Bohaterowie: Inne.

Strach, parali¿uj¹ce przera¿enie powoduj¹ce niekoùcz¹ce siê dreszcze. Straszne nieporozumienie, przez które siedzê w lochu. Zimnej celi, gdzie w ostatnich godzinach moimi towarzyszkami by³y jedynie ciekawskie myszy. Nie by³em w stanie nawet im powiedzieÌ o moim losie. Nie mog³em wydobyÌ z siebie ani jednego dŸwiêku. Mimo usilnych prób, œciœniête z paniki gard³o nie chcia³o wspó³pracowaÌ z moim umys³em. Rozszala³e myœli by³y jedyn¹ rozrywk¹ jaka mi pozosta³a, zabaw¹ z której radoœÌ czerpaÌ móg³by jedynie kat, lubuj¹cy siê w ludzkim cierpieniu.

Kto by pomyœla³, ¿e zêby mog¹ byÌ a¿ tak wa¿ne dla damy dworu. Gdybym to jeszcze ja by³ sprawc¹, mo¿e jakoœ pogodzi³bym siê z pospiesznym wyrokiem. Nie móg³bym siê jednak sprzeciwiÌ woli samego króla, nawet gdyby nie zabrali mi ró¿d¿ki. Honor by³ jedynym wyznacznikiem, jakim kierowa³em siê w swoim zbyt krótkim ¿yciu. Zawsze stara³em siê postêpowaÌ zgodnie z dworsk¹ etykiet¹, nie mia³em wrogów, dla wszystkich stara³em siê byÌ mi³y i uczynny. Na nic siê to zda³o wobec konfrontacji z nieznanym. Dla nich magia nie jest zrozumia³a, nie widz¹ w niej logiki. Och Lady Grieve, gdybyœ da³a mi choÌby chwilê bym móg³ siê wyt³umaczyÌ. Gdybyœ nie zosta³a obdarowana tak przenikliwym g³osem. Mo¿e wtedy stra¿nicy nie przybiegliby tak szybko i mia³bym choÌ chwilê by wyt³umaczyÌ ci owo nieporozumienie.

Przy tej kobiecie nawet nasz najjaœniejszy król Henryk nie mia³ zbyt wiele do powiedzenia. Wszak¿e tak nag³e pozbawienie jednej z najpiêkniejszych dworzanek jej urokliwej urody, nie mog³o pozostaÌ bez konsekwencji. Nie wystarczy³o jej, by pozbawiÌ mnie godnoœci i tytu³u. Za¿¹da³a mojej œmierci, choÌ ciê¿ko przychodzi³o jej mówienie z nowymi, króliczymi zêbami.
Teraz zamiast dworskich plotek, s³yszê jedynie miarowe kapanie wody, sp³ywaj¹cej po ¿elaznych kratach mego wiêzienia. Ka¿da kropla uderzaj¹ca o posadzkê przybli¿a mnie do egzekucji, nie pozwalaj¹c mi o niej zapomnieÌ. Sierp ksiê¿yca ukrywa siê nawet za burzowymi chmurami. Nawet on nie chce patrzeÌ na mój upadek. Odchodzê ju¿ od zmys³ów, z obawy przed tym, co mnie czeka. Nikt nie przyjdzie mi na pomoc. Mugole widz¹ we mnie jedynie z³ego czarnoksiê¿nika, a z ¿adnym czarodziejem nie rozmawia³em ju¿ od lat. Mo¿e i mieli racjê, kiedy próbowali mnie namówiÌ do ukrycia siê.

To, czego ba³em siê przez ca³e ¿ycie, w³aœnie zbli¿a siê do mnie wielkimi krokami. Nie mogê z³apaÌ oddechu na sam¹ myœl o katowskim ostrzu, ostrym, b³yszcz¹cym w œwietle zachodz¹cego ¿ywota. Czy to boli? Dowiem siê tego wkrótce, choÌ gdyby tylko istnia³o jakieœ wyjœcie, skorzysta³bym z niego. Czarne kruki ju¿ zapewne zbieraj¹ siê na placu. Zwiastuny œmierci po¿¹daj¹ce jedynie krwawej ofiary. Wkrótce bêd¹ mog³y og³osiÌ ponur¹ wieœÌ, ¿e tchórzliwy czarodziej zosta³ œciêty.

