Bohaterowie: wÂłasna postaĂŚ.

21 paÂździernik 2013, poniedziaÂłek

5:30
I znowu trzeba iœÌ do pracy. Powinienem siê zaj¹Ì w³asnym ¿yciem, a nie marnowaÌ je na s³u¿alczej pracy dla jakiegoœ snoba. Nie tego oczekiwa³em od zawodu moich marzeù.
Chcia³em zmagaÌ siê z tropikalnymi chorobami, które czasem przywozili podró¿nicy. Zdejmowanie potê¿nych kl¹tw na³o¿onych na nieostro¿nych poszukiwaczów z³ota tak¿e znajdowa³o siê na liœcie ciekawych zajêÌ. Tyle mo¿liwoœci, a musia³em trafiÌ na najnudniejszy oddzia³.

Nawet moja ¿ona ostatnio wyjecha³a do mamusi. ¯e niby jestem zbyt impulsywny. Phi! Niech ona spróbuje u¿eraÌ siê ca³y dzieù z rozhisteryzowanymi pacjentami. Ciekawe, czy nie by³aby podenerwowana. No tak, ale jak ma siê ciep³¹ posadkê w biurze zapewnion¹ przez tatusia, to wszystko wydaje siê proste i oczywiste. Jak ona potrafi mnie czasem wyprowadziÌ z równowagi t¹ swoj¹ ignorancj¹. Powinna choÌ raz pracowaÌ tak ciê¿ko jak ja. Mo¿e wtedy by zrozumia³a. Czasem zastanawiam siê co mnie podkusi³o do o¿enku. Wtedy przypominam sobie jej perlisty œmiech. Kiedy snu³a swoje wymyœlone opowiastki, zapomina³em o bo¿ym œwiecie.

Teraz mieszkanie jest w kompletnym nie³adzie. Na szczêœcie mam jeszcze w szafie parê czystych ubraù. No có¿, dawno nie musia³em siê troszczyÌ o czystoœÌ w swoim domu.

7:00
I znĂłw w szpitalu. Bielone Âściany klatki schodowej prowadzÂące na trzecie piĂŞtro juÂż dawno poszarzaÂły. Nikt nie kwapiÂł siĂŞ by zadbaĂŚ o taki szczegó³y. OczywiÂście nigdy nie byÂło galeonĂłw. Ciekawe tylko jakim cudem jego przeÂłoÂżony przez ostatnie kilka miesiĂŞcy kupiÂł sobie nowÂą miot³ê wyÂścigowÂą i luksusowy apartament na szczycie „Szkieletora”. Nawet nie prĂłbowaÂł siĂŞ tÂłumaczyĂŚ. Nie pamiĂŞtam dnia by nie chwaliÂł siĂŞ przed stadkiem mÂłodych uzdrowicielek swoimi nowymi nabytkami.

W koĂącu min¹³em jaskrawo-pomaraĂączowy napis „ZAKAÂŻENIA MAGICZNE”. JuÂż przy wejÂściu czekaÂła na mnie naburmuszona Anka. SÂłuÂżbistka jakich maÂło. Najmniejsze spóŸnienie byÂło wedÂług niej najstraszniejszym wystĂŞpkiem. DziÂś nie mogÂła siĂŞ na mnie wyÂżyĂŚ. ByÂłem na czas, ale za to wrĂŞczyÂła mi na dzieĂą dobry stos papierĂłw. Sezon na smoczÂą ospĂŞ byÂł w tym roku wyjÂątkowo uci¹¿liwy. Kolejnych siedem przypadkĂłw trafiÂło pod moje skrzydÂła. Co z tego, Âże i tak ledwo wyrabiam przy obecnych dwudziestu, z ktĂłrych wiĂŞkszoœÌ nigdy wczeÂśniej nie poznaÂła co to znaczy bĂłl lub niewygoda. Tacy byli najgorsi. CiÂągle tylko jĂŞczeli i narzekali na swĂłj los. ÂŻaÂłujĂŞ, Âże niektĂłrzy nie zachorowali na coÂś naprawdĂŞ powaÂżnego. Nie Âżebym ÂżyczyÂł im Âźle.

8:00
Zerkn¹³em w karty chorych. Nie jest jednak tak Ÿle. WiêkszoœÌ zdrowieje, choÌ po ich zachowaniu ca³kowicie tego nie widaÌ. Chyba zacznê byÌ wredny i zastosujê nieco radykalniejsze metody leczenia. Oczywiœcie równie skuteczne. Bez wzglêdu na zachowanie chorego, nigdy nie zrobi³bym czegokolwiek by pogorszyÌ jego stan. W tym wypadku zamiast bezbolesnych zaklêÌ wzmacniaj¹cych, zastosujê wyj¹tkowo ohydne w smaku pastylki ze sproszkowanych kolców je¿ozwierza. Teraz przynajmniej bêd¹ mieli na co narzekaÌ. Mo¿e przy okazji zapomn¹ o tym, ¿e coœ ich swêdzi.

