Bohaterowie: wÂłasna postaĂŚ.

Ona by³a... prawdopodobnie mugolaczk¹. Gra³a na pianinie, a w koùcu ¿aden czarodziej tego nie robi. Uwielbia³a je. Maj¹c okazje zasiada³a na krzeœle przy tym instrumencie i d³ugimi palcami jeŸdzi³a po delikatnie wykonanych z koœci s³oniowej klawiszach. Jej utwory by³y piêkne. Najczêœciej dawa³a s³uchaczom odczuÌ jej ból, wielki ¿al i rozczarowanie. Ka¿dy, kto chocia¿ raz s³ysza³ jej grê, na d³ugi czas pogr¹¿a³ siê w melancholii i nostalgii, wspominaj¹c najgorsze sytuacje w swoim ¿yciu...
W moim przypadku byÂła to tĂŞsknota. TĂŞskniÂłam za mamÂą, ktĂłrej tak bardzo potrzebowaÂłam. TĂŞskniÂłam za tatÂą, ktĂłry dobrym sÂłowem wspieraÂł mnie w ciĂŞÂżkich chwilach. I tĂŞskniÂłam za moim mÂłodszym bratem. ChociaÂż w wiĂŞkszoÂści byÂł wkurzajÂący, brakowaÂło mi jego Âśmiechu, pÂłaczu, przytulenia... Oni wszyscy juÂż nie Âżyli.
Zostali zamordowani w noc, która swoim spokojem nie wró¿y³a niczego z³ego. By³ to lipiec, wakacje. Gwiazdy rozsiane po czerni nieba, niczym garœÌ piasku rozsypana na stole, zapowiada³y piêkny dzieù. Ogl¹da³am je w³aœnie z mam¹, gadaj¹c o ch³opakach, Hogwarcie, planach na dni wolne, o wyjeŸdzie do babci oraz grze w quidditcha. Siedzia³yœmy na tarasie, na huœtawce. Przytula³yœmy siê do siebie. By³a to osoba, której mog³am bezgranicznie ufaÌ, powierzyÌ najbardziej wstydliwy sekret, cieszyÌ siê i p³akaÌ, wiedz¹c ¿e ona zrobi to samo, ¿e bêdzie smuciÌ siê razem ze mn¹, œmiaÌ i radowaÌ gdy tylko mnie spotka coœ szczêœliwego. By³a idealna, by³a najlepsz¹ mam¹ na œwiecie.
RozwaÂżajÂąc wÂłaÂśnie czy powinnam jechaĂŚ do babci do Doliny Godryka, usÂłyszaÂłyÂśmy krzyk. ByÂł to krzyk mojego maÂłego brata, Olivera. DobiegaÂł z domu, wiĂŞc od razu pobiegÂłyÂśmy zobaczyĂŚ co siĂŞ staÂło.
To by³a ona. Celowa³a ró¿d¿k¹ w mojego tatê. Jego twarz, wiecznie spokojna, ten jeden jedyny raz wyra¿a³a niepokój. Nie by³ to strach, mój tato by³ dzielny, wiedzia³, ¿e œmierÌ to nie koniec. Niepokoi³ siê, poniewa¿ przeczuwa³, ¿e skoro ju¿ przysz³a, to chce wymordowaÌ nas wszystkich. On nas bardzo kocha³, nie chcia³ na to pozwoliÌ.
Czarownica pokona³a go jednym zaklêciem, aby nastêpnie zaj¹Ì siê Oliverem. By³ ma³y, bezbronny i sta³ za daleko, aby moja mama mog³a go zas³oniÌ sob¹. Widzia³am jej ból w oczach...
Czarownica by³a kiedyœ przyjació³k¹ mojej mamy, jednak ich drogi rozsta³y siê, gdy ta druga zauwa¿y³a psychopatyczne ¿¹dze u tej pierwszej. Nieproszony goœÌ pragn¹³, aby mama widzia³a œmierÌ ka¿dego z nas, aby potem p³aka³a i b³aga³a o ten sam los.
- OdsuĂą siĂŞ - powiedziaÂła swoim delikatnym gÂłosem. - OkaÂżesz siĂŞ egoistkÂą jeÂśli tylko pozwolisz swojej cĂłrce oglÂądaĂŚ ÂśmierĂŚ jeszcze jednego czÂłonka rodziny. Za duÂżo Âśmierci widziaÂła dzisiaj.
To ostatnie wypowiedzia³a koùcz¹c chichotem. Nie by³a ubrana na ró¿owo, ale z takim kolorem mi siê kojarzy³a. Ironia, s³odycz, ró¿owy, kot.
- Nie zabijesz jej. ChloĂŠ - tu zwrĂłciÂła siĂŞ do mnie - idÂź teraz spokojnie na taras, tam zacznij biec i zawiadom kogoÂś.
PowiedziaÂła to tak cicho, Âże poczÂątkowo to do mnie nie dotarÂło. ZaczĂŞÂła stawiaĂŚ maÂłe kroki w tyÂł, napierajÂąc tym samym na mnie i zmuszajÂąc do tej samej czynnoÂści.
- Ju¿ wychodzicie? - Zaœmia³a siê swoim ró¿owym g³osem. - Zabawê czas zacz¹Ì! Odsuù siê, Mirando. - Jej g³os diametralnie siê zmieni³ ze spokojnego na zdenerwowany.
Moja mama nadal nie reagowaÂła na jej rozkazy, w dalszym ciÂągu szÂłyÂśmy do tyÂłu.
- Avada kedavra! - krzyknĂŞÂła w koĂącu, a zielony promieĂą ugodziÂł mamĂŞ prawdopodobnie w serce. Jej twarz zastygÂła. Nie wiem jaki to byÂł wyraz, ale bardzo raniÂł moje serce. ÂŁzy, tak bardzo nieproszone Âłzy cisnĂŞÂły mi siĂŞ do oczu.
SpojrzaÂła na mnie i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ tryumfalnie.
- By³a egoistk¹, powinnaœ byÌ mi wdziêczna. - Po czym celuj¹c ró¿d¿k¹ we mnie wypowiedzia³a po raz czwarty to zaklêcie.
Widzia³am pêdz¹c¹ ku mnie zieleù. To mój koniec, przynajmniej do³¹czê do rodziny. Z panik¹ spuœci³am g³owê. Trwa³o to ca³e wieki.
Ale chwile póŸniej poczu³am coœ dziwnego. I mnie ugodzi³o coœ, w ramiê dok³adnie, ale z pewnoœci¹ nie by³a to zieleù morderczego zaklêcia. Upad³am na ziemie, g³oœno dysz¹c.
Dalszych wydarzeù nie pamiêtam, ale w g³owie œwita³a mi opowieœÌ, jak¹ rodzice mówili mi przed snem. Dotyczy³a ona Harry'ego Pottera. By³ jedynym, do tej pory, który prze¿y³. ¯y³ kilka lat maj¹c w sobie cz¹stkê duszy z³ego czarnoksiê¿nika. Myœlê, ¿e tak jak ja, wiedzia³ o czym on myœli. S³ysza³ jego protesty, proœby, groŸby.

Co noc przed snem muszĂŞ biĂŚ siĂŞ z Âłzami, ktĂłre cisnÂą siĂŞ na moje oczy, gdy sÂłyszÂąc smutne melodie w gÂłowie wspominam tamtÂą noc. Ona robi to specjalnie, jednak daÂłam radĂŞ jÂą znosiĂŚ cztery lata, wiĂŞc dÂłuÂżej rĂłwnieÂż mi siĂŞ uda, musi mi siĂŞ udaĂŚ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.