JuÂż nic nie bĂŞdzie takie samo 2/? - Fan Fiction - Harry-Potter.net.pl

O nie! Ta strona potrzebuje włączonej obsługi języka JavaScript!

Twoja przeglądarka nie obsługuje tego języka lub ma wyłączoną jego obsługę. Włącz wykonywanie kodu JavaScript w swojej przeglądarce internetowej, aby skorzystać ze wszystkich funkcji strony
lub skorzystaj z programu obsługującego język JavaScript, np. Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera, Google Chrome lub Windows Internet Explorer w wersji wyższej niż 6.

[NZ] JuÂż nic nie bĂŞdzie takie samo

Po 5 latach od Âśmierci Voldemorta i 4 latach od skoĂączenia szkoÂły, Hermiona wraca do Hogwartu w roli nauczycielki

Autor:

_raven_

Gatunek: Romans

Ograniczenie wiekowe: +13

Przeczytano 12997 razy.

Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

JuÂż nic nie bĂŞdzie takie samo 2/?

Dwa dni przed wyjazdem do Hogwartu, Hermiona spotyka siĂŞ z przyjaciĂłÂłmi w Dziurawym Kotle. Czeka jÂą nie tylko poÂżegnanie z dotychczasowym Âżyciem, ale jeszcze wyjaÂśnienie wÂątpliwoÂści Rona.

