Bohaterowie: Lord Voldemort .

- Ten jest dziwny - wyliczała szeptem moja nowa koleżanka, kierując palec na ciemnowłosego chłopca siedzącego w kącie.
Rzeczywiście wydawał się tajemniczy i niezbyt sympatyczny. W dłoniach przekładał jakiś przedmiot, chyba jo-jo czy inną okrągłą zabawkę. Uśmiechał się lekko, sarkastycznie. Ale czy to powód, aby nie dać mu szansy?
- A ona - głos Lauren sprowadził mnie do świata realnego. Tym razem wskazała rudą dziewczynkę w warkoczykach - nie potrafi znaleźć sobie przyjaciół. Zawsze się lepi do wszystkich i płacze, jak nie chcą się z nią bawić.
- A czemu nikt nie chce się z nią bawić? - zapytałam, obserwując obiekt obgadywań.
- Bo jest głupia. - Wzruszyła ramionami. - Nigdy się z nią nie bawiłam, ale podobno dyryguje wszystkimi.
Bałam się. Było to nowe miejsce, pełne nowych twarzy, imion, nazwisk. A jeśli i o mnie będą tak mówić? Dlatego zawsze daję innym szanse. Wstałam i podeszłam do wyśmiewanej dziewczynki. Bawiła się jakimiś miśkami, sama, na dywanie. Usiadłam koło niej, patrząc na jej ręce. Spojrzała na mnie zdziwiona.
- Mam na imię Amelia - powiedziałam cichym głosem.
- Jestem Lauren! - wykrzyknęła radośnie. - Pobawisz się ze mną?
- Chciałabym - powiedziałam smutniej. - Ale nie teraz, chcę pójść i przedstawić się tamtemu chłopakowi - powiedziałam, wskazując ręką na siedzącą pod oknem postać.
- Och. No nic. - Jej ostrzejszy głos świadczył, że go nie lubiła. Wróciła do zabawy, przyciszonym głosem mówiąc słowa, które w zamyśle miały mówić zabawki.
Ruszyłam w jego stronę nieco zbyt skocznym krokiem. Gdy się zbliżyłam, spojrzał na mnie od niechcenia. Wzrok wydawał się pusty, a twarz pozbawiona emocji. I chociaż wzbudzało to we mnie strach, dzielnie wyciągnęłam rękę ku niemu.
- Jestem Amelia. Nowa w tym miejscu.
Przyjrzał mi się. Czułam się nieco onieśmielona, ale takie zachowanie może być u niego normalne.
- Mam nadzieję, że będziemy się dobrze razem bawić. - Uścisnął mi dłoń, uśmiechając się lekko.
- Długo już tutaj jesteś? - zapytałam, siadając na niebieskim krześle obok niego.
- Od zawsze - uciął krótko, powracając do zabawki.
- Oprowadzisz mnie? - Zapytawszy, westchnęłam lekko.
- Pokażę ci coś. - Podniósł się z krzesła, idąc w stronę wyjścia. Podążałam za nim lekko zdziwiona. Po przejściu dwóch korytarzy, zatrzymał się przy drzwiach.
- To mój pokój. Chcesz go zobaczyć? - Spojrzał na mnie, a oczy mu się świeciły.
- Jasne - odparłam z udawanym zaciekawieniem. Jest biedny, może to mu poprawi humor?
Otworzył drzwi. Moim oczom ukazało się ciemne pomieszczenie, ozdobione jedynie łóżkiem z czarną pościelą, szafą z ciemnego drewna i biurkiem o tym samym kolorze. W oknie nie było zasłon, a na parapecie leżała klatka, w której był królik.
- To twój? - zapytałam, podchodząc do niego. - Jak się wabi?
- Nie, nie należy do mnie, ale chcesz zobaczyć, co potrafię z nim zrobić?
Kiwnęłam głową. Chłopiec skupił wzrok na stworzeniu, szepcząc coś do niego. Ten zaś zaczął zachowywać się dziwnie. Robił rzeczy typowe dla człowieka, a nietypowe dla zwierzęcia. Oglądałam to z przerażeniem. Jak mu się to udało?
Śmiałam się. To, co wyprawiał ze zwierzęciem, doprowadzało mnie do śmiechu. Tańczył, albo robił coś, co taniec przypominało, zachowywał się jak pies, a przynajmniej próbował podrapać się tylną łapą za uchem... Na końcu królik powiesił się na wystającym z klatki drucie.
Mina mi zrzedła. Przyglądałam się temu w milczeniu, biorąc coraz szybsze oddechy. W końcu oderwałam wzrok od parapetu i spojrzałam na nastolatka.
- Ty... Ty jesteś nienormalny! - krzyczałam przestraszona. - Jak mogłeś?! Jak ci się to udało?! Coś ty zrobił?! - Łapiąc się za głowę, wybiegłam z pokoju dziwaka. Nie płakałam. Szok był zbyt duży. W końcu... J... Jak?

***

- Dlaczego mnie tu zabrałeś? - zapytałam, rozglądając się dookoła.
Było ciemno i zimno. Woda biła o skały, a on wpatrywał się we mnie.
- Powinnaś zapłacić. Zapłacić mi za to, co o mnie powiedziałaś, jak się zachowywałaś, jak na mnie patrzyłaś. Jestem lepszy od ciebie.
Z kieszeni wyciągnął jakiś patyk. Delikatnie przekładał go w ręce. Rozbawiło mnie to. Groził mi patykiem?
- Naprawdę jesteś nienormalny - wydusiłam, śmiejąc się i idą ku wyjściu.
Gałązkę skierował w moją stronę i coś szepnął.
Poczułam ból. Wiłam się po zimnej skale, na jakiej staliśmy.
- Mówiłem - szepnął.
Przez łzy zauważyłam, że był spokojny, opanowany. To, co robił, robił świadomie, nie ze złości. Chciał tego, był okrutny, mściwy...
- Nie, błagam - wysapałam. - Tom, przestań, błagam...
Ale ból nie ustawał.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.