Bohaterowie: James Potter , Lily Evans , Peter Patigrew , Remus Lupin , Syriusz Black .

Od autora: Okruchy wydarzeĂą skÂąpanych w Âświetle nieÂśmiertelnych gwiazd.

***
Tak, wiem, gwiazdy takÂże umierajÂą - niemniej, kocham klimat tego tekstu wiĂŞc... enjoy^^

TÂłumaczenie z jĂŞzyka angielskiego: oryginalny tekst

Zakazany Las jawi siĂŞ jedynie ciemniejszym ksztaÂłtem na tle nocnego nieba, czarnÂą przestrzeniÂą pokonanÂą przez ÂświatÂło tysiÂąca gwiazd rozrzuconych na niebie, niczym ziarenka cukru na czarnym aksamicie.

NocnÂą ciszĂŞ przecina podekscytowany gÂłos:

— Patrzcie, to jest...

— Syriusz.

— Psia gwiazda.

— NajjaÂśniejsza gwiazda na niebie — dodaje trzeci. — Tak, Syriuszu, wiemy. Pokazujesz jÂą nam na kaÂżdej lekcji Astronomii.

Twarz Syriusza rozjaÂśnia siĂŞ w szczerym uÂśmiechu, ÂświatÂłem godnym jego imienniczki.

— MieliÂśmy dopiero trzy.

— To i tak o wiele za duÂżo, z tobÂą w klasie — wtrÂąciÂł James.

— Och, jakie zabawne.

— Ja jestem zabawny.

— Prawda.

— DziĂŞki, Peter.

Remus obserwuje ich w ciszy, lekko na uboczu. PojawiÂł siĂŞ w Hogwarcie peÂłen determinacji, by siĂŞ nie ujawniĂŚ, by zachowaĂŚ swĂłj sekret dla siebie. Tymczasem oto ÂłamaÂł wszelkie zasady, podziwiajÂąc gwiazdy z trĂłjkÂą ludzi, ktĂłrzy doskonale wiedzieli, czym byÂł. Nie Âżeby ich leniwe przepychanki sÂłowne moÂżna byÂło nazwaĂŚ "podziwianiem gwiazd."

— MyÂślaÂłem, Âże zajmiemy siĂŞ astronomiÂą trochĂŞ na wÂłasnÂą rĂŞkĂŞ... — zacz¹³.

— AleÂż, oczywiÂście. ZechciejÂże nauczaĂŚ, profesorze Lupinie!

Remus czerwieni siĂŞ, lecz na jego twarzy pojawia siĂŞ szeroki uÂśmiech.

— Widzicie te trzy jasne gwiazdy w rĂłwnym rzĂŞdzie? JeÂśli uwaÂżniej siĂŞ przyjrzycie, zauwaÂżycie Âże ostatnia z nich jest trochĂŞ ciemniejsza. To pas Oriona. A to — wskazaÂł im ksztaÂłt caÂłej konstelacji — jest sam Orion nazywany ÂłowcÂą. A tam jego miecz.

James przewrĂłciÂł siĂŞ na brzuch, powodujÂąc tymczasowy chaos w obrĂŞbie obleganego przez nich koca.

— Czemu nazywajÂą go ÂłowcÂą?

Remus próbuje przyj¹Ì bardziej komfortow¹ pozycjê na twardej ziemi, do której oddziela go jedynie cienka warstwa materia³u, przechodz¹c w "tryb nauczyciela", jak zwyk³ nazywaÌ to Syriusz.

— A wiĂŞc... — Remus zaczyna opowieœÌ.

***

W mroÂźnym zimowym powietrzu gwiazdy sÂą wyjÂątkowo dobrze widoczne i tylko jeden obszar nocnego nieba wolny jest od migoczÂących punkcikĂłw. Dzieje siĂŞ tak, poniewaÂż rzeczony kawaÂłek niebiaĂąskiej przestrzeni w peÂłni naleÂży do wielkiego, jasnego ksiĂŞÂżyca.

