Rozdziały: [1], [2].

WeszÂła do pokoju i zastaÂła grupĂŞ ludzi. Przerwali rozmowĂŞ, widzÂąc, Âże siĂŞ zbliÂża. TÂłum rozstÂąpiÂł siĂŞ i zobaczyÂła starca podpierajÂącego siĂŞ o katedrĂŞ na ktĂłrej leÂżaÂła stara ksiĂŞga.
- ZnaleÂźliÂśmy- powiedziaÂł starzec.
- Nareszcie!

***

W Âświecie czarodziejĂłw nic nie wskazywaÂło na to, Âże wÂłaÂśnie zaczĂŞÂła siĂŞ wojna. W Hogsmeade Madame Rosmerta otwieraÂła swĂłj pub, a w Hogwarcie uczniowie schodzili na Âśniadanie. Nie zmieniaÂło to jednak faktu, Âże zaczĂŞÂła siĂŞ wojna.
Katniss pêdzi³a korytarzem. Bieg³a zobaczyÌ siê z dyrektorem, który j¹ wzywa³. W pierwszej chwili by³a przera¿ona, myœl¹c, ¿e dyrektor dowiedzia³ siê o jej nieczystym sumieniu, ale opanowa³a siê i zaczê³a iœÌ do gabinetu. Gdy stanê³a przed kamiennym gargulcem, zorientowa³a siê, ¿e nie zna has³a. Ju¿ mia³a odejœÌ, kiedy pos¹g po prostu siê przesun¹³, ukazuj¹c schody. Wspiê³a siê po nich i zobaczy³a Dumbledore'a siedz¹cego za biurkiem.
- Witaj Katniss. - Uœmiechn¹³ siê do niej dyrektor.
- Dobry wieczĂłr panie profesorze - odpowiedziaÂła.
Dyrektor w milczeniu wskaza³ rêk¹, by usiad³a na krzeœle. Dziewczyna zrobi³a to i rozejrza³a siê po wnêtrzu. Jej uwagê przyku³ przepiêkny ptak, z³oto-czerwony z ognistymi oczami. Ptak odwzajemni³ spojrzenie. Dopiero teraz zrozumia³a, ¿e zwierze, a w³aœciwie Faweks jest Feniksem. Za drugim spojrzeniem spostrzeg³a ma³e, brzêcz¹ce i srebrne urz¹dzenia na pó³kach. Pokój urz¹dzony by³ w stylu retro, a œciany pokrywa³a pomaraùczowa tapeta. Dumbledore wsta³ i zacz¹³ przechadzaÌ siê po pokoju.
- Jak dobrze wiesz, zaczĂŞÂła siĂŞ wojna wypowiedziana przez mugo… poza magicznych ludzi- mĂłwiÂł Dumbledore.
Dziewczyna milczaÂła. Nie wiedziaÂła, czemu dyrektor mĂłwi jej o rzeczach, ktĂłre wiedziaÂła i o ktĂłrych wiedziaÂło caÂłe spoÂłeczeĂąstwo czarodziejĂłw. Pisano o tym w gazetach, mĂłwiono na korytarzach. SwojÂą drogÂą jak mugole mogli byĂŚ tak gÂłupi, Âżeby wypowiedzieĂŚ im wojnĂŞ?
- WyglÂąda na to, Âże dokÂładnie dziesiĂŞĂŚ wiekĂłw temu zostaÂła wypowiedziana przepowiednia o tej sprzeczce. BrzmiaÂła tak:

Ostatniego ksiĂŞÂżyca,
Niezgody zwaÂśnionych,
Czarny klejnot rozjaÂśni
Drogi zab³¹kanych.
CĂłrka zwiÂązku niemoÂżliwego
ZemÂści siĂŞ na wrogu,
WywoÂłujÂąc burze,
MordujÂąc po zmroku.

- A co to ma do mnie?- spytaÂła poirytowana Katniss. To, co mĂłwiÂł dyrektor byÂło niezwykle ciekawe, ale nie miaÂło zwiÂązku z niÂą.
- Widzisz… w przepowiedni jest mowa o tobie.
- MoÂże pan powtĂłrzyĂŚ?
ByÂło dla niej jasne, Âże to tylko Âżarty.
- Jest wojna. WyglÂąda na to, Âże mugole odnaleÂźli ,, KsiĂŞgĂŞ ZwaÂśnionych”, jedynÂą, w ktĂłrej jest mowa o czarodziejach… i o tym jak jÂą pokonaĂŚ.
Dziewczyna nadal nie wiedziaÂła, co to ma do niej. SpojrzaÂła w lustro na Âścianie. PatrzyÂła na niÂą zielonooka, wysoka ruda piĂŞtnastolatka. WÂłosy miaÂła rozczochrane, na policzkach strupy, ktĂłre zrobiÂła sobie na klubie pojedynkĂłw. Tak, zdecydowanie patrzyÂła na niÂą Katniss Evans, ktĂłra nie miaÂła pojĂŞcia, o co chodzi dyrektorowi. Przez chwile pomyÂślaÂła, Âże Dumbledore pomyliÂł jÂą z Harry Potterem, czy kimÂś takim.
- Widzisz, masz matkĂŞ mugola i ojca czarodzieja, prawda? Dawniej taki zwiÂązek zwano niemoÂżliwym. Nie mĂłwiÂłbym ci tego wszystkiego, gdyby nie tak nagÂła potrzeba. ZdajĂŞ sobie sprawĂŞ, Âże jesteÂś zaskoczona. WezwaÂłem ciĂŞ nagle, bez uprzedzenie i od razu powiedziaÂłem prawdĂŞ… moÂże nie ca³¹, ale prawdĂŞ.
- Jest jeszcze coÂś, o czym nie wiem?
Dyrektor spojrza³ na ni¹ smutno znad okularów- po³ówek. Coœ powiedzia³o Katniss, ¿e ten wzrok nie oznacza nic dobrego.
- JuÂż sÂą ofiary wojny. Twoja matka i ojciec… oni nie ÂżyjÂą.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.