Spokojny poranek. Za oknem ÂśpiewajÂą ptaki, sÂłoneczko delikatnie przedziera siĂŞ przez zasÂłony okien, a gdzieÂś zza drzwi sÂączy siĂŞ delikatna melodia ulubionej piosenki. Przy ³ó¿ku stoi kubek z ciep³¹ czekoladÂą, ktĂłrej zapach delikatnie Âłaskocze nozdrza. Usta wyginajÂą siĂŞ w uÂśmiechu, rĂŞce powoli, jakby nieÂśmiaÂło, wynurzajÂą siĂŞ spod poÂścieli…

A gdzie tam. Emily niechêtnie otworzy³a oczy, zbudzona nag³ym powiewem ch³odu. Za oknem dzieù dopiero budzi³ siê do ¿ycia, zimnym blaskiem oœwietlaj¹c skuty lodem œwiat. Skrzypienie starego domu potrafi³o wywo³aÌ gniew, frustracjê czy inne skutki uboczne ju¿ od samego rana, stukanie okiennic budzi³o nieliczne ptaki, które stara³y siê znaleŸÌ choÌby najdrobniejsz¹ szparkê, by skryÌ siê na noc przed nieub³agan¹ zim¹.

Dziewczyna z jĂŞkiem opadÂła na poduszkĂŞ i przysÂłoniÂła twarz koÂłdrÂą. DzieĂą zapowiadaÂł siĂŞ nadzwyczaj mĂŞczÂąco, a dobrowolne wyrzekanie siĂŞ lenistwa nie leÂżaÂło w jej naturze. Tak skryta w poÂścieli, w ciemnoÂści, w jako takim cieple przymknĂŞÂła powieki i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ z luboÂściÂą. Jeszcze tylko piĂŞĂŚ minut, tylko chwilka…

I najpewniej by zasnê³a, gdyby nie nag³e i brutalne zderzenie z zimnem. W jednej chwili ko³dra jakby zniknê³a, a wystawiona na ch³ód Emily skuli³a siê w sobie z jêkiem cierpienia i niezadowolenia. Któ¿ móg³by dopuœciÌ siê tak pod³ego czynu, by pozbawiÌ jej jedynej rzeczy, która mog³a uchroniÌ j¹ przed z³em tego œwiata? Dziewczyna uchyli³a powiekê i skrzywi³a siê. No tak. To by³o do przewidzenia.
Obok ³ó¿ka sta³a jej fioletowow³osa wspó³lokatorka, która niecierpliwie stuka³a nog¹ o pod³ogê i wpatrywa³a siê we Wright z wyrzutem. Wiedzia³a, co zaraz us³yszy. W pierwszej chwili przesz³o jej przez myœl czy nie wyrzuciÌ dziewczyny przez okno.

- Wstawaj, leniu! - krzyknĂŞÂła Violet i cisnĂŞÂła koÂłdrĂŞ na podÂłogĂŞ. ByÂła na nogach juÂż od rana, w koĂącu to ten dzieĂą. Nie moÂżna byÂło sobie pozwoliĂŚ na Âżadne niedopatrzenia.
Omiot³a spojrzeniem pokój przyjació³ki i a¿ za³ama³a rêce. To nawet nie przypomina³o ba³aganu. To by³ po prostu burdel. Nie by³o siê w stanie stwierdziÌ, gdzie w³aœciwie jest góra, a gdzie dó³. Jakby przeszed³ têdy huragan.
- Mia³aœ to przecie¿ ogarn¹Ì - jêknê³a Horde, próbuj¹c przy tym nie wybuchn¹Ì. Emily ziewnê³a i uœmiechnê³a siê delikatnie.
- PrzecieÂż to jest porzÂądek. Wiem, gdzie co leÂży.
- Ale ja nie wiem! MiaÂłaÂś wyprasowaĂŚ sukienkĂŞ na dzisiejszy wieczĂłr, a ty co?
Wright skrzywiÂła siĂŞ. No tak, zupeÂłnie zapomniaÂła.

