Bohaterowie: Inne, Teddy Lupin.

Gdy byliśmy młodsi, wszystkie problemy wydawały się łatwiejsze. Pamiętasz? Na podwórku i w lodziarni u Floriana - każde dziecko mówiło o tym jak bardzo pragnie zostać aurorem. My też tego chcieliśmy. Przynajmniej do pewnego czasu.
Pamiętam ten dzień jakby było to wczoraj - ty pewnie szybko wymazałeś go z pamięci. Miałam wtedy na sobie prezent od babci - różową sukienkę... Powiedziałeś, że jest piękna, a ja wiedziałam, że mówisz prawdę. W przeciwieństwie do mnie - nigdy nie kłamałeś.
- Kim zostaniemy w przyszłości? - To ja zadałam to pytanie. Od dzieciństwa zależało mi na twoim zdaniu. Aż do dziś. Ale pewnie cię to nie interesuje. Już nie.
- Wczoraj spotkałem się z Margaret. - Ukłucie zazdrości? Dlaczego wspomniałeś wtedy właśnie o niej? Wtedy gdy zadałam pytanie niekoniecznie z nią związane. Czy teraz to ona zostanie twoją najlepszą przyjaciółką? - Pewnie pamiętasz. Margaret jest charłaczką. Nie ma magii. To bardzo przykre. W przyszłości chciałbym zostać naukowcem i znaleźć sposób by podarować jej magię. - Przez chwilę poczułam się zaniepokojona. Znasz ją od kilku dni. Dlaczego miałaby dostać od ciebie prezent? Po chwili jestem jednak uspokojona. Po prostu jej współczujesz. Mój ukochany przyjaciel jest wspaniały. - Myślę, że to będzie wielki wyczyn. Będą o mnie pisać w gazetach. Byle tylko prawdę – nie lubię kłamstw.
- W takim razie to ja będę pisać o twoim sukcesie. - Zaproponowałam szybko, bez większego zastanowienia – Będę redaktorką Proroka Codziennego, albo Veritaserum. - Teraz żałuję, że to powiedziałam, a raczej tego co zrobiłam później.
Byliśmy dziećmi. To był pierwszy raz gdy cię okłamałam. Wtedy zrobiłam to nieumyślnie - później było coraz gorzej. Mogłam pamiętać, że nienawidzisz kłamstw. A co z tym idzie - kłamców.

***

Mieliśmy wspólne marzenia. To na nich skonstruowana była nasza przyjaźń. Myślę, że gdyby one nie istniały - ona również.
Ty pragnąłeś ukończyć Akademię Merlina i zostać Niewymownym. Ja miałam pisać artykuły dla Proroka Codziennego.
Było mi trochę głupio patrzeć na twoje podkrążone oczy - dobrze wiem, że uczyłeś się w nocy zielarstwa - nigdy nie byłeś z niego zbyt dobry, a twoje wyniki w nauce musiały być jak najlepsze. Było mi głupio, ponieważ ja nie zrobiłam nic w kierunku mojego marzenia. Nie napisałam nawet prośby o przyjęcie na staż. Chociaż tobie skłamałam, że to zrobiłam.
- Wczoraj pokłóciłem się z Harrym. Obawiam się, że zawiódł się na mnie. Myślał, że będę aurorem tak jak Nimfadora. - Żaliłeś mi się, a ja nie mogłam odnaleźć słów pocieszenia. Czy teraz porzucisz swoje plany? Czy może tylko ja mam taką nadzieję? - Jestem zbyt wielkim tchórzem by nim zostać. - Nie jesteś tchórzem. Walczysz o swoje marzenia. Tchórzem jestem ja. Bo boję się powiedzieć najlepszemu przyjacielowi, że go okłamuję.
- Ja również rozmawiałam z ojcem. Myślę, że sprawiłam mu zawód. Chciał abym została aurorką, lub łamaczką zaklęć. - Czy jeżeli się rozpłaczę powiesz, że nasze plany nie mają sensu?
- Myślę, że to nie jest ważne. Powinniśmy zawalczyć o nasze marzenia. - Nienawidzę siebie za to, że przytaknęłam ci i wzniosłam toast za nasz przyszły sukces.
Mieliśmy wspólne marzenia, a przynajmniej do czasu. Później dalej grałam z tobą w Kłamstwa, chociaż ty, uważając mnie za ucieleśnienie Prawdy, nie miałeś o tym pojęcia. Mogłam pamiętać, że nienawidzisz kłamstw. A co z tym idzie – kłamców.

***

Nigdy nie widziałam w twoich oczach zawodu. Aż do tego dnia. Nie miałam na sobie różowej sukienki. Aurorkom nie przystoi nosić takich rzeczy. Widziałam zawód w twoich oczach. Właśnie dowiedziałeś się, że całe życie kłamałam. Stoisz teraz przede mną z dyplomem ukończenia Akademii w rękach i patrzysz na odznakę Aurora na mojej piersi.
- Przez cały ten czas wierzyłem, że jesteś jedyną osobą, która mimo wszystko zawsze powie mi prawdę. – Bardzo starasz się być spokojnym. Nigdy nie lubiłeś urządzać awantur na środku drogi. - Walczyłem o swoje marzenia, ponieważ ty miałaś walczyć o swoje. A teraz czego się dowiaduję? Że Victorie Weasley nigdy nie pojawiła się w redakcji Proroka Codziennego, że Veritaserum nigdy nie otrzymało jej zgłoszenia.
- Każdemu czasem zdarza się skłamać. - Dlaczego ja to powiedziałam? - Nie mów, że ty nigdy mnie nie okłamałeś.
Twoje milczenie jest dla mnie odpowiedzią. To niesprawiedliwe, że najuczciwszy człowiek jakiego znam musiał poznać taką kłamczuchę jak ja. Mogłam pamiętać, że nienawidzisz kłamstw. A co z tym idzie – kłamców. Teddy – czy ty mnie nienawidzisz?

***

- Nie Victorie. Jestem zbyt wielkim tchórzem, by mieć wrogów, by cię nienawidzić. Uznajmy, że ta sytuacja nie miała miejsca. Udajmy, że w ogóle się nie znamy. Wolę cię nie znać, niż nienawidzić. - To zdanie będzie mnie prześladować do końca moich dni.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.