Rozdziały: [1], [2].

Fan fick jest inspirowany grÂą komputerowÂą Wolf Among Us - w jej fabule zostaÂł osadzony Âświat Harry'ego Pottera

KsiĂŞga I: JaÂśmin
RozdziaÂł II: Woodland

Harry podszed³ do bramy Woodland. Woodland to budynek wygl¹daj¹cy jak hotel, jedyn¹ ró¿nic¹ by³o to, ¿e mieszka³y w nim tylko baœnie. Mieœci³ siê tam tak¿e ich urz¹d. Oczywiœcie nie wszystkie baœniowe postacie tu mieszka³y, by³y one rozsiane po ca³ym Nowym Yorku. By³o tak z ró¿nych powodów: pracy, taùszych czynszów, czy mo¿e chêci ucieczki przed mugolami. W Woodland mieszkali nie tylko bogacze, jakby to mówi³a tabliczka zawieszona obok bramy "Luksusowe apartamenty Woodland". Przyk³adem mo¿e byÌ Harry, który dos³ownie mieszka w najmniejszym pokoju hotelowym w budynku. Szeryf przeszed³ przez bramê i placyk pe³en bujnej roœlinnoœci, kiedy nagle us³ysza³ jakiœ szelest za jednym z drzew.
- Nie ka¿ mi tam iœÌ - powiedzia³ z poirytowaniem odwracaj¹c siê do drzewa, za którym us³ysza³ szelest. - S³uchaj, przede mn¹ godzina papierkowej roboty i ju¿ dziœ mia³em do czynienia z jednym dupkiem, wiêc... - Zza drzewa wysz³a szczup³a, niebieskooka kobieta o blond w³osach, ubrana w czerwony p³aszcz i buty na wysokich obcasach.
- Przepraszam, Harry. Nie chciaÂłam byĂŚ chamska.
- Piêkna... - to nie by³ zwyk³y komplement, to by³o imiê kobiety. Harry zna³ wiêkszoœÌ baœni osobiœcie i od razu j¹ pozna³.
- CzeœÌ, Harry - powiedzia³a kobieta, przechodz¹c przez krzaki. - Nikogo siê nie spodziewa³am. Wiem, ¿e to dziwnie wygl¹da, ale mogê to wyt³umaczyÌ.
- Dlaczego siĂŞ chowaÂłaÂś?
- Nie widziaÂłam, kto idzie. OstroÂżnoÂści nigdy za wiele.
- Tak, to prawda... - PiĂŞkna spojrzaÂła na zegarek po czym powiedziaÂła:
- Cholera, jestem spóŸniona. - I pobieg³a w stronê bramy. Kiedy do niej podbieg³a, odwróci³a siê do Harry'ego. - Proszê, Harry... Obiecaj, ¿e nie powiesz Bestii, ¿e mnie widzia³eœ. Ostatnio robi siê bardzo zazdrosny i... To po prostu bardzo u³atwi³oby mi ¿ycie.
- Jasne - powiedziaÂł Harry.
- Obiecujesz? - spytaÂła niepewnie.
- ObiecujĂŞ - odpowiedziaÂł z rĂŞkÂą na sercu.
- Dziêkuje, Harry. Wyjaœniê ci to póŸniej. Zrobiê to, ale muszê ju¿ iœÌ - powiedzia³a Piêkna z uœmiechem na ustach, potem przesz³a przez bramê i posz³a nie wiadomo dok¹d, a Harry skierowa³ siê do budynku. Kiedy do niego wszed³ i spojrza³ w prawo, ujrza³ jak zwykle œpi¹cego ochroniarza z nogami na biurku i rycersk¹ zbrojê stoj¹c¹ obok niego. Po przeciwnej stronie pomieszczenia by³y schody, dwie windy, spis mieszkaùców budynku obok nich oraz skrzynka pocztowa. Œciany nie by³y malowane, tylko zosta³y ob³o¿one tapet¹, ale za to zdecydowanie ³adniejsz¹ ni¿ t¹ w mieszkaniu Drwala, a pod³oga by³a wy³o¿ona gustownymi kafelkami, które bardzo pasowa³y do staromodnego wystroju wnêtrza. Harry podszed³ do windy, po czym nacisn¹³ przycisk. Kiedy znalaz³ siê ju¿ w œrodku i wybra³ numer piêtra, na które siê wybiera³, ze schodów zbieg³ umiêœniony, wysoki blondyn o szpiczastych uszach, ubrany w br¹zowe garniturowe spodnie i czarn¹ koszulkê. To by³ Bestia, m¹¿ Piêknej. Podbieg³ do zamykaj¹cej siê windy i w³o¿y³ rêkê miêdzy jej drzwi, sprawiaj¹c, ¿e ponownie siê otworzy³y.
