Bohaterowie: Inne, Teddy Lupin.

Gdy byliÂśmy mÂłodsi, wszystkie problemy wydawaÂły siĂŞ Âłatwiejsze. PamiĂŞtasz? Na podwĂłrku i w lodziarni u Floriana - kaÂżde dziecko mĂłwiÂło o tym jak bardzo pragnie zostaĂŚ aurorem. My teÂż tego chcieliÂśmy. Przynajmniej do pewnego czasu.
Pamiêtam ten dzieù jakby by³o to wczoraj - ty pewnie szybko wymaza³eœ go z pamiêci. Mia³am wtedy na sobie prezent od babci - ró¿ow¹ sukienkê... Powiedzia³eœ, ¿e jest piêkna, a ja wiedzia³am, ¿e mówisz prawdê. W przeciwieùstwie do mnie - nigdy nie k³ama³eœ.
- Kim zostaniemy w przyszÂłoÂści? - To ja zadaÂłam to pytanie. Od dzieciĂąstwa zaleÂżaÂło mi na twoim zdaniu. AÂż do dziÂś. Ale pewnie ciĂŞ to nie interesuje. JuÂż nie.
- Wczoraj spotkaÂłem siĂŞ z Margaret. - UkÂłucie zazdroÂści? Dlaczego wspomniaÂłeÂś wtedy wÂłaÂśnie o niej? Wtedy gdy zadaÂłam pytanie niekoniecznie z niÂą zwiÂązane. Czy teraz to ona zostanie twojÂą najlepszÂą przyjació³kÂą? - Pewnie pamiĂŞtasz. Margaret jest charÂłaczkÂą. Nie ma magii. To bardzo przykre. W przyszÂłoÂści chciaÂłbym zostaĂŚ naukowcem i znaleŸÌ sposĂłb by podarowaĂŚ jej magiĂŞ. - Przez chwilĂŞ poczuÂłam siĂŞ zaniepokojona. Znasz jÂą od kilku dni. Dlaczego miaÂłaby dostaĂŚ od ciebie prezent? Po chwili jestem jednak uspokojona. Po prostu jej wspó³czujesz. MĂłj ukochany przyjaciel jest wspaniaÂły. - MyÂślĂŞ, Âże to bĂŞdzie wielki wyczyn. BĂŞdÂą o mnie pisaĂŚ w gazetach. Byle tylko prawdĂŞ – nie lubiĂŞ kÂłamstw.
- W takim razie to ja bĂŞdĂŞ pisaĂŚ o twoim sukcesie. - ZaproponowaÂłam szybko, bez wiĂŞkszego zastanowienia – BĂŞdĂŞ redaktorkÂą Proroka Codziennego, albo Veritaserum. - Teraz ÂżaÂłujĂŞ, Âże to powiedziaÂłam, a raczej tego co zrobiÂłam póŸniej.
Byliœmy dzieÌmi. To by³ pierwszy raz gdy ciê ok³ama³am. Wtedy zrobi³am to nieumyœlnie - póŸniej by³o coraz gorzej. Mog³am pamiêtaÌ, ¿e nienawidzisz k³amstw. A co z tym idzie - k³amców.