Wigilia Bo¿ego Narodzenia przysz³a zdecydowanie szybciej, ni¿ by sobie tego ¿yczy³a. To nie tak, ¿e ma coœ przeciwko œwiêtom, ale wi¹¿e siê z tym mnóstwo pracy. I tak dobrze, ¿e to one bêd¹ goœÌmi w czyimiœ domu. Inaczej naprawdê musia³aby sprz¹tn¹Ì w pokoju, co na dobr¹ sprawê wydawa³o jej siê absurdalne.
W tym roku gospodyniami mia³y byÌ Wioletta oraz Angelina - wspó³lokatorki, które niedawno naby³y nowy dom i zaprosi³y tam wiêkszoœÌ ludzi z ich rodziny (w koùcu HPnet to jedna, wielka rodzina). Dziewczyny mia³y siê tam stawiÌ ko³o czwartej po po³udniu, ¿eby pomóc w ewentualnych przygotowaniach i potem wspólnie zasi¹œÌ do sto³u. Emily szybko zerknê³a na zegarek. By³a dopiero ósma.

- Nie musisz budziÌ mnie tak wczeœnie, przecie¿ wychodzimy dopiero za kilka godzin - ¿achnê³a siê Wright i chcia³a siêgn¹Ì po ko³drê, jednak Violet kopnê³a j¹ na drug¹ stronê pokoju.
- Nie ma mowy, nie pĂłjdziesz teraz spaĂŚ. Takie wydarzenie wymaga specjalnych przygotowaĂą!

Tak wiêc chc¹c nie chc¹c, Emily zosta³a zmuszona do wyjœcia z ³ó¿ka i powolnego przygotowywania siê do opuszczenia domostwa. Nie robi³a jednak nic konkretnego. To siedzia³a w salonie z czasopismem, to szuka³a czegoœ do jedzenia w pustej zwykle lodówce, to zasypia³a gdzieœ w k¹cie ³azienki. Ot, zwyczajny dzieù z ¿ycia dziewczyny. Za prawdziwe przygotowania wziê³a siê dopiero na godzinê przed wyjœciem. Umy³a siê, uczesa³a w³osy i przebra³a w swoj¹ ulubion¹ b³êkitn¹ sukienkê. Jej d³ugie do ³okci rêkawy ozdobione by³y cekinami, dekolt raczej niewyeksponowany, a d³ugi do ziemi materia³ sukni marszczy³ siê tam, gdzie powinien i wyg³adza³ te¿ w odpowiednich miejscach. Na piêÌ minut przed wyjœciem spojrza³a jeszcze szybko do lustra i poprawi³a niewielki czarny wisiorek z krukiem. Ku chwale Ravenclaw!

- Jesteœ ju¿ gotowa? - Zza drzwi ³azienki us³ysza³a g³os Violet. Szybko wiêc zgarnê³a brudne ubrania z pod³ogi i wysz³a na korytarz. Jej przyjació³ka prezentowa³a siê nie mniej zjawiskowo. Mia³a na sobie sukienkê na rami¹czkach w kolorze stonowanego ró¿u, koùcz¹c¹ siê nieco za kolanem. Fioletowe w³osy by³y zgrabnie upiête, a na uszach dynda³y kolczyki, przypominaj¹ce kszta³tem borsuka Hufflepuffu.
- Mo¿emy iœÌ. - Uœmiechnê³a siê Emily i zarzuci³a na ramiê niewielk¹ torebkê. Violet wziê³a swoja w d³où i razem zesz³y na dó³. Horde ubra³a szpilki, na co Emily spojrza³a z pewnym dystansem.
- Nie zabijesz siĂŞ w tym?
- Nie martw siê o mnie, tylko siê pospiesz. Jakbyœ nie zauwa¿y³a, to spóŸni³yœmy siê ju¿ pó³ godziny.

Faktycznie. Wszystkie przygotowania zabra³y Krukonce wiêcej czasu, ni¿ na pocz¹tku myœla³a. Szybko ubra³a siê niebieskie buciki na p³askim obcasie i wysz³a za przyjació³k¹ z domu. Na dworze akurat pada³ œnieg, którego p³atki osadza³y siê na p³aszczach dziewczyn. Obie ju¿ po kilku krokach mia³y ochotê wróciÌ do ciep³ego domu, to jednak nie wchodzi³o w grê.

