Bohaterowie: Inne.

Nigdy nie mia³ zbyt wielu kolegów. Rówieœnicy zwykli omijaÌ go szerokim ³ukiem, obgadywaÌ po k¹tach, przezywaj¹c narcyzem i samolubem. Mówili, ¿e nie umie zrobiÌ nic poza wywo³ywaniem sensacji wokó³ w³asnej osoby. Kpili z niego i rzucali zdegustowane spojrzenia, starali siê okazaÌ swoj¹ niechêÌ tak bardzo, jak tylko potrafi¹ kilkuletnie dzieci. Niejeden pewnie czu³by siê samotny, odrzucony, wykluczony z towarzystwa, gorszy.

Ale na pewno nie Gilderoy Lockhart!


Bo Gilderoy Lockhart ju¿ w wieku oœmiu lat by³ najpopularniejszy w ca³ej piaskownicy. Œwiêcie przekonany, ¿e wszyscy zazdroszcz¹ mu jego lœni¹cego uœmiechu, niczym z ok³adki popularnego czasopisma, jego œnie¿nobia³ych zêbów, którymi b³yska³ na prawo i lewo, id¹c przez podwórko, jego przepiêknie u³o¿onej, po³yskuj¹cej w œwietle s³oùca fryzury, jego wymyœlnych, szytych na miarê szat. Podczas, gdy dzieciaki bawi³y siê w ziemi i brudzi³y siê niemi³osiernie, Gilderoy dorasta³ w rosn¹cym poczuciu samouwielbienia, które wci¹¿ podsyca³a pani Lockhart. By³a ona bardzo dumna z syna, poniewa¿ ju¿ od najm³odszych lat przejawia³ zdolnoœci magiczne, czego niestety nie okazywa³y jej córki. Cieszy³a siê niezmiernie z faktu, ¿e wreszcie choÌ jedno wydane przez ni¹ na œwiat stworzenie jest takie jak ona i zawsze bardzo stara³a siê, ¿eby Gilderoy mia³ wszystko, co by³o mu potrzebne i jeszcze wiêcej. W koùcu ka¿da matka chce, aby jej dzieci sta³y siê w przysz³oœci kimœ wielkim, choÌ w tym wypadku by³o to mo¿e odrobinê niezdrowe.

W ka¿dym razie gdy tylko Gilderoy nauczy³ siê pisaÌ, zacz¹³ rozdawaÌ swoje autografy wszystkim po kolei i gdzie popadnie. Nawet nie pyta³ nikogo o zdanie. Sam wysy³a³ sobie po kilkadziesi¹t walentynek, a potem nawet sam sobie dziêkowa³ za pamiêÌ i okazane uwielbienie. Zawsze ka¿demu powtarza³, ¿e kiedyœ stworzy Kamieù Filozoficzny, zostanie kapitanem angielskiej dru¿yny Quidditcha i poprowadzi j¹ do zwyciêstwa w Mistrzostwach Œwiata, a nastêpnie zostanie najm³odszym w historii Ministrem Magii - mama tak mówi³a, wiêc to musia³a byÌ prawda! Przecie¿ nigdy nie k³ama³a, a z wró¿biarstwa by³a za czasów szkolnych ca³kiem niez³a.

Pró¿noœÌ i duma ros³y w ma³ym Gilderoyu, podczas gdy planowa³ swoj¹ œwietlan¹ przysz³oœÌ i ogromn¹ s³awê. Jednak oko³o miesi¹c po jego ósmych urodzinach coœ uleg³o zmianie w jego planach i do g³owy przyszed³ mu nowy pomys³ na zdobycie rozg³osu. Co prawda bycie najm³odszym ministrem magii i jednoczesne prowadzenie do zwyciêstwa angielskiej dru¿yny Quidditcha mog³o zabieraÌ trochê czasu, ale przecie¿ staÌ go by³o na coœ wiêcej!

***


Siedzia³ sobie w³aœnie na kanapie przed telewizorem, ogl¹daj¹c mugolskie wiadomoœci ju¿ po raz któryœ w swoim ¿yciu i dotar³ do niego pewien istotny fakt - wa¿ne persony p³ci mêskiej zazwyczaj mia³y ¿ony, z którymi pokazywano je w mediach. Co prawda nie uœmiecha³o mu siê dzieliÌ z kimœ swoj¹ wspania³oœÌ i s³awê, ale co zrobiÌ, jak mus to mus, jeœli tego w³aœnie oczekiwa³y t³umy wiernych fanów, to móg³ siê dla nich trochê poœwiêciÌ. Ju¿ nawet wiedzia³, jakim prezentem mo¿e zdobyÌ ka¿d¹ oœmiolatkê na œwiecie.

