Bohaterowie: Inne.

Bohater: Zgredek
Miejsce: kuchnia.
Czas akcji: czasy pokolenia huncwotĂłw
Zakazane sÂłowo: Harry
Nakazane sÂłowo: brzoskwinia, grzyb i sztaluga.
W pracy musz¹ pojawiÌ siê trzy zdania, w których wszystkie s³owa bêd¹ zaczyna³y siê na tak¹ sam¹ literê. (Np. Spocony Stefan szepn¹³ szyderczo - spalê star¹ stodo³ê)


Zgredkowi serce zabi³o jak szalone, gdy przemykaj¹c w cieniu s³abo oœwietlonego korytarza, us³ysza³ przed sob¹ szczêkniêcie zamka i ciê¿kie kroki, których echo roznosi³o siê dooko³a. Szybkim susem przedosta³ siê za najbli¿szy kamienny pos¹g i kucn¹³ tak, aby spomiêdzy jego nóg widzieÌ kto siê zbli¿a. Ku jego niezadowoleniu, nie by³ to ¿aden zb³¹kany podczas wieczornej eskapady uczeù, a doros³y mê¿czyzna przy koœci, na którego g³owie zaczyna³o ju¿ powoli brakowaÌ siwiej¹cych w³osów. Zmierza³ od strony sali eliksirów, wiêc skrzat z du¿ym prawdopodobieùstwem móg³ za³o¿yÌ, ¿e jest to profesor Slughorn. Ten sam cz³owiek, na którego wyjœcie mia³ czekaÌ. By³o jednak stanowczo za wczeœnie i co gorsze - nauczyciel mia³ przy sobie stos pergaminów, a z kieszeni jego marynarki ze z³otymi guzikami wystawa³o zdobione pióro. To nie wró¿y³o dobrze.

Mê¿czyzna stan¹³ przed obrazem prezentuj¹cym misê, w której znajdowa³y siê miêdzy innymi banany, brzoskwinia i gruszka, do której zbli¿y³ woln¹ d³où. Nastêpnie wykona³ dziwny gest, którego skrzat nie potrafi³ rozpoznaÌ i chwilê póŸniej owoc zacz¹³ siê wykrêcaÌ, a¿ utworzy³ zielon¹ klamkê. Gdy tylko profesor za ni¹ z³apa³, Zgredek podj¹³ b³yskawiczn¹ decyzjê. Nie móg³ tutaj zostaÌ. Jeœli te papiery by³y tym po co przyszed³, nie bêdzie mia³ drugiej okazji na zdobycie ich niezauwa¿enie. Wejœcie do kuchni w innym momencie zwróci³oby uwagê, a na to nie móg³ sobie pozwoliÌ. Powrót z pustymi rêkami tak¿e nie wchodzi³ w grê - wtedy nie wykona³by rozkazu swojego pana. Jeszcze nigdy go nie zawiód³, dla skrzata to najgorsza haùba, której nie chcia³ doœwiadczyÌ. Wybór by³ wiêc oczywisty. Zbli¿y³ siê do czarodzieja najciszej jak móg³, jednak na tyle szybko, aby zd¹¿yÌ przed zamykaj¹cym siê przejœciem.

Gdy drzwi zatrzasnê³y siê za nimi, dotar³ do niego ogrom tej sali. Rozejrza³ siê dooko³a i stwierdzi³, ¿e musi byÌ to kuchnia. Wskazywa³y na to miêdzy innymi kot³y oraz szafki z najrozmaitszymi sk³adnikami i przyprawami, nad którymi wisia³y sznurki z susz¹cymi siê grzybami. Znajdowa³y siê one na samym koùcu, gdy¿ wiêkszoœÌ pomieszczenia zajmowa³y potê¿ne, drewniane ³awy, niemal na ca³¹ jego d³ugoœÌ. Równie zadziwiaj¹cy by³ dla niego fakt, ¿e prawie wszystkie ¿ywe istoty znajduj¹ce siê tutaj to skrzaty.