Miasto, w którym mieszka³y, zwa³o siê HPnet. Liczy³o razem ponad dwanaœcie tysiêcy mieszkaùców i dzieli³o siê na piêÌ dzielnic, nosz¹ce osobne nazwy: Gryffindor, Rawenclaw, Hufflepuff, Slytherin oraz Ziemia Niczyja, zamieszkana przez ludzi, którzy nie chcieli do ¿adnego dystryktu byÌ kwalifikowani. Emily pochodzi³a z dzielnicy Rawenclawu, sk¹d wywodzi³a siê wiêkszoœÌ prawników, ksiêgowych, nauczycieli i ludzi, którzy swoj¹ wiedz¹ pomagali innym w potrzebach. Violet natomiast urodzi³a siê w Hufflepuffie - ma³ej ojczyŸnie lekarzy, ale równie¿ kucharzy i ogromnych ³akomczuchów. Dom, do którego zmierzali, znajdowa³ siê w Slytherinie, wylêgarni bankierów i polityków (nic w tym jednak dziwnego). Nie by³o to daleko, nie musia³y nawet zamawiaÌ jakiejkolwiek podwózki czy t³oczyÌ siê w œrodkach publicznego transportu.

Sz³y wolno ulic¹ na pograniczu Gryffindoru i Rawenclawu, przyspieszaj¹c nieco kroku, by do reszty nie zmarzn¹Ì. Co chwilê pociera³y swoje ramiona czy poprawia³y szaliki na szyjach. D³onie chowa³y w kieszeniach, ¿eby choÌ trochê je ogrzaÌ, z marnym jednak skutkiem.
- A kogo ja widzĂŞ?
Violet i Emily zatrzyma³y siê, wlepiaj¹c spojrzenia w przechodnia przed nimi. Ch³opak z czarnymi, stercz¹cymi na wszystkie strony w³osami b³ysn¹³ zêbami w uœmiechu i odchyli³ siê na piêtach, patrz¹c na dziewczyny z góry.
Emily fuknĂŞÂła pod nosem i odwrĂłciÂła wzrok.

- Alex! - Violet uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ szeroko i zbliÂżyÂła do chÂłopaka. - Co tu robisz? PrzecieÂż impreza jest w zupeÂłnie innym kierunku.
- Nie idĂŞ na niÂą - wzruszyÂł obojĂŞtnie ramionami, udajÂąc Âże o wiele bardziej interesuje go walajÂący siĂŞ po ziemi papierowy kubek po kawie.
- Dlaczego?
- Tym lepiej, tylko by przeszkadza³ - wciê³a siê Emily, nie daj¹c ch³opakowi dojœÌ do s³owa. - Idziemy, Violet. I tak jesteœmy spóŸnione.
Dziewczyny szybko wyminĂŞÂły chÂłopaka, ktĂłry obserwowaÂł je z rozbawieniem. Kiedy juÂż trochĂŞ siĂŞ oddaliÂły, postanowiÂł jeszcze im coÂś przekazaĂŚ.
- Weso³ych Œwi¹t! - krzykn¹³ za nimi z wrednym uœmieszkiem i ruszy³ chodnikiem dalej przed siebie.

- Nie musiaÂłaÂś byĂŚ taka niemiÂła - stwierdziÂła Violet po dÂłuÂższej chwili milczenia. – Na dobrÂą sprawĂŞ to nic nie zrobiÂł.
- To moja sprawa dla kogo jestem wredna, a dla kogo nie – warknĂŞÂła nadal zdenerwowana Emily, przyspieszajÂąc jeszcze kroku.
Mimo prĂłby pogodzenia z Alex’em, trudno byÂło jej zakopaĂŚ topĂłr wojenny. ZnaÂła go juÂż jakiÂś czas. ByÂł z Gryffindoru, wiĂŞc czekaÂła go przyszÂłoœÌ odkrywcy, przewodnika lub wysoko postawionego wojskowego. ChociaÂż jak dla niej, bardziej pasowaÂłby do opisu urodzonych pod symbolem WĂŞÂża.

