Rozdziały: [1], [2].

RozdziaÂł zawiera duÂżo przekleĂąstw
Fan fick jest inspirowany grÂą komputerowÂą Wolf Among Us - w jej fabule zostaÂł osadzony Âświat Harry'ego Pottera

Dawno, dawno temu, w mieÂście znanym jako Nowy Jork,
¿y³a spo³ecznoœÌ czarodziejów. Pewnego dnia spokój spo³ecznoœci zosta³ zak³ócony, gdy¿ ze swoich œwiatów zosta³y wygnane postacie z bajek i baœni.
Szybko oni siê wmieszali w magiczn¹ spo³ecznoœÌ.
UÂżywajÂąc magicznego zaklĂŞcia, zwanego UrodÂą MaskujÂącÂą,
ukrywaÂły swojÂą naturĂŞ i wyglÂąd przed mugolami.
Szeryf Harry Potter czuwa, aby tak pozostaÂło.


KsiĂŞga I: JaÂśmin
Rozdzia³ I: Zak³ócanie spokoju


Harry wszedÂł do kamienicy, a w Âśrodku zastaÂł ÂżabĂŞ stojÂącÂą na schodach. Nie byÂła to maÂła Âżabka, jakÂą moÂżna spotkaĂŚ w stawie czy gdzie indziej, byÂła to metrowa, ubrana w dres, mĂłwiÂąca Âżaba. - Panie Ropuch...
K*rwa - Wyszepta³ Ropuch. - Harry, pos³uchaj. Wiem, ¿e nie wygl¹dam jak cz³owiek. Rozumiem, to k³opot, ale wyszed³em z mieszkania tylko na sekundê, ¿eby zobaczyÌ jakie szkody wyrz¹dzi³ ten ochlajtus. OdpuœÌ mi tym razem, dobra? Z samego rana za³atwiê Urodê Maskuj¹c¹.
- Mam ju¿ doœÌ twoich wymówek, Ropuch. Jeœli nie staÌ ciê na ludzki wygl¹d, to jedziesz na farmê.
- Nie mo¿esz mnie wys³aÌ do tych zwierz¹t... - Harry zmierzy³ ¿abê wzrokiem. - Wiesz o co mi chodzi. WiedŸmy oga³acaj¹ mnie z pieniêdzy! JakoœÌ zaklêcia spada, a koszty rosn¹! Masz mo¿e pojêcie ile kosztuje zapewnienie tego cholernego zaklêcia dla ca³ej rodziny?! - Wykrzykn¹³ Ropuch.
- Przykro mi, ale to nie ja ustalam zasady - odpowiedzia³ Harry z nut¹ uspokajaj¹cego wspó³czucia w g³osie.
- Racja, racja... - Po tych sÂłowach z okna na pierwszym piĂŞtrze wypadÂł telewizor, lÂądujÂąc na masce samochodu Ropucha.
- Chuj by to strzeli³! Widzisz? Dlatego ciê wezwa³em, Szeryfie. Zrób coœ zanim kompletnie rozwali to miejsce! - krzykn¹³ Ropuch ³api¹c siê za g³owê.
- Co go tak wkurzyÂło? - rzekÂł rzeczowo Potter, nie wracajÂąc uwagi na zniszczenia wyrzÂądzone przez mugolski wynalazek.
- Kto wie co tym razem? Facet jest porywczy. Unikam go na ile to moÂżliwe.
- Kiedy zacz¹³ piÌ?