Nauczyciel ruszy³ dziarsko w stronê jednego z pod³u¿nych, drewnianych sto³ów, wiêc Zgredek nie móg³ dalej bezczynnie staÌ i siê przygl¹daÌ. Skierowa³ kroki w stronê centralnej czêœci sali, gdzie znajdowa³y siê inne, podobne mu stworzenia. Ich obecnoœÌ oraz rozmiar kuchni nieco go przyt³acza³y, ale postanowi³ wykorzystaÌ je na swoj¹ korzyœÌ. Uzna³, ¿e najskuteczniejsz¹ metod¹ bêdzie wtopienie siê w t³um, udaj¹c jednego z kuchcików. Zacz¹³ wcielaÌ plan w ¿ycie, poprzez naœladowanie zachowaù innych skrzatów, ca³y czas obserwuj¹c cz³owieka, który tak bardzo przeszkadza³ mu w wykonaniu zadania.

Podczas gdy wiêkszoœÌ pracowników podchodzi³a z pó³miskami pe³nymi jedzenia do sto³ów i stawia³a je skrzêtnie, aby na wszystko znalaz³o siê miejsce (szykuj¹c kolacjê, na któr¹ zgodnie z wczeœniejszym planem mia³ siê udaÌ Slughorn), Zgredek zaj¹³ siê pozornym poprawianiem po nich ustawionej zastawy. Prawdziwym celem by³o jednak pods³uchanie rozmowy, któr¹ prowadzi³ nauczyciel z innym skrzatem. Gdy tylko us³ysza³ "miód pitny", z³apa³ w miarê czysty kielich i pogna³ w stronê szafek. Otworzy³ jedn¹ z nich, chwyci³ pierwsz¹ butelkê wspomnianego napoju jaka wpad³a mu w rêce i zdar³ z niej etykietê. Nie by³ pewien, czy wzi¹³ dok³adnie to, co ¿yczy³ sobie mê¿czyzna, a chcia³ w pe³ni wykorzystaÌ okazjê do zobaczenia, co znajduje siê na kawa³kach pergaminu, które tu przyniós³.

Przelewa³ pomaraùczowy p³yn, po¿¹dany przez profesora, przegl¹daj¹c popisane papiery. Zape³nia³ kielich na tyle wolno, aby dok³adnie ogarn¹Ì wszystko wzrokiem. Musia³ przy tym staÌ na ³awce, aby w ogóle siêgaÌ rêkami nad blat. W koùcu na jednym z dwóch stosów pergaminu dostrzeg³ podpis Lucjusz Malfoy - cel swojej misji. Teraz wystarczy³o tylko zlokalizowaÌ drug¹ kartê z identycznym podpisem i...

- Uwa¿aj co robisz! - powiedzia³ profesor, gniewnie spogl¹daj¹c na skrzata znad swojego w¹sa. Zgredek przeniós³ wzrok na kielich, z którego powoli zacz¹³ wylewaÌ siê miód pitny. Szybko od³o¿y³ butelkê, z³apa³ za skrawek szmaty s³u¿¹cej mu za ubiór i zacz¹³ energicznie wycieraÌ nim plamê na stole.
- Przepraszam, sir, ja...
- Horacy! - przerwa³ mu krzykiem inny czarodziej, który w³aœnie stan¹³ w przejœciu. Móg³ byÌ w podobnym wieku co Slughorn, a przynajmniej to wywnioskowa³ skrzat z ogólnego wygl¹du obu mê¿czyzn. Drugi z nich by³ jednak chudszy, wy¿szy i mimo niemal¿e bia³ych w³osów, odm³adza³ go delikatny uœmiech, który zdawa³ siê nie znikaÌ z jego twarzy.
- Albusie! Ale mnie przestraszy³eœ - odpar³ nauczyciel eliksirów, wstaj¹c i podaj¹c mu rêkê, gdy tamten zbli¿y³ siê ju¿ na odpowiedni¹ odleg³oœÌ. - W³aœnie rozmawia³em z twoim skrzatem.
- To interesujÂące, bo to nie jest mĂłj skrzat - wyjaÂśniÂł w odpowiedzi, a Zgredek poczuÂł, jak serce skacze mu do gardÂła.

