Bohaterowie: Rowena Ravenclaw.

Zawsze pamiĂŞtana jako cĂłrka tej osoby. Niewielu ludzi znaÂło jej imiĂŞ. Ten szczegó³ nie byÂł waÂżny. DziesiÂątki mĂŞÂżczyzn zabiegaÂło o niÂą jedynie z powodu jej matki. WidziaÂła to w ich zachowaniu. Zawsze kiedy „ona” znajdowaÂła siĂŞ w pobliÂżu, wrĂŞcz stawali na ró¿dÂżkach, by pokazaĂŚ jacy sÂą wspaniali. Helena stanowiÂła dla nich tylko narzĂŞdzie do awansu spoÂłecznego, zaledwie pomniejszy bonus do tego, co stanowiÂło ich cel. „PowinnaÂś siĂŞ cieszyĂŚ”, mĂłwiÂły koleÂżanki. WedÂług nich miarÂą szczĂŞÂścia byÂła iloœÌ zalotnikĂłw. Czy chciaÂła tak wiele? Jedynie odrobiny promieni ÂświatÂła, ktĂłre wyÂłoniÂłyby jÂą z cienia, jaki rzucaÂła na niÂą rodzicielka. CaÂłe Âżycie chciaÂła zostaĂŚ zauwaÂżona, chciaÂła zaimponowaĂŚ matce. WÂłasnorĂŞcznie wymyÂśliÂła kilka zaklĂŞĂŚ, udaÂło jej siĂŞ odkryĂŚ sekrety wzmacniania wÂłaÂściwoÂści ingrediencji, lecz to wszystko byÂło maÂło. Czegokolwiek by nie zrobiÂła, jej matka potrafiÂła to przebiĂŚ, a to wszystko za sprawÂą przeklĂŞtego diademu.
Jej plan wydawa³ siê idealny. Nieskoùczona m¹droœÌ kusi³a Helenê ju¿ od d³u¿szego czasu. Niestety Rowena rzadko rozstawa³a siê ze swoim skarbem.

***

ChoÌ raz w ¿yciu cieù, w jakim dorasta³a, okaza³ siê przydatny. Mog³a chodziÌ samopas po zamku, przyci¹gaj¹c swoj¹ osob¹ wyj¹tkowo ma³o uwagi. Jej matka by³a na dodatek bardzo przewidywalna pod wzglêdem przyzwyczajeù. Rutyna, to s³owo które by³o niejako synonimem Roweny. Rano wstawa³a skoro œwit i czekaj¹c w swojej komnacie na œniadanie przegl¹da³a listy, które sowy przynosi³y ca³¹ noc. Po posi³ku sz³a do ³azienki, by potem resztê dnia spêdziÌ w bibliotece. Jedynie posi³ek lub wa¿ne spotkanie mog³o wywabiÌ j¹ z jej œwi¹tyni. Tak naprawdê matka Heleny nie lubi³a oficjalnych audiencji, które uwa¿a³a za niepotrzebny skutek uboczny jej pozycji w œwiecie magii. Swój diadem œci¹ga³a tylko do snu, a do kolacji zawsze prosi³a Salazara, by ten przyrz¹dzi³ jej eliksir przeciwbólowy. M¹droœÌ jednak mia³a swoj¹ cenê, ale to nie zaprz¹ta³o w tej chwili myœli Heleny. W rêkawie schowan¹ mia³a fiolkê wype³nion¹ jednym z silniejszych eliksirów nasennych jakie stworzy³a w³asnorêcznie. Sam Slytherin móg³by pozazdroœciÌ takiego wywaru. Stanê³a przed obrazem z owocami i po³askota³a gruszkê. Poci¹gnê³a za klamkê i wesz³a do szerokiej sali z nieco niskim sklepieniem. Wokó³ jej nóg wrêcz roi³o siê od skrzatów, które w pocie czo³a przygotowywa³y kolacjê.
- Czego sobie panienka Âżyczy?
- Moja mama dzisiaj jednak nie zje w Wielkiej Sali. Czy mog³abym wzi¹Ì jej posi³ek?
- Ale¿ oczywiœcie, ale niepotrzebnie panienka siê tu fatygowa³a, sama przynios³abym pani Ravenclaw jej kolacjê. Wie¿a pó³nocna jest tak daleko. Na pewno panienka nie chce mojej pomocy? Z chêci¹ zaniosê ulubione przysmaki pani...