***

Mieliœmy wspólne marzenia. To na nich skonstruowana by³a nasza przyjaŸù. Myœlê, ¿e gdyby one nie istnia³y - ona równie¿.
Ty pragn¹³eœ ukoùczyÌ Akademiê Merlina i zostaÌ Niewymownym. Ja mia³am pisaÌ artyku³y dla Proroka Codziennego.
By³o mi trochê g³upio patrzeÌ na twoje podkr¹¿one oczy - dobrze wiem, ¿e uczy³eœ siê w nocy zielarstwa - nigdy nie by³eœ z niego zbyt dobry, a twoje wyniki w nauce musia³y byÌ jak najlepsze. By³o mi g³upio, poniewa¿ ja nie zrobi³am nic w kierunku mojego marzenia. Nie napisa³am nawet proœby o przyjêcie na sta¿. Chocia¿ tobie sk³ama³am, ¿e to zrobi³am.
- Wczoraj pok³óci³em siê z Harrym. Obawiam siê, ¿e zawiód³ siê na mnie. Myœla³, ¿e bêdê aurorem tak jak Nimfadora. - ¯ali³eœ mi siê, a ja nie mog³am odnaleŸÌ s³ów pocieszenia. Czy teraz porzucisz swoje plany? Czy mo¿e tylko ja mam tak¹ nadziejê? - Jestem zbyt wielkim tchórzem by nim zostaÌ. - Nie jesteœ tchórzem. Walczysz o swoje marzenia. Tchórzem jestem ja. Bo bojê siê powiedzieÌ najlepszemu przyjacielowi, ¿e go ok³amujê.
- Ja rĂłwnieÂż rozmawiaÂłam z ojcem. MyÂślĂŞ, Âże sprawiÂłam mu zawĂłd. ChciaÂł abym zostaÂła aurorkÂą, lub ÂłamaczkÂą zaklĂŞĂŚ. - Czy jeÂżeli siĂŞ rozpÂłaczĂŞ powiesz, Âże nasze plany nie majÂą sensu?
- MyÂślĂŞ, Âże to nie jest waÂżne. PowinniÂśmy zawalczyĂŚ o nasze marzenia. - NienawidzĂŞ siebie za to, Âże przytaknĂŞÂłam ci i wzniosÂłam toast za nasz przyszÂły sukces.
MieliÂśmy wspĂłlne marzenia, a przynajmniej do czasu. PóŸniej dalej graÂłam z tobÂą w KÂłamstwa, chociaÂż ty, uwaÂżajÂąc mnie za ucieleÂśnienie Prawdy, nie miaÂłeÂś o tym pojĂŞcia. MogÂłam pamiĂŞtaĂŚ, Âże nienawidzisz kÂłamstw. A co z tym idzie – kÂłamcĂłw.

***

Nigdy nie widzia³am w twoich oczach zawodu. A¿ do tego dnia. Nie mia³am na sobie ró¿owej sukienki. Aurorkom nie przystoi nosiÌ takich rzeczy. Widzia³am zawód w twoich oczach. W³aœnie dowiedzia³eœ siê, ¿e ca³e ¿ycie k³ama³am. Stoisz teraz przede mn¹ z dyplomem ukoùczenia Akademii w rêkach i patrzysz na odznakê Aurora na mojej piersi.
- Przez caÂły ten czas wierzyÂłem, Âże jesteÂś jedynÂą osobÂą, ktĂłra mimo wszystko zawsze powie mi prawdĂŞ. – Bardzo starasz siĂŞ byĂŚ spokojnym. Nigdy nie lubiÂłeÂś urzÂądzaĂŚ awantur na Âśrodku drogi. - WalczyÂłem o swoje marzenia, poniewaÂż ty miaÂłaÂś walczyĂŚ o swoje. A teraz czego siĂŞ dowiadujĂŞ? ÂŻe Victorie Weasley nigdy nie pojawiÂła siĂŞ w redakcji Proroka Codziennego, Âże Veritaserum nigdy nie otrzymaÂło jej zgÂłoszenia.
- KaÂżdemu czasem zdarza siĂŞ skÂłamaĂŚ. - Dlaczego ja to powiedziaÂłam? - Nie mĂłw, Âże ty nigdy mnie nie okÂłamaÂłeÂś.
Twoje milczenie jest dla mnie odpowiedziÂą. To niesprawiedliwe, Âże najuczciwszy czÂłowiek jakiego znam musiaÂł poznaĂŚ takÂą kÂłamczuchĂŞ jak ja. MogÂłam pamiĂŞtaĂŚ, Âże nienawidzisz kÂłamstw. A co z tym idzie – kÂłamcĂłw. Teddy – czy ty mnie nienawidzisz?

***

- Nie Victorie. Jestem zbyt wielkim tchĂłrzem, by mieĂŚ wrogĂłw, by ciĂŞ nienawidziĂŚ. Uznajmy, Âże ta sytuacja nie miaÂła miejsca. Udajmy, Âże w ogĂłle siĂŞ nie znamy. WolĂŞ ciĂŞ nie znaĂŚ, niÂż nienawidziĂŚ. - To zdanie bĂŞdzie mnie przeÂśladowaĂŚ do koĂąca moich dni.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.