Wpatrywa³em siê w te znajome lodowato b³êkitne têczówki, w których teraz b³yszcza³a nienaturalna obojêtnoœÌ. Blond w³osy w nie³adzie, ubranie lekko poszarpane i zakrwawione. Le¿a³ na ziemi udaj¹c, ¿e wcale nie da³ siê pokonaÌ. ¯e to moja zas³uga.

Nie wierzyÂłem w to, poniewaÂż wiedziaÂłem jakÂą ma moc. ByÂł potĂŞÂżniejszy ode mnie. MĂłgÂł mnie zabiĂŚ bez trudu, a jednak... pozwoliÂł bym go pokonaÂł.
Poczu³em wœciek³oœÌ, ale nie tylko na niego za to, ¿e jego chêÌ zmienienia œwiata zaw³adnê³a nim tak, ¿e mnie zostawi³. By³em z³y na siebie za to, ¿e nie potrafi³em go powstrzymaÌ przed ryzykowaniem w³asnego ¿ycia. Na innych, ¿e z braku zrozumienia jego idei, robi¹ z niego potwora.

OgĂłlnie czuÂłem siĂŞ winny temu wszystkiemu. PrzecieÂż byliÂśmy... no wÂłaÂśnie i tu byÂł problem. Kim my wÂłaÂściwie dla siebie byliÂśmy...

- Dumbledore! Zabij go! – usÂłyszaÂłem za plecami czyjÂś krzyk. OczywiÂście nie ma to jak widownia przy mordowaniu kogoÂś. UniosÂłem ró¿dÂżkĂŞ, celujÂąc niÂą w blondyna. Na jego twarzy wci¹¿ widniaÂła maska obojĂŞtnoÂści. Na ten widok czuÂłem kÂłucie w piersi. PamiĂŞtam ten czas, gdy przesiadywaliÂśmy na wzgĂłrzu znajdujÂącym siĂŞ za DolinÂą Godryka i z uÂśmiechami podziwialiÂśmy naturalne piĂŞkno tego miejsca. Jego zimne oczy traciÂły wtedy ten swĂłj ch³ód...

- Avada... - czubek ró¿d¿ki zaœwieci³ siê jaskraw¹ zieleni¹. Jednak w moim umyœle panowa³ zbyt wielki rozgardiasz, by dokoùczyÌ zaklêcie. Nie potrafi³em. Nie mog³em zabiÌ osoby, która by³a mi kiedyœ tak bliska. To tak jakbym zabi³ wtedy te¿ cz¹stkê siebie.

Nie obchodzi³o mnie ju¿ zdanie innych. Ostatnie lata by³y dla mnie katorg¹. Stara³em siê zapomnieÌ o nim. DopasowaÌ do tego, czego oczekiwali inni. Osi¹gaÌ sukcesy... Lecz nie dawa³o mi to zbytniej satysfakcji. RadoœÌ z tego by³a krótkotrwa³a, ulotna. Potem by³a tylko pustka i znu¿enie.
Zniknê³o marzenie o podró¿ach po œwiecie... poznawaniu nowych kultur. Nie mia³em czegoœ albo bardziej kogoœ kto, by sprawia³ by te sprawy mia³y dawny sens. To marzenie zniknê³o, rozp³ynê³o siê w nicoœci.

B³êkitne oczy z zielonymi przeb³yskami przez poœwiatê nierzuconego zaklêcia i widoczne zrezygnowanie w nich, przes¹dzi³y do koùca o tym, co siê sta³o. Nie mog³em tego zrobiÌ. WypowiedzieÌ tych dwóch s³ów, do tej konkretnej osoby, by nastêpnie patrzeÌ jak on odchodzi. Straci³em ju¿ zbyt wiele by i on odszed³. Machn¹³em ró¿d¿k¹ wytwarzaj¹c wokó³ nas iluzjê. Podszed³em do blondw³osej postaci i chwyci³em jej ramie. Pomyœla³em o miejscu, w które chcê siê przenieœÌ. A po chwili staliœmy ju¿ w ciemnym salonie ma³ego mieszkania w œwiecie mugoli.