Ciszê przerywa dŸwiêk ³ap zapadaj¹cych siê w œniegu, tupot wspania³ego jelenia, który pod¹¿a za wilkiem i psem. Ma³y szczur prêdko przebiera ³apkami, by dotrzymaÌ im kroku.

ZatrzymujÂą siĂŞ na otwartej polanie, a gdy spoglÂądajÂą w gwieÂździste niebo, koncert ÂświateÂł odbija siĂŞ w ich bÂłyszczÂących oczach. Pies wskazuje Âłbem najjaÂśniejszÂą z gwiazd i dodaje od siebie pojedyncze szczekniĂŞcie. Wilk odchyla swĂłj Âłeb i zawodzi w stronĂŞ okrÂągÂłego ksiĂŞÂżyca.

***

KsiĂŞÂżycowy blask wlewa siĂŞ przez okna, oÂświetlajÂąc koÂłyskĂŞ stojÂącÂą poÂśrodku pomieszczenia wraz z jej ÂśpiÂącym lokatorem. Lily wydaje z siebie cichutkie westchnienie ulgi.

— MyÂślaÂłam, Âże nigdy nie zaÂśnie.

— Widocznie twoje bajki sÂą nudniejsze od moich. — James zaÂśmiaÂł siĂŞ lekko. Udaje mu siĂŞ unikn¹Ì ciosu.

Oboje podchodzÂą do okna, spoglÂądajÂą w piĂŞknÂą gwieÂździstÂą noc przez szklanÂą szybĂŞ. James znĂłw chichocze, lecz Lily jest w stanie wyÂłowiĂŚ w tym dÂźwiĂŞku smutek i spoglÂąda na mĂŞÂża pytajÂąco.

— CiÂągle pamiĂŞtam, jak na pierwszym roku po raz pierwszy sami poszliÂśmy przyglÂądaĂŚ siĂŞ niebu. ÂŁapa ciÂągle wskazywaÂł PsiÂą gwiazdĂŞ, Lunatyk byÂł tak profesorski – o ile w ogĂłle istnieje takie sÂłowo – a i Glizdogon dobrze siĂŞ bawiÂł. Potem chodziliÂśmy tak czĂŞsto, jak siĂŞ daÂło, przynajmniej raz w miesiÂącu. ÂŁapa zawsze pokazywaÂł nam swojÂą gwiazdĂŞ, jakbyÂśmy w ogĂłle mogli jÂą przegapiĂŚ. A teraz nie wiem, czy jeszcze kiedykolwiek bĂŞdziemy mogli siĂŞ spotkaĂŚ w spokoju. — Nagle wyszczerzyÂł siĂŞ, wskazujÂąc punkt na niebie. — O wilku mowa.

Psia gwiazda bÂłyszczaÂła jasnym ÂświatÂłem, poÂśrĂłd niezliczonych jasnych punkcikĂłw. Lily skrzywiÂła siĂŞ lekko.

— OsobiÂście wolĂŞ Plejady. I AndromedĂŞ. Wiesz, Âże w dzieciĂąstwie uwielbiaÂłam greckÂą mitologiĂŞ — wzdycha. — Nadal ÂżaÂłujĂŞ, Âże nie zgodziÂłeÂś siĂŞ daĂŚ mu na drugie Perseusz.

— Jedna przepowiednia wieszczÂąca zgubĂŞ mojego syna w peÂłni wystarczy — jĂŞkn¹³. TrzymajÂąc jÂą w objĂŞciach, ponownie zwrĂłciÂł twarz w kierunku odlegÂłych gwiazd. — PiĂŞkne, prawda? Nawet Voldemort nie jest w stanie tego zniszczyĂŚ.

I pomimo przepowiedni, wojny i jej nieodzownych niebezpieczeĂąstw, po raz pierwszy od bardzo dÂługiego czasu w ich duszach zapanowaÂł spokĂłj.

