Bohaterowie: Inne, wÂłasna postaĂŚ.

¯ycie po wyjœciu ze szpitala by³o jakieœ dziwne. Nikt na niego nie czeka³ pod klinik¹, nie mia³ dok¹d pójœÌ, a ze sob¹ mia³ tylko jedn¹ walizkê ubraù. Mia³ za to nieodparte wra¿enie, ¿e przed wypadkiem by³o jakoœ inaczej.
Ostatniego dnia, kiedy juÂż miaÂł wychodziĂŚ, jedna z pielĂŞgniarek wcisnĂŞÂłam mu do rĂŞki zdjĂŞcie. Tak kiedyÂś wyglÂądaÂłeÂś, powiedziaÂła. KiedyÂś byÂłeÂś aktorem, bardzo cenionym w teatrze. Patrz, tu graÂłeÂś czarodzieja.
Ze zdjêcia spogl¹da³ na niego blondw³osy, uœmiechniêty mê¿czyzna w pe³ni si³. Mia³ na sobie kolorow¹ szatê, a w rêce trzyma³ ró¿d¿kê. Gilderoy móg³by przysi¹c, ¿e postaÌ ze zdjêcia od czasu do czasu puszcza do niego oko.

Coœ z aktora na pewno w nim zosta³o. Gracja, charyzma i niepowtarzalny uœmiech sprawia³y, ¿e kandydaci do szkó³ teatralnych chêtnie zapisywali siê do niego na korepetycje. Nigdy potem nie pyta³ jak posz³y im egzaminy wstêpne. Nie interesowa³o go to, nie szuka³ znajomych, tylko pieniêdzy.

Du¿o b³¹dzi³ po œwiecie zanim znalaz³ swoje miejsce. Nie by³ pewny jak dosz³o do tego, ¿e przeniós³ siê do Ontario. Kanada wydawa³a mu siê byÌ ciekawym miejscem. W Wielkiej Brytanii ci¹gle spotyka³ ludzi, którzy bardzo uwa¿nie mu siê przygl¹dali, a niektóre kobiety by³y niesamowicie podekscytowane jego widokiem. Ba, jedna nawet podbieg³a do niego i krzycza³a coœ o znanym czarodzieju. Dopiero m¹¿ odci¹gn¹³ j¹ od Gilderoya, zanim ten zd¹¿y³ daÌ jej autograf. Najwidoczniej to musia³a byÌ jego najlepsza rola, skoro dwa lata po wyjœciu ze szpitala ludzie wci¹¿ o nim pamiêtali. Sam te¿ chcia³by pamiêtaÌ choÌ trochê ze swojej kariery.

Pragn¹³ wróciÌ do s³awy, nic nie by³o mu tak potrzebne, jak uwielbienie ludzi. Ale nie chcia³, ¿eby ogl¹dali go w tym stanie. Wiedzia³, ¿e potrzebuje jeszcze trochê czasu na rekonwalescencjê. Ta przeprowadzka do Kanady to tylko na jakiœ czas, t³umaczy³ sobie. Kto by podejrzewa³, ¿e ten moment przerodzi siê w kilkanaœcie lat.
Wybra³ miejscowoœÌ o nazwie London, bo mimo wszystko mia³ sentyment do swojej ojczyzny. Wci¹¿ szkoli³ m³odych aktorów, choÌ postanowi³ pójœÌ o krok dalej i do swojej oferty do³¹czy³ te¿ naukê œpiewu. To by³ strza³ w dziesi¹tkê.

