- Ale na pewno? NaprawdĂŞ jesteÂś w stu procentach przekonana, Âże juÂż nie kochasz HPnetu i chcesz nas wszystkich porzuciĂŚ?
Alette rzuciÂła Angelinie pobÂłaÂżliwe spojrzenie.
- Nie prĂłbuj na mnie tych sztuczek. Nie dziaÂłajÂą. OdchodzĂŞ i koniec. Nie wzbudzaj we mnie litoÂści. We mnie nie ma tego uczucia.
Super Administratorka westchnĂŞÂła gÂłoÂśno i baaaaardzo teatralnie.
- No dobrze. Skoro tak postanowiÂłaÂś, to tak bĂŞdzie. W razie czego zawsze moÂżesz do nas wrĂłciĂŚ.
Mówi¹c to podsunê³a Alette zwój do podpisania. Chwilê póŸniej do³o¿y³a ka³amarz i pióro z fantazyjn¹, turkusow¹ koùcówk¹.
- O smaku lodowego cukierka?
- Mhm.
Angelina naprawdê nie mia³a ochoty na rozmowê. Wiedzia³a, ¿e czeka j¹ ciê¿ki, burzliwy okres. Siùce pod oczami dopiero zaczê³y nabieraÌ kolorów, a w ci¹gu kilku najbli¿szych dni mia³y osi¹gn¹Ì ton dojrza³ej œliwki wêgierki.
- Dobra, miejmy to za sobÂą zanim...
Drzwi trzasnĂŞÂły o ÂścianĂŞ, gdy Christina wparowaÂła do gabinetu SA. Pomalowane na czerwono paznokcie doskonale oddawaÂły uczucia dziewczyny. ByÂła wÂściekÂła.
- Ty chyba sobie Âżarty robisz!
Starsza siostra Johnson próbowa³a coœ powiedzieÌ, ale m³odsza nie da³a jej dojœÌ do s³owa. Rzuci³a na biurko jakiœ papier i opar³a siê d³oùmi o blat.
- Wywalasz mnie z Hogwartu po to, Âżebym pilnowaÂła jakiejÂś bandy podchmielonych Trolli? W jakiejÂś zapyziaÂłej Karczmie? Czy ty tam ostatnio byÂłaÂś? MajÂą brudne szklanki. B-R-U-D-N-E! Nie mam zamiaru pracowaĂŚ w takich warunkach.
- O przepraszam. W zesz³ym tygodniu przeprowadzi³am gruntowne porz¹dki i wszystko œwieci czystoœci¹. Mo¿esz jeœÌ z pod³ogi.
Christina rzuciÂła Alette szybkie, wÂściekÂłe spojrzenie.
- Ty to siĂŞ lepiej maleĂąka nie odzywaj. Zostawiasz nas same z tym wszystkim. Porzucasz jak stare zabawki.
- Na gacie Merlina, no nastĂŞpna - przewrĂłciÂła oczami i zaczĂŞÂła przyglÂądaĂŚ siĂŞ zÂłotej rybce, ktĂłra pÂływaÂła w duÂżej kuli na Âśrodku parapetu. Nie miaÂła pojĂŞcia, Âże Âżycie maÂłej istotki moÂże byĂŚ takie interesujÂące.
- Te wszystkie fan arty... te piĂŞkne rysunki... zostawione... nieposegregowane... porzucone.
Rybka p³ywa³a w górê i w dó³ akwarium. Niewiarygodnie intryguj¹ce.
- Chriss, przestaĂą. Al podpisaÂła juÂż dokumenty. Odchodzi.
Blondynka wyci¹gnê³a ró¿d¿kê i z szataùskim uœmiechem oznajmi³a:
- To akurat nie jest problem. MaÂła iskierka i juÂż po papierzyskach.
Angelina przytuli³a pergamin do siebie. Chwilê póŸniej zda³a sobie sprawê, ¿e w sumie to jednak nie chce go a¿ tak bardzo chroniÌ, wiêc od³o¿y³a go z powrotem na biurko.
