Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

BrÂązowowÂłosa dziewczyna siedziaÂła na ³ó¿ku w niewielkim, schludnie urzÂądzonym pokoju i, podpierajÂąc brodĂŞ o splecione dÂłonie, wpatrywaÂła siĂŞ w bia³¹ sukniĂŞ, wiszÂącÂą na drzwiach szafy. W kalendarzu wiszÂącym obok, na czerwono zakreÂślona byÂła data – przedostatni dzieĂą sierpnia. Dziewczyna westchnĂŞÂła, wyszÂła z pokoju i zbiegÂła po schodach do salonu. W fotelu siedziaÂła kobieta w Âśrednim wieku. Kobieta podniosÂła wzrok znad gazety i z napiĂŞciem wpatrywaÂła siĂŞ w cĂłrkĂŞ.
– Hermiono, jesteÂś pewna, Âże tego chcesz? – zapytaÂła z troskÂą.
– Tak. RozmawiaÂłam z Ronem, wspĂłlnie doszliÂśmy do wniosku, Âże to siĂŞ nie moÂże udaĂŚ.
– Nie za szybko daliÂście sobie z tym spokĂłj?
– Mamo, 6 lat byliÂśmy razem i mieliÂśmy sporo czasu by siĂŞ poznaĂŚ i stwierdziĂŚ, Âże wolimy ÂżyĂŚ osobno. Za bardzo ceniĂŞ tĂŞ przyjaŸù, by z niej rezygnowaĂŚ.
– No dobrze, ze Âślubem moÂżecie siĂŞ wstrzymaĂŚ, od poczÂątku sÂądziÂłam, Âże jesteÂście zbyt mÂłodzi, ale moÂże to nie powĂłd, Âżeby caÂłkiem rezygnowaĂŚ z Rona? I z tego wszystkiego – pracy, mieszkania tutaj z nami? Albo moÂże mogÂłabyÂś coÂś wynaj¹Ì w Londynie, mieszkaÂłabyÂś blisko pracy i przyjació³… –Kobieta wstaÂła i z troskÂą poÂłoÂżyÂła rĂŞkĂŞ na ramieniu cĂłrki.
– Praca w Ministerstwie jest fajna, ale chcĂŞ od tego odpocz¹Ì. A Hogwart… Wiesz, jak bardzo chciaÂłam tam wrĂłciĂŚ. Jestem umĂłwiona z profesor McGonagall o trzeciej. Mamo, to nie koniec Âświata. Wiem, Âże siĂŞ martwisz, ale zupeÂłnie niepotrzebnie. BĂŞdĂŞ was odwiedzaĂŚ. – Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ pokrzepiajÂąco. – I to czĂŞÂściej niÂż wtedy, kiedy siĂŞ tam uczyÂłam. Wtedy wam nie przeszkadzaÂło, Âże jestem tak daleko.
– JesteÂś pewna, Âże dasz sobie radĂŞ? Tyle ciĂŞ z Ronem ³¹czyÂło, nie byÂłoby dobrze, gdybyÂś podjĂŞÂła jak¹œ pochopnÂą decyzjĂŞ…
– Nadal duÂżo mnie z nim ³¹czy. Jest moim przyjacielem, jednym z najlepszych, to siĂŞ nie zmieni. To, Âże siĂŞ rozstaliÂśmy, nie oznacza, Âże nie bĂŞdziemy siĂŞ przyjaÂźniĂŚ. NaprawdĂŞ. Dam sobie z tym radĂŞ. To nasza wspĂłlna decyzja, a powrĂłt do szkoÂły jest teraz najlepszÂą rzeczÂą, jakÂą mogĂŞ zrobiĂŚ. Ok, mamuÂś, lecĂŞ, nie wypada siĂŞ spóŸniĂŚ. WpadnĂŞ jeszcze po drodze do Hagrida. – Hermiona cmoknĂŞÂła mamĂŞ w policzek i podeszÂła do kominka. Ró¿dÂżkÂą rozpaliÂła ogieĂą, rzuciÂła do niego garœÌ fioletowego proszku z pojemnika stojÂącego na gzymsie i wkroczyÂła w pÂłomienie ze sÂłowami „Chata Hagrida na skraju Zakazanego Lasu, Hogwart” na ustach.
