Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15].

- Jak odzyskamy mĂłj miecz?
Emily unios³a wzrok na szalej¹cy po pokoju medalion i z cichym westchnieniem od³o¿y³a ksi¹¿kê. Mieli ju¿ puchar Helgi i wiedzieli, gdzie podziewa siê s³ynny miecz Gryffindora. Jednak problem polega³ na tym, ¿e magiczny artefakt przebywa³ obecnie w gabinecie dyrektora Hogwartu. Nie by³o ¿adnych szans, by go stamt¹d ukraœÌ, chyba ¿e Dumbledore by im na to pozwoli³.
- Powiemy mu?
- Pewnie i tak juÂż wie.
- To czym siĂŞ martwisz? - zdziwiÂła siĂŞ dziewczyna.
- Wci¹¿ nie wiemy gdzie mogÂą podziewaĂŚ siĂŞ pozostaÂłe dwa artefakty! Rowena, ta… - zÂłorzeczyÂł przez chwilĂŞ na kobietĂŞ. - Zapewne mowa o tym jej cudownym diademie.
- To on faktycznie istnieje?
- Jak najbardziej. Chocia¿ nie mam pojêcia, jakim cudem ma przekazaÌ komuœ ca³¹ jej wiedzê. Od tego móg³by mózg wyparowaÌ!
- Wiem, Âże jesteÂś caÂłkiem mÂądry. MiaÂłeÂś naprawdĂŞ duÂżo czasu, by wszystko przyswoiĂŚ… Ale Rowenie chyba chodziÂło teÂż o inteligencje.
- No tak. - Medalion lewitowaÂł jeszcze przez chwilĂŞ, aÂż w koĂącu opadÂł na poduszkĂŞ obok dziewczyny. - IdÂź juÂż spaĂŚ.
- Jeszcze jeden rozdziaÂł…
- Tak jak ostatnio?
Emily prĂłbowaÂła zmroziĂŚ go wzrokiem, ale uniemoÂżliwiÂła jej to zamykajÂąca siĂŞ klapka od naszyjnika. Godryk ewakuowaÂł siĂŞ do swojej biblioteki.

***

Emily uwa¿nie obserwowa³a uczniów na zajêciach z Obrony. Mimo i¿ od pocz¹tku roku min¹³ dopiero tydzieù, chcia³a dowiedzieÌ siê, kto wykazuje talent w tej dziedzinie. Kilka razy by³a nawet na zajêciach u profesora Flitwicka, ale oprócz pi¹tki uczniów, których wypatrzy³a ju¿ na pocz¹tku, nikt jej nie zachwyci³. A szkoda, bo mia³a w planach dodatkowe zajêcia dla nich. Co dziwne, mimo i¿ wiêkszoœÌ zaklêÌ mu nie wychodzi³a, Neville Longbottom mia³ w sobie potê¿n¹ magiê. Black wci¹¿ siê zastanawia³a, jak mog³aby mu pomóc. Ale mo¿e coœ wymyœli.

„Emily?”
„No?”
„ZmieniÂłem zdanie… NudzĂŞ siĂŞ.”
„Serio?” - Emily odwrĂłciÂła wzrok od jakiegoÂś ÂŚlizgona i znĂłw zaczĂŞÂła siĂŞ wpatrywaĂŚ w podrĂŞcznik. - „NudziÂłeÂś siĂŞ przez setki lat, chyba powinieneÂś siĂŞ juÂż przyzwyczaiĂŚ?”
„Wtedy to chociaÂż siĂŞ przygotowywaÂłem!” - Godryk brzmiaÂł jak obraÂżone dziecko. - „A teraz jak juÂż zacz¹³em coÂś robiĂŚ, to nagle bum! I wszystko stoi w miejscu.”
„Nie martw siĂŞ, w koĂącu coÂś znajdziemy”- pocieszaÂła go dziewczyna, czujÂąc jak medalion robi siĂŞ chÂłodny. To znaczyÂło, Âże Gryffindor naprawdĂŞ siĂŞ zamartwiaÂł.
Ale nawet ona wiedziaÂła, Âże majÂą coraz mniej czasu. Te wszystkie ataki na niÂą i prĂłba odnalezienia jej ojca. ÂŚmiercioÂżercy tak naprawdĂŞ nie szukali Toma Riddle’a. Szukali Voldemorta. Tak naprawdĂŞ to nigdy nie zastanawiaÂła siĂŞ nad moÂżliwoÂściÂą zobaczenia ponownie ojca. Tak dÂługi czas byÂła przekonana, Âże on nie Âżyje, a tu jednak sprawy majÂą siĂŞ zupeÂłnie inaczej.

