Bohaterowie: wÂłasna postaĂŚ.

- Czujesz te ÂświĂŞta? JuÂż nie mogĂŞ siĂŞ doczekaĂŚ! – rozlegÂł siĂŞ podekscytowany gÂłos Marie.
- Daj juÂż spokĂłj… - odpowiedziaÂłam zirytowana.
Tak bardzo nienawidzĂŞ ÂświÂąt, tej caÂłej faÂłszywoÂści, tych ÂżyczeĂą, ktĂłre nigdy nie miaÂły siĂŞ speÂłniĂŚ. Ach.. jak bardzo chciaÂłabym, Âżeby to wszystko skoĂączyÂło siĂŞ w jeden dzieĂą. Gdzie tam w jeden dzieĂą! W jednÂą sekundĂŞ.
- Co kupiÂłaÂś Borysowi? Mam nadziejĂŞ, Âże tÂą pelerynĂŞ na ktĂłrÂą miaÂł chrapkĂŞ w sklepie Gladraga. Jak myÂślisz, czy Victoria wziĂŞÂła pod uwagĂŞ to, Âże nie mogĂŞ jeœÌ czekolady? SÂłyszaÂłam, Âże zamierza mi kupiĂŚ jakieÂś sÂłodycze… - Marie bez przerwy coÂś mĂłwi. Czasami potrafi nawet sama sobie odpowiadaĂŚ na pytania, ktĂłre do mnie kieruje. NiewÂątpliwie jest denerwujÂącÂą towarzyszkÂą dla kogoÂś takiego jak ja, ale jedynÂą, ktĂłra chce ze mnÂą przebywaĂŚ.
- Kath, sÂłuchasz mnie w ogĂłle? – Dziewczyna wpatrywaÂła siĂŞ we mnie swoimi oliwkowymi, radosnymi oczami.
- Mhm – mruknĂŞÂłam, wyglÂądajÂąc przez okno jadÂącego z niebywa³¹ prĂŞdkoÂściÂą pociÂągu. WracaÂłyÂśmy do domu. Nareszcie. Marie postanowiÂła kontynuowaĂŚ swoje wesoÂłe terkotanie, wystrzeliwujÂąc sÂłowa jak z karabinu maszynowego. Z trudem nad¹¿aÂłam, a moÂże nawet nie chciaÂłam.
JuÂż za godzinĂŞ miaÂłyÂśmy rozstaĂŚ siĂŞ na kilka tygodni. W sumie to bĂŞdzie mi brakowaÂło ciÂągÂłej obecnoÂści Marie i jej piskliwego gÂłosu, w ktĂłrym zawsze moÂżna wyczuĂŚ nutkĂŞ podekscytowania. ÂŚwiĂŞta w moim domu wyglÂądaÂły za kaÂżdym razem tak samo. NapiĂŞta atmosfera miĂŞdzy ciotkÂą AlinÂą, a jej przyrodniÂą siostrÂą EsterÂą. CiÂągÂłe Âżarty moich braci, Borysa i Erniego. Nie moÂżna zapomnieĂŚ o czuÂłoÂściach, na ktĂłre byÂłam naraÂżona ze strony babci i mamy. A w tym wszystkim ja. Cicha myszka, lubiÂąca oddaliĂŚ siĂŞ myÂślami od rzeczywistoÂści.

KtoÂś zapukaÂł z caÂłej siÂły do naszego przedziaÂłu. Drzwi odsunĂŞÂły siĂŞ z du¿¹ prĂŞdkoÂściÂą, a do Âśrodka wparowaÂło dwĂłch ÂŚlizgonĂłw, widaĂŚ nie zdjĂŞli jeszcze szkolnych mundurkĂłw. Od razu rozpoznaÂłam w nich mojego przeÂśladowcĂŞ, Erica Foley’a.
- Witaj Kath – rzuciÂł z szyderczym uÂśmiechem rozkÂładajÂąc siĂŞ na wolnym miejscu obok Marie. Nigdy mu siĂŞ to nie znudzi. Jego kolega postanowiÂł usi¹œÌ obok mnie.
- Jak siĂŞ miewasz? – zapytaÂł Eric niby to zatroskanym tonem. Jakby to go w ogĂłle obchodziÂło. PostanowiÂłam siĂŞ nie odzywaĂŚ.
- Nie odpowiesz mi? Och… przykro mi z tego powodu. MiaÂłem nadziejĂŞ, Âże usÂłyszĂŞ twĂłj gÂłos - powiedziaÂł wykrzywiajÂąc swoje usta w obrzydliwy grymas. – Tak dawno nie rozmawialiÂśmy.
Nie daj siĂŞ sprowokowaĂŚ, powtarzaÂłam te sÂłowa jak mantrĂŞ.
Moja przyjació³ka zawsze w jego obecnoÂści milknie. Tylko ja wiem dlaczego. Jest do szaleĂąstwa zakochana w Foley’u. Nie mam zielonego pojĂŞcia, co ona w nim widzi. Swoim zachowaniem eliminuje urodĂŞ, ktĂłrej matka natura mu nie ÂżaÂłowaÂła.
- Masz Âśliczne oczy. – Eric wysun¹³ siĂŞ w mojÂą stronĂŞ i oparÂł Âłokcie na udach. Nie wiedzieĂŚ czemu czuÂłam jak siĂŞ czerwieniĂŞ, zacisnĂŞÂłam piĂŞÂści. ByÂłam na siebie zÂła. Jego towarzysz wybuchn¹³ Âśmiechem, a Marie odwrĂłciÂła wzrok w stronĂŞ okna czerwieniÂąc siĂŞ ze zÂłoÂści. Za kaÂżdym razem gdy wypowiadaÂł tego typu sÂłowa, moja przyjació³ka póŸniej byÂła na mnie wÂściekÂła. Nie rozumiaÂłam jej, przecieÂż to nie moja wina.