- WidziaÂłeÂś mojÂą ÂżonĂŞ? WidziaÂłeÂś PiĂŞknÂą? - spytaÂł Bestia.
- Nie. Nie widziaÂłem jej - odpowiedziaÂł szybko Harry.
- Dobra... Przepraszam, ¿e zawracam ci g³owê. - Kiedy drzwi windy zaczê³y siê zamykaÌ Harry zobaczy³ jak Bestia wyszed³ przez drzwi mówi¹c coœ do siebie. Harry, tak jak wszyscy wiedzia³, ¿e w ma³¿eùstwie Bestii i Piêknej siê nie uk³ada³o, mimo ¿e on pracowa³ na kilka etatów, ¿eby zapewniÌ swojej ¿onie byt, ale i tak tonêli w d³ugach, a Piêkna wychodzi³a gdzieœ wieczorami tak jak to zrobi³a kilka minut temu.

***

Harry wszedÂł do swojego mieszkania i rzuciÂł kluczyki na stolik przy drzwiach. Jego mieszkanie naprawdĂŞ byÂło najmniejsze w caÂłym budynku. MiaÂło 4 pomieszczenia – kuchniĂŞ, ÂłazienkĂŞ, sypialniĂŞ i coÂś na ksztaÂłt salonu. Harry skierowaÂł siĂŞ do kuchni, Âżeby obmyĂŚ twarz. WyposaÂżenie dorĂłwnywaÂło wielkoÂści mieszkania. MiaÂł tylko kuchenkĂŞ, zlew, lodĂłwko-zamraÂżalkĂŞ i szafkĂŞ, sÂłu¿¹cÂą do przechowalnia kubkĂłw, talerzy i sztuĂŚcĂłw. Kiedy obmyÂł twarz, otworzyÂł okno, Âżeby wpuÂściĂŚ trochĂŞ haÂłasu z ulicy do domu. Nie cierpiaÂł chwil, kiedy byÂł sam w tym obskurnym mieszkanku i po prostu siedziaÂł na swoim fotelu w ciszy i spokoju. To mu przypominaÂło o tym jak bardzo tĂŞskni za Ginny i o tym jak go zdradziÂła. Dlatego teÂż zgÂłosiÂł siĂŞ na propozycjĂŞ przyjazdu do Nowego Yorku, bo myÂślaÂł, Âże to mu pomoÂże zapomnieĂŚ. Niestety nie mĂłgÂł zapomnieĂŚ tak Âłatwo o miÂłoÂści swojego Âżycia, a kiedy juÂż przyjechaÂł, aby pilnowaĂŚ BaÂśniowej SpoÂłecznoÂści, swojÂą tĂŞsknotĂŞ zamieniaÂł w gniew i wÂściekÂłoœÌ, ktĂłrÂą wylewaÂł na BaÂśniowcĂłw. To sprawiÂło, Âże niektĂłrzy siĂŞ go bali, a inni szczerze nienawidzili, a Harry mimo chĂŞci i prĂłb naprawienia z nimi relacji czĂŞsto wrĂŞcz pogarszaÂł sprawĂŞ, wiĂŞc zostaÂł taki jaki byÂł na poczÂątku swojej kariery Szeryfa. Ministerstwo Magii miaÂło BaÂśniowcĂłw zupeÂłnie gdzieÂś, dlatego teÂż nie zwracali uwagi na niego i jego pracĂŞ. Mieli wÂłasne problemy, ktĂłre musieli rozwiÂązaĂŚ. Harry przeszedÂł do swojego salonu, w ktĂłrego skÂład wchodziÂły telewizor i fotel, na ktĂłrym leÂżaÂła ÂśpiÂąca Âświnia. ByÂł to Colin, jedna z Trzech ÂŚwinek, ktĂłra ciÂągle uciekaÂła z Farmy - miejsca dla tych, ktĂłrych nie staĂŚ na UrodĂŞ MaskujÂącÂą. UwaÂżaÂł, Âże to jest jak bycie w wiĂŞzieniu, tylko gorsze.