„Godryk?”
„Hmm?”
„Jak pokonamy Voldemorta, to mĂłj tata wrĂłci?”
„Nie wiem jak ten kretyn siĂŞ z nim po³¹czyÂł. DopĂłki ich nie spotkamy, nie moÂżemy byĂŚ pewni niczego.”

***

- Nie spodziewaÂłem siĂŞ, Âże boginem Harry’ego bĂŞdzie dementor.
- ObstawiaÂłeÂś raczej Voldemorta?
Zaraz po zajĂŞciach, gdy w klasie nie byÂło juÂż nikogo, Emily podeszÂła do zaniepokojonego Lupina. Automatycznie przeszÂła z nim na ty, zwÂłaszcza, Âże nie mieli ÂświadkĂłw.
- Zdziwi ciĂŞ jeÂśli powiem, Âże tak?
- Nie, sama tak myÂślaÂłam. - UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do siebie. - Ej, a mogĂŞ zobaczyĂŚ swojego bogina?
- Swojego…?
- Nigdy Âżadnego nie spotkaÂłam.
Gdy Remus siê zgodzi³, dziewczyna podesz³a do szafy. Zamek klikn¹³ i Emily wstrzyma³a oddech, gdy mgie³ka wyp³ynê³a na pod³ogê. Przez chwilê próbowa³a przybraÌ jakiœ kszta³t, a Black wydawa³o siê, ¿e przez chwilê widzia³a Godryka. Jednak w koùcu widmo przybra³o kszta³t i Emily nie by³a w stanie nawet drgn¹Ì. Tu¿ przed ni¹, na pod³odze klasy, le¿a³ martwy Harry Potter.
- Och Merlinie - szepn¹³ profesor stoj¹cy kilka kroków dalej. Widz¹c, ¿e dziewczyna nie jest w stanie nawet drgn¹Ì sam, zaj¹³ siê boginem.
- Ja… PĂłjdĂŞ juÂż do siebie - wymamrotaÂła Emily, wycofujÂąc siĂŞ z klasy. Nie zwrĂłciÂła nawet uwagi na zaniepokojone spojrzenie Lupina, tylko jak najszybciej zabraÂła swoje rzeczy.

Wcale nie mia³a zamiaru wracaÌ do siebie. Ignorowa³a nawet ci¹g³e pytania Godryka o swoje samopoczucie. Widok martwego brata wstrz¹sn¹³ ni¹ dog³êbnie. Najbardziej ba³a siê jego œmierci? A mo¿e nie chcia³a zostaÌ sama? Nie, po prostu nie znios³a by faktu, ¿e go zawiod³a.
- CzuĂŚ go od ciebie.
- Co? - odwrĂłciÂła siĂŞ zdziwiona. Na wprost niej w odlegÂłoÂści kilku krokĂłw unosiÂł siĂŞ duch dziewczyny. Emily przechyliÂła lekko gÂłowĂŞ ale nie mogÂła sobie przypomnieĂŚ, czy juÂż wczeÂśniej widziaÂła jÂą gdzieÂś.
- Gryffindora. Masz go w sobie.
- Có¿… A skÂąd niby wiesz takie rzeczy?
Dziewczyna rozeœmia³a siê zimnym g³osem. Ogólnie bi³ od niej ch³ód i to nie tylko dlatego, ¿e by³a martwa. Jednak po chwili uspokoi³a siê i jej twarz wyra¿a³a delikatne zainteresowanie.
- MoÂże nie jestem tak mÂądra, jak moja matka, ale gÂłupia teÂż nie. MogĂŞ z nim porozmawiaĂŚ?

