- Ten jest dziwny - wylicza³a szeptem moja nowa kole¿anka, kieruj±c palec na ciemnow³osego ch³opca siedz±cego w k±cie.
Rzeczywi¶cie wydawa³ siê tajemniczy i niezbyt sympatyczny. W d³oniach przek³ada³ jaki¶ przedmiot, chyba jo-jo czy inn± okr±g³± zabawkê. U¶miecha³ siê lekko, sarkastycznie. Ale czy to powód, aby nie daæ mu szansy?
- A ona - g³os Lauren sprowadzi³ mnie do ¶wiata realnego. Tym razem wskaza³a rud± dziewczynkê w warkoczykach - nie potrafi znale¼æ sobie przyjació³. Zawsze siê lepi do wszystkich i p³acze, jak nie chc± siê z ni± bawiæ.
- A czemu nikt nie chce siê z ni± bawiæ? - zapyta³am, obserwuj±c obiekt obgadywañ.
- Bo jest g³upia. - Wzruszy³a ramionami. - Nigdy siê z ni± nie bawi³am, ale podobno dyryguje wszystkimi.
Ba³am siê. By³o to nowe miejsce, pe³ne nowych twarzy, imion, nazwisk. A je¶li i o mnie bêd± tak mówiæ? Dlatego zawsze dajê innym szanse. Wsta³am i podesz³am do wy¶miewanej dziewczynki. Bawi³a siê jakimi¶ mi¶kami, sama, na dywanie. Usiad³am ko³o niej, patrz±c na jej rêce. Spojrza³a na mnie zdziwiona.
- Mam na imiê Amelia - powiedzia³am cichym g³osem.
- Jestem Lauren! - wykrzyknê³a rado¶nie. - Pobawisz siê ze mn±?
- Chcia³abym - powiedzia³am smutniej. - Ale nie teraz, chcê pój¶æ i przedstawiæ siê tamtemu ch³opakowi - powiedzia³am, wskazuj±c rêk± na siedz±c± pod oknem postaæ.
- Och. No nic. - Jej ostrzejszy g³os ¶wiadczy³, ¿e go nie lubi³a. Wróci³a do zabawy, przyciszonym g³osem mówi±c s³owa, które w zamy¶le mia³y mówiæ zabawki.
Ruszy³am w jego stronê nieco zbyt skocznym krokiem. Gdy siê zbli¿y³am, spojrza³ na mnie od niechcenia. Wzrok wydawa³ siê pusty, a twarz pozbawiona emocji. I chocia¿ wzbudza³o to we mnie strach, dzielnie wyci±gnê³am rêkê ku niemu.
- Jestem Amelia. Nowa w tym miejscu.
Przyjrza³ mi siê. Czu³am siê nieco onie¶mielona, ale takie zachowanie mo¿e byæ u niego normalne.
- Mam nadziejê, ¿e bêdziemy siê dobrze razem bawiæ. - U¶cisn±³ mi d³oñ, u¶miechaj±c siê lekko.
- D³ugo ju¿ tutaj jeste¶? - zapyta³am, siadaj±c na niebieskim krze¶le obok niego.
- Od zawsze - uci±³ krótko, powracaj±c do zabawki.
- Oprowadzisz mnie? - Zapytawszy, westchnê³am lekko.
- Poka¿ê ci co¶. - Podniós³ siê z krzes³a, id±c w stronê wyj¶cia. Pod±¿a³am za nim lekko zdziwiona. Po przej¶ciu dwóch korytarzy, zatrzyma³ siê przy drzwiach.
- To mój pokój. Chcesz go zobaczyæ? - Spojrza³ na mnie, a oczy mu siê ¶wieci³y.
- Jasne - odpar³am z udawanym zaciekawieniem. Jest biedny, mo¿e to mu poprawi humor?
Otworzy³ drzwi. Moim oczom ukaza³o siê ciemne pomieszczenie, ozdobione jedynie ³ó¿kiem z czarn± po¶ciel±, szaf± z ciemnego drewna i biurkiem o tym samym kolorze. W oknie nie by³o zas³on, a na parapecie le¿a³a klatka, w której by³ królik.
- To twój? - zapyta³am, podchodz±c do niego. - Jak siê wabi?