- Colin, wstawaj - powiedziaÂł Harry, szturchajÂąc go w brzuch.
- CzeœÌ, Harry - odpowiedzia³a mu œwinia. - Zaj¹³em ci fotel?
- Mam tylko jeden, wiêc tak. - Colin zszed³ z fotela, a Harry zaj¹³ na nim miejsce i wyj¹³ paczkê papierosów z kieszeni.
- Dasz zapaliĂŚ? - spytaÂła Âświnia. Harry zgodziÂł siĂŞ, wÂłoÂżyÂł mu papieros do ust i go zapaliÂł. Teraz oboje tylko siedzieli i palili.
- Musisz z tym skoĂączyĂŚ. Nie moÂżesz ciÂągle wymykaĂŚ siĂŞ z Farmy - powiedziaÂł Harry idÂąc do kuchni.
- ÂŚwieÂże powietrze i blask sÂłoĂąca, ktĂłre obiecujÂą, to bzdura. Nie po to uciekaÂłem z Rodzinnych Stron, Âżeby skoĂączyĂŚ w jakimÂś wiĂŞzieniu. Nie kaÂż mi tam wracaĂŚ. - Kiedy Colin skoĂączyÂł, Harry miaÂł juÂż w rĂŞce kubek kawy. - To dla mnie? - spytaÂł z uÂśmiechem na ryjku patrzÂąc na kubek.
- Nie - opowiedziaÂł szorstko Harry.
- Wiesz, mój domek nie zdmuchn¹³ siê sam, Harry, to wszystko. Oczywiœcie nie sugerujê, ¿e to powód, ¿eby zaproponowaÌ mi drinka, ale... mo¿e... Pomog³oby to z³agodziÌ ból, który spowodowa³ mi Wielki Z³y Wilk. Pokaza³oby to te¿ innym jak bardzo siê zmieni³eœ.
- Jeœli to wszystko, co mia³eœ do powiedzenia, to idê odpocz¹Ì - powiedzia³ Harry ponownie zasiadaj¹c w swoim fioletowym fotelu.
- Cofam to, co powiedziaÂłem... Dlatego wszyscy ciĂŞ nienawidzÂą - odpowiedziaÂł Colin z wyrzutem.
- WiĂŞc... wszyscy mnie nienawidzÂą? - spytaÂł posmutniaÂły Harry.
- Nie. RobiĂŞ ciĂŞ w konia.
- RobiĂŞ co w mojej mocy - powiedziaÂł, biorÂąc Âłyk kawy.
- Nie powiedzia³bym, ale wróÌ, nienawiœÌ to z³e s³owo. Obawiaj¹ siê ciebie bardziej ni¿ czegokolwiek.
- Nie mogĂŞ zmieniĂŚ przeszÂłoÂści, wiesz?
- Nie moÂżesz teÂż zmieniĂŚ cudzych wspomnieĂą. Nie mĂłwiĂŞ, Âże to w porzÂądku... ale taka jest prawda. Ludzie siĂŞ ciebie bojÂą. Popatrz chociaÂżby na swoje dÂłonie. Z kim siĂŞ dzisiaj biÂłeÂś? Z BaÂśniowcem, prawda? Wiem, Âże nie zaatakowaÂłbyÂś mugola.
- Nie moja wina - powiedziaÂł Harry.
- Mam wra¿enie, ¿e za czêsto to mówisz. - Harry wzi¹³ kolejny ³yk kawy i zacz¹³ mówiÌ:
- MyÂślisz, Âże moja praca jest Âłatwa? SprĂłbuj powstrzymaĂŚ BaÂśniowcĂłw przed wyrÂżniĂŞciem siĂŞ nawzajem. Wiesz jak to jest?