***

Cele Azkabanu majÂą wysokie, gÂładkie Âściany pozbawione sufitu, otwarte na nocne niebo. Opatrzone sÂą szeregiem zabezpieczeĂą i nieprzenikliwych zaklĂŞĂŚ oddzielajÂących wiĂŞÂźniĂłw od upragnionej wolnoÂści, ktĂłra szydzi z nich obrazem przepastnego nieba.

Noc jest bezchmurna, sklepienie usiane niezliczonÂą iloÂściÂą gwiazd zupeÂłnie jak innej jesieni, przed wielu laty. Syriusz, psia gwiazda, Âświeci najjaÂśniej spoÂśrĂłd swych towarzyszy.

Syriusz Black leÂży skulony pod zimnÂą, ponurÂą ÂścianÂą. ZapadniĂŞtymi oczami na tle mizernej, jakby woskowej twarzy, spoglÂąda w gĂłrĂŞ, aÂż odnajduje swojÂą imienniczkĂŞ. Blady cieĂą uÂśmiechu ciÂągnie kÂąciki jego spierzchniĂŞtych ust ku gĂłrze, gdy wracajÂą do niego wszystkie wspomnienia.

Przez piêÌ lat cyklicznie, co tydzieù, wskazywa³ im Canis Major podczas lekcji Astronomii. Przez siedem, nie, prawie dziesiêÌ lat spogl¹dali w niebo ca³¹ czwórk¹.

Psia gwiazda mruga do niego biaÂło-niebieskim, pocieszajÂącym ÂświatÂłem. BiaÂłym. Kolorem niewinnoÂści.

Jestem czysty. Jestem niewinny.

***

Wilko³aki nawet w ludzkiej postaci potrafi¹ poruszaÌ siê bezszelestnie. Remus opuszcza ciemn¹ sypialniê, obdarzaj¹c spojrzeniem pogr¹¿on¹ we œnie ¿onê i jej systematycznie powiêkszaj¹cy siê brzuch.

Jest wczesna jesieĂą, lecz mroÂźne powietrze wisi w maÂłym, uporzÂądkowanym ogrodzie. Remus owija siĂŞ szczelniej wyÂświechtanym pÂłaszczem, spoglÂądajÂąc w atramentowy bezmiar nocnego nieba. Gwiazdy mrugajÂą do niego radoÂśnie, zupeÂłnie nieskoordynowane.

Remus pamiĂŞta wyraÂźnie ten czas, gdy caÂła czwĂłrka huncwotĂłw, skryta pod zwykÂłym kocem, prĂłbowaÂła policzyĂŚ je wszystkie. I chociaÂż liczba towarzyszy zmalaÂła, gwiazd ciÂągle byÂło tyle samo.

Teraz spogl¹da w ich niezliczon¹ iloœÌ na bezkresnym niebie, i chocia¿ tam w chacie znajduje siê jego rosn¹ca rodzina, Remus czuje siê bardzo ma³y i nieskoùczenie samotny.

***

Czterech ch³opców próbuje upchn¹Ì siê pod jednym kocem, gdzieœ na hogwarckich b³oniach. S³uchaj¹ o mitologii i próbuj¹ policzyÌ gwiazdy.

Czterech – a moÂże trzech? – spoglÂąda w gwiazdy podczas wojny, starajÂąc siĂŞ odnaleŸÌ w nich si³ê.

Trzech mĂŞÂżczyzn rozsianych po caÂłym kraju spoglÂąda w gwiazdy, myÂślÂąc o zagubionych przyjacioÂłach.

Dwoje Âżyje w ukryciu, szukajÂąc gwiazdy nadziei.

Jeden stoi w ogrodzie, porĂłwnujÂąc obecne gwiazdy z gwiazdami przeszÂłoÂści.

Cztery groby spoczywajÂą w spokoju; kamienne pÂłyty skÂąpane w biaÂłym Âświetle jasnych olbrzymĂłw.

KONIEC

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?