- Nie Pajdko, dzisiaj chcia³abym sama zanieœÌ mojej mamie kolacjê. Nie czuje siê najlepiej, a nie chcê by ktokolwiek poza rodzin¹ jej przeszkadza³.
- Skoro panienka tak uwaÂża, proszĂŞ, oto kolacja pani Roweny.
Skrzatka poda³a Helenie tacê z puddingiem, paruj¹cym jeszcze pieczywem i herbat¹, po czym uk³oni³a siê nisko i zniknê³a wœród zabieganych kolegów i kole¿anek. Dziewczyna poprawi³a sobie tacê tak, by wygodnie le¿a³a na przedramieniu i wysz³a z kuchni. Przed ni¹ by³a d³uga droga i wiele schodów. Na szczêœcie przez lata w³óczenia siê po zamku pozna³a kilka przydatnych skrótów. W koùcu stanê³a przed drzwiami do sypialni Roweny. Wyci¹gnê³a z rêkawa fiolkê z eliksirem. Wpatrywa³a siê chwilê w przezroczysty p³yn. Wziê³a g³êboki oddech i odkorkowa³a kciukiem naczynko, po czym ostro¿nie wla³a wywar do herbaty. Wpatrywa³a siê w jasne smu¿ki napoju nasennego, które w mgnieniu oka zniknê³y, ³¹cz¹c siê z ulubionym napojem Brytyjczyków. Zapuka³a, po czym wesz³a do sypialni swojej matki.
- PrzyniosÂłam ci kolacjĂŞ. Salazar daÂł mi ten twĂłj specyfik na bĂłl gÂłowy, wiĂŞc wlaÂłam go do herbaty.
- Nie prosiÂłam Slytherina o eliksir. - Jej bystry wzrok zdawaÂł siĂŞ przeszywaĂŚ na wskroÂś dziewczynĂŞ.
- Oj mamo, wszyscy wiedzÂą Âże po audiencjach strasznie boli ciĂŞ gÂłowa, a z tego, co sÂłyszaÂłam, to dzisiaj musiaÂłaÂś siĂŞ sporo namĂŞczyĂŚ, by w koĂącu dali ci spokĂłj.
- Mo¿e i masz racjê. Ten Boderyk nie ma nawet za knuta szacunku do pracy innych czarodziejów. Za¿¹da³ bym natychmiast uda³a siê do jego pracowni w Alpach, bym na w³asne oczy zobaczy³a wyhodowan¹ now¹ odmianê Succulens Perimatines, której p³atki maj¹ nies³ychane w³aœciwoœci magiczne.
- Mhmm, tak, to musiaÂło byĂŚ mĂŞczÂące.
- Nawet nie wiesz jak. PrĂłbowaÂł mi wmĂłwiĂŚ, Âże ten jego kwiat...
Helena byÂła tak zajĂŞta kontemplowaniem zawartoÂści filiÂżanki, ktĂłrÂą w koĂącu jej matka wziĂŞÂła do rĂŞki, Âże nie zwracaÂła uwagi na szczegó³y spotkania z Boderykiem. Dziewczyna czuÂła jak jej serce przyspieszyÂło, a kiedy Rowena napiÂła siĂŞ w koĂącu doprawionego eliksirem napoju, wstrzymaÂła na chwilĂŞ oddech. Nie minĂŞÂły nawet dwie sekundy, kiedy pani Ravenclaw zaczĂŞÂła osuwaĂŚ siĂŞ i wiotczeĂŚ. Helena rzuciÂła siĂŞ w jej stronĂŞ. ZÂłapaÂła szybko zastawĂŞ, by ta przypadkiem nie zrobiÂła haÂłasu spadajÂąc na kamiennÂą posadzkĂŞ. OdÂłoÂżyÂła naczynia na stolik i dopiero wtedy podniosÂła z ziemi ÂśpiÂącÂą matkĂŞ, i uÂłoÂżyÂła jÂą w ³ó¿ku tak, by sprawiaÂła wraÂżenie, Âże zasnĂŞÂła naturalnie. CiĂŞÂżko dyszÂąc, poÂłoÂżyÂła rĂŞce na biodrach