- Nie, nie nale¿y do mnie, ale chcesz zobaczyæ, co potrafiê z nim zrobiæ?
Kiwnê³am g³ow±. Ch³opiec skupi³ wzrok na stworzeniu, szepcz±c co¶ do niego. Ten za¶ zacz±³ zachowywaæ siê dziwnie. Robi³ rzeczy typowe dla cz³owieka, a nietypowe dla zwierzêcia. Ogl±da³am to z przera¿eniem. Jak mu siê to uda³o?
¦mia³am siê. To, co wyprawia³ ze zwierzêciem, doprowadza³o mnie do ¶miechu. Tañczy³, albo robi³ co¶, co taniec przypomina³o, zachowywa³ siê jak pies, a przynajmniej próbowa³ podrapaæ siê tyln± ³ap± za uchem... Na koñcu królik powiesi³ siê na wystaj±cym z klatki drucie.
Mina mi zrzed³a. Przygl±da³am siê temu w milczeniu, bior±c coraz szybsze oddechy. W koñcu oderwa³am wzrok od parapetu i spojrza³am na nastolatka.
- Ty... Ty jeste¶ nienormalny! - krzycza³am przestraszona. - Jak mog³e¶?! Jak ci siê to uda³o?! Co¶ ty zrobi³?! - £api±c siê za g³owê, wybieg³am z pokoju dziwaka. Nie p³aka³am. Szok by³ zbyt du¿y. W koñcu... J... Jak?
***
- Dlaczego mnie tu zabra³e¶? - zapyta³am, rozgl±daj±c siê dooko³a.
By³o ciemno i zimno. Woda bi³a o ska³y, a on wpatrywa³ siê we mnie.
- Powinna¶ zap³aciæ. Zap³aciæ mi za to, co o mnie powiedzia³a¶, jak siê zachowywa³a¶, jak na mnie patrzy³a¶. Jestem lepszy od ciebie.
Z kieszeni wyci±gn±³ jaki¶ patyk. Delikatnie przek³ada³ go w rêce. Rozbawi³o mnie to. Grozi³ mi patykiem?
- Naprawdê jeste¶ nienormalny - wydusi³am, ¶miej±c siê i id± ku wyj¶ciu.
Ga³±zkê skierowa³ w moj± stronê i co¶ szepn±³.
Poczu³am ból. Wi³am siê po zimnej skale, na jakiej stali¶my.
- Mówi³em - szepn±³.
Przez ³zy zauwa¿y³am, ¿e by³ spokojny, opanowany. To, co robi³, robi³ ¶wiadomie, nie ze z³o¶ci. Chcia³ tego, by³ okrutny, m¶ciwy...
- Nie, b³agam - wysapa³am. - Tom, przestañ, b³agam...
Ale ból nie ustawa³.
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
Bad wolf
Ogólnie bardzo podoba mi siê ten pomys³ 
Lumos123
EmilyWright
Z pocz±tku nie wiedzia³am o co chodzi, zorientowa³am siê, ¿e mowa o Tomie, gdy g³ówna bohaterka siê z nim przywita³a. W ka¿dym razie twoje opowiadania s± super i tak trzymaj 
ale serio. Jest tak jak w poprzednim. Bohaterowie zawsze na swoim miejscu, bez jakiego¶ zbêdnego idealizowania czy co¶. Budujesz to samo napiêcie co sprawia, ¿e fajnie siê to czyta. Nie ma zbytniego nudziarstwa i pisania na si³ê. Masz za to u mnie plusa ju¿ nie pierwszego zreszt± 
![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
Nadal czujê siê na 17 lat, a ju¿ 26 na karku 
A.
To. Jest. Boskie. Nie wiem nawet, co dok³adnie mnie tak zachwyci³o, ale te opisy, emocje... Piêknie! Tylko króciutkie takie... Ju¿ tak przed po³ow± skojarzy³o mi siê z sierociñcem, trochê pó¼niej dosz³am do Toma. Ale chyba nie o to chodzi³o, ¿eby trzymaæ w niepewno¶ci. Bardzo fajna wizja tego zdarzenia, a koñcówka jest wspania³ym zwieñczeniem.