Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Kiedy Hermiona wesz³a do klasy eliksirów, poczu³a siê znów jak nastolatka. Mia³a wra¿enie, ¿e nie powinno jej tu byÌ, ¿e za chwilê pojawi siê Snape, by zapytaÌ j¹ czego tu szuka, a ona nie bêdzie mia³a ¿adnego racjonalnego wyt³umaczenia. Powoli podesz³a do ³awki, któr¹ przed laty zajmowa³a z Harrym i Ronem, i usiad³a na swoim dawnym miejscu. Rozejrza³a siê po ciemnym pomieszczeniu, staraj¹c siê przypomnieÌ sobie, gdzie siedzieli pozostali uczniowie. Z uœmiechem spojrza³a na miejsce, w którym Snape z pasj¹ krytykowa³ Neville'a. A jednak mu siê uda³o. Nie by³ mistrzem eliksirów, za to teraz œwietnie radzi sobie jako nastêpca Sprout - pomyœla³a z satysfakcj¹. Wsta³a i podesz³a do szafki, w której Harry znalaz³ podrêcznik Ksiêcia Pó³krwi, dziêki któremu w oczach Slughorna uchodzi za ogromny, ale zmarnowany talent. Wed³ug zapewnieù Harry'ego, ksi¹¿ka sp³onê³a w ogniu Szataùskiej Po¿ogi. Razem z Crabbe'em... Hermiona odwróci³a siê w stronê ³awki, w której Crabbe siedzia³ obok Malfoya, jakby spodziewa³a siê go tam teraz zobaczyÌ. Kolejny raz zawiod³a siê na Hogwarcie: spodziewa³a siê, ¿e tutaj odpocznie, nabierze si³, optymistycznego nastawienia. Tymczasem wszêdzie wokó³ widzia³a œlady osób, które na zawsze odesz³y. Niektóre by³y jej bliskie, inne - wrêcz przeciwnie, ale ka¿de ¿ycie zakoùczone podczas bitwy o Hogwart wydawa³o jej siê bezcenne. Jedyn¹ osob¹, która powinna wtedy umrzeÌ, by³ Voldemort - sam wybra³ taki koniec, wype³niaj¹c pierwsz¹ czêœÌ przepowiedni. Ale ca³a reszta? Fred, Tonks, Lupin, Colin... Nawet bezmyœlny Crabbe - oni wszyscy byli tylko ofiarami g³upoty innych.

Hermiona westchnê³a smutno, stanê³a za biurkiem i omiot³a wzrokiem salê z perspektywy nauczyciela. Jak to by³o? Jesteœcie tutaj, ¿eby siê nauczyÌ subtelnej, a jednoczeœnie œcis³ej sztuki przyrz¹dzania eliksirów. Nie ma tutaj g³upiego wymachiwania ró¿d¿kami, wiêc byÌ mo¿e wielu z was uwa¿a, ¿e to w ogóle nie jest magia. Nie oczekujê od was, ¿e naprawdê docenicie piêkno kipi¹cego kot³a i unosz¹cej siê z niego roziskrzonej pary, delikatn¹ moc p³ynów, które pe³zn¹ poprzez ¿y³y cz³owieka, aby oczarowaÌ umys³ i usidliÌ zmys³y... * Hermiona uœmiechnê³a siê na myœl o swojej pierwszej lekcji eliksirów. Tak, wtedy byÌ mo¿e nie docenia³a si³y tego rodzaju magii. Ale ju¿ wie, ¿e ona mo¿e ratowaÌ ¿ycie na równi z zaklêciami obronnymi i uzdrawiaj¹cymi. I tego musi nauczyÌ swoich podopiecznych. Z t¹ myœl¹ wymaszerowa³a z klasy i ruszy³a wzd³u¿ korytarza, by opuœciÌ ponure lochy.