W przedostatni dzieĂą sierpnia, zamiast na swoim Âślubie, Hermiona spotkaÂła siĂŞ z przyjaciĂłÂłmi w Dziurawym Kotle. Harry i Ginny wÂłaÂśnie poinformowali ich, Âże siĂŞ zarĂŞczyli i w przyszÂłym roku prawdopodobnie wezmÂą Âślub. Hermiona i Neville zawziĂŞcie rozmawiali o pracy w Hogwarcie, a Hanna co chwilĂŞ musiaÂła wracaĂŚ za bar, by obsÂługiwaĂŚ klientĂłw. Tylko Ron wydawaÂł siĂŞ zirytowany caÂłÂą sytuacjÂą. Hermiona zauwaÂżyÂła to jako pierwsza i poczuÂła siĂŞ nieswojo na myÂśl, Âże to przez odwoÂłanie ich Âślubu. Nie chciaÂła poruszaĂŚ tego tematu przy reszcie przyjaciĂłÂł, dlatego zaproponowaÂła Ronowi, by poszedÂł z niÂą na ulicĂŞ PokÂątnÂą po nowe piĂłro. ChÂłopak zgodziÂł siĂŞ, choĂŚ niechĂŞtnie. WiedziaÂł, czego Hermiona od niego chce, a nie miaÂł ochoty tÂłumaczyĂŚ siĂŞ ze swojego podÂłego nastroju. Dziewczyna nie daÂła jednak za wygranÂą. Na PokÂątnej byÂł wzglĂŞdny spokĂłj – dwa dni przed odjazdem do Hogwartu uczniowie z reguÂły mieli juÂż skompletowane wyprawki, wiĂŞc po okolicy krĂŞciÂło siĂŞ niewiele osĂłb. Hermiona zaciÂągnĂŞÂła przyjaciela do stolika przed kawiarniÂą, zamĂłwiÂła desery lodowe i postanowiÂła szybko wyjaÂśniĂŚ przyczyny zÂłego nastroju Weasleya.
- Ron, o co chodzi? JeÂśli o nasz odwoÂłany Âślub...
- Nie, nie chodzi o Âślub - przerwaÂł jej, nie chcÂąc, by brnĂŞÂła w niewÂłaÂściwÂą stronĂŞ.
- To o co? Siedzisz naburmuszony od prawie godziny. Ginny i Harry tak siĂŞ cieszÂą z zarĂŞczyn, a ty masz minĂŞ, jakby ci ktoÂś wcisnÂąÂł Âżabi skrzek do ust. Nie psuj im tego.
- No bo widzisz, wszystko siĂŞ sypie. - Ron nie chciaÂł udawaĂŚ przed jedynÂą osobÂą, co do ktĂłrej miaÂł pewnoÂśĂŚ, Âże go zrozumie. Harry nigdy nie umiaÂł postawiĂŚ siĂŞ w jego sytuacji, zawsze byÂł przekonany, Âże Ron wyolbrzymia. Hermiona miaÂła w sobie natomiast ogromne pokÂłady empatii. Nawet jeÂśli nie rozumiaÂła czyichÂś problemĂłw, robiÂła wszystko, by nie daĂŚ mu tego odczuĂŚ. PotrafiÂła doradziĂŚ i pocieszyĂŚ, jak nikt inny. Przed niÂą nigdy nie musiaÂł udawaĂŚ, wiedziaÂł, Âże zawsze potraktuje go powaÂżnie. - MieliÂśmy wÂłaÂśnie dzisiaj zaczynaĂŚ nowe Âżycie, nie wyszÂło. Ok, zdarza siĂŞ, ale tak mnie to jakoÂś przygnĂŞbiÂło. Moje nowe Âżycie wyglÂąda teraz tak, Âże straciÂłem przyjaciela - skoro Harry oficjalnie zarĂŞczyÂł siĂŞ z Ginny, to juÂż zupeÂłnie nie bĂŞdzie miaÂł dla mnie czasu. Ginny teÂż nie - lada chwila wyjedzie do Holyhead, a jak bĂŞdzie miaÂła wolny czas, to zapewne bĂŞdzie go spĂŞdzaĂŚ tylko z Harrym. No i ty - jedziesz do Hogwartu, wiĂŞc teÂż ciĂŞ nie bĂŞdzie. Nawet piwa z Neville'em nie bĂŞdĂŞ mĂłgÂł wypiĂŚ, bo on teÂż bĂŞdzie w Hogwarcie! Do kitu takie nowe Âżycie. ZostanĂŞ sam jak palec, ani siĂŞ do kogoÂś odezwaĂŚ, ani z kimÂś gdzieÂś wyjÂśĂŚ...
- Och, Ron! - jĂŞknĂŞÂła Hermiona, wychylajÂąc siĂŞ, by przytuliĂŚ przyjaciela. - Co ty w ogĂłle pleciesz? Jak to sam jak palec? PrzecieÂż tu, ledwie dwieÂście metrĂłw dalej, jest George, z Harrym codziennie widzisz siĂŞ w pracy... A i Hogwart nie jest na koĂącu Âświata... No dobra, moÂże i jest, ale na brodĂŞ Merlina, jesteÂś czarodziejem! Trzy minuty i moÂżesz wyskoczyĂŚ z kominka w moim gabinecie z dwoma butelkami kremowego piwa!
- To nie to samo - Ron nadal byÂł naburmuszony.
- DokÂładnie to samo. Do Hogwartu droga zajmuje dokÂładnie tyle samo czasu co do domu moich rodzicĂłw. Zawsze teÂż moÂżesz wpaÂśĂŚ do Hanny, do Dziurawego KotÂła. ZresztÂą Neville teÂż czasem tu zaglÂąda, nie?
- Doskonale wiesz, Âże teraz to wszystko siĂŞ rozleci! MĂłwisz to wszystko Âżeby mnie pocieszyĂŚ, chociaÂż wcale w to nie wierzysz. Harry ma Ginny, ty masz Hogwart, ja zostaÂłem sam. Koniec przyjaÂźni. JuÂż nic nie bĂŞdzie takie samo.
- OczywiÂście, Âże w to wierzĂŞ! Mam nadziejĂŞ, Âże naszÂą przyjaÂźĂą uda siĂŞ zachowaĂŚ. Po to zresztÂą siĂŞ rozstaliÂśmy - Âżeby ocaliĂŚ tĂŞ przyjaÂźĂą. Ona jest dla mnie waÂżna. Mam nadziejĂŞ, Âże pomoÂżesz mi zadbaĂŚ o to, Âżeby siĂŞ nie skoĂączyÂła. Nawet jeÂśli kiedyÂś zdarzy siĂŞ tak, Âże w naszym Âżyciu pojawi siĂŞ ktoÂś inny. Obiecaj mi, Âże nie pozwolisz skoĂączyĂŚ siĂŞ temu, co jest miĂŞdzy mnÂą, tobÂą i Harrym. No i Ginny.
- NaprawdĂŞ? Jestem dla ciebie nadal trochĂŞ waÂżny? - Ron spojrzaÂł nieÂśmiaÂło w oczy Hermiony.
- Nie trochĂŞ. Bardzo. Za duÂżo nas ÂłÂączy i za duÂżo razem przeszliÂśmy, Âżeby teraz to zniszczyĂŚ. I pamiĂŞtaj, Âże zawsze moÂżesz wpaÂśĂŚ do Hogwartu, jakbyÂś nabraÂł ochoty na rozmowĂŞ albo piwo.