- Mamo! - zakrzykn¹³, a pani Lockhart natychmiast zjawi³a siê w pokoju.
- Tak, kochanie?
- IdĂŞ szukaĂŚ Âżony, muszĂŞ wyglÂądaĂŚ lepiej niÂż zwykle!
Kobieta popatrzyÂła na syna z pobÂłaÂżliwym uÂśmiechem i delikatnie pogÂłaskaÂła go po gÂłowie.
- MĂłj maÂły mĂŞÂżczyzna! Tylko pamiĂŞtaj, wybieraj mÂądrze, musisz mieĂŚ kogoÂś na swoim poziomie.

Mama zrobiÂła go na bĂłstwo jeszcze bardziej niÂż zwykle (o ile byÂło to moÂżliwe), a on otworzyÂł album peÂłen swoich zdjĂŞĂŚ i wybraÂł to zdecydowanie najlepsze, na ktĂłrym uÂśmiechaÂł siĂŞ Âłobuzersko i puszczaÂł oczko, po czym piĂŞknie (na tyle, na ile potrafi chÂłopiec w tym wieku) siĂŞ na nim podpisaÂł.

Gilderoy Lockhart
PrzyszÂły Kawaler Orderu Merlina Pierwszej Klasy
I DziesiĂŞciokrotny Laureat Nagrody Najbardziej CzarujÂącego UÂśmiechu Tygodnika "Czarownica"

Po raz ostatni zerkn¹³ do lusterka przed wyjœciem, b³ysn¹³ perfekcyjnym uzêbieniem i wyszed³ szukaÌ swojej wybranki.

ZnalazÂł jÂą w piaskownicy przed jej domem - szczupÂła, wysoka jak na swĂłj wiek i bardzo zgrabna oÂśmiolatka z piĂŞknymi, zÂłotymi warkoczami. Co prawda nie byÂła piĂŞkniejsza od niego, jednak z drugiej strony - przecieÂż nikt nie byÂł. Nie przyĂŚmi jego urody, ale teÂż nie wstyd siĂŞ bĂŞdzie z niÂą publicznie zaprezentowaĂŚ.
- Witam, mademoiselle - oœwiadczy³ nonszalancko, chwal¹c siê swoim francuskim. Te kilka s³ów, których siê do tej pory nauczy³, potrafi³ wymówiÌ tak idealnie, jak idealny by³ on sam. Niemniej dziewczynka nie wygl¹da³a na zadowolon¹ jego obecnoœci¹, po prostu popatrzy³a dziwnie i wróci³a do zabawy wiaderkiem i ³opatk¹. Gilderoy mimo wszystko nie poczu³ siê ura¿ony, czego oczekiwaÌ po zwyk³ych, przeciêtnych oœmiolatkach? Na pewno nie by³a tak inteligentna jak on, ale by³ pewien, ¿e wyka¿e wiêksze zainteresowanie, gdy ju¿ us³yszy propozycjê.
- PrzychodzĂŞ z ofertÂą.
Dziewczynka westchnĂŞÂła i uniosÂła wzrok.
- Otó¿ mam dla ciebie prezent, tylko nie krzycz za bardzo z radoœci - powiedzia³ pewnym siebie tonem, po czym wcisn¹³ rozmówczyni zdjêcie z autografem i zrobi³ minê identyczn¹ jak na fotografii - to powinno zadzia³aÌ. Blondyneczka wsta³a z piasku, podnosz¹c wiaderko i ³opatkê. Gilderoy z za¿enowaniem spostrzeg³, ¿e by³a ca³a ubrudzona i nawet siê nie otrzepa³a, czyli by³a ewidentnym brudasem. Chyba jednak nie móg³by ¿yÌ z kimœ tak wysoce niezadbanym. A te jej paznokcie to by³a istna tragedia! Czy ona w ogóle wiedzia³a czym jest manicure? Có¿, raczej nie by³a t¹ odpowiedni¹ - przemknê³o mu przez myœl. Skrzywi³ siê.
- Moja mama mówi, ¿ebym z tob¹ nie rozmawia³a, bo jesteœ zbyt samolubny, a to niedobrze - oznajmi³a dziewczynka przem¹drza³ym tonem, po czym odda³a mu zdjêcie i w podskokach uda³a siê do swojego domu. Oœmiolatek tylko wzruszy³ ramionami - to jej strata, jego przecie¿ staÌ na kogoœ lepszego. A¿ wzdrygn¹³ siê na sam¹ myœl, jakim cudem móg³ sobie wmawiaÌ, ¿e to dla niego dobra kandydatka na ¿onê? Dopiero teraz zda³ sobie sprawê, jak œlepy by³ jeszcze minutê temu, wyobra¿aj¹c sobie, ¿e to dziewczyna na jego poziomie. Takiej to teraz ze œwiec¹ szukaÌ, wszystkie takie obdartusy i jeszcze do tego bez dobrych manier i umiejêtnoœci zachowania w towarzystwie. A ta blondynka by³a jednak okropnie brzydka i te zêby mia³a jakieœ takie wystaj¹ce... Wygl¹da³a jak ghul.