„Jak matka? W co ona sobie pogrywa… O nie!”
„Co jest?”
„Chyba wiem kim ona jest. Dobra, pokaÂż mnie.”

Wci¹¿ uwa¿nie obserwuj¹c ducha, Emily wyjê³a medalion zza bluzki. Otworzy³a go i trzymaj¹c za ³aùcuszek, podsunê³a go bli¿ej dziewczyny. W sumie to bez problemu mog³aby go puœciÌ, by sobie wisia³, ale w ogóle nie ufa³a tej zjawie, by tak po protu zostawiÌ Godryka bez opieki.
- Jestem ci winna przeprosiny.
- Niby za co?
- Wiesz, Âże to nie byÂł mĂłj pomysÂł, by siĂŞ z tobÂą wiÂązaĂŚ?
- Wiem. Ty miaÂłaÂś tam kogoÂś, ja wolaÂłem nie mieĂŚ. Ale co to ma do rzeczy?
- Moja matka tak naprawdê was lubi³a. Pewne okolicznoœci sprawi³y, ¿e to ciebie najbardziej znienawidzi³a. A potem znikn¹³eœ. - Westchnê³a ciê¿ko. - To by³ cios dla niej, jako ¿e mia³eœ byÌ jej ziêciem.
- Nie obraÂź siĂŞ, ale w Âżyciu!
- Wiem, Âże nigdy nie czuÂłeÂś tego samego. W koĂącu byÂłam rozpieszczonÂą smarkulÂą.
- To za maÂło powiedziane.
Emily wodziÂła wzrokiem od ducha do medalionu i z powrotem. Ta dziewczyna miaÂła byĂŚ ÂżonÂą Godryka?! Ale jakim cudem! Kto to jest, do diabÂła?! I niech siĂŞ przestanie tak do niego uÂśmiechaĂŚ!
- To co teraz planujesz?
- Wracam do Âżycia.
- Och, do Âżycia - wyszeptaÂła zjawa spoglÂądajÂąc na Emily. - W zasadzie to ty chyba nigdy nie umarÂłeÂś, prawda?
- Nie. Nie umarÂłem.
- WiedziaÂłam. A tak nie chcieli mi uwierzyĂŚ.
- Ale i tak nie powiem ci jak - rozeœmia³ siê Godryk. - Tak swoj¹ drog¹, nie wiesz gdzie móg³bym znaleŸÌ diadem twojej matki? Jest mi potrzebny do rytua³u.
Diadem twojej matki… Twojej matki. Osz ty! To jest cĂłrka Roweny?! Ale co ona tu robi?

***

- Nie, nie wiem gdzie on mĂłgÂł to ukryĂŚ- wymamrotaÂła Emily po raz setny. Godryk od kilkunastu minut prĂłbowaÂł zmusiĂŚ jÂą do wytĂŞÂżenia umysÂłu.
- Przynajmniej mamy trop, Âże gdzieÂś w Hogwarcie.
Dziewczyna opad³a na kanapê zastanawiaj¹c siê. Oprócz Pokoju ¯yczeù, nic jej do g³owy nie przychodzi³o. Tylko, ¿e ten pomys³ Gryffindor odrzuci³ od razu, twierdz¹c, ¿e to zbyt oczywiste. Có¿, cokolwiek sobie o tym myœla³, i tak pójdzie tam i poszuka tego diademu. Uœmiechnê³a siê do siebie ju¿ widz¹c minê Godryka, gdyby faktycznie jej siê uda³o.
- Z czego siĂŞ tak chichrasz?
- Z ciebie, dawno nie byÂłeÂś aÂż tak… tak podekscytowany.
I kiedy Godryk zacz¹³ od nowa zachwycaÌ siê mo¿liwoœci¹ znalezienia trzecie artefaktu, Emily z uœmiechem skierowa³a siê do swojego biurka i wyjê³a testy szóstego i siódmego rocznika. Lupin postanowi³ sprawdziÌ na jakim tak naprawdê poziomie jest ka¿dy rok i niestety to jej przypad³o poprawiÌ ich prace. To ta gorsza czêœÌ asystowania, na jak¹ siê zgodzi³a.
PóŸniej bêdzie musia³a podejœÌ jeszcze do Snape'a. Tajne zadanie, które dosta³a od dyrektora, polega³o na wa¿eniu eliksirów dla szko³y. Niby nic, ale sprawia³o, ¿e jednak czu³a siê potrzebna. Bo zajêcia Obrony Remus móg³by sam prowadziÌ. W koùcu by³ w tym dobry.