- A w ogóle przesta³? - Nagle z góry dobieg³ kobiecy krzyk. Harry s³ysz¹c to pobieg³ na górê. Gdy znalaz³ odpowiednie drzwi, uniós³ ró¿d¿kê na wysokoœÌ zamka i wypowiedzia³ zaklêcie "Alohomora". Kiedy drzwi siê otworzy³y, szeryf ujrza³ obskurne mieszkanie, w którym zielona tapeta schodzi³a ze œcian. £ó¿ko pod lew¹ œcian¹, przy którym sta³a lampa i szafka na ksi¹¿ki, nie mia³o materaca, a zlew, zwykle bêd¹cy na œcianie przeciwleg³ej do ³ó¿ka, teraz le¿a³ w kawa³kach na ma³ym stoliczku z przyborami higienicznymi. W takim w³aœnie mieszkaniu zobaczy³ Drwala policzkuj¹cego sk¹po ubran¹, œredniego wzrostu, czarnow³os¹ kobietê ca³¹ w siniakach. Harry odruchowo podbieg³ do niego i przygniót³ go do œciany.
- Masz coÂś na twarzy - powiedziaÂła kobieta pochodzÂąc do Drwala.
- O czym ty kurwa gada... - Kobieta opluÂła twarz Drwala, a Harry zadaÂł pytanie:
- Dobra, co tu siĂŞ dzieje?
Jedyn¹ odpowiedzi¹, jak¹ otrzyma³, by³ cios g³ow¹ Drwala skierowany w jego stronê. Uderzenie by³o tak silne, ¿e Harry przewróci³ siê na ziemiê, upuszczaj¹c tym samym swoj¹ ró¿d¿kê, która poturla³a siê pod ³ó¿ko. Szeryf szybko wsta³ na nogi i zacz¹³ gor¹czkowo rozgl¹daÌ siê za swoj¹ broni¹.
- I co teraz, kurwa, zrobisz? - zapytaÂł Drwal.
- RozjebiĂŞ ci czachĂŞ goÂłymi rĂŞkami - odpowiedziaÂł, cedzÂąc gniewnie przez zĂŞby, Harry.
- CzyÂżby?
- Jak najbardziej.
- Masz chujowÂą pamiĂŞĂŚ, Potter. Inaczej siĂŞ to potoczyÂło ostatnim razem.
- By³o minê³o. - Drwal uniós³ piêœÌ, ale szeryf szybko zrobi³ unik i kopn¹³ go w brzuch. Mia³ ju¿ wprawê w bójkach bez ró¿d¿ek, gdy¿ ostatnio wola³ w³aœnie tak za³atwiaÌ konflikty. Drwal podszed³ do stoliczka obok urwanego zlewu i podniós³ brzytwê. Harry szybko unikn¹³ serii ataków, ale potkn¹³ siê o jedn¹ z butelek. Drwal podniós³ go i wzi¹³ zamach, ale Harry by³ szybszy i wymierzy³ mu cios w podbródek. Korzystaj¹c z okazji, kiedy przeciwnik z³apa³ siê za niego, Harry popchn¹³ go na szafê, niszcz¹c spróchnia³y mebel.
- Nie zbli¿aj siê, dupku - powiedzia³a bita przez niego wczeœniej kobieta, a Drwal, nie zwracaj¹c na ni¹ uwagi, wzi¹³ do rêki lampê i uderzy³ ni¹ Harry'ego. Szeryf po raz kolejny upad³ na pod³ogê, wzniecaj¹c wokó³ tumany kurzu niesprz¹tanego chyba od lat, przekrêci³ g³owê w lewo i ujrza³ swoj¹ ró¿d¿kê. Szybko j¹ chwyci³, wycelowa³ w Drwala siêgaj¹cego po swoj¹ siekierê i trafi³ go Drêtwot¹. Mê¿czyzna upad³ na pod³ogê, a Harry wsta³ i podszed³ do kobiety.
- Powinnaœ st¹d ju¿ iœÌ - powiedzia³.
- Nie pĂłjdĂŞ, dopĂłki nie odzyskam tego, co moje.
- Nic nie dostaniesz, dziwko - powiedziaÂł Drwal.
- BÂądÂź miÂły, albo poczekasz na zewnÂątrz - zagroziÂł Harry.
- Jebany chuju. ZÂłamaÂłeÂś mi szczĂŞkĂŞ - odpowiedziaÂł mu Drwal, prĂłbujÂąc wstaĂŚ.
