Ciemna noc otula ramionami miasteczko, s³oùce ma nie nadejœÌ. Kobieta idzie pust¹ drog¹, a nic, prócz porywistego wiatru, nie m¹ci spokoju. Z ka¿dym krokiem puch trzeszczy pod jej lekkimi stopami, a p³atki œniegu wiruj¹ w powietrzu, by opaœÌ na d³ug¹ sukniê. Nag³y g³os przerywa dotychczas niezm¹con¹ ciszê, drgawki przejmuj¹ cia³o niewiasty. Szaleùczy bieg, g³oœne wo³anie, drewniane drzwi niemal wypadaj¹ce z zawiasów skrzypi¹ przeraŸliwie. Opêtany wzrok kobiety obejmujê ch³odn¹ izbê. Ma³e dzieci skulone w k¹cie ³kaj¹ za matk¹. Ulga pomieszana z przera¿eniem wype³nia ludzi, lecz g³os bezlitoœnie rani, dobiega zewsz¹d... £zy p³yn¹ po naznaczonej latami twarzy starca, ró¿d¿ka opada na pod³ogê. Kolana uginaj¹ siê pod ciê¿arem œwiata, kolejny nie powstanie. Brak tchu w piersi walecznej, chwilowe zawahanie. Czy prawd¹, czy k³amstwem jest to wo³anie? Nag³e poruszenie, histeria, panika, krzyki. Przyjaciel wpada na przyjaciela, brat na siostrê, wróg na wroga. ChoÌ niepewna jest to droga, prowadzi w jedno miejsce, jedno jedyne. Gos bezlitosny, odbiera nadziejê, zamêt nadchodzi. Ludziom siê œmierÌ nie godzi, pragnienie ¿ycia wiêksze. Serce w piersi siê ko³ocze, uœcisk bliŸniego ulgi nie daje. Kto wie, mo¿e ostatni raz spojrzeniem urzec go mo¿esz? Ale g³os, ten g³os... Nie chce odejœÌ.













Wydajcie mi Harry'ego Pottera, a nikomu nie stanie siĂŞ krzywda...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?