i spojrzaÂła na efekt swoich dziaÂłaĂą. W jej gÂłowie szalaÂły ró¿ne odczucia. Od tryumfu, po przeraÂżenie. W koĂącu osiÂągnĂŞÂła swĂłj cel. MusiaÂła jedynie uciec z zamku zanim ktokolwiek zauwaÂży znikniĂŞcie diademu. Nawet nie ÂłudziÂła siĂŞ, Âże ktoÂś mĂłgÂłby zauwaÂżyĂŚ jej nieobecnoœÌ. WziĂŞÂła do rÂąk diadem, ktĂłry do tej pory leÂżaÂł na stoliku nocnym obok ³ó¿ka. ByÂł nad wyraz lekki. BÂłyskotka bĂŞdÂąca zmorÂą, ktĂłrÂą przeklinaÂła przez caÂłe swoje Âżycie, jednoczeÂśnie skrycie po¿¹dajÂąc jej mistycznych wÂłaÂściwoÂści, w koĂącu byÂła w jej posiadaniu. WpatrywaÂła siĂŞ w filigranowe zdobienia ukÂładajÂące siĂŞ w postaĂŚ kruka z szeroko rozÂłoÂżonymi skrzydÂłami. Srebro i szafiry idealnie wspó³graÂły ze sobÂą. WewnÂątrz niewielkimi literami wygrawerowana byÂła sentencja ”Rozum ponad wszelkÂą miarĂŞ jest najwiĂŞkszym skarbem czÂłowieka”. Dopiero pohukiwanie sowy przywoÂłaÂło HelenĂŞ do Âświata rzeczywistego. Dziewczyna rozejrzaÂła siĂŞ wokó³ siebie w popÂłochu i schowaÂła pod sukniĂŞ diadem. Szybkim krokiem wyszÂła z sypialni swojej matki i skierowaÂła siĂŞ ku jednemu z tajnych wyjœÌ. Korytarz prowadziÂł daleko za jezioro i miaÂł swoje wyjÂście w jaskini uchodzÂącej do niewielkiej kotlinki. Helena obejrzaÂła siĂŞ za siebie. Na drugim koĂącu chÂłodnej tafli wody staÂł majestatyczny zamek. Dziewczyna zastanawiaÂła siĂŞ, czy kiedykolwiek bĂŞdzie dane jej tu wrĂłciĂŚ. UniosÂła ró¿dÂżkĂŞ i machnĂŞÂła niÂą w stronĂŞ tunelu. ZaklĂŞcie pomknĂŞÂło g³êboko w mrok kamiennego przejÂścia, po czym wybuchÂło, zawalajÂąc je. Helena po raz ostatni spojrzaÂła na pó³nocnÂą wie¿ê, gdzie spaÂła jej matka, po czym obrĂłciÂła siĂŞ wokó³ wÂłasnej osi.

***

Wrêcz zrzuci³a diadem ze swojej skroni. £zy sp³ywa³y po jej policzkach, kiedy przeklêta b³yskotka toczy³a okrêgi po nierównej pod³odze. Nie chcia³a wierzyÌ w to, co ukaza³ jej diadem. Chyba tylko potwór móg³by bez wzruszenia nosiÌ to coœ. Mimo odrzucenia przez Helenê m¹droœci diademu zrozumia³a, ¿e wkrótce ca³y œwiat zacznie o niej mówiÌ. Osi¹gnê³a swój cel, lecz nie spodziewa³a siê takich efektów. Wszystko posz³o nie tak. Mieli zobaczyÌ jej zalety, osobowoœÌ, a tymczasem ju¿ przez wieki postrzegana bêdzie jako wyrodna córka, która okry³a haùb¹ swoj¹ rodzinê.
Diadem, który przez lata by³ obiektem jej po¿¹dania, nagle wydawa³ siê jej czymœ plugawym. Nienawidzi³a tego przedmiotu bardziej ni¿ kiedykolwiek. W napadzie gniewu chcia³a zniszczyÌ przedmiot, który zrujnowa³ jej ¿ycie, lecz nie by³a w stanie. Znów jej matka zatriumfowa³a, pokazuj¹c swoj¹ wy¿szoœÌ.