Dziewczyny po czasie w koùcu dotar³y na miejsce. Oddalony nieco budynek nie przyci¹ga³ wzroku przypadkowych gapiów i niczym szczególnym siê te¿ nie wyró¿nia³.
- MyÂślisz, Âże to naprawdĂŞ tutaj? – Emily zmarszczyÂła nos, widzÂąc dwupiĂŞtrowÂą ruderĂŞ. Ogrodu nawet nie byÂło widaĂŚ pod warstwÂą wymieszanych ze Âśniegiem zgniÂłych liÂści, od Âścian odpadaÂł tynk, a dach zwyczajnie siĂŞ sypaÂł. To bardziej byÂł skansen niÂż dom.
- Tak, to tu – stwierdziÂła pewnie Violet, przekraczajÂąc furtkĂŞ i ruszajÂąc ÂścieÂżkÂą w kierunku drzwi. Emily z westchnieniem pod¹¿yÂła za niÂą. PrzeszÂła jednak tylko kilka krokĂłw, bo nagÂły szelest w krzakach obok zmusiÂł jÂą do zatrzymania siĂŞ. Przez jej ciaÂło przeszedÂł niezidentyfikowany dreszcz, kiedy zerknĂŞÂła w tamtÂą stronĂŞ. Z torebkÂą w pogotowiu zbliÂżyÂła siĂŞ do nagich ga³êzi, prĂłbujÂąc cokolwiek wypatrzyĂŚ w mroku. JuÂż chciaÂła siĂŞ zamachn¹Ì, gdy nagle skulona na ziemi postaĂŚ gwaÂłtownie siĂŞ wyprostowaÂła. W nikÂłym blasku ksiĂŞÂżyca bÂłysnĂŞÂły czerwone wÂłosy.

- Julia? - spytaÂła z niedowierzaniem Wright, chowajÂąc szybko torebkĂŞ za plecami. - Co ty tutaj robisz?
- Chcia³am z³apaÌ królika, ale obcas utkn¹³ mi w œniegu - odpar³a swobodnie dziewczyna, zerkaj¹c na ca³kiem przemoczone buty.
- No tak, to wiele wyjaÂśnia. TeÂż idziesz na imprezĂŞ do Ang i Wiolki?
- W³aœciwie, to wystroi³am siê tak - tu wskaza³a na mieni¹c¹ siê cekinami czerwon¹ sukniê - na nocny spacer po lesie, ale mogê wpaœÌ, czemu nie.
Po chwili dziewczyny do³¹czy³y do Violet, która by³a zaskoczona obecnoœci¹ Julii chyba nawet bardziej ni¿ Emily.
- SzukaÂłaÂś tu krĂłlikĂłw? Serio? - spytaÂła Horde po wysÂłuchaniu historii, wpatrujÂąc siĂŞ w dziewczynĂŞ jak w kompletnÂą idiotkĂŞ.

Ferras jednak nie zd¹¿y³a odpowiedzieÌ, bo drzwi nagle siê otworzy³y, a w oœlepiaj¹cym œwietle stanê³a uœmiechniêta szeroko Angelina w niesamowitej, zielonej kreacji.
- No nareszcie! ZaczynaliÂśmy siĂŞ niepokoiĂŚ! - ZaprosiÂła dziewczyny do Âśrodka, po krĂłtkim czasie zostawiajÂąc je i znikajÂąc gdzieÂś w kuchni. Emily i Violet rozebraÂły siĂŞ i rzuciÂły pÂłaszcze na stos innych ubraĂą. ZaczĂŞÂły wolno przedzieraĂŚ siĂŞ przez duszne powietrze w kierunku salonu. Julia zniknĂŞÂła nawet nie wiadomo kiedy.
W salonie siedzia³o ju¿ parê osób. Kanapa by³a w pe³ni okupowana przez Mikasê, która zdawa³a siê ju¿ przysypiaÌ z tych nudów, które dzia³y siê wokó³. No tak, trudno siê dziwiÌ, skoro tu¿ obok Marcus wykorzystywa³ ka¿d¹ okazjê, by wyci¹gn¹Ì zza pleców jemio³ê i ca³owaÌ ca³kowicie ju¿ zarumienion¹ Paulê. W k¹cie natomiast siedzia³a Shanti, przegl¹daj¹c w poœpiechu jakieœ papiery. Nawet w tak specjalnym dniu nie potrafi³a oderwaÌ siê od newsów, eh.