Kiedy przechodziÂła obok drzwi prowadzÂących do gabinetu Snape'a, skrytych w cieniu, kÂątem oka zauwaÂżyÂła jakiÂś ruch. OdwrĂłciÂła gÂłowĂŞ w tamtÂą stronĂŞ i zwolniÂła, odpowiedziaÂł jej dÂźwiĂŞk zamykanych drzwi. Cudowne sÂąsiedztwo... - pomyÂślaÂła, starajÂąc siĂŞ jednak myÂśleĂŚ pozytywnie o najbliÂższej przyszÂłoÂści. Tak, Severusie, opowiem im, jak Felix pomĂłgÂł mi ocaliĂŚ Âżycie pewnego czÂłowieka i guzik mnie obchodzi, co ty o tym myÂślisz.


***

- Hermiona! Kiedy przyleciaÂłaÂś? - Z zamyÂślenia wyrwaÂł jÂą znajomy gÂłos Neville'a.
- TeleportowaÂłam siĂŞ rano. MusiaÂłam odwiedziĂŚ McGonagall, a chciaÂłam to zrobiĂŚ jak najwczeÂśniej, zanim caÂłkiem zaangaÂżuje siĂŞ w przygotowania do uczty powitalnej - odpowiedziaÂła Hermiona, wstajÂąc, by przywitaĂŚ siĂŞ z przyjacielem.
Znajdowali siê w Wielkiej Sali. Hermiona zg³odnia³a, wiêc przysz³a zjeœÌ lunch. Nie mia³a odwagi zaj¹Ì miejsca za sto³em nauczycielskim, wiêc przycupnê³a przy koùcu sto³u Gryfonów. Neville nie omieszka³ tego nieco z³oœliwie skomentowaÌ. Hermionê rozbawi³a ta jego pewnoœÌ siebie, pamiêta³a jeszcze, jak stresowa³ siê now¹ prac¹ trzy lata temu. Wtedy pewnie te¿ czu³ siê lepiej po tej uczniowskiej stronie. Ostatnia namiastka przesz³oœci, za kilka godzin oboje wstan¹, kiedy McGonagall bêdzie przedstawiaÌ ich nowym uczniom. Wtedy ju¿ nie bêd¹ mieli mo¿liwoœci, by zaj¹Ì miejsca przy stole Gryffindoru, wmieszaÌ siê w t³um. Przez jej cia³o przebieg³ dreszcz.
- Nie martw siê, bêd¹ ciê uwielbiaÌ. - Neville uœmiechn¹³ siê pokrzepiaj¹co, bezb³êdnie odgaduj¹c powód jej nerwów. - Dosta³aœ salê w lochach?
Hermiona przytaknĂŞÂła, kiwajÂąc gÂłowÂą.
- Od dawna dziwiê siê, ¿e nie oddali jej Snape'owi, przecie¿ to chyba ¿aden problem przenieœÌ sk³adniki eliksirów i wszystkie te sprzêty wy¿ej, a lochy oddaÌ nietoperzowi na wy³¹cznoœÌ?
- Neville! - Hermiona zrobiÂła oburzonÂą minĂŞ, chociaÂż co do jednego przyznaÂła mu racjĂŞ - teÂż dziwiÂła siĂŞ, Âże Severus nie walczyÂł o swojÂą starÂą klasĂŞ, miaÂłby do niej bliÂżej ze swojego gabinetu.
- Daj spokĂłj, wszyscy mĂłwiÂą o nim nietoperz, a on o tym wie. - Neville puÂściÂł oczko koleÂżance.
- No, ale nam nie wypada... Ok, niewaÂżne. Fajnie ciĂŞ widzieĂŚ. - PrzytuliÂła przyjaciela.
- Ciebie te¿, nic siê nie zmieni³aœ przez teee... - Neville przerwa³, jakby musia³ w myœlach policzyÌ czas, jaki min¹³ od kiedy ostatnio siê widzieli: - No, z czterdzieœci godzin. - Oboje parsknêli œmiechem.

