Z dedykacj± dla wszystkich bior±cych udzia³ w Turnieju FF jak i oceniaj±cych.
¦niadanie jedzone w po¶piechu. Gor±czkowe sprz±tanie pokoju. Ci±g³e wygl±danie przez okno. Co¶ ewidentnie siê szykowa³o. Tylko co? Pewnie co¶ wielkiego, jak to zwykle bywa³o w jego przypadku. Na pewno co¶ bardzo niebezpiecznego - mój ch³opiec znów pokona z³o? Tak bardzo siê o niego martwiê. Nie mogê mu w niczym pomóc. Muszê trwaæ w zamkniêciu i czekaæ. Czekaæ na rozkaz? Nie, on nie wydaje rozkazów - on prosi. Jeste¶my przyjació³mi. Kocham go i nie waha³abym siê oddaæ za niego ¿ycia. On te¿ ochroni³by mnie przed wszystkim. Nigdy nie narazi³by mnie na niebezpieczeñstwo. Mój ch³opiec mnie kocha.
Po wielu latach obserwacji, z pe³n± ¶mia³o¶ci± mogê stwierdziæ, ¿e drugiego takiego ze ¶wiec± szukaæ. ¯a³ujê, ¿e nie by³o mnie w tych wa¿nych momentach. W momentach kiedy jego odwaga by³a wystawiana na próbê. Jednak co ja, marne stworzenie, mog³abym zrobiæ? Pomóc? Nie. Zaszkodziæ? Zdecydowanie. Nie jestem si³aczk±, nie potrafi³abym go obroniæ, jednak on nie ma mi tego za z³e - mój ch³opiec.
***
By³ upa³. Pogoda naprawdê nie do zniesienia dla ka¿dej normalnej istoty. St³oczona wraz z innymi w tym ciasnym pomieszczeniu, ba³am siê, ¿e mogê siê ju¿ stamt±d nie wydostaæ. Jednak nie stara³am siê uciec. Zadar³am g³owê do góry w ge¶cie dumy i czeka³am. Na ¶mieræ? Nie, na wybawienie. Nigdy nie w±tpi³am, ¿e zostanê tam na zawsze. Wierzy³am. W ludzi? Nie. Wierzy³am w siebie. By³am piêkna, ka¿dy mnie chcia³. Ka¿dy mnie chcia³... Te s³owa brzmi± okrutnie. Nie jestem zabawk±, która mo¿na chcieæ - nigdy nie chcia³am by tak uwa¿ano. Moim pragnieniem by³o by mnie kochano i podziwiano. Mój ch³opiec mia³ mnie pokochaæ.
Zosta³am przeniesiona. Dziwne to by³o miejsce. Ba³am siê. Ba³am siê tego miejsca bardziej, ni¿ ciasnego pomieszczenia i upa³u. Tutaj ka¿dy walczy³ o swoje. Ka¿dy chcia³ by to jego wybrano. Ka¿dy chcia³ siê st±d wydostaæ. Ja te¿ chcia³am, ale duma nie pozwoli³a mi zachowywaæ siê jak te rozwydrzone zwierzaki. O nie, nigdy nie zni¿y³abym siê do poziomu prezentowanego przez tê ho³otê. Siedzia³am spokojne na swoim miejscu i czeka³am. Co rano dostawa³am ten sam posi³ek. Wzmocni³am siê po nim. To by³y jakie¶ pastylki zmieszane ze ¶niadaniem. Od razu je zobaczy³am, ale stwierdzi³am, ¿e ju¿ nic nie mo¿e mi zaszkodziæ. Do picia dostawa³am wodê. Pij±c j± wyobra¿a³am sobie, ¿e jestem wolna. Wolna jak... jak ptak? Do¶æ nietrafione powiedzenie. W tamtym czasie zw±tpi³am. Nie wierzy³am, ¿e mój królewicz uwolni mnie z opresji. Mugolskie bajki strasznie dzia³a³y na moj± wyobra¼niê. Tyle razy je s³ysza³am, tyle razy czu³am siê przez nie wolna, kochana. Mój ch³opiec mia³ mnie w przysz³o¶ci pokochaæ.
***
Co¶ siê szykuje. Pokój jest nadnaturalnie czysty. Nigdy go takiego nie widzia³am. Chyba gdzie¶ siê wybieramy. Gdzie? W dó³. Widocznie pañstwo domu gdzie¶ wyjechali. Schodzimy poma³u po schodach. Zatrzymujemy siê przed jakimi¶ drzwiami. On na mnie patrzy. Jego zielone oczy maja w sobie ostatnio tyle bólu i tyle mi³o¶ci. Mój ch³opiec kocha swoich przyjació³.