Ghul! No tak! Ghule byÂły kluczem do sukcesu!

Gilderoy Lockhart z powrotem przykleiÂł sobie nieskazitelnie piĂŞkny uÂśmiech na usta i przeszedÂł przez podwĂłrko jak zwyciĂŞzca, otwierajÂąc z hukiem drzwi do domu.

- Mamo! Jestem genialny! - zakrzykn¹³ ju¿ w progu. Kobieta wysz³a z salonu i poca³owa³a ch³opca w czo³o.
- OczywiÂście, kochanie. JesteÂś najgenialniejszy! Jak ci poszÂło szukanie?
- Trafi³em na jakiegoœ wyj¹tkowo g³upiego ghula. - Machn¹³ lekcewa¿¹co rêk¹. Pani Lockhart na pocz¹tku nie zrozumia³a, o czym ch³opiec tym razem mówi, ale po chwili uœmiechnê³a siê do niego ciep³o.
- Nie byÂła ciebie godna, mĂłj maÂły ministrze magii.
- Wiem, ale za to mam ju¿ pomys³ na tytu³ dla mojej ksi¹¿ki.
Pani Lockhart nieco siĂŞ zdziwiÂła, bo o tym jeszcze nie sÂłyszaÂła, ale byÂła przekonana, Âże to coÂś rĂłwnie wspaniaÂłego jak jej syn. To cudowne, Âże miaÂł aÂż takie ambicje, a jej matczynym obowiÂązkiem byÂło go wspieraĂŚ, czyÂż nie?
Gilderoy tymczasem doszed³ do wniosku, ¿e mo¿e niektórym przyda³by siê poradnik, jak znaleŸÌ ma³¿onkê, a przecie¿ on mia³ ju¿ (przed chwil¹ zdobyte) doœwiadczenie i sprawdzon¹ metodê! To, ¿e jeden ghul by³ na tyle g³upi, ¿eby siê nie zgodziÌ, nie oznacza³o, ¿e wszystkie takie s¹, nieprawda¿? Postanowi³ wiêc podzieliÌ siê swoimi prze¿yciami i trikami z innymi w formie ksi¹¿ki. A potem nastêpnych ksi¹¿ek, ach, odbiorcy bêd¹ go kochaÌ!
- Co to za pomysÂł, sÂłoneczko?
- Uwaga... - Ch³opiec wzi¹³ g³êboki wdech, odczeka³ chwilê, ¿eby stworzyÌ napiêcie, po czym z dum¹ wykrzycza³ swój pomys³ na tytu³. - Jak zaprzyjaŸniÌ siê z ghulami! Wiesz, taki poradnik dla nieopierzonych. Nie wszyscy sobie radz¹, a wbrew pozorom niektórzy chc¹ mieÌ takiego ghula w domu.

Mama, bĂŞdÂąc w lekkim szoku, poprawiÂła fryzurĂŞ i popatrzyÂła uwaÂżnie na Gilderoya, ktĂłry chyba wÂłaÂśnie uznaÂł istoty pÂłci ÂżeĂąskiej za ghule. MoÂże byÂło to lekko zbyt "niemiÂłe", a moÂże nawet bardzo "niemiÂłe" i pewnie nie przysporzy mu fanek, ale nie mogÂła podcinaĂŚ mu skrzydeÂł, byÂł taki szczĂŞÂśliwy!

- Mamo? - spytaÂł oÂśmiolatek z szerokim uÂśmiechem peÂłnym samozadowolenia. - Genialne, prawda?
Pani Lockhart bardzo powoli dobieraÂła sÂłowa, wyglÂądajÂąc na lekko zestresowanÂą i zaniepokojonÂą.
- Tak, to... bardzo oryginalny tytuÂł.



Biedna, jeszcze nie mia³a pojêcia, ¿e ksi¹¿ka o takim tytule naprawdê ujrzy œwiat³o dzienne.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.