Lunch zjedli razem, ca³y czas rozmawiaj¹c o tym nowym Hogwarcie, nauczycielach, uczniach i zmianach, które nast¹pi³y po ponownym otwarciu szko³y. Hermiona chcia³a poznaÌ jak najwiêcej szczegó³ów, które pozwoli³yby jej ³atwiej wejœÌ w nowe obowi¹zki i odnaleŸÌ siê w gronie pedagogicznym. Neville cierpliwie wyjaœnia³, t³umaczy³ i opowiada³ wszystko, co wydawa³o mu siê istotne, ciesz¹c siê, ¿e ma u swego boku kolejn¹ blisk¹ osobê.

Po posi³ku Hermiona postanowi³a poœwiêciÌ chwilê na odwiedzenie Izby Pamiêci, która najbardziej zmieni³a siê, od kiedy pierwszy raz trafi³a do Hogwartu. Wiedzia³a, co tam zastanie, a jednak ba³a siê odwiedzenia tego pomieszczenia. Chcia³a tam zajrzeÌ póki jeszcze do zamku nie dotarli uczniowie - nikt nie przeszkodzi jej w cichym kontemplowaniu przesz³oœci. Posz³a do Izby Pamiêci z Neville'm. Poza pucharami, dyplomami, zdjêciami zwyciêskich dru¿yn Quidditcha - pami¹tkami z chwil chwa³y, znajdowa³y siê tu przyt³aczaj¹ce dowody okrucieùstwa i strat, jakie dotknê³y Hogwart i jego obroùców. Zdjêcia cz³onków Zakonu Feniksa i Gwardii Dumbledore'a - z jeszcze ¿ywymi i uœmiechniêtymi Tonks, Lupinem i Fredem. K¹cik poœwiêcony bezsensownej œmierci Cedricka - pierwszej ofiary odradzaj¹cego siê Voldemorta. Zdjêcia zamku - niemal zrównanego z ziemi¹. Ale najbardziej dotknê³a j¹ ogromna tablica z nazwiskami ofiar, które zginê³y w obu bitwach o Hogwart. Byli wœród nich jej przyjaciele, ale by³y te¿ zupe³nie obce osoby. Ma³y Colin Creevey - wcale nie powinno go tu byÌ w tamtym czasie, dosta³ wyraŸne polecenie opuszczenia zamku. Hermiona odnajdowa³a kolejne znajome nazwiska, wspominaj¹c przez chwilê ka¿d¹ z tych osób, kiedy dobieg³ do niej dŸwiêk otwieranych drzwi. Oboje odwrócili siê od tablicy i zobaczyli Cho, wchodz¹c¹ do pomieszczenia z czerwon¹ ró¿¹ w d³oniach. Zatrzyma³a siê na chwilê, zaskoczona zastanym widokiem, ale po chwili wahania podesz³a do nich i mocno uœciska³a Hermionê. Po³o¿y³a ró¿ê przy zdjêciu Cedricka, po czym do³¹czy³a do stoj¹cych w pewnym oddaleniu Hermiony i Neville'a. Stali d³u¿sz¹ chwilê, patrz¹c na uœmiechaj¹cego siê Cedricka, z dum¹ prezentuj¹cego odznakê prefekta.
- ChodŸmy - powiedzia³ cicho Neville, obejmuj¹c ramionami obie dziewczyny, które z trudem powstrzymywa³y ³zy. Cicho zamkn¹³ drzwi i ca³a trójka uda³a siê na b³onia, by porozmawiaÌ w cieniu drzewa rosn¹cego nad jeziorem.

Cho opowiedzia³a o swojej ponad rocznej podró¿y do Chin - rodzinnego kraju jej ojca. Po powrocie, nie mog¹c poradziÌ sobie z wydarzeniami minionych lat, próbowa³a wmieszaÌ siê w t³um i toczyÌ mugolskie ¿ycie na pó³nocy Wielkiej Brytanii. Zatrudni³a siê w agencji reklamowej jako t³umaczka jêzyka chiùskiego, w pracy pozna³a swojego przysz³ego mê¿a. Jednak po jakimœ czasie zapragnê³a powrotu do œwiata czarodziejów. Z obawami wyzna³a ch³opakowi prawdê o swojej mocy.