Wydawa³o mu siê, ¿e w tej sekundzie ca³y plan run¹³ jak domek z kart, a jego zaraz spotka surowa kara za oszustwo wobec czarodziejów. Zastanawia³ siê tylko czy przysma¿¹ go za pomoc¹ ró¿d¿ek, wrzuc¹ do któregoœ z kot³ów, czy mo¿e u¿yj¹ no¿y, o które nietrudno w kuchni. Jednak nic takiego siê nie wydarzy³o, bo chwilê póŸniej dyrektor doda³:
- Skrzaty s¹ pracownikami Hogwartu, a nie moj¹ w³asnoœci¹. Jeœli nie chc¹, nie musz¹ tutaj pracowaÌ i mog¹ odejœÌ w ka¿dej chwili.

Po tych s³owach Zgredek znów nabra³ nadziei na to, ¿e mo¿e uda mu siê spe³niÌ ¿yczenie jego pana. Z drugiej strony zdania wypowiedziane przez czarodzieja wydawa³y mu siê doœÌ absurdalne. Nie musz¹ pracowaÌ? Mog¹ odejœÌ? Nie trzyma³o siê to kupy. Póki co, postanowi³ jednak zbytnio tego nie roztrz¹saÌ. W koùcu ktoœ siê zorientuje, ¿e nie powinno go tutaj byÌ, a wola³by, ¿eby sta³o siê to ju¿ po opuszczeniu przez niego tego pomieszczenia. Z zamyœlenia wyrwa³ go dopiero g³os nauczyciela eliksirów.
- Nie powinieneÂś byĂŚ na kolacji? - swoje sÂłowa skierowaÂł do drugiego mĂŞÂżczyzny.
- MĂłgÂłbym ciebie spytaĂŚ o to samo, drogi przyjacielu.
- ChciaÂłem uporaĂŚ siĂŞ jeszcze dzisiaj z tymi wypracowaniami, a warto wychyliĂŚ przy tym szklaneczkĂŞ czegoÂś mocniejszego - odpowiedziaÂł, podnoszÂąc kielich ze stoÂłu i przykÂładajÂąc go do ust.
Zgredek uzna³by ten moment za idealny do kradzie¿y odpowiedniego pergaminu, jednak obecnoœÌ drugiego czarodzieja skutecznie mu to uniemo¿liwia³a. Wyczekiwa³ wiêc kolejnej dobrej okazji, ca³y czas wycieraj¹c stó³, który zaczyna³ ju¿ siê b³yszczeÌ od ci¹g³ego pocierania. Dyrektor zdawa³ siê to zauwa¿yÌ.
- Chyba jest juÂż dostatecznie czysty - powiedziaÂł, uÂśmiechajÂąc siĂŞ ciepÂło. Teraz Zgredek wiedziaÂł, Âże musi wymyÂśliĂŚ coÂś innego, aby utrzymaĂŚ siĂŞ przy nich bez podejrzeĂą.
- Tak, sir. A czy... sir, czy sir czegoÂś potrzebuje? - spytaÂł skrzat, wlepiajÂąc wzrok w podÂłogĂŞ, przez co nie zauwaÂżyÂł badawczego spojrzenia, ktĂłrym obdarzyÂł go mĂŞÂżczyzna.
- Jakby siê zastanowiÌ to tak. Poproszê to co zwykle - odpar³, mru¿¹c oczy.

[i]On wie.[/i] Ta myœl nie mog³a opuœciÌ g³owy skrzata. Powraca³a nieznoœnie podczas tych kilku sekund ciszy, mimo tego, ¿e stara³ siê j¹ wyprzeÌ. W koùcu nawet jeœli jeszcze nie wiedzia³, to zaraz siê dowie. Nie wie co nale¿y mu przynieœÌ, a ca³a ta maskarada wyjdzie na jaw. Z oczami pe³nymi ³ez podniós³ g³owê, aby mu odpowiedzieÌ, jednak twarz dyrektora by³a pogodna jak wczeœniej.
- Chocia¿... Nie ma takiej potrzeby. W koùcu sam doskonale wiem, gdzie szukaÌ swoich przysmaków - doda³ po chwili, a Zgredek nie wiedzia³ co siê dzieje. Œwiat zawirowa³ mu dooko³a z nadmiaru sprzecznych sygna³ów i wyj¹tkowo szybkiej zmiany nastrojów. Czarodziej zdawa³ siê doskonale czytaÌ ka¿dy jego ruch, a mimo to nie przeszkadza³ mu w tym co zamierza³ zrobiÌ. Co wiêcej, jak za chwilê przekona³ siê skrzat, nawet mu pomaga³.