- UspokĂłj siĂŞ i usiÂądÂź. OmĂłwimy wszystko na spokojnie.
Johnson klapnĂŞÂła posÂłusznie na krzesÂło, ale minĂŞ nadal miaÂła wojowniczÂą i co jakiÂś czas zezowaÂła na dokument z zamaszystym podpisem Alette.

Po kilkudziesiêciu minutach burzliwej dysputy uda³o siê osi¹gn¹Ì jako taki kompromis. Znaczy, szczerze mówi¹c ¿adnego kompromisu nie by³o, przynajmniej nie ze strony szacownej SA. Po prostu Christina polubi³a wizjê spêdzania czasu w Karczmie. W koùcu to jednak karczma... maj¹ tam wino i karkówkê z grilla. I od czasu do czasu ktoœ powie coœ m¹drego. I czasem przypl¹cze siê jakiœ przystojny troll.
Alette da³a jej swoje b³ogos³awieùstwo i paczkê specjalnego proszku, który dosypany do piwa poskramia³ nieco bojowe nastroje trolli. Dziewczêta postanowi³y równie¿ przez miesi¹c cichaczem wspó³pracowaÌ ze sob¹. Pogodzone po¿egna³y siê z Angelin¹ i ruszy³y ku wyjœciu. Wtem rozleg³o siê pukanie.
- ProszĂŞ.
W progu staÂła Fuerte, nieco zaskoczona faktem takiego tÂłumu w gabinecie SA.
- Eeee... czeœÌ. Mo¿emy pogadaÌ? - zwróci³a siê do starszej siostry Johnson.
- Jasne. Te¿ chcesz siê zwolniÌ? - za¿artowa³a. Chwilê póŸniej mina jej zrzed³a, bo twarz adminki od artyku³ów wyra¿a³a skruchê i smutek.

- BÂłagam ciĂŞ, zastanĂłw siĂŞ jeszcze. ChociaÂż przez chwilĂŞ. Czy naprawdĂŞ chcesz porzuciĂŚ artykuÂły? Chcesz, Âżeby pokryÂły siĂŞ kurzem i pleÂśniÂą?
StojÂące w kÂącie dziewczyny zachichotaÂły. Angelina spiorunowaÂła je wzrokiem.
- Ang, ja wiem, Âże to nie jest dobry moment... albo w sumie to jest najlepszy moment. BĂŞdzie wiĂŞcej ÂświeÂżego powietrza w trakcie zebraĂą, zobacz jak masz tu maÂło miejsca.
Gabinet Angeliny by³ ogromny. Tak ogromny, ¿e mieœci³ wielki, okr¹g³y stó³, który kiedyœ wykrad³a z zamku Camelot.
- Jasne, zostawcie mnie wszyscy. Andrzej, Barlom, Al i ty. Niech jeszcze najlepiej odejdzie Krico.
Super Administratorka schowaÂła twarz w dÂłoniach i przez chwilĂŞ mogÂłoby siĂŞ zdawaĂŚ, Âże pÂłacze. Po chwili jednak uderzyÂła rĂŞkoma o blat.
- Dobrze, wspaniale wrĂŞcz. Podpisz tutaj. Obie macie miesiĂŞczny okres wypowiedzenia. A teraz wynocha mi! Wszystkie!
Gdy jej podwÂładne opuÂściÂły gabinet, odwrĂłciÂła siĂŞ do zÂłotej rybki i powiedziaÂła zrozpaczona.
- MuszĂŞ zrobiĂŚ nabĂłr.

Ca³a szóstka dziewczyn ju¿ od godziny siedzia³a przy okr¹g³ym stole i debatowa³a. Wszêdzie fruwa³y zapisane drobnym maczkiem pergaminy, które goni³y ruszaj¹ce siê zdjêcia potencjalnych nowych adminów. Na ka¿dym papierze widnia³y kolorowe notatki kobiet. Niektóre l¹dowa³y w koszu, ale lwia czêœÌ wci¹¿ by³a na nowo przegl¹dana.