Patricia byÂła mÂłoda, piĂŞkna i samotna. ByÂłaby idealnÂą kandydatkÂą na ÂżonĂŞ, ale Gilderoy widziaÂł w niej przede wszystkim swojÂą najwierniejszÂą wielbicielkĂŞ. Nie trzeba mu byÂło niczego wiĂŞcej.
PrzyprowadzaÂła do niego na lekcje Âśpiewu swojego syna, Justina. ChÂłopak miaÂł talent, choĂŚ oczywiÂście swojemu mistrzowi nie dorastaÂł do piĂŞt. BraÂł udziaÂł w wielu konkursach, a Gilderoy, sam nie wiedzÂąc dlaczego, zawsze chodziÂł na nie z jego matkÂą. Kobieta uÂżywaÂła tych Âśmiesznych urzÂądzeĂą, kamer, Âżeby zarejestrowaĂŚ wysiÂłki nastolatka. A jednak na Âżadnym wywoÂływanym zdjĂŞciu chÂłopak do niej nie machaÂł ani nie puszczaÂł oczka, jak Gilderoy z przeszÂłoÂści sam do siebie.

Patricia wpad³a na pomys³, ¿eby wrzucaÌ wystêpy Justina do Internetu. Ten nowy wynalazek by³ bardzo ciekawy, Gilderoy ¿a³owa³, ¿e nie istnia³o to wczeœniej. Na pewno ktoœ z jego fanów nagra³by jego wystêpy, a potem wrzuci³ na tego ca³ego Youtube'a. Przecie¿ w Londynie wci¹¿ tylu ludzi go ceni³o. Na pewno zaraz po powrocie z teatru chcieliby przypominaÌ sobie najwa¿niejsze fragmenty sztuki i ogl¹daÌ wspania³ego aktora jeszcze raz.

Po pewnym czasie Gilderoy wpadÂł na ciekawy pomysÂł. Gdyby tak pomĂłc chÂłopakowi i wysÂłaĂŚ jego filmiki gdzieÂś dalej, a samemu teÂż na tym zarobiĂŚ?
Mê¿czyzna nauczy³ siê korzystaÌ z tego ca³ego Internetu i znalaz³ kilku obiecuj¹cych mened¿erów muzycznych. Oczywiœcie sam by³by najlepszym menad¿erem dla Justina, ale planowa³ wybadaÌ grunt, zobaczyÌ, czy coœ z ch³opaka bêdzie, a dopiero kiedy siê to potwierdzi, zaj¹Ì siê rozwojem jego kariery na powa¿nie. Nie by³o sensu poœwiêcaÌ czasu na kogoœ, kto móg³by nie odnieœÌ sukcesu.

WiêkszoœÌ mu nie odpisywa³a, kilku wyrazi³o swój brak zainteresowania. W koùcu trafi³ na Scootera, œmiesznego faceta, który uzna³, ¿e móg³by przylecieÌ do Kanady zobaczyÌ ch³opaka. Gilderoy zaaran¿owa³ spotkanie, Justin zaœpiewa³ dla Scootera, ale manager uzna³, ¿e nic z tego nie bêdzie. Trudno, nauczyciel nie planowa³ ju¿ szukaÌ dalej, i tak zrobi³ dla tego ch³opaka o wiele wiêcej ni¿ dla kogokolwiek wczeœniej. Sam przed sob¹ nie bardzo przyznawa³ siê do tego, ¿e trochê jednak zale¿a³o mu na jego matce.

W swoim postanowieniu nie wytrwa³ d³ugo. Ju¿ po paru dniach uzna³, ¿e w takim wypadku sam zostanie mened¿erem. Ten dzieciak mia³ potencja³, Gilderoy widzia³ to wyraŸnie, a wypromowanie go mog³o przynieœÌ mu wiele pieniêdzy. Wtedy pewnie te¿ ³atwiej by³oby mu wróciÌ do pracy w teatrze. Znów móg³by przywdziaÌ magiczne szaty i zostaÌ czarodziejem. Z krainy... Hogwartu? Czasem miewa³ przeb³yski z tej sztuki.