Dziewczyny przywitaÂły siĂŞ i ruszyÂły dalej, w korytarzu niemal wpadajÂąc na KlaudiĂŞ. BiegaÂła wÂłaÂśnie po caÂłym domu i wszĂŞdzie wieszaÂła ozdoby.
- Jadalnia jest na piĂŞtrze! - krzyknĂŞÂła do nich z uÂśmiechem, rzucajÂąc ÂłaĂącuch z lampkami na ÂśpiÂącÂą juÂż MikasĂŞ.
Violet i Emily zaczĂŞÂły wspinaĂŚ siĂŞ po schodach, chÂłonÂąc dusznÂą i pachnÂącÂą barszczem oraz grzybami atmosferĂŞ w domu. Na schodach spotkaÂły ÂśmiejÂącÂą siĂŞ LilianĂŞ, ktĂłra wÂłaÂśnie dopadÂła szalejÂącego kota i odciÂągnĂŞÂła go od parujÂących potraw na stole.

Po d³ugiej podró¿y dotar³y w koùcu do jadalni. Stó³ zajmowa³ wiêksz¹ jego czêœÌ, jednak i tak najwiêcej uwagi przyci¹ga³ wisz¹cy nad kominkiem portret A., który nad wszystkim czuwa³ i wszystko czujnym okiem œledzi³.
- Violet! Emi! - Siedz¹ca przy stole Rue pomacha³a do nich energicznie i zaprosi³a do siebie ruchem rêki. Dziewczyny minê³y pogr¹¿onych w dyskusji Adersa i KHZP, w koùcu siadaj¹c po obu stronach znajomej.
- DÂługo juÂż tu jesteÂś? - zagadnĂŞÂła Violet, wygÂładzajÂąc dÂłoĂąmi sukienkĂŞ.
- Tylko ko³o pó³ godziny. Kazali mi tu siedzieÌ i nie pomagaÌ po tym, jak wyrzuci³am z miski ca³¹ sa³atkê na pod³ogê.
Violet poklepa³a Rue pocieszaj¹co po ramieniu, a Emily si³¹ powstrzymywa³a siê od œmiechu.

Po kilku minutach w jadalni zebrali siê ju¿ wszyscy. Sarahis ju¿ dobiera³a siê do rozstawionych na stole potraw, natomiast Gordian przysiad³ siê do Eru i zacz¹³ z ni¹ swobodn¹ rozmowê, co jakiœ czas b³yskaj¹c uœmiechem. Nawet Julia siê pojawi³a - nikt jednak nie wiedzia³ jakim cudem znalaz³a siê na ¿yrandolu i sk¹d mia³a ze sob¹ flaszkê z wódk¹.
Na koùcu do pokoju w koùcu wesz³y gospodynie z talerzami pe³nymi op³atków. Zaczê³y siê rozmowy, œmiechy i sk³adanie ¿yczeù. Julka jednak nie planowa³a schodziÌ na ziemiê, tylko ze zmarszczonymi brwiami wpatrywa³a siê w stó³.
- MoÂże nie jestem najlepsza z matmy - zaczĂŞÂła pomiĂŞdzy czkniĂŞciami – ale wydaje mi siĂŞ, Âże brakuje kilku osĂłb.
I siê nie myli³a. Cztery miejsca by³y wolne. Jedno by³o zostawione dla zb³¹kanego wêdrowca, to jasne, ale co z pozosta³ymi trzema? Wszyscy zaczêli siê wiêc zastanawiaÌ, kto mia³ byÌ, a siê nie zjawi³. Patrzyli po sobie, wykluczali kolejne osoby. A¿ w koùcu, w nag³ym przyp³ywie olœnienia twarz Rue nieco siê rozœwietli³a.
- Hermionki nie ma! Mia³a mi przynieœÌ ciasteczka, menda jedna.
- Dlaczego jej nie ma? - Violet zmarszczyÂła brwi, jakby intensywnie gÂłowiÂąc siĂŞ nad problemem wszechÂświata.
- ZaspaÂła? - rzuciÂła Emily, ale zostaÂła jedynie zgromiona parÂą wÂściekÂłych oczu.