- By³ w szoku, ale szybko siê otrz¹sn¹³. Zapyta³ tylko, czemu w ogóle sprz¹tam, gotujê i pracujê, skoro to wszystko mo¿na za³atwiÌ machniêciem ró¿d¿ki - opowiada³a z uœmiechem. - Dwa lata temu uda³o mi siê wróciÌ do Hogwartu, a rok temu wziê³am œlub z Jacobem. Jest trochê z³y, ¿e pracujê tak daleko od niego, ale docenia magiczne œrodki transportu, które pozwalaj¹ mi w miarê czêsto wpadaÌ do domu. ¯a³ujemy tylko, ¿e on nie mo¿e mnie odwiedziÌ w Hogwarcie, ale mugole zwyczajnie nie widz¹ zamku, a wszystkie zabezpieczenia uniemo¿liwiaj¹ dostanie siê do jego wnêtrza innymi œrodkami transportu. A ty, Hermiono, mia³aœ braÌ œlub z Ronem Weasleyem, tak? Neville mówi³ w czerwcu, ¿e macie ustalon¹ datê œlubu.

- Taaak, prawie wszystko by³o gotowe, ale miesi¹c przed œlubem odwo³aliœmy go... To by³a nasza wspólna decyzja. Chyba nie jesteœmy sobie pisani, a za bardzo cenimy nasz¹ przyjaŸù, ¿eby ryzykowaÌ jej zakoùczenie, gdybyœmy zaczêli rzucaÌ w siebie ³ajnobombami - wyjaœni³a ze œmiechem. - Wiesz, bez mi³oœci ciê¿ko akceptowaÌ pewne wady, a wspólne zamieszkanie wymaga kompromisów, na które chyba nie jesteœmy gotowi. Mam nadziejê, ¿e u³o¿y sobie ¿ycie, bo wygl¹da³ na przygnêbionego podczas naszego ostatniego spotkania.
- Ty teÂż nie wyglÂądasz najradoÂśniej na Âświecie - wtrÂąciÂł Neville.
- Sam wiesz, ¿e z tym miejscem wi¹¿e siê wiele nieprzyjemnych wspomnieù. Dzisiaj po prostu wziê³y górê. Ale mam nadziejê, ¿e nied³ugo te dobre je wypr¹ - powiedzia³a Hermiona z przekonaniem.
- Jasne, ¿e wypr¹. Trzy razy do roku odwiedzam Izbê Pamiêci - w³aœnie pierwszego wrzeœnia, 2 maja podczas obchodów rocznicy II Bitwy i 24 czerwca, w rocznicê œmierci Cedricka. To s¹ takie dni nostalgii i smutnych wspomnieù. Ale nie mo¿na tak ca³y czas. To Hogwart! Tu wszystko siê zaczê³o - nauka magii, poznaliœmy fantastycznych ludzi i œwietnie siê bawiliœmy przez wiêkszoœÌ czasu, trzeba o tym pamiêtaÌ. Nadal mo¿emy siê œwietnie bawiÌ, teraz wolno nam wiêcej ni¿ dziesiêÌ lat temu. - Cho powiedzia³a to z takim entuzjazmem, ¿e na twarzach Hermiony i Neville'a pojawi³y siê uœmiechy. - Tylko s¹siedztwa ci nie zazdroszczê, Hermiono.
- Zawsze mogÂło byĂŚ gorzej, mogliÂśmy dodatkowo mieszkaĂŚ na tym samym piĂŞtrze. A tak jest szansa, Âże bĂŞdziemy mieĂŚ lekcje w tym samym czasie - ja w lochach, on na trzecim piĂŞtrze, wiĂŞc o spotkania moÂże byĂŚ trudno.
- On mnie nadal przeraÂża... JakoÂś tak... - WzdrygnĂŞÂła siĂŞ Cho.
- Jak sobie przypomnê, co siê dzia³o na lekcjach eliksirów, te¿ siê zaczynam baÌ. - Uœmiechn¹³ siê Neville. - Podejrzewam, ¿e gdyby Snape pojawi³ siê w cieplarni, to nie by³bym w stanie poprowadziÌ lekcji.

