4.01.1990 r.
Zap³akana Minerwa siedzia³a przy jednym z ³ó¿ek w Skrzydle Szpitalnym. Na œnie¿nobia³ej poœcieli le¿a³ drobny ch³opiec. Spogl¹daj¹c na jego twarz od razu mo¿na by³o siê domyœliÌ, ¿e mêczy go wysoka gor¹czka. Ma³e usta nerwowo szepta³y niezrozumia³e s³owa. Kolejny wieczór zaczyna³ siê potwornymi koszmarami, na które nie by³o lekarstwa. Harry Potter wygl¹da³ od kilku dni jak siedem nieszczêœÌ. Profesor McGonagall po raz setny wyg³adzi³a ko³drê otulaj¹c¹ ch³opca i zmieni³a kompres na jego czole. Wpatrywa³a siê w Harry'ego pragn¹Ì odgoniÌ z³e sny z jego umys³u, ale w g³êbi duszy wiedzia³a, ¿e to nic nie mo¿na zrobiÌ. Harry po raz kolejny straci³ wszystko co mia³.
- Ile ten ch³opiec jeszcze musi wycierpieÌ? - zapyta³a sama siebie i za³ka³a. Jej szloch wywo³a³ pani¹ Pomfrey z jej gabinetu. Pielêgniarka zebra³a na tacê wieczorn¹ porcj¹ eliksirów dla Harry'ego i ruszy³a w stronê jego ³ó¿ka. Leki odstawi³a na szafkê i zwróci³a siê w stronê Minerwy.
- ÂŁzy dajÂą ukojenie, to prawda... Ale chÂłopiec potrzebuje naszego ciepÂła i wsparcia, wiĂŞc wszyscy musimy byĂŚ silni teraz, Minerwo, musimy byĂŚ silni.
- Poppy, ja nie rozumiem jak to siĂŞ mogÂło staĂŚ. Zawsze byÂłam przekonana, Âże w zamku jesteÂśmy bezpieczni... A tu takie zaskoczenie. - Minerwa ciszo zaszlochaÂła.
- Mo¿e powinnaœ pójœÌ siê po³o¿yÌ? Siedzisz tu od sylwestrowej nocy, nie wygl¹dasz dobrze - zasugerowa³a pielêgniarka.
- Nie, Poppy, dziĂŞkujĂŞ, ale obiecaÂłam Albusowi, Âże bĂŞdĂŞ czuwaĂŚ nad Harrym.
Pani Pomfrey kiwnĂŞÂła gÂłowÂą i okryÂła jÂą weÂłnianym pledem. WrĂłciÂła do szafki i zaczĂŞÂła odmierzaĂŚ dawki lecznicze dla chÂłopca.
- BĂŞdziesz musiaÂła go znĂłw obudziĂŚ? - odezwaÂł siĂŞ nauczycielka.
- To konieczne, bez tych eliksirĂłw jego stan na pewno siĂŞ pogorszy - zamyÂśliÂła siĂŞ. - Wiem, Âże nie wyglÂąda teraz dobrze, ale ten apatyczny stan i koszmary, ktĂłre go drĂŞczÂą, pogorszÂą siĂŞ bez lekĂłw.
Minerwa sapnê³a cicho i zaczê³a siê ko³ysaÌ. Obudzenia Harry'ego dzisiejszego ranka by³o chyba najgorszym wspomnieniem jej ¿ycia. Kiedy Harry siê wybudzi³ zacz¹³ rzewnie p³akaÌ i wo³a³ tylko Severusa, nie zwracaj¹c uwagi na nikogo. To nieprawdopodobne, ¿e w ci¹gu tych trzech miesiêcy ch³opiec tak szybko przyzwyczai³ siê do Snape'a, a przede wszystkim go pokocha³. Nigdy nie wyobra¿a³a sobie, ¿e Severus, wielki wróg Jamesa Pottera, zostanie ojcem zastêpczym jego dziecka. Nigdy nie przysz³oby jej to do g³owy. A to jednak sta³o siê faktem. Oczywiœcie w jakiœ sposób by³o to konsekwencj¹ œmierci Jamesa, z czym do tej pory nie mog³a sobie poradziÌ. Gdyby James ¿y³ i Harry by³ chory, to by³a pewna, ¿e wszed³by teraz tutaj i ukoi³ ukochanego syna udrêczonego bólem. Odpowiedzialny ojciec by tak zrobi³. A Harry znów zosta³ pozbawiony rodzica... Drzwi Skrzyd³a Szpitalnego o ma³o nie wypad³y z zawiasów, gdy otworzy³ je wysoki czarodziej.