Kiedy wszyscy siĂŞ przepychali i starali siĂŞ ustaliĂŚ, dlaczego Hermionka nie zjawiÂła siĂŞ w tak waÂżnym dniu, Liliana niby przypadkiem przeszÂła siĂŞ koÂło okna i wyjrzaÂła na zewnÂątrz. Z wraÂżenia aÂż wypuÂściÂła z ramion kota.
- Ej, chodÂźcie! Patrzcie na to!
Przy oknie bÂłyskawicznie wszyscy siĂŞ stÂłoczyli, starajÂąc siĂŞ cokolwiek zobaczyĂŚ. Na oÂświetlonej przez latarniĂŞ pokrytej Âśniegiem przestrzeni coÂś siĂŞ znajdowaÂło. CoÂś jakby napis.
- Oddajcie nam jedzenie albo nigdy nie zobaczycie Hermionki - przeczytaÂła ze zgrozÂą Emily. - Napisane krwiÂą.
- To ketchup.
Wszyscy jednoznacznie spojrzeli na Violet, ktĂłra zdawaÂła siĂŞ nie rozumieĂŚ, o co wÂłaÂściwie im chodzi.
- No co? Nie byÂło go na stole.
- Kto normalny uÂżywa ketchupu podczas Wigilii? - Rue pokrĂŞciÂła z niedowierzaniem gÂłowÂą.
W tym momencie wybuchÂła Âżarliwa dyskusja na temat istnienia ketchupu, jego najlepszej konsystencji, smaku, a takÂże caÂłej jego historii bez pomijania pikantnych wÂątkĂłw.
Julia w tym czasie zd¹¿y³a zejœÌ na ziemiê i zostawiaj¹c pust¹ butelkê na swoich krzeœle, ruszy³a w kierunku wyjœcia.
- A ty dokÂąd? - usÂłyszaÂła za sobÂą gÂłos Wioletty.
- Jak to? Idê znaleŸÌ Hermionkê. Wracam za piêÌ minut!
- Czekaj! - Violet b³yskawicznie znalaz³a siê obok przyjació³ki. - Idê z tob¹!

Ostatecznie w ekipie ratunkowej znalaz³y siê Julka, Violet, Rue, Emily i Liliana, które mia³y wróciÌ przed pó³noc¹ z Hermionk¹ ¿yw¹ b¹dŸ martw¹... Ale bardziej ¿yw¹.
- Gdzie zaczynamy? - spytaÂła podekscytowana Rue. Nigdy jeszcze nie braÂła udziaÂłu w czymÂś tak duÂżym.
- MoÂże pĂłjdziemy za Âśladami ketchupu na ziemi? - zaproponowaÂła Emily, wpatrujÂąc siĂŞ w czerwone plamy na Âśniegu. Wszystkie po dÂługich dyskusjach w koĂącu na to przystaÂły i ruszyÂły na tyÂły domu. ZnajdowaÂła siĂŞ tam sporych rozmiarĂłw stodoÂła, ktĂłra w Âświetle ksiĂŞÂżyca wyglÂądaÂła przeraÂżajÂąco. Violet schowaÂła siĂŞ niepewnie za ramieniem Julki, ktĂłra po alkoholu byÂła odwaÂżna bardziej niÂż zwykle. Pierwsza wiĂŞc wyszÂła przed szereg i nacisnĂŞÂła na umazanÂą ketchupem klamkĂŞ.
- UwaÂżaj - wyszeptaÂła Liliana, zaciskajÂąc dÂłoĂą na ramieniu Emily. - Jeszcze coÂś ciĂŞ zje.

Po chwili drzwi stodo³y sta³y otworem. Œwiat³o wpada³o jedynie przez dziurê w dachu, idealnie oœwietlaj¹c le¿¹c¹ na ziemi postaÌ - bez w¹tpienia Hermionkê.
- Co jej siê sta³o? - spyta³a z przejêciem Violet i ju¿ chcia³a do niej podejœÌ, kiedy z mroku za ni¹ wy³oni³y siê dwie postacie. Postacie tak przera¿aj¹ce, ¿e ten, kto je stworzy³, musia³ umrzeÌ, gdy to zrobi³.
- Oddajcie nam barszcz, a zwrĂłcimy wam tĂŞ nieszczĂŞsnÂą dusze - odezwaÂła siĂŞ jedna z postaci, chowajÂąc twarz za brÂązowymi, potarganymi wÂłosami.
- I pierogi - dopowiedziaÂła druga postaĂŚ, bÂłyskajÂąc w mroku zĂŞbami.
Pierwsza z postaci odwrĂłciÂła siĂŞ do drugiej i dÂługo jakby siĂŞ jej przyglÂądaÂła.
- OszalaÂłaÂś? Jakie pierogi?
- No co? TeÂż chcĂŞ coÂś z tego mieĂŚ!
- UmawiaÂłyÂśmy siĂŞ na barszcz, nie pamiĂŞtasz?!
- Barszcz to ty masz w gÂłowie!
Kiedy postacie zaczĂŞÂły siĂŞ tak spieraĂŚ, Emily podeszÂła do Violet najciszej, jak tylko mogÂła.
- Czy to sÂą Sam i Kath? - zapytaÂła niepewnie, nie bardzo wiedzÂąc, jak siĂŞ w takiej sytuacji zachowaĂŚ.
- Tak mi siĂŞ wydaje - skinĂŞÂła gÂłowÂą fioletowowÂłosa, przygryzajÂąc wargĂŞ. - I co teraz?