Jedno krzesÂło staÂło puste. No, moÂże nie do koĂąca puste, bo znajdowaÂła siĂŞ na nim zÂłocona rama, a w niej podobizna Krico narysowana kiedyÂś przez ChristinĂŞ. W koĂącu on teÂż miaÂł tu prawo gÂłosu, czyÂż nie?
- A ona? To chyba najlepszy wybĂłr. Wszystkie byÂłyÂśmy na tak - zauwaÂżyÂła ÂŚmierciojadek rzeczowo.
- Ja byÂłam na nie. Jest zbyt apodyktyczna - oznajmiÂła Penelope nawet nie podnoszÂąc wzroku znad innego pergaminu.
- Ale to wci¹¿ wiêkszoœÌ g³osów.
- Dobra, po³ó¿ to na stosik "chyba tak".
- O, a on? - zapytaÂła Christina lewitujÂąc pergamin nad Âśrodek stoÂłu.
- NIE! - usÂłyszaÂła pozostaÂłe, konsekwentne glosy.
- Okey, to nie.
- A ona?
- Nie.
- A moÂże ta? Jest miÂła.
- Ale powolna.
- A ten?
- TeÂż nie.
- Ale dlaczego?
- Bo nie.
- Oooo, mam. ONE!
Trzy zwoje zawisÂły nad blatem. PrzyjrzaÂły siĂŞ im uwaÂżnie. Na koniec oglĂŞdzin kaÂżda potaknĂŞÂła ze znaczÂącym uÂśmiechem na ustach.
By³y wykoùczone, ale szczêœliwe. Za³atwi³y to co mia³y do zrobienia. I wcale nie zajê³o im to a¿ tak du¿o czasu. Te cztery godziny minê³y jak z ró¿d¿ki strzeli³.
- W porz¹dku. To po k³opocie. Chce ktoœ ciastko? - zapyta³a Alette wyci¹gaj¹c z torby pokaŸnych rozmiarów turkusowe pude³ko. WiêkszoœÌ dziewczyn ochoczo wsta³a z krzese³, ale Angelina siedzia³a sztywno na swoim miejscu. Zwróci³y wzrok w jej stronê.
- Musimy wybraĂŚ im jeszcze kolor.
W oczach caÂłej szĂłstki widaĂŚ byÂło przeraÂżenie.

Fuerte siedzia³a za biurkiem i czyta³a jak¹œ cienk¹ ksi¹¿eczkê o sposobach konserwacji starych mebli. NajwyraŸniej jej kolekcja starodawnych krzese³ powoli zaczyna³a siê starzeÌ.
Elizabeth skoĂączyÂła pisaĂŚ i odÂłoÂżyÂła cicho piĂłro, majÂąc nadziejĂŞ na chwilĂŞ przerwy. BolaÂł jÂą juÂż nadgarstek, ale nie mogÂła siĂŞ skarÂżyĂŚ. To dopiero poczÂątek jej drogi po admiĂąskiej karierze. WyÂższe szczebelki wydawaÂły siĂŞ tak daleko i wysoko.
Starsza z dziewczyn zerknê³a znad ksi¹¿ki na notatki tej drugiej. Drobnym maczkiem spisana by³a tam deklinacja takich s³ów jak "obradowaÌ", "œcieliÌ", "gwiazdorzyÌ".
- Dobrze. To teraz dam ci fragment tekstu, w ktĂłrym nie ma ani jednego znaku interpunkcyjnego. Musisz je tam dopisaĂŚ. Plus w niektĂłrych miejscach aÂż prosi siĂŞ o kod html. DorĂłb go.
- Tak na sucho? Na pergaminie?
- A co? Chcesz uÂżywaĂŚ mugolskiego komputera? - zdziwiÂła siĂŞ Fuerte. - Jak skoĂączysz, to posegregujesz jeszcze stare artykuÂły pod wzglĂŞdem przydatnoÂści i na dziÂś koniec.