Po chwili sta³a ju¿ przed paleniskiem w chatce gajowego Hogwartu. Pierwszy na jej obecnoœÌ zareagowa³ Kie³, który skoczy³ na ni¹ z radoœci i tradycyjnie obœlini³ jej ubranie. Dopiero po chwili do gospodarza, siedz¹cego przy stole, dotar³o, co widzi.
– Hermiona?! To naprawdĂŞ ty?!
– Przepraszam, Âże tak bez zapowiedzi… – dopiero teraz Hermiona zdaÂła sobie sprawĂŞ, jaki nietakt popeÂłniÂła, wyskakujÂąc nagle z czyjegoÂś kominka.
– AleÂż to wspaniaÂła niespodzianka! – wykrzykn¹³ olbrzym, ÂściskajÂąc dziewczynĂŞ tak, Âże poczuÂła jak jej koÂści niebezpiecznie skrzypiÂą. – Siadaj, napijemy siĂŞ herbatki, wszystko mi opowiesz. ByÂł tu Harry z Ginny na poczÂątku wakacji, mĂłwili o Âślubie twoim i Rona, ale min¹³ juÂż miesiÂąc, pewnie masz nowe wieÂści. No siadaj, siadaj.
Hermiona zerknê³a na zegarek. Mia³a jeszcze nieco ponad godzinê na wyjaœnienie, ¿e ¿adnego œlubu nie bêdzie, wiêc usiad³a, czuj¹c dziwn¹ ulgê i radoœÌ z powrotu w to miejsce.

Przed trzeciÂą Hagrid odprowadzaÂł HermionĂŞ przez BÂłonia do zamku. Nie docieraÂły do nich Âżadne dÂźwiĂŞki poza szumem drzew z Zakazanego Lasu. Hermiona pomyÂślaÂła, Âże bardzo dziwna, wrĂŞcz zÂłowieszcza jest ta cisza wokó³ nich. Ale od Bitwy o Hogwart i upadku Voldemorta minĂŞÂło juÂż ponad 5 lat, 4 – od momentu, kiedy byÂła tu ostatni raz. Po wydarzeniach z tamtego czasu nie ma juÂż Âśladu, zamek zostaÂł odbudowany. WyglÂąda dokÂładnie tak, jak wtedy, kiedy przybyÂła tu pierwszy raz. JedynÂą ró¿nicĂŞ stanowiÂł biaÂły nagrobek, w ktĂłrym odbijaÂło siĂŞ ÂświatÂło padajÂące z sierpniowego sÂłoĂąca. Hermiona szybko odwrĂłciÂła od niego gÂłowĂŞ, nie chcÂąc rozklejaĂŚ siĂŞ na chwilĂŞ przed swojÂą rozmowÂą kwalifikacyjnÂą. WeszÂła po schodach i zatrzymaÂła siĂŞ w progu. ZaczerpnĂŞÂła powietrza i rozejrzaÂła siĂŞ po Sali WejÂściowej. Tu teÂż wszystko wyglÂądaÂło tak jak przed laty. ÂŻadnych zmian. Jakby bitwy nie byÂło, jakby zamek nie byÂł Âświadkiem i ofiarÂą wojny czarodziejĂłw.
– Psor McGonagall jest w swoim gabinecie – z zamyÂślenia wyrwaÂł jÂą gÂłos Hagrida. – Poradzisz sobie?
– Tak, dziĂŞkujĂŞ – odparÂła Hermiona, ÂścierajÂąc ÂłzĂŞ, ktĂłra spÂływaÂła jej po policzku. – Tak tu… dziwnie.