Ron uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ w odpowiedzi. W milczeniu skoĂączyli lody, po czym wrĂłcili do Dziurawego KotÂła. Ginny byÂła zaaferowana rozmowÂą z HannÂą, a Neville obsÂługiwaÂł klienta. Harry spojrzaÂł na dwĂłjkĂŞ przyjaciĂłÂł, pytajÂąco unoszÂąc brwi. Ron odwrĂłciÂł wzrok, a Hermiona delikatnie pokrĂŞciÂła gÂłowÂą, zniechĂŞcajÂąc Harry'ego do pytaĂą. Kiedy usiedli, nastrĂłj Rona byÂł juÂż wyraÂźnie lepszy. Jako niedoszÂły maÂłÂżonek, doradzaÂł nawet Harry'emu, gdzie znaleÂźĂŚ najlepszy zespĂłÂł na wesele. Po godzinie nadszedÂł jednak czas poÂżegnania - Hermiona musiaÂła spakowaĂŚ kufry, a Ginny, Harry i Ron mieli jeszcze odwiedziĂŚ paĂąstwa WeasleyĂłw. Hermiona poÂżegnaÂła przyjaciĂłÂł - jej uÂścisk z Ronem byÂł zdecydowanie dÂłuÂższy i serdeczniejszy niÂż z pozostaÂłymi. WiedziaÂła, Âże jemu bĂŞdzie teraz szczegĂłlnie trudno. Jej poradzenie sobie z rozstaniem teÂż nie przyszÂło Âłatwo, ale Ron chyba miaÂł racjĂŞ. Ona zaczynaÂła nowe Âżycie w nowym miejscu, z nowymi ludÂźmi. A on zostaÂł w starym otoczeniu, ze starymi znajomymi. Ale bez niej - do niedawna najwaÂżniejszej osoby w Âżyciu. JuÂż miesiÂąc temu, kiedy odwoÂływali swĂłj Âślub, wiedzieli, Âże bĂŞdzie trudno. ÂŻadne z nich nie wiedziaÂło jednak, jak bardzo ich dotknie przekreÂślenie tych szeÂściu wspĂłlnych lat.

Komentarze

Angelina Johnson dnia 15.04.2014 21:35

DoÂśĂŚ krĂłtki, ale podoba mi siĂŞ zdecydowanie bardziej niÂż pierwsza czĂŞÂśĂŚ. Twoje postacie (Hermiona i Ron) wydajÂą siĂŞ w tym rozdziale bardzo autentyczne. ByÂły chyba z 2-3 zdania, w ktĂłrych nie podobaÂła mi siĂŞ konstrukcja (zmieniÂłam jÂą), jest teÂż tu zdanie, ktĂłre ogĂłlnie mi siĂŞ nie podoba. Ale nie pamiĂŞtam juÂż ktĂłre. Czasami po prostu tak ukÂładasz wyrazy, Âże niewygodnie siĂŞ w tym uÂłoÂżeniu je czyta. Ale to juÂż taka kwestia dopracowania. OgĂłlnie TwĂłj styl jest Âładny, czyta siĂŞ pÂłynnie i szybko. Masz teÂż dobre dialogi, a to spory plus.

Co do samej treÂści, to strasznie szkoda mi Rona. Ta czĂŞÂśĂŚ wywoÂłaÂła we mnie takie "matczyne" (BoÂże...) odczucia wobec niego, Âże aÂż chciaÂłoby siĂŞ go przytuliĂŚ do piersi, gÂłaskaĂŚ po rudnych wÂłoskach i daĂŚ mu siĂŞ wypÂłakaĂŚ. Rozumiem trochĂŞ postawĂŞ Hermiony, choĂŚ nadal dla mnie trochĂŞ niejasne jest to tÂłumaczenie zerwania zarĂŞczyn. Jednak jest to bardzo smutne, szczegĂłlnie ze wzglĂŞdu na Rona, ktĂłry ma tu trochĂŞ racji. ZostaÂł sam. Czasem, owszem, moÂże odwiedziĂŚ swoich przyjaciĂłÂł, ale kaÂżde z nich ma juÂż swoje Âżycie, wie do czego dÂąÂży i na czym ma siĂŞ skupiĂŚ. A on stanÂąÂł w miejscu. Okropne.

Pisz dalej, ale nie aÂż tak smutno, bo bĂŞdĂŞ pÂłakaĂŚ!

