêca j¹ do œledzenia uczniów, ³ami¹cych regulamin? Z zamyœlenia wyrwa³o j¹ bicie dzwonu na wie¿y zegarowej. By³a czwarta, mia³a czterdzieœci piêÌ minut, by pojawiÌ siê w Wielkiej Sali i oczekiwaÌ przybycia uczniów. Czym prêdzej wróci³a wiêc do ujarzmiania swojej fryzury.

***

O 16:35*, dok³adnie w chwili, w której Hermiona wyg³adzi³a ostatni¹ zmarszczkê na szmaragdowej szacie, któr¹ w³o¿y³a na tê okazjê, rozleg³o siê pukanie do drzwi jej gabinetu. Rzuci³a ostatnie spojrzenie w lustro, po czym chwyci³a za klamkê, by otworzyÌ drzwi, za którymi czeka³ Neville. Na ucztê powitaln¹ w³o¿y³ klasyczn¹ czarn¹ szatê. Uœmiechnê³a siê na myœl o tym Neville'u, którego pozna³a dok³adnie dwanaœcie lat temu w Expressie Hogwart. Fajt³apowaty grubasek szuka³ wtedy swojej ropuchy. Teraz sta³ przed ni¹ wysoki, szczup³y mê¿czyzna z dwudniowym zarostem na twarzy i zmierzwionymi, pó³d³ugimi w³osami.
- Dziewczyny na lekcjach pewnie nie sÂą w stanie oderwaĂŚ od ciebie oczu, co? - zapytaÂła Hermiona z Âłobuzerskim uÂśmiechem.
- Poczekaj aÂż ty zaczniesz pracĂŞ, moÂżemy siĂŞ spodziewaĂŚ, Âże eliksiry stanÂą siĂŞ ulubionym przedmiotem mĂŞskiej czĂŞÂści naszych uczniĂłw... Ja tam nigdy nie zapomnĂŞ swojej pierwszej lekcji eliksirĂłw z nieco innego powodu - odpowiedziaÂł, przy ostatnim zdaniu wzdrygajÂąc siĂŞ mimowolnie. Hermiona stÂłumiÂła Âśmiech i zamknĂŞÂła drzwi do swojego gabinetu. WspĂłlnie ruszyli ku Wielkiej Sali, gdzie zaczynali siĂŞ gromadziĂŚ pracownicy szkoÂły.

- Macie tu jakiÂś szyk, w ktĂłrym siadacie przy stole? - szepnĂŞÂła Hermiona, zatrzymujÂąc siĂŞ u progu Wielkiej Sali. Neville teÂż siĂŞ zatrzymaÂł i spojrzaÂł na HermionĂŞ z zaskoczeniem i obawÂą.
- Taaak. - Prze³kn¹³ g³oœno œlinê. - Od kiedy wróci³ Snape i do³¹czy³a Cho, nie by³o zmian przy stole.
- Och... I pewnie nie bĂŞdĂŞ siedzieĂŚ koÂło ciebie?
- Nie, ja siedzĂŞ miĂŞdzy Hagridem i Cho. Slughorn zajmowaÂł zawsze miejsce z jej drugiej strony, teraz chyba przypadnie ono tobie.
- Obok Cho? Super! - ucieszyÂła siĂŞ Hermiona.
- Tak, ale z drugiej strony Slughorna byÂło zawsze miejsce Snape'a...