– Ano – westchn¹³ Hagrid. – Jak dzieciaki przyjadÂą, bĂŞdzie normalnie. Co roku sÂą takie same, nie pamiĂŞta tak o tym wszystkim, jak one przyjeÂżdÂżajÂą. No wiadomo, Âże Âłza siĂŞ w oku krĂŞci, jak siĂŞ myÂśli o Fredzie, tym maÂłym Creevey’u i tych wszystkich… ale jak dzieciaki przyjadÂą, bĂŞdzie lepij, zobaczysz. – Gajowy uÂśmiechn¹³ siĂŞ pokrzepiajÂąco, niezdarnie klepiÂąc HermionĂŞ po ramieniu. BÂłysk w jego oczach zdradziÂł jednak, Âże sam potrzebuje pocieszenia. OdwrĂłciÂł siĂŞ szybko i poszedÂł w stronĂŞ schodĂłw, prowadzÂących do gabinetu woÂźnego, mruczÂąc coÂś o potrzebie zobaczenia siĂŞ z Filchem. Hermiona po dÂłuÂższej chwili ruszyÂła w przed siebie, omijajÂąc wejÂście do Wielkiej Sali. Po jakimÂś czasie stanĂŞÂła przed gargulcami strzegÂącymi wejÂścia do gabinetu dyrektora. Wtedy zdaÂła sobie sprawĂŞ, Âże nie zna hasÂła. ZaczĂŞÂła zastanawiaĂŚ siĂŞ, czy lepiej wrĂłciĂŚ po Hagrida, czy poszukaĂŚ Filcha, kiedy gargulce odsunĂŞÂły siĂŞ z Âłoskotem. TuÂż za nimi Hermiona ujrzaÂła twarz swojej dawnej profesorki transmutacji – trochĂŞ starszÂą i bardziej zmĂŞczonÂą niÂż parĂŞ lat temu, ale pogodnÂą.
– Granger, dobrze, Âże jesteÂś – powiedziaÂła na powitanie i wskazaÂła dziewczynie rĂŞkÂą, Âże ma wejœÌ na gĂłrĂŞ, do gabinetu. Hermiona posÂłusznie weszÂła do okrÂągÂłego pomieszczenia i zajĂŞÂła krzesÂło naprzeciwko biurka. Nie miaÂła odwagi, by rozejrzeĂŚ siĂŞ po gabinecie, ale siedziaÂła na wprost portretu Albusa Dumbledore’a, wiĂŞc jej wzrok padÂł na obraz, ktĂłrego jej zdaniem nie powinno tam byĂŚ. Od kiedy poznaÂła prawdĂŞ na temat jego Âśmierci, przestaÂła o niÂą obwiniaĂŚ Snape’a, ale nadal ciĂŞÂżko jej byÂło pogodziĂŚ siĂŞ z faktami. Wielki Dumbledore, ktĂłry w mniemaniu uczniĂłw byÂł kimÂś wyjÂątkowym i nieÂśmiertelnym, odszedÂł i zostaÂł po nim tylko biaÂły nagrobek i ten obraz, w ktĂłry teraz siĂŞ wpatrywaÂła. Twarz dyrektora na obrazie byÂła pogodna, a w oku byÂł ten sam figlarny bÂłysk, ktĂłry wielokrotnie widziaÂła na Âżywo.
– Co siĂŞ staÂło, Âże zmieniÂłaÂś zdanie? – zapytaÂła sucho McGonagall, siadajÂąc po przeciwnej stronie biurka. Hermiona wzdrygnĂŞÂła siĂŞ na dÂźwiĂŞk gÂłosu dyrektorki. SpodziewaÂła siĂŞ chyba nieco cieplejszego powitania. Z odpowiedzi na swĂłj list wywnioskowaÂła, Âże jest tu mile widziana i oczekiwana, tymczasem ton, jakim pani profesor wÂłaÂśnie siĂŞ do niej zwrĂłciÂła, sprawiÂł, Âże poczuÂła siĂŞ raczej jak intruz. Hermiona zaczerwieniÂła siĂŞ i zajÂąknĂŞÂła, jakby coÂś przeskrobaÂła i nie wiedziaÂła, jak wyznaĂŚ zawstydzajÂącÂą prawdĂŞ.