- A mimo to gadasz - wyszeptaÂł Harry. - Co siĂŞ staÂło? - powiedziaÂł do kobiety.
- MaÂłe nieporozumienie, ktĂłre przerodziÂło siĂŞ w rozpierduchĂŞ. Nie przejmuj siĂŞ. Najlepsze ciĂŞ nie ominĂŞÂło - odpowiedziaÂła, przeglÂądajÂąc siĂŞ w lusterku kosmetyczki.
- Nie pokazaÂłem wszystkiego, dziewczynko - wtrÂąciÂł Drwal.
- Daj sobie spokĂłj - powiedziaÂł do Drwala, a nastĂŞpnie do nieznajomej. - Wszystko w porzÂądku?
- WyÂśmienicie. DziĂŞki, Âże pytasz.
- Dlaczego ciĂŞ biÂł?
- Sam powinieneÂś go o to spytaĂŚ.
- Najpierw pytam ciebie - odpowiedziaÂł poirytowany Harry, a kobieta, widzÂąc to, zaczĂŞÂła mĂłwiĂŚ do rzeczy.
- Zapyta³ mnie, czy go rozpoznajê... Czy wiem, kim by³. Odpowiedzia³am, ¿e nie. Zacz¹³ mnie biÌ, pojawi³eœ siê ty i skoczy³eœ na niego z piêœciami. Chcesz coœ dodaÌ, s³onko? - powiedzia³a kobieta patrz¹c z uœmiechem na Drwala i jego nieudolne próby wstania z pod³ogi.
- Jestem bohaterem, dziwko... UratowaÂłem Czerwonego Kapturka z rÂąk wilka... RozpruÂłem skurwiela i napeÂłniÂłem jego brzuch... kamieniami. A potem wrzuciÂłem go do pierdolonej rzeki - powiedziaÂł dumnie Drwal stojÂąc juÂż na nogach i nastawiajÂąc sobie szczĂŞkĂŞ.
- Tak, wszyscy znamy te historiê Drwalu - powiedzia³ Harry. Te s³owa tak zdenerwowa³y osi³ka, ¿e podbieg³ do niego i wyrzuci³ go przez okno, a Harry poci¹gn¹³ go za sob¹. Szeryf upad³ na auto Ropucha, a Drwal le¿a³ tu¿ za samochodem, na którym le¿a³ Harry. Szeryf otworzy³ oczy i obróci³ g³ow¹, zobaczy³ Ropucha ³api¹cego siê za g³owê.
- CzeœÌ, Ropuch.
- MĂłj samochĂłd...
- Tak, daj mi chwilĂŞ...
- Jasne, ÂśmiaÂło. Nie Âśpiesz siĂŞ.
- Przepraszam za samochĂłd...
- Nie mogĂŞ byĂŚ na ciebie zÂły... ZadzwoniÂłem po ciebie i przyszedÂłeÂś pomĂłc... Nie mogĂŞ byĂŚ na ciebie zÂły... - powtarzaÂł wÂściekle Ropuch. - Nawet jeÂśli prĂłbujesz pomĂłc... wprowadzasz jeszcze wiĂŞksze zamieszanie. - Metrowa Âżaba obrĂłciÂła gÂłowĂŞ i powiedziaÂła szyderczo:
- Przynajmniej ciĂŞ nie zajebaÂł.