***

- Gdzie idziemy?
- PooglÂądaĂŚ trening Harry’ego.
- Ale po co? My i tak nie latamy.
Emily zapiĂŞÂła pelerynĂŞ i zabierajÂąc medalion, wyszÂła ze swoich kwater. Jak na wrzesieĂą pogoda byÂła bardzo kapryÂśna i juÂż od tygodnia padaÂło. A nic nie wskazywaÂło, by zanosiÂło siĂŞ na poprawĂŞ.
- Ale on tak. Nie chcesz siĂŞ rozerwaĂŚ?
- Raczej w tym stanie to nie bardzo. A za Âżycia raczej nie uÂżywaliÂśmy mioteÂł do grania…
- Bo zamiataÂłeÂś niÂą podÂłogĂŞ? Dobra, cicho, bo jesteÂśmy juÂż wÂśrĂłd ludzi.
Dziewczynie nie podobaÂł siĂŞ fakt, Âże Weasley dalej trzymaÂł z jej braciszkiem. Po wielu k³ótniach, w koĂącu zrezygnowaÂł z odciÂągania Harry’ego od niej, ale na kaÂżdym spotkaniu patrzyÂł na niÂą spode Âłba. Nawet gdy pytaÂła Hermiony, ta nie potrafiÂła wytÂłumaczyĂŚ jej dlaczego ich przyjaciel tak siĂŞ zachowuje. Ale w koĂącu siĂŞ dowie o co w tym wszystkim chodzi.
ByÂła juÂż prawie przy wyjÂściu z zamku, kiedy jakieÂś dwie drugoklasistki podbiegÂły do niej przeraÂżone.
- Emily! - pisnĂŞÂła jedna. - ChodÂź szybko z nami!
- CoÂś siĂŞ staÂło? - zaniepokoiÂła siĂŞ nie na Âżarty. Po wydarzeniach z poprzedniego roku wiedziaÂła, Âże w tej szkole wszystko jest moÂżliwe, a gdy dyrektor mĂłwi Âże jest bezpiecznie, to nie naleÂży go sÂłuchaĂŚ.
- Nie chciaÂłyÂśmy iœÌ do profesora Snape’a bo mĂłgÂłby nas wyrzuciĂŚ za tak bÂłahy powĂłd - ciÂągnĂŞÂła dalej ta sama dziewczynka. Dopiero wtedy Emily zerknĂŞÂła na szaty, rozpoznajÂąc bez trudu herb Slytherinu. Przez chwilĂŞ poczuÂła siĂŞ dumna, Âże nawet ten dom zwraca siĂŞ do niej po imieniu, tak jak prosiÂła o to wszystkich na poczÂątku. Po chwili jednak, gdy juÂż dotarÂły na siĂłdme piĂŞtro, aÂż jÂą zamurowaÂło. ZerknĂŞÂła ostroÂżnie na uczennice, zastanawiajÂąc siĂŞ, co one niby robiÂły na tym piĂŞtrze. Zaraz teÂż rozlegÂł siĂŞ krzyk Godryka.
„Nie! Tylko nie to!”
„Jak my teraz tam wejdziemy?!”
„A po co niby chcesz?”
„MĂłw sobie co chcesz, ale diadem jest tam!”
Emily wiedziaÂła, Âże to na tej Âścianie znajduje siĂŞ wejÂście do Pokoju ÂŻyczeĂą. Teraz widaĂŚ byÂło nawet drzwi, ktĂłre prawdopodobnie prowadziÂły do Âśrodka. Jednak spod nich wydostawaÂł siĂŞ gĂŞsty dym, jakby po drugiej stronie coÂś siĂŞ paliÂło.
- Biegnijcie do dyrektora i powiedÂźcie mu, Âże pokĂłj Roweny siĂŞ pali. BĂŞdzie wiedziaÂł, o co chodzi.
Gdy ÂŚlizgonki zniknĂŞÂły, Emily zmierzwiÂła sobie wÂłosy.
„Wchodzimy?”
„ZwariowaÂłaÂś?”
„Ten diadem musi tam byĂŚ!”