- Nie mam pojĂŞcia. Jak? - odpowiedziaÂł sarkastycznie Colin.
- Trzeba byĂŚ wielkim i groÂźnym.
- "Wielkim i groÂźnym"... Nie mĂłw tego przy innych, Harry. To ÂżenujÂące. - Harry wzi¹³ kolejny Âłyk kawy. – WÂłaÂśnie przez takie nastawienie masz problemy. Jestem pewny, Âże byÂłeÂś dziÂś wredny dla kaÂżdego, kogo dzisiaj spotkaÂłeÂś.
- Nie dla wszystkich.
- WymieĂą chociaÂż jednÂą.
- PiĂŞkna.
- Serio? - spytaÂł z niedowierzaniem Colin.
- Tak, skÂłamaÂłem dla niej.
- Dobra... Naprawdê mi³o z twojej strony. Z przyjació³mi ¿ycie jest prostsze, Harry. A jeszcze sobie d³ugo po¿yjemy. Wiem, ¿e lubisz takie ¿ycie samotnika, ale widzia³em jak patrzysz na Œnie¿kê. Mnie nie oszukasz - powiedzia³ Colin, przydeptuj¹c raciczk¹ skoùczonego papierosa.
- Zamkniesz siĂŞ kiedyÂś? - spytaÂł poirytowany Harry.
- MoÂże jeÂśli moje gardÂło nie byÂłoby takie wysuszone, nie gadaÂłbym tyle.
- PrzecieÂż to nie ma...
- Po prostu daj mi tego drinka! - krzykn¹³ b³agalnie Colin.
- Colin, doœÌ. Nie ÂśpiĂŞ od dwĂłch dni. WyleciaÂłem z okna na pierwszym piĂŞtrze i chcĂŞ chwilĂŞ odpocz¹Ì, zanim... - Colin popatrzyÂł na Harry’ego smutnymi oczami. - Dobra. JeÂśli ci to dam, dasz mi spaĂŚ?
- Tak, tak, jasne... Prawdopodobnie. - Harry da³ Colinowi kawê, a ten ucieszony zacz¹³ j¹ energicznie piÌ, wiêc Harry zamkn¹³ oczy i zasn¹³. Obudzi³o go g³oœnie pukanie do drzwi. Szybko pobieg³ je otworzyÌ. Kiedy je otworzy³, zasta³ Œnie¿kê. Mia³a na sobie be¿ow¹ marynarkê, która na dekolcie mia³a namalowane p³atki œniegu, i fioletow¹ spódnicê do kolan. Jak zawsze jej czarne w³osy by³y spiête w kitkê, a paznokcie i usta pomalowane na czerwono. Œnie¿ka by³a sekretark¹ Ichaboda Crane'a zastêpcy Króla Cola, który zagin¹³ kilka miesiêcy temu. Nigdy nie lubi³a swojego szefa, który by³ dla niej wiecznie z³oœliwy, mimo ¿e by³a pracownic¹, o której ka¿dy szef móg³by pomarzyÌ. Jej ¿ycie towarzyskie równie¿ nie by³o za ciekawe. Ca³e dnie spêdza³a w biurze przez co nie mia³a zbyt wielu znajomych oprócz tych z pracy, a jej m¹¿ - Ksi¹¿ê Uroczy zostawi³ j¹ dla jej siostry Ró¿y. Zawsze by³a sympatyczna i otwarta na nowe znajomoœci. Mia³a rêkê do dzieci i ogólnie w pod wzglêdem charakteru mo¿na j¹ by³o uznaÌ za wiern¹ kopiê pani Weasley.
- ÂŚnieÂżko? - spytaÂł niepewnie Harry.
- ChodÂź za mnÂą - powiedziaÂła szybko. Harry bez pytania podszedÂł z niÂą do windy.