Nie mog³a tak po prostu wróciÌ. Swoimi czynami spali³a za sob¹ wszystkie mosty, które prowadzi³y do ¿ycia w cieniu. Nie chcia³a znów patrzyÌ w oczy matki, która zala³aby j¹ morzem swojej m¹droœci. Zawsze mia³a racjê i to najbardziej irytowa³o Helenê. Ka¿de normalne dziecko ma chocia¿ okazjê, by w sprzeczce zatryumfowaÌ nad swoim opiekunem. Ona nie mia³a tego luksusu. Ka¿dy b³¹d by³ jej wytykany bez ¿adnych skrupu³ów, gdy¿ nie móg³ przejœÌ bez echa w œwiecie pani idealnej.
Helena zaÂśmiaÂła siĂŞ gorzko, wyobraÂżajÂąc sobie, co musi siĂŞ dziaĂŚ teraz w Hogwarcie. W koĂącu wyjdzie na jaw, Âże Rowena tak naprawdĂŞ jest tylko czÂłowiekiem jak kaÂżdy inny. W koĂącu opadnie iluzja skrzĂŞtnie utrzymywana za pomocÂą magicznej bÂłyskotki. OprĂłcz swojego cierpienia, czuÂła pokrĂŞtnÂą satysfakcjĂŞ z upadku jej matki.
Przez d³ugi czas wpatrywa³a siê z nienawiœci¹ w diadem. Mimo swojej rozleg³ej znajomoœci zaklêÌ i eliksirów, nie by³a w stanie zniszczyÌ b³yskotki. W koùcu zadecydowa³a, ¿e w takim razie ukryje go, by nikt nie by³ w stanie go znaleŸÌ, nawet jej matka.

WĂŞdrowaÂła po Âświecie szukajÂąc idealnego miejsca, lecz kaÂżde wydawaÂło siĂŞ nieodpowiednie i zbyt oczywiste. DÂługo walczyÂła ze swoimi myÂślami wiedzÂąc, Âże wystarczy wÂłoÂżyĂŚ diadem, by nieskoĂączona mÂądroœÌ podpowiedziaÂła jej idealne miejsce na skrytkĂŞ. WyciÂągnĂŞÂła z kieszeni bÂłyskotkĂŞ. Z dr¿¹cymi rĂŞkoma powoli uniosÂła jÂą nad swojÂą gÂłowĂŞ. ZacisnĂŞÂła oczy i wziĂŞÂła wdech, po czym zaÂłoÂżyÂła diadem. Jej umysÂł zalaÂły setki moÂżliwoÂści, mogÂła dotkn¹Ì wiedzy niedostĂŞpnej dla kogokolwiek w inny sposĂłb. Jednak to wszystko przyĂŚmiÂły wizje jej przyszÂłoÂści, konsekwencji jej czynĂłw. Diadem z zimnÂą satysfakcjÂą przypominaÂł jej o fakcie, Âże osiÂągnĂŞÂła swĂłj cel. ÂŻe jej pragnienie siĂŞ speÂłniÂło, jednak w kompletnie inny sposĂłb niÂż sobie wyobraÂżaÂła. ByÂła naiwna, egoistyczna, przesiÂąkniĂŞta zazdroÂściÂą, ktĂłrÂą zniszczyÂła wszystko to, kim mogÂła byĂŚ tak naprawdĂŞ. Helena krzyczaÂła z bĂłlu, jaki diadem na niÂą zsyÂłaÂł. ÂŁzy spÂływaÂły po jej policzkach. WiedziaÂła, Âże musi siĂŞ skupiĂŚ, nie zastanawiaĂŚ nad tym co byÂło, skoncentrowaĂŚ na jednej myÂśli, ktĂłra poprowadzi jÂą prosto do odpowiedzi na pytanie, ktĂłre skÂłoniÂło jÂą do zaÂłoÂżenia diademu. CiĂŞÂżko oddychajÂąc zmusiÂła siĂŞ do nieustannego myÂślenia o kryjĂłwce. DÂługo walczyÂła z nawracajÂącymi wizjami jej b³êdĂłw zanim uzmysÂłowiÂła sobie, Âże chciaÂła byĂŚ zbyt wyrafinowana w swoich prĂłbach znalezienia kryjĂłwki idealnej. Diadem nakierowaÂł jej myÂśli na rozwiÂązanie. SpeÂłniÂł swojÂą powinnoœÌ. Helena zdarÂła ze swojej gÂłowy bÂłyskotkĂŞ i zorientowaÂła siĂŞ, Âże