Alette dnia 15.04.2014 21:46

Na samym poczÂątku chcĂŞ napisaĂŚ, Âże nie podoba mi siĂŞ taki zbity tekst. WolaÂłabym jakieÂś akapity i takie tam pierdoÂły. Klocek mĂŞczy moje oczy.

Twoje ff zapowiada siĂŞ ciekawie, chociaÂż chyba zbyt szybko wyleciaÂłaÂś z tym Dziurawym KotÂłem. Chodzi mi o to, Âże tak prĂŞdko przeszÂłaÂś do sedna. Z Harrym, Ginny i Ronem w tej historii spotykamy siĂŞ pierwszy raz, wiĂŞc mogÂłabyÂś trochĂŞ dokÂładniej opisaĂŚ ich postaĂŚ. Mam nadziejĂŞ, Âże wiesz, o co mi chodzi ;p

No i ja nie wierzĂŞ w przyjaÂźĂą po zwiÂązku, wiĂŞc to zachowanie Rona do mnie nie trafia. Tylko wÂłaÂśnie to moje subiektywne odczucia, to Âżaden bÂłÂąd. Ciekawe wydaje siĂŞ to, Âże wÂłaÂśnie podkreÂśliÂłaÂś, ile problemĂłw przysparza dorosÂłoÂśĂŚ i chyba tutaj Ron ma racjĂŞ - juÂż nic nie bĂŞdzie takie samo. Harry majÂąc do wyboru ÂżonĂŞ albo przyjaciela musi wybraĂŚ ÂżonĂŞ, to samo tyczy siĂŞ chyba kaÂżdego.

W kaÂżdym razie czekam na kolejne ; )

Smierciojadek dnia 15.04.2014 21:50

Fajnie, Âże jednak zdecydowaÂłaÂś siĂŞ publikowaĂŚ swoje FF na stronie. JakoÂś tutaj lepiej mi siĂŞ czyta.

Tak jak juÂż wczeÂśniej pisaÂłam - podoba mi siĂŞ. Technicznie w zasadzie wszystko jest dobrze (tak, przecinki, ale co zrobiĂŚ). Opisy, dialogi, ale co dla mnie waÂżne - dÂługie, rozbudowane, sensowne zdania. Nie mogĂŞ znieÂśĂŚ, jak ktoÂś duka, a nie pisze. Ty nie masz takiego problemu, wiĂŞc cieszĂŞ siĂŞ ogromnie. ; p

Co do treÂści - niby nic siĂŞ nie dzieje, ale nie potrzebujĂŞ zawiÂłej akcji. Dobrze to wszystko przedstawiasz, tylko nadal nie mogĂŞ wyjÂśĂŚ z podziwu, jak oni po szeÂściu latach zwiÂązku tak Âświetnie siĂŞ teraz dogadujÂą. TrochĂŞ nie pasuje mi ta rozmowa - przypomina mi rozmowĂŞ matki z dzieckiem:
- Mamo, ale...
- No co ty, gÂłuptasku.
No ale to moÂże tylko ja mam takie wraÂżenie. Czekam wiĂŞc na trzeciÂą czĂŞÂśĂŚ i pojawienie siĂŞ Hermiony w Hogwarcie. JuÂż jako nauczycielki.

Penelope dnia 15.04.2014 22:53

Oj jak mi szkoda Rona... Dziwna wydaje mi siĂŞ ta relacja Hermiony i Rona, taka maÂło realna, ale w koĂącu zdarzajÂą siĂŞ w Âżyciu rĂłÂżne rzeczy

Ciekawa jaka bĂŞdzie Hermiona jako nauczycielka, mam nadzieje, Âże przekonamy siĂŞ o tym juÂż w nastĂŞpnej czĂŞÂści. Piszszybko, bo czekam z niecierpliwoÂściÂą

_raven_ dnia 16.04.2014 00:12

ByÂły chyba z 2-3 zdania, w ktĂłrych nie podobaÂła mi siĂŞ konstrukcja (zmieniÂłam jÂą), jest teÂż tu zdanie, ktĂłre ogĂłlnie mi siĂŞ nie podoba. Ale nie pamiĂŞtam juÂż ktĂłre. Czasami po prostu tak ukÂładasz wyrazy, Âże niewygodnie siĂŞ w tym uÂłoÂżeniu je czyta.