***

Harry i Œnie¿ka wyszli przed budynek. Od razu zauwa¿y³ le¿¹c¹ przed nimi kurtkê oœwietlan¹ przez lampy z Woodland i œwiat³o ksiê¿yca. Harry powoli j¹ podniós³, a pod ni¹ le¿a³a odciêta g³owa prostytutki, któr¹ spotka³ dziœ u Drwala. Wokó³ niej by³a ka³u¿a krwi.
- O mĂłj BoÂże... - powiedziaÂł Harry odwracajÂąc swĂłj wzrok.
- ZnaÂłeÂś jÂą? Nie jest mugolem, prawda? - Harry pokrĂŞciÂł gÂłowÂą. - MyÂślaÂłam, Âże znam wszystkich BaÂśniowcĂłw - powiedziaÂła ÂŚnieÂżka z wyrzutem.
- Pracowa³a na ulicy - odpowiedzia³ jej Harry. - Drwal j¹ zaatakowa³, a ja go powstrzyma³em. PóŸniej zacz¹³ groziÌ, ¿e zabije nas oboje.
- Nie sÂądzisz, Âże on... - spytaÂła niedowierzajÂąca ÂŚnieÂżka. Sam akt morderstwa bardzo jÂą wystraszyÂł, gdyÂż to pierwsze morderstwo od kiedy sprowadzili siĂŞ do Âświata zamieszkiwanego przez czarodziejĂłw i mugoli.
- Jeszcze nic nie sÂądzĂŞ. WidziaÂłaÂś tu kogoÂś?
- Nie. Nikogo - odpowiedziaÂła szybko.
- ÂŻadnych samochodĂłw? GÂłosĂłw? Mugoli?
- MoÂże. Ale... nie, raczej nie. ZapamiĂŞtaÂłabym. Czy zrobiÂł to... ktoÂś z nas? - zapytaÂła ÂŚnieÂżka przyglÂądajÂąc siĂŞ gÂłowie.
- Nie wiem - powiedziaÂł szczerze Harry.
- Kolejny powód, ¿eby nie dopuœciÌ do wybuchu paniki, zanim nie dowiemy siê o co tutaj chodzi. - Œnie¿ka spojrza³a w kierunku bramy Woodland, obok której przesz³y dwie nieznane jej osoby. - Rozejrzyj siê. Mamy ma³o czasu, zanim ludzie zaczn¹ têdy przechodziÌ - powiedzia³a, po czym podesz³a do bramy patrzeÌ czy nikt nie idzie. Harry zamkn¹³ oczy odciêtej g³owie, po czym zacz¹³ bacznie siê jej przygl¹daÌ. Po pozycji domyœli³ siê, ¿e zosta³a u³o¿ona w ten sposób prawdopodobnie, ¿eby ktoœ j¹ znalaz³. Szeryf przyjrza³ siê tak¿e szyi ofiary, z której nadal s¹czy³y siê krople krwi.
- Dziwna rana... Co to mogÂło byĂŚ? - powiedziaÂł Harry do siebie.
- Co mĂłwisz? - spytaÂła podchodzÂąca do niego ÂŚnieÂżka uznajÂąc, Âże pytanie byÂło skierowane do niej.
- Mówiê, ¿e g³owê odciêto czymœ bardzo ostrym albo czymœ przesi¹kniêtym magi¹ - odpowiedzia³ Harry na swoje pytanie. Nagle zobaczy³, ¿e z ust g³owy prostytutki coœ wystaje. Otworzy³ jej, wyjmuj¹c przedmiot. By³a to wst¹¿ka, któr¹ kobieta nosi³a na szyi, kiedy by³a u Drwala. Na koùcu wst¹¿ki by³ przywi¹zany jakiœ pierœcieù, Harry pokaza³ go Œnie¿ce.
- Zobacz, na tym pierÂścionku jest jakiÂś symbol - powiedziaÂł Harry.
- Nie rozpoznajĂŞ go - powiedziaÂła ÂŚnieÂżka zdziwiona tym, Âże nie zna symbolu z pierÂścienia. Do tej chwili myÂślaÂła, Âże jest jednÂą z osĂłb, ktĂłra najlepiej zna baÂśnie, ich historiĂŞ i obyczaje.