Nawet nie wiem kiedy zasn¹³em, szed³em po zwodzonym moœcie patrz¹c na wielki fort zbudowany z czystego srebra. Tylko nad nim niebo by³o krystalicznie czyste. Jasno oœwietla³a go poœwiata Drogi Mlecznej. Patrzy³em tylko na osobliwy budynek, id¹c powoli. Wtem wokó³ rozszala³a siê burza. Pioruny bi³y o ziemiê, krusz¹c okoliczne g³azy. Jeden z nich uderzy³ tu¿ przede mn¹, a zwodzony most zapad³ siê. Run¹³em w czarn¹ jak smo³a przepaœÌ. Spada³em godzinami, dawno ju¿ zapominaj¹c o niesamowitym forcie. Z nicoœci wy³oni³ siê ogromny puchacz, który z³apa³ mnie w dziób i uniós³ do swojego le¿a. Poœród pokrêconych ga³êzi ciernistego lasu znajdowa³o siê sowie gniazdo. Kiedy upad³em na suche pn¹cza, te o¿y³y oplataj¹c mnie. Nie pozwala³y mi nawet na najmniejszy ruch. Tak skrêpowany zasn¹³em pod czujnym okiem nocnego ³owcy.

Z mrocznych odmêtów wyrwa³ mnie brzêk zbroi królewskiej stra¿y. Wielu uzna³oby, ¿e obudzi³em siê z koszmaru, lecz mój mia³ siê tak naprawdê dopiero zacz¹Ì. Gêsta mg³a ukrywa³a przed moimi oczami ich sylwetki. Nadchodzili niczym duchy, które ci¹gn¹ za sob¹ ciê¿kie ³aùcuchy. Zgrzyt zardzewia³ych krat, który wydoby³ siê z otwieranych drzwi spowodowa³, ¿e przesz³a przeze mnie gêsia skórka. Myœla³em ¿e to rechot samej œmierci, która ju¿ przyby³a na spektakl, by nie ominê³a jej ani jedna sekunda przedstawienia wystawionego specjalnie dla niej. Najmniejszy ruch sprawia³ mi ból. Nie przywyk³em do spêdzania nocy na wiêziennej pryczy.

Ci¹gniêty niczym kryminalista po ulicach Londynu, potyka³em siê o nierówny bruk. Moje ³achmany podar³y siê, a skóra na kolanach i d³oniach zosta³a starta do krwi. Ból fizyczny dorównywa³ upokorzeniu, jakie odczuwa³em widz¹c zebrane na placu t³umy. Nawet sam król przygl¹da³ siê mojej egzekucji z balkonu pobliskiej kamienicy. Kiedy zobaczy³em grubo ociosany kamieù stoj¹cy na œrodku podwy¿szenia, strach mnie sparali¿owa³. Wszelkie si³y mnie opuœci³y, wiêc stra¿nicy musieli wnieœÌ moje bezw³adne cia³o po kilku drewnianych stopniach. Nie czu³em ju¿ bólu, a jedynie ciê¿k¹ niczym o³ów kulê, gdzieœ wewn¹trz mojego jestestwa.

Mg³a unios³a siê niczym kurtyna, kiedy podszed³ do mnie kat z toporem. Jego narzêdzie nie przypomina³o tego z mych wyobra¿eù. Lœni¹ca i ostra lanca okaza³a siê byÌ starym, zardzewia³ym toporem, który zapewne nie widzia³ kamienia szlifierskiego od wieków. Popatrzy³em po zebranym t³umie. Stali tam ludzie, których nazywa³em przyjació³mi. ¯aden z nich nie uroni³ nawet ³zy patrz¹c na mój koniec. Klêcz¹c tak przed Angli¹ poczu³em szorstk¹ podeszwê buta na moich plecach. Moja szyja wyl¹dowa³a na zimnym kamieniu, a jedyne co widzia³em, to pospiesznie zbite deski.