– My-myÂślĂŞ, Âże tu czuÂłabym siĂŞ lepiej niÂż w Ministerstwie Magii… A pani profesor kiedyÂś mĂłwiÂła, Âże chĂŞtnie widziaÂłaby mnie w roli nauczycielki transmutacji… – zaczĂŞÂła, pomijajÂąc temat swojego odwoÂłanego Âślubu i chĂŞci oderwania siĂŞ od obecnego Âżycia.
– Tak, to prawda. Ale obawiam siĂŞ, Âże moja oferta sprzed 4 lat jest nieaktualna. – Minerva spojrzaÂła na HermionĂŞ, na ktĂłrej twarzy malowaÂł siĂŞ prawdziwy zawĂłd. – Wtedy jeszcze prowadziÂłam zajĂŞcia z transmutacji, ale 2 lata temu musiaÂłam definitywnie zrezygnowaĂŚ z nauczania. Nie dawaÂłam juÂż rady ³¹czyĂŚ obowiÂązkĂłw dyrektora z nauczycielskimi, a nie mogliÂśmy czekaĂŚ, nie wiedzÂąc, czy zdecydujesz siĂŞ do nas do³¹czyĂŚ. PrzyjĂŞÂłam do pracy Cho Chang.
– Cho? – Hermiona byÂła w szoku. Od bitwy nie widziaÂła Cho, nie miaÂła teÂż od niej Âżadnych wieÂści. SÂłyszaÂła kiedyÂś, Âże wyjechaÂła z Wielkiej Brytanii, ale nie znaÂła Âżadnych szczegó³ów.
– Tak, pamiĂŞtasz jÂą? TuÂż po szkole wyjechaÂła za granicĂŞ, ale wrĂłciÂła do nas 2 lata temu. Rok temu wziĂŞÂła Âślub z mugolem, mieszkajÂą w Liverpoolu.
– Tak, oczywiÂście, Âże pamiĂŞtam. Nie miaÂłam pojĂŞcia co u niej, cieszĂŞ siĂŞ, Âże uÂłoÂżyÂła sobie Âżycie. No có¿, w takim razie dziĂŞkujĂŞ za czas, jaki mi pani poÂświĂŞciÂła – powiedziaÂła Hermiona, wstajÂąc. – Jednak zostaje mi Ministerstwo – dodaÂła z uÂśmiechem, starajÂąc siĂŞ ukryĂŚ rozczarowanie.
– JuÂż wychodzisz? Nie przyszÂłaÂś tu czasem w sprawie pracy?
– Tak, ale sama pani powiedziaÂła, Âże Cho… ÂŻe nie ma dla mnie tutaj miejsca.
– Nie, nie, moja droga. PowiedziaÂłam, Âże moja oferta sprzed 4 lat jest nieaktualna. Miejsca jest tu pod dostatkiem, przecieÂż to taki wielki zamek – odparÂła dyrektorka z figlarnym uÂśmiechem. – JeÂśli jesteÂś zainteresowana, to wÂłaÂśnie zwalnia siĂŞ etat nauczyciela eliksirĂłw. Nie udaÂło mi siĂŞ przekonaĂŚ profesora Slughorna, Âżeby zostaÂł kolejny rok. PowiedziaÂł, Âże juÂż nie ma nie tylko siÂł, ale i serca do edukacji, bo talenty takie jak Evans, Snape i Potter zdarzajÂą siĂŞ raz na 20 lat, a do kolejnego ucznia tego pokroju zwyczajnie nie doÂżyje.
Hermiona usiadÂła, zbita z tropu. Nauczyciel eliksirĂłw? Nie o takiej przyszÂłoÂści dla siebie myÂślaÂła, ale czemu by nie sprĂłbowaĂŚ?
– Dobra, biorĂŞ – odpowiedziaÂła, czujÂąc jak napiĂŞcie z niej schodzi. Wraca do Hogwartu!
– Doskonale. Pan Longbottom bĂŞdzie zapewne wniebowziĂŞty, majÂąc wÂśrĂłd wspó³pracownikĂłw kolejnÂą koleÂżankĂŞ ze szkoÂły. Do zobaczenia we wrzeÂśniu, panno Granger. – Minerva McGonagall podaÂła byÂłej uczennicy rĂŞkĂŞ na poÂżegnanie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.