- Pójdziesz ze mn¹ Horacy? - spyta³ nauczyciela eliksirów, wstaj¹c od sto³u i podnosz¹c butelkê z miodem pitnym. - PóŸniej mo¿emy dokoùczyÌ ten trunek u mnie - zaproponowa³.
- Nie zrozum mnie Âźle Albusie, ale mam naprawdĂŞ sporo prac do sprawdzenia - tÂłumaczyÂł siĂŞ mĂŞÂżczyzna.
- Czasami - zacz¹³ dyrektor, po czym zrobi³ krótk¹ pauzê, aby dobrze u³o¿yÌ sobie w g³owie ca³e to zdanie. Wznowi³ po chwili, tym razem jednak patrz¹c w stronê skrzata. - Czasami musimy s³uchaÌ prze³o¿onych, zamiast post¹piÌ zgodnie z w³asnym sumieniem.
- Skoro tak stawiasz sprawê, to nie zostaje mi nic innego jak siê z tob¹ zgodziÌ - powiedzia³ Slughorn, chocia¿ wcale nie wygl¹da³ na niezadowolonego. Pod jego w¹sem raczej mo¿na by³o znaleŸÌ uœmiech ni¿ grymas. Wsta³, wycieraj¹c wielkiego w¹sa. Poprawi³ po tym jeszcze kamizelkê i razem ruszyli na drugi koniec pomieszczenia.

Zgredek natychmiast chwyci³ kartkê, na której widzia³ nazwisko swojego pana i zacz¹³ grzebaÌ w drugim stosie. Zd¹¿y³ sprawdziÌ kilka prac z wierzchu, gdy us³ysza³ donoœny trzask zamykanej szafki. Wiedzia³, ¿e jest ju¿ za póŸno. Schowa³ wypracowanie za poszewkê, w któr¹ by³ ubrany i bezsilnie obserwowa³, jak kilka sekund póŸniej profesor wzi¹³ ze sto³u pozosta³e kartki. Po chwili wyszed³ razem z dyrektorem, który chwilê wczeœniej odwróci³ siê i skin¹³ do skrzata z uœmiechem. Zgredek poczeka³ a¿ tamci odejd¹, a potem sam pstrykn¹³ palcami i znalaz³ siê w dormitorium ch³opców ze Slytherinu, gdzie przebywa³ pan Lucjusz.

S³ysz¹c skrzata schowa³ sztalugê. Wype³nia³ w³aœnie niedu¿e p³ótno malunkiem wê¿a zjadaj¹cego lwa, ale by³a to sprawa, która mog³a poczekaÌ.
- ZrobiÂłeÂś co miaÂłeÂś zrobiĂŚ? - spytaÂł oschle.
- Sir, Zgredkowi uda³o siê zabraÌ tylko jedn¹ kartkê... Profesor Slughorn ca³y czas ich pilnowa³, sir. - duka³ skrzat smutnym g³osem, k³aniaj¹c siê przy tym nisko. Nie widzia³ przez to zaciskaj¹cej siê w z³oœci piêœci bladego œlizgona. Zd¹¿y³ zobaczyÌ za to, jak podchodzi on do kominka i ¿elaznymi szczypcami wyjmuje z niego niewielki, ¿arz¹cy siê kawa³ek drewna.
- Wystaw rĂŞce - rozkazaÂł, co skrzat natychmiast wykonaÂł. - ZawiodÂłeÂś mnie - kontynuowaÂł juÂż swoim caÂłkowicie spokojnym, lodowatym gÂłosem - wiĂŞc naleÂży ci siĂŞ za to kara.

***

Poparzone rĂŞce Zgredka piekÂły niemiÂłosiernie, gdy przemykajÂąc w cieniu sÂłabo oÂświetlonego korytarza, usÂłyszaÂł przed sobÂą ciĂŞÂżkie kroki czÂłowieka, ktĂłremu musiaÂł zabraĂŚ drugi fragment pergaminu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.