- Ja te¿. Daj mi chwilê na rozejrzenie siê, mog¹ tu byÌ jakieœ œlady - powiedzia³ Harry, po czym Œnie¿ka wróci³a do bramy staÌ na czatach. Szeryf dok³adnie przeczesa³ placyk nie znajduj¹c nic, co mog³o by im pomóc znaleŸÌ mordercê, kiedy ujrza³ plamy krwi prowadz¹ce do bocznej alejki. Wszed³ za œladami krwi do alejki i zasta³ tam pusty œmietnik oraz furtkê, na której ogrodzeniu by³o wiêcej krwi. Uzna³, ¿e nic wiêcej tu nie znajdzie, wiêc podszed³ do Œnie¿ki i powiedzia³ jej co widzia³ i, ¿e prawdopodobnie nic wiêcej tu nie znajdzie.
- Dobrze - odpowiedziaÂła ÂŚnieÂżka, po czym spojrzaÂła na gÂłowĂŞ le¿¹cÂą przed drzwiami. - PowinniÂśmy jÂą gdzieÂś przenieœÌ... zanim ktoÂś siĂŞ pojawi - zaproponowaÂła. - MyÂślĂŞ, Âże moglibyÂśmy jÂą zidentyfikowaĂŚ, jestem pewna, Âże bĂŞdzie w ksiĂŞgach - ÂŚnieÂżka skierowaÂła wzrok na Harry’ego i spytaÂła:
- Harry... Wiesz co tu siĂŞ dzieje?
- Jedyne, co na razie wiem, to to, Âże ktoÂś jÂą tu przyniĂłsÂł z zewnÂątrz - powiedziaÂł Harry odwracajÂąc gÂłowĂŞ w stronĂŞ bocznej alejki.
- To ma sens. Brak ÂśladĂłw walki. Ale skÂąd to wiesz?
- ZnalazÂłem krew na tamtej furtce. KtoÂś przez niÂą przeskoczyÂł - powiedziaÂł Harry potwierdzajÂąc swojÂą teoriĂŞ.
- Dobrze, to juÂż coÂś. WiĂŞc byÂł to ktoÂś z zewnÂątrz... - powiedziaÂła z zastanowieniem ÂŚnieÂżka. - Przynajmniej nie przyszli z samego Woodland. - Harry podszedÂł i ukucn¹³ ponownie przy gÂłowie ofiary. - BĂŞdĂŞ musiaÂła powiedzieĂŚ o tym Crane'owi - powiedziaÂła ÂŚnieÂżka podchodzÂąc do Harry’ego. - DopĂłki KrĂłla Cole’a nie ma, on jest Burmistrzem... Musi wiedzieĂŚ.
- RĂłb co musisz - odpowiedziaÂł krĂłtko Harry, zawijajÂąc gÂłowĂŞ kobiety w kurtkĂŞ.
- Jestem pewna, Âże nie bĂŞdzie zachwycony, ale... - ÂŚnieÂżka westchnĂŞÂła. - Tak trzeba. Miejmy nadziejĂŞ, Âże podejdzie to tego rozsÂądnie.
- Nie spodziewa³bym siê zbyt wiele - powiedzia³ sarkastycznie Harry i mia³ racjê. Szef Harry'ego i Œnie¿ki nie pracowa³ zbyt wiele, praktycznie w ogóle nie pracowa³, a kiedy przej¹³ stanowisko burmistrza Baœniogrodu, czyli baœniowej spo³ecznoœci, zaczê³o siê robiÌ tylko gorzej.
- I nie spodziewam siĂŞ.
- Po prostu nie chcĂŞ, Âżeby siĂŞ wtrÂącaÂł - powiedziaÂł Harry koĂączÂąc zawijaĂŚ gÂłowĂŞ w kurtkĂŞ.
- To nie Crane jest teraz wa¿ny. Musimy siê dowiedzieÌ siê, kim ona by³a, ¿eby znaleŸÌ tego kto j¹ zabi³ - powiedzia³a Œnie¿ka, podchodz¹c do drzwi Woodland. - Zabierz j¹ do doktora Œwiùskie Serce. Niech rzuci na ni¹ okiem.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.