klĂŞczy w bÂłocie. Na miĂŞkkich nogach podniosÂła siĂŞ ostroÂżnie i ciĂŞÂżko dyszÂąc, oparÂła o najbliÂższe drzewo. Jej wzrok byÂł mĂŞtny i przez dÂłuÂższÂą chwilĂŞ nie potrafiÂła go skupiĂŚ na otaczajÂącym jÂą krajobrazie. DÂługo dochodziÂła do siebie po ponownym zaÂłoÂżeniu diademu. W koĂącu zÂłapaÂła pewnie znienawidzony przedmiot i wrzuciÂła go w dziuplĂŞ drzewa, ktĂłre chwilĂŞ temu sÂłuÂżyÂło jej za podporĂŞ. UÂżyÂła wszystkich swoich siÂł, by wcisn¹Ì bÂłyskotkĂŞ jak najg³êbiej, po czym zebraÂła odrobinĂŞ suchej trawy z okolicy i wepchnĂŞÂła w dziuplĂŞ tak, by nikt nie zobaczyÂł choĂŚby bÂłysku idealnie wypolerowanych szafirĂłw. „A teraz moÂżecie szukaĂŚ igÂły w stogu siana” wydusiÂła z siebie, po czym zataczajÂąc siĂŞ lekko, wrĂłciÂła do swojej niedawnej kryjĂłwki. WyglÂądaÂła jak siedem nieszczêœÌ. UpaĂŚkana w bÂłocie i trawie, w poszarpanej sukni, z szaleĂączym uÂśmiechem na twarzy.

Nie spodziewa³a siê spotkaÌ nikogo w tym lesie, wiêc tym bardziej zaskoczy³ j¹ widok jednego z zalotników, który w³aœnie wyszed³ z szopy s³u¿¹cej dziewczynie przez ostatnie kilka tygodni jako dom. Lekko os³upia³a wpatrywa³a siê w umiêœnionego m³odzieùca, ubranego w najdro¿sze szaty. Jego widok tak bardzo wyró¿nia³ siê na tle zdzicza³ego lasu i rozpadaj¹cej siê chaty, u progu której sta³. Mê¿czyzna zrobi³ krok w jej stronê, na co dziewczyna zareagowa³a instynktownie. W jej rêku znalaz³a siê ró¿d¿ka, gotowa do odparcia ataku nieproszonego goœcia.
- Heleno! Spokojnie, nie ma potrzeby byœ celowa³a we mnie ró¿d¿k¹.
- Przys³a³a ciê tu moja matka, tak? Szukasz jej cennego diademu? W takim razie muszê ciê rozczarowaÌ, bo nikt go ju¿ nie znajdzie! - Helena obróci³a siê wokó³ w³asnej osi, chc¹c jak najszybciej siê teleportowaÌ gdzieœ na drugi koniec kraju, lecz natrafi³a na wyj¹tkowo gêst¹ przestrzeù.
- Nie mo¿na siê st¹d deportowaÌ kochana, zadba³em o to, byœ mi nie uciek³a tak ³atwo. - Oboje wpatrywali siê przez chwilê w siebie. Helena dysza³a ciê¿ko, a na jej twarzy malowa³a siê narastaj¹ca furia, podczas gdy Baron sta³ wyprostowany i patrzy³ na ni¹ z wy¿szoœci¹. WidaÌ by³o w jego oczach, ¿e gdzieœ w g³êbi cierpi, widz¹c dziewczynê w tak op³akanym stanie.
- Tak, wys³a³a mnie tu twoja matka, ale w pewnej kwestii siê mylisz. Moim zadaniem jest odnaleŸÌ ciebie, a nie jej zaginiony diadem.
- Och, czyli moja matka nagle zaczĂŞÂła zwracaĂŚ uwagĂŞ na swojÂą cĂłrkĂŞ? Jakie to rozczulajÂące, chyba siĂŞ popÂłaczĂŞ. Nie mam czego szukaĂŚ w Hogwarcie! Wiem co wy wszyscy o mnie sÂądzicie! „DrĂŞtwota!” - Czerwony promieĂą poleciaÂł prosto w Barona, jednak ten prawie bez wysiÂłku uchyliÂł siĂŞ pozwalajÂąc, by zaklĂŞcie minĂŞÂło go zaledwie o wÂłos.