Elizabeth us³ysza³a magiczne s³ówko i z werw¹ wziê³a siê do pracy. Zapa³ os³ab³, gdy zobaczy³a, ¿e ktoœ nie tylko nie umia³ stawiaÌ przecinków. Nie zaprzyjaŸni³ siê równie¿ ze s³ownikiem.

- Ile mamy pomieszczeĂą w Hogwarcie?
Christina mia³a zarzucone nogi na biurko. By³o to bardzo nieprofesjonalne, ale za to bardzo wygodne. A kto by siê przejmowa³ profesjonalizmem. By³ ju¿ póŸny wieczór. Ka¿demu nale¿a³o siê trochê wygody.
- Yyyy.... z czterdzieÂści cztery?
- Pytasz siĂŞ czy odpowiadasz?
- Odpowiadam - stwierdziÂła stanowczo Katherine. MiaÂła na sobie gruby sweter, gdyÂż gabinet Christiny znajdowaÂł siĂŞ w zimnej acz klimatycznej piwnicy.
- No dobra. A kto jest PlotkarÂą?
- Nie wiem. To chyba dobrze, Âże nie wiem - dodaÂła po chwili.
- Bardzo dobrze. Znaczy, Âże siĂŞ nieÂźle ukrywa. Takich ludzi nam trzeba. JesteÂś takim ludziem?
Twarze dziewczyn znalazÂły siĂŞ nagle blisko siebie, gdy Johnson gwaÂłtownie zawisÂła nad biednÂą KatherinÂą. UÂśmiechaÂła siĂŞ szaleĂączo.
Pierce kiwnĂŞÂła niepewnie gÂłowÂą. Blondynka ponownie usiadÂła w fotelu. Trampki zabĂŞbniÂły o blat.
- W porzÂądku. W takim razie... Kim jesteÂś?
- Katherine Pierce.
- ÂŹle. Kim jesteÂś?
- Katherine?
- ÂŹle?
- Kim jesteÂś?
- TwojÂą podwÂładnÂą?
Christina uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ pod nosem.
- Kim jesteÂś?
Nagle dziewczyna o krĂŞconych wÂłosach uderzyÂła siĂŞ w czoÂło.
- Severusem Snapem.
- Lepiej, ale kim jesteÂś?
- Albusem Dumbledorem?
- Dobrze, ale nadal: Kim jesteÂś?
- Ginny Weasley?
- Kim jesteÂś?
- Adminem od Hogwartu.
- Chcesz ciasteczko?

W¹ski pasek pergaminu wyl¹dowa³ w koszu. Przynajmniej temu uda³o siê trafiÌ we w³aœciwe miejsce. WiêkszoœÌ jego kolegów le¿a³a obok wysokiego pojemnika i wygl¹da³a jakby by³a zawstydzona swoj¹ nieporadnoœci¹.
- "O tym jak rozmawiaĂŚ z rodzicami."
Alette znudzonym gÂłosem przeczytaÂła kolejnÂą karteczkĂŞ i podaÂła Bum. Ta zastanowiÂła siĂŞ krĂłtka chwilĂŞ i odparÂła zadowolona.
- To proste. "Inne".
OdÂłoÂżyÂła Âświstek na odpowiedniÂą kupkĂŞ i z wyczekiwaniem spojrzaÂła na swojÂą mentorkĂŞ.
- A "Nie caÂłkiem zielone oczy Harry'ego"?
Dziewczyna myÂślaÂła dÂłuÂższÂą chwilĂŞ. PrzygryzÂła lekko dolnÂą wargĂŞ i zmarszczyÂła nosek.
- Teoretycznie mog³aby byÌ w ksi¹¿kach, ale bardziej nadaje siê do filmów. Przecie¿ to tam dali z tym dupy.