- Dlaczego po prostu nie przyjdziecie do nas na WigiliĂŞ?
GÂłos Julki wszystkich bÂłyskawicznie uciszyÂł. Dwie postacie przyjrzaÂły siĂŞ dziewczynie, zastanawiajÂąc siĂŞ intensywnie.
- Mamy barszcz z pierogami.
I wtedy dokonaÂł siĂŞ boÂżonarodzeniowy cud. Z postaci jakby zostaÂła zdjĂŞta przeraÂżajÂąca klÂątwa i wreszcie wyglÂądaÂły tak, jak dawniej. Na ich twarzach goÂściÂły uÂśmiechy, kiedy szybko wybiegÂły ze stodoÂły. Hermionka wstaÂła bez najmniejszych problemĂłw. ZaspaÂła - kto by siĂŞ spodziewaÂł.
Wszystkie wysz³y na zewn¹trz i zaczê³a siê... bitwa na œnie¿ki! W czystym chaosie dziewczyny zaczê³y obrzucaÌ siê to œniegiem, to zgni³ymi liœÌmi.
Emily wycelowaÂła ÂśnieÂżkÂą w JulkĂŞ, zamachnĂŞÂła siĂŞ i rzuciÂła. ÂŚnieÂżka juÂż miaÂła w niÂą trafiĂŚ, kiedy pewna postaĂŚ odepchnĂŞÂła jÂą na bok i razem z niÂą wylÂądowaÂła na ziemi. Zdezorientowana Julka otworzyÂła oczy i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ szeroko.
- Alex… UratowaÂłeÂś mnie…
- Bez przesady, to tylko ÂśnieÂżka - odparÂł chÂłopak. - Ale mogÂłabyÂś przytyĂŚ trochĂŞ, miaÂłbym chociaÂż miĂŞkkie lÂądowanie.

Nikt juÂż nawet nie pytaÂł, skÂąd Black znalazÂł siĂŞ w ogrodzie. Wszyscy mokrzy, ale szczĂŞÂśliwi ruszyli do domu: Violet wspĂłlnie z Rue wypytywaÂły HermionkĂŞ o jej samopoczucie, Emily i Kath wdaÂły siĂŞ w dyskusjĂŞ o istocie istnienia Âżab, a Sam przytulaÂła do piersi wyimaginowany przez niÂą talerz z pierogami.
Na koĂącu szli Alex oraz Julia. ChÂłopak chwyciÂł jej rĂŞkĂŞ, ona natomiast niepewnie oddaÂła uÂścisk.
- Julia?
- Tak?
- Weso³ych Œwi¹t - powiedzia³ Black i uœmiechn¹³ siê szeroko do dziewczyny.

Po chwili oboje stanĂŞli w Âświetle ksiĂŞÂżyca, wpatrujÂąc siĂŞ w bezmiar gwiazd. Alex spojrzaÂł na JuliĂŞ, na jej mieniÂące siĂŞ w Âświetle oczy i juÂż poza tym nie dostrzegaÂł innego Âświata. Ferras w koĂącu skrzyÂżowaÂła z nim swoje spojrzenie, uÂśmiechajÂąc siĂŞ nieÂśmiaÂło.
- Alex?
Ch³opak prze³kn¹³ œlinê, staraj¹c siê ukryÌ zdenerwowanie.
- Tak?
Zarumieniona Julia spuÂściÂła wzrok, jakby zbierajÂąc siĂŞ w sobie i w koĂącu ponownie na niego spojrzaÂła, rozchylajÂąc wargi.




- Masz strasznie spoconÂą dÂłoĂą.