- Co ty do cholery zrobiÂłeÂś? – zapytaÂł gÂłos przy moim uchu. ZadrÂżaÂłem lekko i odsun¹³em siĂŞ od ciepÂłego ciaÂła, ktĂłre momentalnie zachwiaÂło siĂŞ. CzyÂżby aÂż tak ucierpiaÂł podczas walki? PomogÂłem mu usi¹œÌ na kanapie, przy okazji zapalajÂąc ÂświatÂło. I rozpalajÂąc ogieĂą w kominku.

- A na co ci to wyglÂąda? – zapytaÂłem, przywoÂłujÂąc potrzebne rzeczy, ktĂłre chwilĂŞ póŸniej przylewitowaÂły do pokoju. UÂłoÂżyÂły siĂŞ na stole przed kanapÂą w czasie, gdy ja zrzuciÂłem ciĂŞÂżkÂą pelerynĂŞ i podszedÂłem do Gellerta. SiĂŞgn¹³em do pierwszych guzikĂłw jego koszuli, na co blondyn odsun¹³ siĂŞ jak oparzony. – Nie zachowuj siĂŞ dziecinnie. Nie opatrzĂŞ czegoÂś, czego nie widzĂŞ.

- Ale...

- Na Merlina, ÂściÂągnij tÂą koszulĂŞ – przerwaÂłem mu zirytowany. ZobaczyÂłem bÂłysk niepewnoÂści w b³êkitnych tĂŞczĂłwkach nim zrobiÂł to, co mu kazaÂłem. Na jego bladej skĂłrze miĂŞdzy zadrapaniami i krwawiÂącymi ranami widniaÂł czarny jak smoÂła znak InsygniĂłw. ZamarÂłem na chwilĂŞ, a gdy siĂŞ ockn¹³em z wÂłasnych myÂśli zauwaÂżyÂłem, Âże moje palce ÂśledzÂą wzĂłr. Speszony szybko odwrĂłciÂłem siĂŞ, siĂŞgajÂąc po Âśrodek odkaÂżajÂący. Po nasÂączeniu waciku, przejechaÂłem nim delikatnie po jednej z wiĂŞkszych ran. ChÂłopak sykn¹³ i odskoczyÂł lekko w tyÂł.

- Nie chcĂŞ – burkn¹³, zakÂładajÂąc rĂŞce na piersi.

- Ile ty masz lat niby? – zapytaÂłem, spoglÂądajÂąc na niego i czujÂąc wpÂływajÂący mi na policzki lekki rumieniec przez to, Âże mĂłj wzrok co chwilĂŞ zjeÂżdÂżaÂł na jego odsÂłoniĂŞty tors. Pomimo tego, Âże byÂłem starszy, przy nim zawsze czuÂłem siĂŞ jak zakochana nastolatka. A ten to wykorzystywaÂł ku wÂłasnej uciesze. Ale to byÂło kiedyÂś... Teraz wszystko byÂło inne.

Nie zwa¿aj¹c na nic, znowu wyci¹gn¹³em d³où w stronê jego ran lecz Gellert odsuwa³ siê ode mnie przez parê minut. Wreszcie lekko wkurzony wsta³em i usiad³em na blondynie okrakiem, tak ¿e nie mia³ ¿adnej drogi ucieczki.