Alette uœmiechnê³a siê ¿yczliwie. Nagle w okno zapuka³a sowa. Otworzy³a okno i pozwoli³a jej wlecieÌ oraz usi¹œÌ na oparciu krzes³a. Dziewczyna odwi¹za³a liœcik i przelecia³a jego treœÌ wzrokiem.
- To od Pene. Uczy mnie jak prawidÂłowo siodÂła siĂŞ konie.
- Po co ci siodÂłanie?
- Potrzebne - odparÂła tajemniczo, jednoczeÂśnie skÂładajÂąc liÂścik. - Dobra. To teraz zadanie specjalne.
Poda³a Bum stosik pergaminów. By³y tam stare pomys³y ró¿nych aminów, które w swoim czasie mia³y zostaÌ zrealizowane.
- Nie musisz ich czytaĂŚ. Nie o to chodzi.
Szakalaka uniosÂła pytajÂąco brwi.
- Musisz policzyĂŚ linijki. W kaÂżdej notatce. Masz dziesiĂŞĂŚ sekund na jednÂą. Czas start.

Kieliszki z ró¿owym szampanem sta³y na srebrnej tacy. B¹belki unosi³y siê chybotliwymi stru¿kami.
SzeœÌ adminek siedzia³o wokó³ sto³u. Tym razem uda³o im siê uzgodniÌ wszystko w wyj¹tkowo krótkim czasie. By³y z siebie dumne, a najbardziej dumna by³a Angelina, która wierzy³a, ¿e taki stan rzeczy utrzyma siê na kolejne tygodnie. Naiwna.
- Dobra, wprowadÂź je.
ÂŚmierciojadek, ktĂłra siedziaÂła najbliÂżej drzwi, wstaÂła i wprowadziÂła trzy zdenerwowane dziewczyny do gabinetu. StanĂŞÂły niepewnie obok stoÂłu i czekaÂły.
- Trzy razy nie. DziĂŞkujemy.
To wrêcz nieprawdopodobne jak pod wp³ywem czterech s³ów krew mo¿e uciec z ¿y³ek w twarzy, pozostawiaj¹c j¹ bia³¹ jak œnieg. A to w³aœnie sta³o siê z przysz³o-niedosz³ymi administratorkami.
- Al, przestaĂą siĂŞ nabijaĂŚ - skarciÂła podwÂładnÂą Johnson. - Wszystkie pomyÂślnie przeszÂłyÂście okres prĂłbny. Nie pozostaje nam nic innego jak pogratulowaĂŚ i zaprosiĂŚ do wspĂłlnej pracy, ktĂłra mam nadziejĂŞ bĂŞdzie owocna i Âże szybko wam siĂŞ nie znudzi.
Nieœmia³e uœmiechy zaczê³y b³¹kaÌ siê po ustach dziewczyn, które wci¹¿ sta³y obok sto³u.
- Zanim usiÂądziecie, mamy dla was drobne upominki. KaÂżda z was otrzyma drobiazg, ktĂłry odzwierciedla piastowany przez was urzÂąd.
Malutka tacka uniosÂła siĂŞ ze stoÂłu i podleciaÂła do nowych adminek. LeÂżaÂły na nich skromne, sznurkowe bransoletki z zawieszkÂą. Czerwona miaÂła przy sobie herb Hogwartu, niebieska rozmawiajÂącÂą parĂŞ, a zielona piĂłro z podkÂładkÂą.
- Bierzcie i wybierajcie sobie miejsce. Jestem gÂłodna - jĂŞknĂŞÂła Christina.
Dziewczyny wziĂŞÂły biÂżuteriĂŞ i usiadÂły przy okrÂągÂłym stole.
- A teraz - zarzÂądziÂła Angelina - napijmy siĂŞ!
Taca z kieliszkami zaczê³a kr¹¿yÌ wokó³ wszystkich.
- Powinnyœmy siê teraz stukn¹Ì, ale zwa¿ywszy na rozmiary sto³u...
Wszystkie zachichotaÂły i uniosÂły w gĂłrĂŞ szampana.


Tak byÂło naprawdĂŞ. 100% prawdy.