„Postaw moÂże najpierw jak¹œ osÂłonĂŞ przy tych drzwiach. Nie wiemy, co to… a lepiej Âżeby siĂŞ nie wydostaÂło.”
Pokiwa³a g³ow¹, zapominaj¹c, ¿e w sumie Godryk jej nie widzi i zaczê³a ustawiaÌ barierê. Mia³a nadziejê, ¿e nie padnie za szybko. Nie czekaj¹c a¿ ktoœ jeszcze siê pojawi, otworzy³a drzwi i natychmiast pad³a na ziemiê, gdy k³êby dymu wystrzeli³y na wolnoœÌ.
- Przynajmniej wiemy, Âże to nie SzataĂąska PoÂżoga.
- Bo nie ma dymu?
- DokÂładnie - potwierdziÂł Gryffindor.
Wci¹¿ na pod³odze, Emily zaczê³a rozgl¹daÌ siê po pokoju. Prawej strony jeszcze nie dosi¹g³ ogieù, wiêc po poderwaniu siê z ziemi, pobieg³a w³aœnie w tamt¹ stronê. Znalaz³a siê w pe³nym gratów pokoju, który siêga³ tak daleko, ¿e nie widzia³a jego œcian naprzeciwko. A mo¿e to tyko by³a iluzja?
- JakiÂś pomysÂł, gdzie tego szukaĂŚ? - spytaÂła i trochĂŞ zaskoczyÂł jÂą brak odpowiedzi. - Godryk? JesteÂś tam?
- Jestem, jestem. - Medalion rozgrza³ siê delikatnie. - Coœ mi siê wydaje, ¿e tam w g³êbi.
- Zawsze w najgorszym miejscu.
- Gotowa? W razie czego osÂłoniĂŞ nas jak¹œ wodÂą czy czymÂś…
- A czy ja ci wyglÂądam na gotowÂą? - mruknĂŞÂła ale posÂłusznie udaÂła siĂŞ w kierunku, gdzie poÂżar jeszcze nie dotarÂł. - To jak wyglÂąda ten diadem?
- Nie wiem.
- No Âświetnie. Ja teÂż nie.
Stanê³a miêdzy jakimiœ pó³kami i przyjrza³a siê temu, co zawiera³y. Zazwyczaj by³y to jakieœ rupiecie, jednak znalaz³a te¿ kilka ksi¹¿ek. Nie by³a by sob¹ gdyby ich nie zmniejszy³a i nie zabra³a ze sob¹. Powêdrowa³a dalej, nerwowo sprawdzaj¹c czy aby ogieù jej nie dogania. Im dalej siê zapuszcza³a tym wiêkszy ba³agan panowa³ i trudniej by³o cokolwiek znaleŸÌ. W koùcu jednak Godryk wyda³ radosny krzyk i zdjê³a z pó³ki niepozorny i brudny diadem.
- To na pewno to?
- Na bank! No co, mi nie wierzysz?
- Dobra, to teraz do… wyjÂścia? - spytaÂła w przestrzeĂą, widzÂąc jak pokĂłj za niÂą byÂł trawiony przez ogieĂą. PÂłomienie odciĂŞÂły jej drogĂŞ. RozglÂądnĂŞÂła siĂŞ na boki, jednak w koĂącu siĂŞgnĂŞÂła po ró¿dÂżkĂŞ i sprĂłbowaÂła zgasiĂŚ poÂżar. Jednak co udaÂło siĂŞ jej ugasiĂŚ niewielki obszar, ten znowu siĂŞ zapalaÂł.
- ZwykÂły ogieĂą to teÂż nie jest - stwierdziÂła niezbyt optymistycznie. - Masz jakiÂś pomysÂł co do innej drogi wyjÂścia, oprĂłcz zrobienia dziury w Âścianie i prĂłby przebicia siĂŞ przez to coÂś?
- Mam, ale chyba ci siĂŞ nie spodoba.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?