12:00
No i oczywiœcie ktoœ musia³ siê poskar¿yÌ Ance. Czy ta dziewczyna naprawdê nie ma w³asnych obowi¹zków? Nie mog³a siê powstrzymaÌ od sprawdzenia stanu sk³adziku. Teraz na pewno siedzi ju¿ przy nogach prze³o¿onego i z uwielbieniem przekazuje mu kto co zrobi³ Ÿle. Nie wiem jakim trzeba byÌ cz³owiekiem by donosiÌ na w³asnych wspó³pracowników. Chyba g³upia liczy na awans, albo podwy¿kê. Niby nadzieja umiera ostatnia.

14:00
W koĂącu przerwa na lunch. Chyba wyÂślĂŞ sÂłuÂżbowÂą sowÂą list do Oli. PrzeproszĂŞ jÂą za swoje zachowanie i moÂże wrĂłci. NaprawdĂŞ brakuje mi jej bliskoÂści. Na razie pozostaje mi tylko czekaĂŚ. Przez te wszystkie nerwy straciÂłem apetyt. DziÂś na obiad dali schabowe. Jak zwykle musieli przyoszczĂŞdziĂŚ i na tym. MiĂŞso byÂło Âżylaste i twarde. Brakuje mi smakoÂłykĂłw ktĂłre zawsze szykowaÂła mi do pracy Ola. Czemu zawsze muszĂŞ sobie komplikowaĂŚ swoje Âżycie. Jakbym maÂło miaÂł zmartwieĂą.

16:00
Nudy. Kompletnie nic siĂŞ nie dzieje. ÂŚlĂŞczĂŞ tylko nad papierami i wypeÂłniam rubryczki. Kto jakÂą ma temperaturĂŞ, czy moÂże ciÂśnienie komuÂś skoczyÂło. Nie mam pojĂŞcia kto wymyÂślaÂł te sprawozdania. Jakby to miaÂło jakiekolwiek znaczenie dla chorego. PrzecieÂż to oczywiste, Âże przy chorobach zakaÂźnych stany gorÂączkowe to norma, a ciÂągÂły dyskomfort i sam fakt przebywania w szpitalu podnosi ciÂśnienie jak nic. KiedyÂś chcieli dodaĂŚ do niej wiĂŞcej wyjĂŞtych z kosmosu tabelek. Uzdrowiciel powinien leczyĂŚ a nie wypeÂłniaĂŚ rubryczki. Na szczĂŞÂście za dwie godziny idĂŞ na nocny dyÂżur na oddziaÂł przyjĂŞĂŚ. MoÂże trafi siĂŞ coÂś ciekawego.

19:00
Jak ja kocham swoje miasto. PrzywieÂźli nam jakiÂś czas temu grupkĂŞ mocno uszkodzonych delikwentĂłw. ZachciaÂło im siĂŞ pojedynkowania. Kilku miaÂło przy sobie nawet mugolskie bronie, zwane maczetami. W sumie nigdy nie wiadomo na kogo siĂŞ trafi. Jak to dobrze, Âże mieszkam na drugim koĂącu miasta. W kaÂżdym razie dwĂłch byÂło poparzonych, trzech kolejnych miaÂło wiele ran ciĂŞtych, ale jeden pobiÂł wszystkich. Na gÂłowie wyrosÂły mu czuÂłki, a caÂłe ciaÂło zaczĂŞÂło pokrywaĂŚ siĂŞ chitynowym pancerzykiem. Niestety wysÂłali go od razu na salĂŞ, gdzie zajĂŞli siĂŞ nim bardziej doÂświadczeni uzdrowiciele. Przynajmniej mogÂłem zrobiĂŚ coÂś innego. Chyba czĂŞÂściej zacznĂŞ braĂŚ nocne dyÂżury.

23:00
Robert, ktĂłry koordynuje zespoÂłami ratunkowymi powiedziaÂł mi, Âże to wbrew pozorom caÂłkiem spokojne noc. Jak na razie oprĂłcz walecznej grupki, przywieÂźli nam kilku otrutych bliÂżej nieokreÂślonymi eliksirami i jednego z wypadku miotlarskiego. Tak jak siĂŞ spodziewaÂłem, wszyscy znaleÂźli siĂŞ tu za sprawÂą maÂło magicznego napoju z du¿¹ iloÂściÂą etanolu. MuszĂŞ sobie zapamiĂŞtaĂŚ, by przed imprezÂą pochowaĂŚ wszystkie eliksiry w trudno dostĂŞpnym miejscu. Nie chcĂŞ skoĂączyĂŚ jak jeden ktĂłry Âźle przeczytaÂł napis i zamiast „Cabernet Sauvignon” wypiÂł duszkiem butelkĂŞ „Szkiele-Wzro”. Za chwilĂŞ koĂączy siĂŞ moja zmiana. Ciekawe, czy Ola odpisaÂła. MoÂże nawet bĂŞdzie na mnie czekaĂŚ? Jakim ja byÂłem gÂłupcem.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.