Hermiona zblad³a. Odwróci³a siê w stronê sto³u, przy którym krêci³o siê kilka osób - miêdzy innymi profesor Flitwick, profesor Hooch i bibliotekarka, pani Pince. Nauczycielka wró¿biarstwa, Sybilla Trelawney siedzia³a ju¿ na swoim miejscu, z ponur¹ min¹ wpatruj¹c siê w puchar, stoj¹cy przed ni¹. Nagle wzdrygnê³a siê i otuli³a szczelniej szalem. W ogólnym zamieszaniu nikt nie zwróci³ na uwagi na dwójkê najm³odszych pracowników szko³y, a po sali toczy³o siê echo rozmów tej grupy nauczycieli, którzy ju¿ zeszli na ucztê.
- Bêdziecie tu staÌ przez ca³¹ ucztê i Ceremoniê Przydzia³u, czy zajmiecie swoje miejsca przy stole? - Pêd myœli w g³owie Hermiony zosta³ w jednej chwili zatrzymany przez g³êboki g³os, który rozleg³ siê tu¿ przy ich g³owach. Oboje odwrócili siê i instynktownie odsunêli, robi¹c przejœcie dla Snape'a.
- Ju...ju¿ idziemy - zdo³a³a wykrztusiÌ Hermiona. Kiedy Snape przeszed³ miêdzy nimi, obserwowali jak zmierza w stronê sto³u i wita siê z zebranym tam gronem pedagogicznym. Chwilê póŸniej w drzwiach wejœciowych pojawi³a siê profesor McGonagall.
- O, ju¿ jesteœcie, to dobrze. Longbottom, wska¿ pannie Granger miejsce, które zajmowa³ Horacy. Dobrze siê z³o¿y³o, ¿e bêdzie siedzieÌ obok ciebie i panny Chang, bêdzie jej raŸniej. G³owa do góry Granger, pocz¹tki s¹ trudne, ale na pewno sobie poradzisz. - Dyrektorka po³o¿y³a d³où na ramieniu Hermiony i delikatnie popchnê³a j¹ w stronê sto³u nauczycielskiego. Za nimi do sali wesz³a Cho, a w chwilê póŸniej wokó³ sto³u krêci³ siê ponad tuzin postaci w d³ugich, odœwiêtnych szatach.
- Moi drodzy, proszê o uwagê! - McGonagall przerwa³a gwar rozmów. - Za moment pojawi¹ siê nasi uczniowie i rozpoczniemy Ceremoniê Przydzia³u, ale najpierw chcia³am wam przedstawiÌ now¹ nauczycielkê eliksirów. Tak siê sk³ada, ¿e wszyscy j¹ znacie, bo zaledwie cztery lata temu opuœci³a progi tej szko³y jako jedna z najlepszych uczennic przynajmniej minionych piêÌdziesiêciu lat. Mam nadziejê, ¿e wszyscy postaracie siê, by pomóc jej wdro¿yÌ siê w nowe obowi¹zki, bêdziecie s³u¿yÌ swoj¹ wiedz¹ i doœwiadczeniem. Panna Hermiona Granger zgodzi³a siê przej¹Ì obowi¹zki profesora Slughorna i wierzê, ¿e sobie z nimi poradzi, ale potrzebuje naszego wsparcia, przynajmniej na pocz¹tku. - McGonagall przerwa³a i przebieg³a wzrokiem twarze kolegów i kole¿anek. Widnia³y na nich uœmiechy, gorliwie kiwali g³owami na znak, ¿e mo¿e liczyÌ na ich pomoc. Nawet Snape skin¹³ lekko, kiedy dostrzeg³ na sobie wzrok Hermiony. To do niego bêdzie musia³a siê udaÌ, gdyby mia³a problem z jakimœ eliksirem - w koùcu przez kilkanaœcie lat naucza³ tego przedmiotu. Z zamyœlenia wyrwa³ j¹ ci¹g dalszy przemowy. - Oprócz tego chcia³am poinformowaÌ, ¿e profesor Flitwick ju¿ ostatni rok bêdzie opiekowa³ siê domem Ravenclaw. Uznaliœmy wspólnie, ¿e przez swoje obowi¹zki zwi¹zane z prac¹ zastêpcy dyrektora, mistrza zaklêÌ i z uwagi na wiek, czas przekazaÌ pa³eczkê komuœ m³odszemu. Od przysz³ego roku szkolnego obowi¹zki opiekuna Ravenclawu przejmie Cho Chang. Najbli¿sze dwa semestry bêd¹ dla niej czasem obserwowania, na czym to zadanie polega i poznawania formalnych aspektów pracy opiekuna domu. - Dyrektorka spojrza³a na zegarek. - Lada moment powinni pojawiÌ siê nasi uczniowie, dziêkujê za uwagê. - McGonagall wysz³a z sali razem z profesorem Flitwickiem. Wróci³a w chwilê póŸniej, ju¿ sama, i zajê³a miejsce, na którym przed laty siada³ Dumbledore.

Do Hermiony zaczêli podchodziÌ jej dawni nauczyciele, by powitaÌ j¹ w swoim gronie i pogratulowaÌ nowej posady. Tylko profesor Trelawney i Snape obserwowali tê scenê bez cienia uœmiechu. Nauczycielka wró¿biarstwa doskonale pamiêta³a, jak nowa mistrzyni eliksirów potraktowa³a j¹ i jej przedmiot na trzecim roku swojej nauki w Hogwarcie i nie mog³a jej tego wybaczyÌ. Gratulacje nie ominê³y te¿ Cho, dla której opieka nad jej niedawnym domem by³a nie tylko awansem i dowodem uznania, ale te¿ perspektyw¹ wiêkszej iloœci obowi¹zków. Ogólny rozgardiasz zosta³ przerwany przez gong.
- Proszê paùstwa, proszê zaj¹Ì swoje miejsca! - powiedzia³a McGonagall donoœnym g³osem. Nauczyciele pos³usznie usiedli za d³ugim sto³em, ju¿ du¿o ciszej rozprawiaj¹c o tym, co dzia³o siê w wakacje. Hermiona usiad³a na krzeœle, które mia³o byÌ jej przypisane przez kolejne dziesiêÌ miesiêcy. Nie takie s¹siedztwo sobie wymarzy³a, na szczêœcie teraz Severus Snape by³ najwyraŸniej bardzo zajêty swoimi myœlami, bo milcza³, wpatruj¹c siê w jakiœ odleg³y punkt Wielkiej Sali. Hermiona wypuœci³a powietrze z p³uc i bez s³owa rozejrza³a siê po jeszcze pustym pomieszczeniu. W chwilê póŸniej do nauczycieli dotar³ gwar uczniów wlewaj¹cych siê do Sali Wejœciowej, a po dziesiêciu minutach Wielka Sala by³a ju¿ wype³niona postaciami podekscytowanymi powrotem do Hogwartu. Wkrótce potem do pomieszczenia wszed³ profesor Flitwick, prowadz¹c za sob¹ grupê przera¿onych pierwszoroczniaków. WoŸny Argus Filch przyniós³ Tiarê Przydzia³u, która spoczê³a na krzese³ku. W ciszy, jaka zapad³a, g³os Tiary, œpiewaj¹cej swoj¹ tradycyjn¹ pieœù, brzmia³ bardzo przejmuj¹co.