Pobieg³ do domu m³odego Biebera, ale nikogo tam nie zasta³. Ani w ten, ani w ¿aden inny dzieù w ci¹gu miesi¹ca nie uda³o mu siê spotkaÌ Patricii. Wygl¹da³o to tak, jakby zapad³a siê z synem pod ziemiê. Wtedy Gilderoy postanowi³ raz jeszcze usi¹œÌ przed komputerem i zacz¹³ szukaÌ.

Justin Bieber, koncert, Atlanta.

Lockhart myÂślaÂł, Âże oczy wyjdÂą mu z orbit. KupiÂł bilety i poleciaÂł do StanĂłw. Jak to siĂŞ staÂło? W ktĂłrym momencie ten mÂłody chÂłopak i jego matka postanowili wykorzystaĂŚ Gilderoya, a potem go zostawiĂŚ? Dlaczego nic nie powiedzieli? W gÂłowie mĂŞÂżczyzny kotÂłowaÂły siĂŞ dziesiÂątki pytaĂą, kiedy czekaÂł na swojÂą kolej przed halÂą koncertowÂą. To, Âże razem z nim byÂły tam wielkie tÂłumy, jakoÂś umknĂŞÂło jego uwadze.

MiaÂł bilet na pÂłytĂŞ, ale przecieÂż zasÂługiwaÂł na strefĂŞ VIP. Uprzejmie wyjaÂśniÂł to ochroniarzowi, a urok osobisty sprawiÂł, Âże zostaÂł eskortowany na miejsce pod samÂą scenÂą.
Tak, Gilderoy chciaÂł, Âżeby Justin go zobaczyÂł. ChciaÂł, Âżeby byÂło mu wstyd, Âże zostawiÂł swojego nauczyciela w Kanadzie. I po raz drugi w ciÂągu jednego miesiÂąca przeÂżyÂł szok.

Justin wyszed³ na scenê, a zgromadzone na hali nastolatki zaczê³y piszczeÌ. Wzrok ch³opaka od razu pad³ na Gilderoya. Gdy ten chcia³ siê przebiegle uœmiechn¹Ì, twarz Justina rozjaœnia³a. Przecie¿ to nie tak mia³o wygl¹daÌ!

Baby, baby, baby, ooohhh, ÂśpiewaÂł chÂłopak i wpatrywaÂł siĂŞ w swojego byÂłego nauczyciela, a twarz caÂły czas miaÂł rozeÂśmianÂą.
Wtedy Gilderoy zrozumiaÂł i poczuÂł siĂŞ jakby poraziÂł go piorun. On juÂż widziaÂł taki wzrok. Z takim uwielbieniem wpatrywaÂły siĂŞ w niego uczennice w Hogwarcie. Nie, to nie mĂłgÂł byĂŚ teatr. Wszelka jego wiedza wskazywaÂła na to, Âże w czasie, kiedy tam graÂł, na West Endzie nie zatrudniano dzieci. A to mogÂło oznaczaĂŚ tylko, Âże Hogwart istniaÂł naprawdĂŞ, a on nie byÂł aktorem, tylko nauczycielem… magii.

Cia³o odmawia³o mu ruchu, ale oczy bezwiednie skierowa³y siê w stronê Justina. Ch³opak uœmiechn¹³ siê jeszcze raz i kiwn¹³ g³ow¹. Machn¹³ rêk¹ w stronê trybun, a z zupe³nie pustych pojemników ustawionych pod œcianami wylecia³y fajerwerki. Czy Gilderoy dobrze widzia³, ¿e z rêkawa wystawa³ mu jakiœ patyk? Nie. Na pewno nie. Ta ca³a magia to przecie¿ nie mog³a byÌ prawda.

Gilderoy Lockhart byÂł najlepszym aktorem na West Endzie w latach 90, a Justin Bieber byÂł jego muzycznym wychowankiem. To bezpieczniejsza wersja rzeczywistoÂści, ktĂłrej mĂŞÂżczyzna wolaÂł siĂŞ trzymaĂŚ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.