- Poppy, doceniam to co robisz, ale odsuĂą siĂŞ. I proszĂŞ, pozwĂłl mi przytuliĂŚ mojego syna.

3.01.1990 r.
Dumbledore przechadza³ siê po swoim gabinecie i zastanawia³ siê, co w tej sytuacji powinien zrobiÌ. Nie spodziewa³ siê, ¿e cia³o Snape'a bêdzie w takim stanie, gdy je znajdzie, bo co do tego, ¿e znajdzie cia³o Snape'a nie mia³ w¹tpliwoœci. Ropiej¹ce, otwarte rany, z których nadal s¹czy³a siê krew... Wspomnienie kl¹tw, które musia³y go trafiÌ. Albus nie móg³ usun¹Ì tego widoku z przed oczu. ¯a³owa³, ¿e nie potrafi³ uchroniÌ Severusa przed takim losem. ¯a³owa³, ¿e nie potrafi³ mu po ludzku pomóc, by³ na to za s³aby. Wyobra¿a³ sobie przera¿enie Snape'a, kiedy zrozumia³ w jak¹ pu³apkê Lucjusza wpad³. Z pewnoœci¹ poœwiêci³ kilka sekund na rozpacz. Te same kilka sekund móg³ wykorzystaÌ na przygotowanie siê do ewentualnej walki, ale widaÌ tego nie zrobi³ i pierwsza fala zaklêÌ silnie rani³a jego cia³o. Dumbledore uroni³ ³zy nad tragedi¹ przyjaciela...

2.01.1990 r.
T³um na holu g³ównym rozst¹pi³ siê, gdy na samym œrodku aportowa³ siê Albus Dumbledore. Nie ogl¹daj¹c siê na nikogo ruszy³ szybkim, dziarskim krokiem do wind usytuowanych na koùcu korytarza. Wsiad³ do jednej z nich, a przez wzgl¹d na jego rozgniewany wyraz twarzy czarodzieje w niej zebrani uciekli w pop³ochu. Wtedy Dumbledore powiedzia³:
- Gabinet minister magii. - I winda natychmiast ruszy³a. Po kilkunastu sekundach by³ ju¿ na miejscu. Milicenta Bagnold swoje miejsce pracy umieœci³a na ostatnim piêtrze ministerstwa. Nie by³o tu ¿adnego innego gabinetu. W szerokim korytarzu znajdowa³o siê tylko biurko jej asystenta. M³ody Bletchey dosta³ palpitacji, kiedy Albus stan¹³ przed jego kontuarem.
- Nie... by³... pan... szanowny... profesorze - zacz¹³ j¹kaj¹c siê i czerwieni¹c po same uszy, ale Dumbledore nie pozwoli³ siê zbyÌ.
- Jestem pewien, Âże pani minister znajdzie dla mnie czas - odpowiedziaÂł tonem nie znoszÂącym sprzeciwu. Na te sÂłowa z gabinetu wyszÂła Milicenta. Dumbledore byÂł pewien, Âże wiedziaÂła o jego obecnoÂści w ministerstwie od chwili aportacji.
- Dumbledore, doprawdy, chyba wiesz, Âże kultura wymaga, aby nie zjawiaĂŚ siĂŞ nieproszonym tam gdzie ciĂŞ nie zaproszono? - spojrzaÂła na niego z politowaniem.
- Doprawdy, pani minister, wystarczy rĂłwnieÂż odrobina kultury, aby wiedzieĂŚ, Âże na listy siĂŞ odpowiada.