***
Gdy obudzi³am siê tego dnia, czu³am siê wyj±tkowo wypoczêta. Jakie¶ dziwne uczucie zapanowa³o w moim sercu - jaki¶ niepokój, podekscytowanie. Tego dnia musia³o siê co¶ wydarzyæ. By³am tego pewna. Moja wiara w koñcu mia³a okazaæ siê s³uszna. I co¶ siê sta³o. Wykupi³ mnie. Nie, nie mój ch³opiec. Jaki¶ facet, z popl±tan± brod±. Z lekka mnie przera¿a³. Jednak mia³ podej¶cie. Wszyscy siê go bali, ale ja podesz³am i przywita³am siê gdy ten wyci±gn±³ rêkê. W koñcu pochodzê ze szlachetnego rodu i nie obce mi s± zasady dobrego wychowania. Dotkn±³ mojej twarzy swymi grubymi paluchami, ale o dziwo by³y one bardzo delikatne. Ci±gle u¶miecha³ siê gdy na mnie patrzy³. Powiedzia³ co¶ mojemu poprzedniemu w³a¶cicielowi - nie dos³ysza³am co - i zabra³ mnie ze sob±. Szli¶my t± zat³oczon± ulic±, tak ukochan± przez czarodziejów, ra¼nym krokiem. Zatrzymali¶my siê przed sklepem z ró¿d¿kami. By³am prezentem. W³ochaty facet podarowa³ mnie ch³opcu. Mojemu ch³opcu. A on mnie pokocha³.
***
- A tutaj Hedwigo, pod tymi schodami. - Otworzy³ ma³e drzwiczki. - Tutaj sypia³em! Wtedy jeszcze siê nie znali¶my.
Czyli jednak siê przenosimy. Harry jest dzisiaj zbyt sentymentalny. Odczuwam w zwi±zku z tym pewien niepokój. Niem±dre my¶lenie. Przy moim ch³opcu nic nie mo¿e mi siê staæ. On poradzi sobie ze wszystkim.
Du¿o ludzi. Bardzo du¿o. Nigdy tu tylu nie by³o. Tamci zamienili siê w mojego ch³opca. S± jacy¶ podenerwowani. Nie podoba mi siê to. Harry zamkn±³ mnie w klatce. Wsiedli¶my do tego ogromnego czego¶. Dlaczego Harry tak dziwnie patrzy? Znowu czuje ten dziwny niepokój, który doskwiera³ mi tego dnia, gdy w³ochaty facet wykupi³ mnie ze sklepu. Znowu czujê, ¿e wolno¶æ jest na wyci±gniêcie rêki. Jednak przecie¿ przez te wszystkie lata z moim ch³opcem by³am wolna. Wolna jak... jak ptak? Chyba nie do koñca. Dzisiaj co¶ siê stanie. Czujê to.
Zamieszanie. Krzyki. Strach. Zaklêcia. To stanie siê zaraz... Jestem wolna.
- Nie... HEDWIIIGOOO! Nie, nie!
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
ulka_black_potter
Christina
Bardzo mi szkoda Hedwigi, lubi³am tê sowê i ¿a³ujê, ¿e Rowling j± u¶mierci³a. ;<
Penelope
£adnie opisa³a¶ jej historiê, brawo Ulka ;] 
. 
. Genialne FF, takie czyta siê z przyjemno¶ci±. Narrator by³ nie¼le ukryty. Fajnie, ¿e to by³y urywki my¶li. Czyta³o siê to bardzo przyjemnie 
Uwielbiam taki styl fanficków, odrobina tajemnicy, która zmusza do dalszego czytania- to zdecydowanie mój typ. Przez wiêkszo¶æ czasu czu³am g³ównie zaciekawienie, a wrêcz frustracje z powodu niewiedzy, pózniej ucieszy³a siê, ¿e ju¿ wiem o kogo chodzi, a na sam koniec ³zy mi nabieg³y do oczu. 
Ale bardzo podoba³o mi siê budowanie napiêcia. Wysz³o Ci to bardzo dobrze. Chocia¿ praktycznie na samym pocz±tku zorientowa³am siê o kogo chodzi, to jako¶ tego do siebie nie dopuszcza³am, ¿eby niczego nie psuæ 
![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
Nadal czujê siê na 17 lat, a ju¿ 26 na karku 
A.
Kurczê, smutne. Naprawdê smutne. Naprawdê piêkne. Wow, nie wiem co napisaæ. To ff jest takie niecodzienne, intryguj±ce, zaskakuj±ce.
Wiedzia³am od pocz±tku, ¿e chodzi o Hedwigê, bo chcia³am zobaczyæ czy s± jakie¶ komentarze i mignê³a mi koñcówka. Na pocz±tku (i w sumie do fragmentu o Hagridzie) nie widzia³am czy ju¿ jest w posiadaniu Harry'ego ("mój ch³opiec"
Teraz przeczyta³am drugi raz i zrozumia³am strukturê opowiadania.
Merlinie, Ula nie wierzê, ¿e napisa³a¶ dramat. I to taki piêkny.