- Heleno, opanuj siê proszê. Musisz pójœÌ ze mn¹ do Hogwartu, twoja matka umiera.
Te s³owa wytr¹ci³y nieco Helenê z równowagi. Opuœci³a ró¿d¿kê i spuœci³a wzrok. Czy¿by jednak nie uwarzy³a tak dobrze eliksiru jak jej siê wydawa³o? U¿y³a w koùcu dodatkowych sk³adników, maj¹cych zwiêkszyÌ efekt dzia³ania. Czy to jej wina? Kolejny b³¹d jaki pope³ni³a? Nie zauwa¿y³a kiedy Baron podszed³ do niej. Mê¿czyzna wyrwa³ z jej rêki ró¿d¿kê, z³apa³ j¹ w talii, prawie bez wysi³ku unosz¹c nad ziemiê, po czym zarzuci³ j¹ na swoje ramiê.
- Puszczaj mnie! Nie zamierzam wracaĂŚ do tego przeklĂŞtego zamku.
- Czy ci siê to podoba, czy nie, taka jest wola twojej matki, a ja nie zamierzam rezygnowaÌ z obiecanego mi o¿enku z jej córk¹. Wrócisz ze mn¹ do Hogwartu. - Nie zdawa³ sobie nawet sprawy jak prorocze oka¿¹ siê wkrótce jego s³owa.
Helena wierzga³a zawziêcie nogami, próbowa³a siê wyrwaÌ, lecz uœcisk Barona by³ zbyt silny. W akcie desperacji zebra³a ca³¹ swoj¹ energiê i rzuci³a siê ku d³oni Barona, w której ten nadal trzyma³ swoj¹ i jej ró¿d¿kê. Rzuci³a niewerbalnie zaklêcie ¿¹dl¹ce. Mê¿czyzna krzykn¹³ w gniewie i jednoczeœnie rozluŸni³ nieco uœcisk. To wystarczy³o Helenie, by siê wyswobodziÌ. Upad³a na murawê, jednak kiedy próbowa³a siê pozbieraÌ, poczu³a ból w nadbrzuszu. Rozjuszony Baron kopn¹³ j¹ z ca³ej si³y. Dziewczyna polecia³a pod pobliskie drzewo. Ró¿d¿ki wypad³y i potoczy³y siê gdzieœ w krzaki. Zbyt daleko, by Helena zd¹¿y³a je pochwyciÌ i uciec jak najdalej. Mê¿czyzna z³apa³ j¹ za gard³o i uniós³. Szamotali siê tak chwilê. Dziewczyna czu³a jak si³y powoli j¹ opuszczaj¹. Baron przypar³ j¹ do drzewa i zaœlepiony przez furiê wyci¹gn¹³ nó¿. Nie zastanawiaj¹c siê nad konsekwencjami, wbi³ ostrze w brzuch Heleny. Dziewczyna wyda³a z siebie jêk, po czym opad³a na niego martwa. Baron dysza³ z wœciek³oœci. Odepchn¹³ od siebie wiotkie cia³o i przez chwilê sta³ nad nim upajaj¹c siê w dzikiej satysfakcji. Jego piêkne ubrania splamione by³y krwi¹. Dopiero po chwili pierwsze trzeŸwe myœli zaczê³y wracaÌ do umys³u Barona, odurzonego furi¹. Mê¿czyzna rzuci³ siê do martwej Heleny próbuj¹c j¹ ratowaÌ. Przypar³ rêkê do jej rany, z której powoli s¹czy³a siê krew. By³a ona ju¿ dawno poza jak¹kolwiek moc¹ magiczn¹. Baron wydar³ z siebie ryk rozpaczy, po czym z³apa³ za nó¿, którym chwilê wczeœniej pozbawi³ ¿ycia Heleny i wbi³ go w siebie, tak¿e pozbawiaj¹c siê ¿ycia. W swoich ostatnich chwilach zrozumia³, co mia³a na myœli Helena. On te¿ nie móg³ ju¿ wróciÌ do Hogwartu, a przynajmniej nie za ¿ycia, a jako cieù.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?