Milicenta wygl¹da³a jakby ktoœ zdzieli³ j¹ w twarz. Bletchey ze strachu siê zapowietrzy³, ba³ siê nawet zaczerpn¹Ì powietrza. Minister magii fuknê³a i pozostawi³a otwarte drzwi. Jej ciche b¹kniêcie profesor potraktowa³ jako "proszê". Wszed³ za ni¹ do gabinetu i zamkn¹³ za sob¹ drzwi. Milicenta od razu ruszy³a do ataku.
- Dumbledore, co tu robisz? Chyba doœÌ wyraŸnie da³am ci do zrozumienia, ¿e nie jesteœ tu mile widziany! Siejesz panikê. To co sta³o siê z tym twoim œmiercio¿ec¹ nikogo nie nie obchodzi, rozumiesz?
- Pani minister obawiam siê, ¿e pozwala pani sobie na zbyt wiele. ¯ycie ka¿dego cz³owieka jest cenne, bez wzglêdu na to jakie decyzje w ¿yciu podj¹³. Severus uczyni³ wiele dobrego dla czarodziejskiego œwiata. Jako mistrz eliksirów dokona³ wielu wa¿nych odkryÌ...
- Och, przestaĂą zanudzaĂŚ mnie tymi bajeczkami. KaÂżdy auror pracujÂący w ministerstwie magii ma mojÂą zgodĂŞ na wykoĂączenie kaÂżdego ÂśmiercioÂżercy. Nie obchodzi mnie w jaki sposĂłb to zrobi. Mam gdzieÂś konwencjĂŞ o prawach skazaĂącĂłw. ChcĂŞ by kaÂżdy, kto popieraÂł Sam-Wiesz-Kogo, zdechÂł. JeÂśli przy okazji bĂŞdzie cierpiaÂł - tym lepiej.
- Bycie gÂłowÂą ministerstwa naszego Âświata nie daje ci prawa...
- Zapewnia nam niezbywalne prawo do zabawy.
W gabinecie zapadÂła nieprzyjemna cisza. Albus przyglÂądaÂł siĂŞ uwaÂżnie pani minister, ktĂłra z lubieÂżnym uÂśmiechem na twarzy siĂŞgnĂŞÂła po ciasteczka oblane lukrecjowÂą masÂą. ZupeÂłnie zignorowaÂła swojego goÂścia. Dyrektor Hogwartu przyglÂądaÂł siĂŞ jej jeszcze kilka minut po czym wstaÂł bez sÂłowa. Dopiero przy drzwiach odwrĂłciÂł siĂŞ i powiedziaÂł beznamiĂŞtnie:
- Pani minister, jestem zmuszony zÂłoÂżyĂŚ wniosek do Wizengamotu o usuniĂŞcie pani ze stanowisku. Chyba juÂż czas na emeryturĂŞ. Nikt nie ma prawa, aby zabawiaĂŚ siĂŞ kosztem Âżycia i zdrowia innych. Do widzenia.
Milicenta zakrztusi³a siê. Jej okr¹g³a buzia zrobi³a siê czerwona i nie mog³a z³apaÌ oddechu. Próbowa³a go zatrzymaÌ, ale nie zd¹¿y³a. Wp³yw Dumbledore'a na cz³onków Wizengamotu oznacza³ dla niej, ¿e jego s³owa siê spe³ni¹. Wiêc mo¿e lepiej, aby sama odesz³a. Ju¿ teraz.

noc z 31.12.1989 r. na 1.01.1990 r.
Nie mia³ nawet czasu siê zastanowiÌ. Poczu³ szarpniêcie w okolicy pêpka. Us³ysza³ p³acz dziecka, p³acz Harry'ego. Wszystko zawirowa³o. Nie móg³ zebraÌ myœli. Nie wiedzia³, gdzie jest jego ró¿d¿ka. Nagle uderzy³ stopami o grunt. Nie widzia³ napastników. Zobaczy³ tylko zielone œwiat³o.