Przed laty wieloma, gdy magia ZiemiĂŞ ocaliÂła,
Czterech Za³o¿ycieli z³oœÌ wielka rozdzieli³a.
PoczÂątek konfliktu jak Âświat ten jest stary,
Lecz nie tak dawno temu doznaliÂśmy kary.
Z³o na œwiat wróci³o, magiê posi¹œÌ chcia³o
I zniszczyÌ ca³¹ resztê - tak to przewidzia³o.
Lecz mi³oœÌ to potêga, sprzeciwia siê z³ej woli,
Nie daje siê zakuÌ w kajdany i zamkn¹Ì w niewoli.
DziÂś po dawnych waÂśniach zostaÂła wielka szrama
Bo kaÂżdy z nas jest inny, choĂŚ potrzeba ta sama.
KtĂłry dom najlepszy – trudno jest osÂądziĂŚ,
Jedni wolÂą chwa³ê, inni – bardzo chcÂą rzÂądziĂŚ.
Prawi chcÂą wiedzĂŞ zdobywaĂŚ i ciĂŞÂżko pracowaĂŚ,
NiektĂłrzy czerpaĂŚ zyski, ale leniuchowaĂŚ.
Lecz mimo tych podzia³ów, winniœcie zachowaÌ przyjaŸù,
Bo tylko w jednoœci si³a, co w wrogach wywo³a bojaŸù.
WiĂŞc ÂśmiaÂło, mÂłode druhy, poddajcie siĂŞ mej woli,
Bo kaÂżdy z ZaÂłoÂżycieli, co dobre, w was wyzwoli:
Hufflepuff nauczy pracy, Ravenclaw da wiedzĂŞ elitarnÂą,
Gryffindor pokona lĂŞki, Slytherin dorzuci sprytu ziarno.
Zjednoczeni w dobrej wierze, pamiĂŞtajÂąc o przeszÂłoÂści
StrzeÂżcie pilnie tajemnicy o swej mocy i wyjÂątkowoÂści.
A gdy wrĂłg u bram Hogwartu zacznie czyhaĂŚ na wasz los,
Wtedy razem, ramiĂŞ w ramiĂŞ, trzeba zadaĂŚ mocny cios.
Jedzcie, pijcie, wiedzĂŞ chÂłoĂącie, nie zwaÂżajÂąc na trudnoÂści,
WspĂłlnie dbajÂąc o historiĂŞ, bÂądÂźcie zawsze w gotowoÂści.
PowiedziaÂłam, co wiedziaÂłam, lecz teraz kolej wasza,
W ktĂłrym Domu zamieszkacie, za chwilĂŞ ogÂłaszam.
ÂŚmiaÂło pierwszoroczni, na stoÂłku siadajcie,
Strach nie jest wskazany, niczego siĂŞ nie obawiajcie.
Ja wska¿ê tylko drogê, któr¹ pod¹¿aÌ bêdziecie,
Ale co zrobicie dalej, sami zdecydujecie.
ChoĂŚ nie jestem juÂż mÂłoda, to nigdy siĂŞ nie obijam
I CeremoniĂŞ PrzydziaÂłu wÂłaÂśnie rozpoczynam!**

-----------------------------------------------------------------------
*Tak, wiem, Âże akcja dzieje siĂŞ w Wielkiej Brytanii i powinnam napisaĂŚ 4:35 PM, ale jednak wolĂŞ skorzystaĂŚ z polskiej wersji.
** TreœÌ pieœni Tiary Przydzia³u jest efektem wspólnych dzia³aù raven i Czarodziejki, której dziêkujê, mimo ¿e tego nie zobaczy :)

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.