JakbyÂś mi wskazaÂła, o ktĂłre zdania konkretnie chodziÂło, byÂłoby mi chyba Âłatwiej nad tym pomyÂśleĂŚ nastĂŞpnym razem. Ale ok, postaram siĂŞ uwaÂżniej czytaĂŚ teksty przed wysyÂłkÂą, moÂże sama coÂś takiego wychwycĂŞ.

Co do Rona - ja goÂścia nie znoszĂŞ, musiaÂłam siĂŞ go pozbyĂŚ, i to rozstanie tylko dlatego. Co prawda Ron i jego zazdroÂśĂŚ jeszcze siĂŞ pojawiÂą, ale to romans. I to nie romans na linii Hermiona-Ron, wiĂŞc, no, rozumiecie, trzeba go byÂło jakoÂś usunÂąĂŚ. Nie bĂŞdzie tÂłumaczenia rozstania (chyba), bo to nie jest istotne dla fabuÂły, a ja nawet nie wiem czemu oni siĂŞ rozstali

pewnie Hermiona, jako mÂądrzejsza w tym zwiÂązku, uznaÂła, Âże to nie ma sensu na dÂłuÂższÂą metĂŞ. Nie uÂżalaĂŚ mi siĂŞ tu nad Ronem

Na samym poczÂątku chcĂŞ napisaĂŚ, Âże nie podoba mi siĂŞ taki zbity tekst. WolaÂłabym jakieÂś akapity i takie tam pierdoÂły.

Dobrze, bĂŞdÂą akapity.

chyba zbyt szybko wyleciaÂłaÂś z tym Dziurawym KotÂłem. Chodzi mi o to, Âże tak prĂŞdko przeszÂłaÂś do sedna. Z Harrym, Ginny i Ronem w tej historii spotykamy siĂŞ pierwszy raz, wiĂŞc mogÂłabyÂś trochĂŞ dokÂładniej opisaĂŚ ich postaĂŚ. Mam nadziejĂŞ, Âże wiesz, o co mi chodzi ;p

Tak, wiem o co Ci chodzi, ale to nie jest sedno. To jest porzÂądkowanie starych spraw i poÂżegnanie przed wyjazdem Hermiony. Sedno bĂŞdzie juÂż w Hogwarcie, nieprĂŞdko

Harry i Ron pojawili siĂŞ na chwilĂŞ. BĂŞdÂą siĂŞ co prawda pojawiaĂŚ, ale na krĂłtko, jako maÂło istotne postacie, gdzieÂś tam w tle.

No i ja nie wierzĂŞ w przyjaÂźĂą po zwiÂązku, wiĂŞc to zachowanie Rona do mnie nie trafia.

TeÂż w to nie wierzĂŞ, ale nie chciaÂłam ich kÂłĂłciĂŚ. To by sprawiÂło, Âże caÂła Wielka TrĂłjca przejdzie do historii. Trzeba by robiĂŚ jakieÂś dziwne akcje, w ktĂłrej rozdarty Harry staje pomiĂŞdzy skÂłĂłconÂą parÂą... nie, nie, nie. Nie bĂŞdĂŞ robiĂŚ czegoÂś takiego, bo to zbyt mĂŞczÂące. Wygodniej ich rozstaĂŚ w pokoju, tym bardziej, Âże jak juÂż pisaÂłam, to nie jest istotne dla fabuÂły. Istotne jest to, Âże Hermiona ma zaczÂąĂŚ nowe Âżycie jako wolna osoba, bez weasleyowego bagaÂżu i nadmiernego bĂłlu z powodu rozstania.

JakoÂś tutaj lepiej mi siĂŞ czyta.

Ty i tak dostaÂłaÂś wersjĂŞ lajtowÂą, z poprawionymi znakami (w sensie, Âże bez eRĂłw z numerkami), jakoÂś podzielone i krĂłtkie w miarĂŞ. Anciol dostaÂła takÂą wersjĂŞ, Âże ja bym jej nie przeczytaÂła raczej na pewno

tak, przecinki, ale co zrobiĂŚ

No nic nie zrobiĂŚ, nic. Tylko przeprosiĂŚ

Co do treÂści - niby nic siĂŞ nie dzieje

I nic siĂŞ nie bĂŞdzie dziaÂło w najbliÂższym czasie

wydawaÂło mi siĂŞ, Âże jakoÂś szybciej da siĂŞ rozwinÂąĂŚ akcjĂŞ, ale tradycyjnie za bardzo siĂŞ rozpisujĂŞ...