Harry natychmiast podniós³ g³owê i ujrza³ doœÌ mocno poobijanego Drwala ³api¹cego go za nogê. Harry próbowa³ siê broniÌ, ale mê¿czyzna by³ za silny i zaci¹gn¹³ go do przystanku autobusowego, znajduj¹cego siê kilka kroków dalej, po czym przypar³ do jego œcianki i zacz¹³ dusiÌ. Szeryf próbowa³ siê wyswobodziÌ z uœcisku Drwala, ale dla niego by³o to niemo¿liwe. Kiedy Harry'emu zaczê³o brakowaÌ powietrza, zacz¹³ myœleÌ, ¿e to koniec, ¿e zostanie zabity przez pijanego si³acza, a jego jedyn¹ nadziej¹ teraz by³ Ropuch. W tej w³aœnie chwili ktoœ wbi³ Drwalowi jego siekierê w g³owê, po czym ten upad³ na asfalt. Ku zdziwieniu g³ównego bohatera jego wybawc¹ nie by³ Ropuch, a prostytutka z mieszkania Drwala.
- DziĂŞki - powiedziaÂł Harry, a kobieta podeszÂła do mĂŞÂżczyzny z siekierÂą w gÂłowie, przykucnĂŞÂła i zaczĂŞÂła przeszukiwaĂŚ jego kieszenie.
- Nie ma sprawy. Po prostu zabieram co moje - powiedziaÂła, tÂłumaczÂąc to, co robiÂła. Po sprawdzeniu wszystkich kieszeni miaÂła w rĂŞce tylko 25 centĂłw. - ÂŚwietnie. - Zdenerwowana rzuciÂła garstkÂą monet o ziemiĂŞ, wstaÂła i zaczĂŞÂła kopaĂŚ Drwala.
- KoleÂś dostaÂł siekierÂą w gÂłowĂŞ. Nawet tego nie czuje.
- Ale mnie ulÂży. Jemu nic nie bĂŞdzie.
- Zabijê ciê, jebana dziwko - powiedzia³ Drwal, nadal le¿¹c na ziemi. Niedziwne by³o, ¿e Drwal nadal ¿yje, postacie z baœni nazywane baœniowcami lub baœniami by³y bardzo wytrzyma³e jeœli chodzi o odnoszone przez nich obra¿enia. Jednym s³owem, mogli dostaÌ seriê strza³ów w g³owê z pistoletu maszynowego, a oni nadal by ¿yli. Szczêœliwie, dla nich proces leczenia ran trwa³ znacznie krócej ni¿ dla mugoli.
- Pozwól, ¿e pomogê - powiedzia³a nieznajoma nastêpuj¹c na siekierê, wdeptuj¹c j¹ jeszcze g³êbiej w czaszkê mê¿czyzny, tym samym powoduj¹c, ¿e z jego g³owy zaczê³y laÌ siê strumienie krwi. Harry z³apa³ j¹ za ramiê mówi¹c:
- Ma ju¿ doœÌ.
- Jest Baœniowcem... skurwysyn wytrzyma wiêcej! - Prostytutka podesz³a do wejœcia kamienicy i usiad³a na schodach, po czym zaczê³a grzebaÌ w swojej ró¿owej torebce. Harry z niema³ym wysi³kiem wyj¹³ siekierê z g³owy Drwala i rzuci³ j¹ na przeciwn¹ stronê ulicy, po tym podszed³ do kobiety. Nieznajoma próbowa³a zapaliÌ papierosa, ale jej zapalniczka odmówi³a jej pos³uszeùstwa, wiêc Harry po¿yczy³ jej swoj¹. Ostatnio du¿o pali³, dlatego mia³ zapalniczkê.
- DziĂŞki...
- Dla kogo tak naprawdĂŞ pracujesz? - Kobieta od razu posmutniaÂła i odpowiedziaÂła mu tonem peÂłnym Âżalu:
- Te usta milcz¹ jak grób... Przykro mi. - Prostytutka spojrza³a na Harry'ego. - Podoba ci siê moja wst¹¿ka? - spyta³a, wskazuj¹c rêk¹ ró¿ow¹ wst¹¿kê zawi¹zan¹ na szyi.
- Nie zmieniaj tematu. JeÂśli nie odpowiesz na moje pytania, nie bĂŞdĂŞ mĂłgÂł ci pomĂłc.
- Odpowiadam najlepiej, jak mogĂŞ - powiedziaÂła przygnĂŞbiona kobieta.