- Morsmordre! - wrzasn¹³ Yaxley, szalony ze szczêœcia, ¿e posz³o im tak ³atwo i wyczarowa³ Mroczny Znak. Zwróci³ tym wszystkich uwagê na siebie. Severus wykorzysta³ ten moment by strzeliÌ zaklêciem petryfikuj¹cym w Goyle'a, a wokó³ siebie roztoczy³ zaklêcie tarczy. Wiedzia³, ¿e nie wytrzyma ono zbyt d³ugo, ale potrzebowa³ czasu. Lucjusz zakl¹³ ze z³oœci i zacz¹³ ciskaÌ w niego zaklêciami. Carrow i Macnair do niego do³¹czyli. Yaxley tylko bezmyœlnie sta³. Malfoy odwróci³ siê, by na niego spojrzeÌ i ujrza³ jego zdradziecki uœmiech, po którym siê aportowa³. Lucjusz wœciekle wrzasn¹³. Poczu³ rozrywaj¹cy ból, jednoczeœnie z gniewu wobec Yaxleya i zaklêcia rzuconego przez Snape'a w stronê Carrowa. Sectumsempra... Amycus upad³ targany silnym bólem. Furia Snape'a napêdza³a go do walki. Walczy³ teraz z Macnairem i Lucjuszem. Zaciekle wymieniali magiczne ciosy. Malfoyowi uda³o siê rzuciÌ zaklêcie obumarcia na rêkê Severusa, co spowodowa³o, ¿e mia³ trudnoœci w sprawnym czarowaniu uników. Snape stara³ siê myœleÌ tylko o Harrym. Powtarza³ sobie w myœlach, ¿e musi dla niego prze¿yÌ. Rozbroi³ Macnaira, który upad³ ze zdziwienia. Spojrza³ na niego z nienawiœci¹.
- Avada Kedavra!
Jego wzrok sta³ siê martwy, tak jak ca³y on. Lucjusz by³ rozeŸlony. Ta noc mia³a do niego nale¿eÌ. Snape ju¿ dawno powinien le¿eÌ martwy. Wymierzy³ w niego ró¿d¿kê i by³ gotowy zakoùczyÌ t¹ walkê, gdy drzwi salonu siê otworzy³y. Do pokoju wbieg³ Draco. Na jego twarzy malowa³o siê przera¿enie. Nie rozumia³ dlaczego ojciec i wujek walcz¹. Nie zwróci³ uwagi na martwe cia³a. Przywar³ do ojca, kiedy ten wypowiada³ zaklêcie swego dawnego przyjaciela.
- Sectumse... - ugodzi³ go tylko lekko, gdy¿ Severus aportowa³ siê z trzaskiem. Malfoy zadygota³ ze z³oœci i w³asnej g³upoty. Dlaczego nie pomyœla³ o zabezpieczeniu przeciwaportacyjnym po zjawieniu siê œmiercio¿erców? Splun¹³ ze z³oœci¹. Draco siê trz¹s³. W drzwiach pojawi³a siê Narcyza. Kiedy ujrza³a le¿¹cych mê¿czyzn zdusi³a krzyk i natychmiast zaczê³a szeptaÌ przeciwzaklêcia. Goyle doszed³ do siebie, ale Amycus nie odzyska³ przytomnoœci. Narcyza rozejrza³a siê po pokoju specjalnie omijaj¹c wzrokiem cia³o Macnaira.
- Gdzie jest Yaxley?
- UciekÂł.
Na zegarze wybi³a pó³noc.

Severus wyl¹dowa³ w gabinecie Dumbledore'a. Podziêkowa³ mu w duchu za mo¿liwoœÌ aportacji w ka¿dej czêœci zamku. Jego gabinet by³ wprawdzie pusty, ale by³ pewny, ¿e portrety za chwilê zaalarmuj¹ starca. Zaklêcie Macnaira, którym ugodzi³ go przed œmierci¹ spowodowa³o ropiej¹ce, krwawe rany. Obumar³a rêka zwisa³a bez ¿ycia. Snape mia³ wra¿enie, ¿e za moment umrze, mimo ¿e przed chwil¹ wymkn¹³ siê œmierci. Przy ¿yciu podtrzymywa³a go tylko myœl o Harrym.
MiaÂł dla kogo ÂżyĂŚ.