TrochĂŞ nie pasuje mi ta rozmowa - przypomina mi rozmowĂŞ matki z dzieckiem

Ja tak wÂłaÂśnie patrzĂŞ na zwiÂązek Hermiony z Ronem. RozsÂądna mama i jej gÂłupawy niedorozwiniĂŞty synek

Ciekawa jaka bĂŞdzie Hermiona jako nauczycielka, mam nadzieje, Âże przekonamy siĂŞ o tym juÂż w nastĂŞpnej czĂŞÂści

No nie, nieprĂŞdko siĂŞ o tym przekonacie, przepraszam. Ale moÂże w piÂątej czĂŞÂści? Albo w szĂłstej?

DziĂŞkujĂŞ za wszystkie komentarze

losiek13 dnia 16.04.2014 01:08

ZaleciaÂło romansem... Mi bardziej podobaÂła siĂŞ pierwsza czĂŞÂśĂŚ, bo nie byÂło w niej tyle Rona. A tutaj wychodzi na pierwszy plan, wielka ofiara losu - standard. Ale mi ten standard siĂŞ juÂż przejadÂł. Mam nadziejĂŞ, Âże on nie jest kimÂś waÂżnym w Twoim ff, bo to bĂŞdzie dla mnie prawdziwy zawĂłd. Nie cierpiĂŞ go! xp

JeÂśli chodzi o styl i inne bzdety, to jak dla mnie caÂłoÂśĂŚ praktyczne bez zarzutu. MoÂże tylko odrobinĂŞ wiĂŞcej opisĂłw emocji przy dialogach, a bĂŞdzie caÂłkiem git ;D

EDIT: Komentarz dodaÂłem zanim zobaczyÂłem TwĂłj. MuszĂŞ czĂŞÂściej wciskaĂŚ odÂświeÂż

Slizgonka dnia 16.04.2014 12:22

AÂż musiaÂłam wyÂłÂączyĂŚ muzykĂŞ w tle, bo nie mogÂłam zaczÂąĂŚ

Ta czĂŞÂśĂŚ podoba mi siĂŞ bardziej niÂż pierwsza, chociaÂż tak trochĂŞ przeskoczyÂłaÂś. Ale skoro sedno ma byĂŚ dalej, to czekam.
OgĂłlnie podoba mi siĂŞ relacja Rona z HermionÂą, Ron taki ogĂłlnie przyczÂłapowaty, Âże aÂż siĂŞ szkoda robi. mam nadziejĂŞ Âże jednak gdzies tam siĂŞ bĂŞdzie pojawiaÂł raz na jakiÂś czas, i moÂże nie caÂłkiem zepchniĂŞty na tÂło? *wielbicielka Rona. Wielbicielka kaÂżdego rudzielca na dobrÂą sprawĂŞ*.
Ciekawa jestem bardzo ogĂłlnie Âżycia w Hogwarcie, caÂłej historii. Bo z tymi eliksirami to wyskoczyÂłaÂś jak zaczĂŞÂłam kminiĂŚ czy Hermiona moÂże byĂŚ opiekunkÂą ÂŚlizgonĂłw czy coÂś to generalnie.... Eee.
Czekam na wiĂŞcej, wracam do swojego czegoÂś, za nieskÂładnoÂśĂŚ przepraszam c:

rudowlosa dnia 16.04.2014 21:55

Super bardzo mi siĂŞ podobaÂło, aÂż mnie niekiedy ciarki przechodziÂły jak Hermiona rozmawiaÂła z Ronem.(h) Serio Âświetne czekam na CiÂąg Dalszy.

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Wybitny!	100%	[2 głosy]
Powyżej oczekiwań	0%	[0 głosów]
Zadowalający	0%	[0 głosów]
Nędzny	0%	[0 głosów]
Okropny	0%	[0 głosów]

Logowanie

Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło

Facebook

Shoutbox

Musisz się zalogować aby wysłać wiadomość.

Liliana2194 [off]

O choinka!
03.08.2026 15:12

DziĂŞki

Rue Riddle [off]

Do szopy hipogryfy, do szopy wszyscy wraz!
01.08.2026 11:39

Racja, I will mourn old Hog forever, to juÂż nie byÂło to samo :v
I mimo Âże ciĂŞÂżko w te urodziny, to i tak wszystkiego naj naj, 17 moÂżna mieĂŚ do 40 na spokojnie