- Mam wraÂżenie, Âże ciĂŞ znam...
- W pewnym sensie duÂżo osĂłb mnie zna, w koĂącu jestem baÂśniÂą...
- No tak... - Harry odwróci³ siê i w miejscu, którym le¿a³ Drwal, by³a ju¿ tylko plama krwi. Harry chcia³ tam podejœÌ, ale nieznajoma go zatrzyma³a.
- StĂłj. Nie chcemy robiĂŚ z tego jeszcze wiĂŞkszej afery.
- Nie mogĂŞ pozwoliĂŚ mu biegaĂŚ po mieÂście w takim stanie.
- Dobrze, bo zaczynaÂłam siĂŞ martwiĂŚ, Âże chodzi tu tylko o mnie - powiedziaÂła Âżartobliwie.
- Nie to mam na myœli. - Po s³owach Harry'ego spuœci³a g³owê w dó³ i ujrza³a, ¿e trzyma go za rêkê. Natychmiast go puœci³a i odwróci³a siê w przeciwn¹ stronê kontynuuj¹c palenie papierosa. - Ile by³ ci winny? - spyta³, ¿eby przerwaÌ niezrêczn¹ ciszê.
- StĂłwĂŞ...
- I pewnie Âźle by siĂŞ to dla ciebie skoĂączyÂło, gdybyÂś wrĂłciÂła z pustymi rĂŞkami?
- Dam sobie radĂŞ - odpowiedziaÂła kobieta rzucajÂąc papieros na chodnik i przydeptujÂąc go butem.
- Zobaczmy ile mam... - powiedziaÂł Harry, grzebiÂąc w kieszeniach spodni. - 20, 40... 58. To wszystko, co mam. WeÂź je.
- W porzÂądku, poradzĂŞ sobie. I tak duÂżo juÂż dla mnie zrobiÂłeÂś.
- Po prostu je weÂź, dobra?
- Wyci¹gn¹³eœ mnie z niez³ych tarapatów. Dziêki - powiedzia³a kobieta wk³adaj¹c pieni¹dze do torebki.
- BĂŞdziesz musiaÂła zÂłoÂżyĂŚ zeznania.
- Muszê tylko iœÌ w jedno miejsce...
- W takim razie spotkajmy siĂŞ w moim biurze.
- Trochê na to za póŸno, Szeryfie. Odwiedzê ciê w domu.
- SkÂąd wiesz, gdzie...
- Mieszkasz w najmniejszym mieszkaniu w Woodlands - przerwaÂła mu prostytutka. - Wszyscy to wiedzÂą.
- Dobrze wiedzieĂŚ.
- DoprowadŸ siê do porz¹dku. Marnie wygl¹dasz. Mówiê powa¿nie. Niektóre rany wygl¹daj¹ doœÌ kiepsko... - powiedzia³a troskliwie, dok³adnie przygl¹daj¹c siê twarzy Harry'ego. Mia³a racjê. Po bójce z takim kimœ jak Drwal, upadku z piêtra na samochód, a potem próbie jego uduszenia, ka¿dy wygl¹da³ by kiepsko.
- Do wesela siĂŞ zagoi.
- UwierzĂŞ jak zobaczĂŞ. - Ponownie nastaÂła cisza, ktĂłrÂą przerwaÂł jadÂący ulicÂą motor. Kobieta poczekaÂła aÂż odjedzie i zaczĂŞÂła mĂłwiĂŚ. - Hej... MuszĂŞ ci coÂś powiedzieĂŚ.
- O co chodzi? - Nieznajoma podeszÂła do Harry'ego i powiedziaÂła mu na ucho.
- Nie jesteÂś taki zÂły, jak mĂłwiÂą. - Po tych sÂłowach pocaÂłowaÂła go w policzek na poÂżegnanie i odeszÂła mĂłwiÂąc:
- Do zobaczenia... Potter.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.