Hermiona zamyœli³a siê. To prawda - jako nauczyciel nie by³ sprawiedliwy. PrzyjemnoœÌ sprawia³o mu poni¿anie uczniów. Ale... No w³aœnie, by³o jedno ale...
- W kaÂżdym razie, dobrze, Âże udaÂło mu siĂŞ wrĂłciĂŚ do zdrowia. I Âże wyjaÂśniÂło siĂŞ, po ktĂłrej stronie dziaÂłaÂł. Straszne by byÂło, gdyby umarÂł sam, znienawidzony przez wszystkich, nie mogÂąc siĂŞ obroniĂŚ przed oskarÂżeniami. Nawet McGonagall nie wiedziaÂła, jaka jest jego rola w tym wszystkim. - Cho przywoÂływaÂła obrazy z przeszÂłoÂści, o ktĂłrych Hermiona nie miaÂła ochoty rozmawiaĂŚ.
- ChodŸmy ju¿, nied³ugo przyjedzie Express Hogwart, trzeba siê przygotowaÌ do uczty - powiedzia³a, wstaj¹c i koùcz¹c rozmowê. Trójka przyjació³ zaczê³a wspinaÌ siê po schodach, by dotrzeÌ do swoich gabinetów.
- A co u Harry'ego? - Cho zapyta³a o to doœÌ nerwowym tonem, który zaskoczy³ Hermionê.
- Eeee... w porzÂądku. Pracuje w biurze aurorĂłw. OczywiÂście nie chciaÂło mu siĂŞ wracaĂŚ na siĂłdmy rok nauki, wiĂŞc nie zdaÂł owutemĂłw. Ron zresztÂą teÂż. Ale kiedy Kingsley zapowiedziaÂł, Âże o posadĂŞ aurora moÂże staraĂŚ siĂŞ kaÂżdy, kto braÂł udziaÂł w bitwie o Hogwart, od razu polecieli z wywalonymi jĂŞzykami. Na szczĂŞÂście musieli zdaĂŚ egzaminy, a wczeÂśniej rzetelnie siĂŞ do nich przygotowaĂŚ, bo martwiÂłabym siĂŞ o nasze bezpieczeĂąstwo z takimi leserami jak oni. - Hermiona zrobiÂła minĂŞ, ktĂłrÂą tak czĂŞsto oglÂądali Harry i Ron, kiedy prĂłbowaÂła ich przekonaĂŚ do odrabiania zadaĂą domowych i z politowaniem pokrĂŞciÂła gÂłowÂą. - Kingsley zresztÂą przyznaÂł, Âże Harry jest szykowany na szefa Biura AurorĂłw, musi tylko nabraĂŚ trochĂŞ doÂświadczenia. I nadal jest z Ginny Weasley, za rok planujÂą siĂŞ pobraĂŚ - spojrzaÂła z obawÂą na Cho, na szczĂŞÂście dostrzegÂła na jej twarzy uÂśmiech, wyglÂądajÂący na szczery.
- PozdrĂłw go, jak bĂŞdziesz z nim rozmawiaĂŚ. Do zobaczenia na uczcie - powiedziaÂła Cho i odeszÂła korytarzem na pierwszym piĂŞtrze w stronĂŞ swojego gabinetu. PozostaÂła dwĂłjka ruszyÂła schodami na drugie piĂŞtro.

* Cytat z Harry Potter i KamieĂą Filozoficzny.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.