Zamkn¹³em oczy, lecz mimo to nadal widziaÂłem sprĂłchniaÂłe drewno, a nawet wiĂŞcej. SpomiĂŞdzy szpar w deskach wyciÂągaÂły siĂŞ ku mnie zdeformowane dÂłonie. Instynktownie odskoczyÂłem, nie zdajÂąc sobie sprawy, Âże moje rĂŞce nie sÂą juÂż skrĂŞpowane. Czas jakby siĂŞ zatrzymaÂł, gdy rozglÂądaÂłem siĂŞ wokó³. Wszystko wydawaÂło siĂŞ zamazane, jakby moje oczy nie widziaÂły ostro. PrzetarÂłem powieki swoimi rĂŞkami i z przeraÂżeniem zauwaÂżyÂłem, Âże sÂą one przezroczyste. CaÂły Âświat wirowaÂł, a ja czuÂłem jakby jakaÂś nieznana siÂła wciÂągaÂła mnie w gĂłrĂŞ. WirowaÂłem wokó³ wÂłasnej osi. PatrzyÂłem na znajome, lecz dziwnie odmienne ulice Londynu, ktĂłre powoli malaÂły, gdy oddalaÂłem siĂŞ od nich. Kiedy caÂłe miasto zmieniÂło siĂŞ w szarawÂą plamĂŞ zakrzykn¹³em z przeraÂżenia „Nie!”. Nagle wszystko ustaÂło, a ja wisiaÂłem w powietrzu przyglÂądajÂąc siĂŞ swojej egzekucji. PoÂśrĂłd zebranych tam Âżywych ludzi widziaÂłem takÂże wÂątÂłe duchy, ktĂłre sunĂŞÂły powoli wzdÂłuÂż placu, jakby nie zdawaÂły sobie sprawy z tego, co wÂłaÂśnie dziaÂło siĂŞ na podwyÂższeniu.

Czterdzieœci piêÌ razy katowski topór opada³, niczym podsumowanie mojego ¿ywota. Nawet jemu nie uda³o siê szybko pozbawiÌ mnie g³owy. Nie zauwa¿y³, ¿e przy swoim tytanicznym wysi³ku, pomin¹³ parê œciêgien. Odszed³, przecieraj¹c swoje narzêdzie pracy o czarn¹, zniszczon¹ szatê. Nie by³em w stanie spojrzeÌ nawet na swoje cia³o, gdy¿ ba³em siê tego co móg³bym zobaczyÌ. Pod¹¿a³em za grabarzem, który na wózku wióz³ to, co jeszcze tak niedawno by³o moj¹ fizyczn¹ pow³ok¹. Gdybym móg³ poczuÌ dotyk, na pewno czu³bym ciep³o bij¹ce z mojego, dopiero co martwego cia³a. Patrzy³em jak sk³adaj¹ je w drewnianej trumnie i spuszczaj¹ w dó³ œwie¿o wykopanego grobu. Poza grabarzem nikt nie przyszed³, by ogl¹daÌ to zajœcie. Nikt poza krukami, które kracz¹c g³oœno odlecia³y, gdy ciê¿ka ziemia uderzy³a o wieko trumny. Zanios³y wiadomoœÌ swej pani, ¿e Sir Nicholas jest w³aœnie zasypywany pod ziemi¹. Tygodnie mija³y, a ja nadal wpatrywa³em siê w byle jak ubity kopczyk, œwiadcz¹cy o tym, ¿e parê metrów ni¿ej kogoœ pochowano. Nie tak wyobra¿a³em sobie swój koniec. W ogóle go sobie nie wyobra¿a³em, je¿eli mam byÌ szczery. Za bardzo mnie przera¿a³a sama myœl o tym, ¿e kiedyœ umrê. Nie da³em sobie czasu, by pogodziÌ siê z tym nieuniknionym faktem.
Nie jestem jeszcze gotowy, by pójœÌ dalej.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.