- Al... to jest nie fair – mrukn¹³, gdy pacn¹³em jego dÂłoĂą, ktĂłra staraÂła siĂŞ zabraĂŚ mi wacik nasÂączony Âśrodkiem odkaÂżajÂącym. PosÂłaÂłem mu lekki uÂśmiech i wrĂłciÂłem do przerwanej wczeÂśniej czynnoÂści. Drgn¹³em zaskoczony czujÂąc dÂłonie na swoich biodrach. PodniosÂłem wzrok na twarz chÂłopaka, ktĂłra byÂła teraz tak blisko mojej. – Dlaczego to robisz? PrzecieÂż miaÂłeÂś szanse mnie zabiĂŚ, zasÂłuÂżyÂłem po tym, co zrobiÂłem...

- Nie mogÂłem. Po prostu nie mogÂłem ciĂŞ zabiĂŚ... - wymamrotaÂłem, zaprzestajÂąc wykonywanej czynnoÂści. SpuÂściÂłem wzrok na swoje dÂłonie oparte na piersi Gellerta. Moje przydÂługie wÂłosy opadÂły mi na czoÂło, gdy prĂłbowaÂłem opanowaĂŚ swoje emocje. Nie byÂłem w tym jednak tak dobry jak on. Nie umiaÂłem udawaĂŚ obojĂŞtnoÂści wzglĂŞdem kogoÂś, na kim mi zaleÂżaÂło. – Bez wzglĂŞdu na to, co siĂŞ staÂło wtedy nie mogÂłem po prostu powiedzieĂŚ tych dwĂłch s³ów i patrzeĂŚ jak umierasz. Nie tylko na moich oczach, ale i z mojej rĂŞki... Nie mogÂłem, rozumiesz?

- Spokojnie... No juÂż, Allie – powiedziaÂł prawie Âłagodnym gÂłosem obejmujÂąc mnie i przytulajÂąc. W jego ramionach poczuÂłem siĂŞ lepiej i uspokoiÂłem siĂŞ lekko. Nie mniej poczuÂłem ogarniajÂącÂą mnie tĂŞsknotĂŞ. Tak mi brakowaÂło tego nie raz aroganckiego dupka. Jego uÂśmiechu, humoru, dotyku...

Odsun¹³em siê lekko od niego i spojrza³em w te hipnotyzuj¹ce, lodowate oczy. Pochyli³em siê lekko w jego stronê. Zd¹¿y³em zobaczyÌ b³ysk zaskoczenia w jego oczach nim po³¹czy³em nasze usta w wolnym poca³unku. Blondyn nie odpowiedzia³ na niego, a ja po chwili odsun¹³em siê, czuj¹c za¿enowanie. Lekko spanikowany wsta³em i uda³em siê do wyjœcia.

- Al...

- TwĂłj pokĂłj jest na piĂŞtrze. Pierwsze drzwi na lewo – powiedziaÂłem i prawie przebiegÂłem korytarz. Co ja sobie myÂślaÂłem? ÂŻe wszystko bĂŞdzie po staremu? ÂŻe on wci¹¿ bĂŞdzie mnie chciaÂł? Zamkn¹³em za sobÂą drzwi i oparÂłem siĂŞ o nie, by nastĂŞpnie skierowaĂŚ siĂŞ do Âłazienki.

Stoj¹c przed doœÌ du¿ym lustrem stara³em siê powstrzymaÌ ³zy goryczy. Lekko dr¿¹cymi palcami odpi¹³em koszulê i zdj¹³em j¹ rzucaj¹c na ziemie. Œci¹ga³em spodnie, gdy drzwi otworzy³y siê gwa³townie. Podskoczy³em przera¿ony i spojrza³em na osobê, która sta³a w wejœciu. Blondyn patrzy³ na moje prawie nagie cia³o lekko rozkojarzonym wzrokiem, lecz chwilê póŸniej poszed³ do mnie i pchn¹³ na œcianê. Skrzywi³em siê, poniewa¿ to bola³o lecz gdy usta Gellerta z zach³annoœci¹ zaatakowa³y moje, sta³o siê to nic nieznacz¹c¹ niedogodnoœci¹.

- Przepraszam, przepraszam... tak bardzo ciĂŞ przepraszam, Allie.