MĂłj drĂŞczyciel wpatrywaÂł siĂŞ we mnie z szerokim uÂśmiechem na ustach.
- Oj, no nie bÂądÂź taka! Porozmawiaj ze mnÂą, sÂłyszysz?! Odezwij siĂŞ! – Eric zacz¹³ wrzeszczeĂŚ stopniowo prostujÂąc swoje dotychczas zgarbione plecy, na jego twarzy malowaÂła siĂŞ zÂłoœÌ.
Swoim zachowaniem wystraszyÂł nie tylko mnie, ale i swojego kolegĂŞ. Marie pozostaÂła nie wzruszona, jakby w ogĂłle jej nie obchodziÂło, Âże za chwilĂŞ „wspaniaÂły” Eric moÂże mnie zaatakowaĂŚ. PostanowiÂłam jakoÂś zareagowaĂŚ.
- Opanuj siĂŞ. – WÂłoÂżyÂłam w te dwa sÂłowa tyle jadu, ile tylko mogÂłam. Przynajmniej tak mi siĂŞ wydawaÂło. MĂłj przeÂśladowca wyraÂźnie siĂŞ rozchmurzyÂł, na jego twarzy zagoÂściÂła ulga, ale nie na dÂługo. Uldze ustÂąpiÂł szyderczy uÂśmiech. UÂśmiech, ktĂłry ÂśniÂł mi siĂŞ po nocach, jako mĂłj najgorszy koszmar.
- Moje gratulacje, robisz postĂŞpy! – wykrzyczaÂł uradowany i zacz¹³ biĂŚ brawa, a jego kolega szybko siĂŞ do niego przy³¹czyÂł. TraktowaÂł mnie jak jakieÂś dziecko, ktĂłre dopiero uczy siĂŞ mĂłwiĂŚ.
- PrzestaĂą siĂŞ ze mnie nabijaĂŚ – wysyczaÂłam przez zaciÂśniĂŞte zĂŞby, wzrok wbiÂłam w siedzenie naprzeciwko mnie, ktĂłre byÂło zajĂŞte przez Marie. Nie miaÂłam odwagi spojrzeĂŚ mu prosto w oczy.
- AleÂż ja siĂŞ z ciebie nie nabijam. PrzecieÂż wiesz jak bardzo ciĂŞ lubiĂŞ. - Nie byÂłam pewna, ale wydawaÂło mi siĂŞ, Âże na chwilĂŞ spowaÂżniaÂł. – DarzĂŞ ciĂŞ takim samym uczuciem jak ty swojego pluszowego misia. – RzeczywiÂście, wydawaÂło mi siĂŞ. A wiĂŞc o to mu chodziÂło. Nie pozwalaÂł mi zapomnieĂŚ moich pierwszych dni w Hogwarcie. ByÂłam tak przestraszona nowym Âśrodowiskiem, Âże przez pierwszy tydzieĂą nie rozstawaÂłam siĂŞ z mojÂą maskotkÂą. Eric jak widaĂŚ zapamiĂŞtaÂł to na dÂługo i raczej prĂŞdko mi tego nie zapomni. Na szczĂŞÂście za rok opuszczĂŞ Hogwart.
Wyjrza³am przez okno z niecierpliwoœci¹ wyczekuj¹c, a¿ w koùcu dotrzemy na stacjê. Stara³am siê ignorowaÌ Erica i jego przeszywaj¹cy mnie wzrok. Skoro ju¿ wyjawi³, o co mu tym razem chodzi, wiem jak¹ muszê przyj¹Ì linie obrony. Marie nadal jest nieobecna, jak zauwa¿y³am. Ciekawe o czym myœli.
Nareszcie! WjeÂżdÂżaliÂśmy na peron.
- Marie, wysiadamy – zwrĂłciÂłam siĂŞ do mojej przyjació³ki, ale ona mnie zignorowaÂła. Dobrze, chce, niech tu zostanie. PodniosÂłam siĂŞ i skierowaÂłam swoje kroki w stronĂŞ drzwi. Eric jednym zwinnym ruchem zagrodziÂł mi drogĂŞ.
- ChcĂŞ wyjœÌ – oÂświadczyÂłam starajÂąc siĂŞ przybraĂŚ neutralny ton. Zamiast tego mĂłj gÂłos zadrÂżaÂł. ÂŚlizgon od razu to zauwaÂżyÂł.
- Nie bĂłj siĂŞ mnie. Nie zrobiĂŞ ci krzywdy.
Robisz mi krzywdĂŞ za kaÂżdym razem, kiedy siĂŞ pojawiasz, pomyÂślaÂłam. Eric nachyliÂł siĂŞ nade mnÂą i pociÂągn¹³ nosem. – ÂŁadnie pachniesz. Okres godowy dzikĂłw?– zaÂżartowaÂł, na powrĂłt przybierajÂąc swĂłj obrzydliwy grymas.
- OdsuĂą siĂŞ kretynie! – krzyknĂŞÂłam i z caÂłej siÂły pchnĂŞÂłam go na siedzenie. UderzyÂł plecami o oparcie, a jego twarz przybraÂła odcieĂą szkarÂłatu. Nie wiedziaÂłam, Âże mam tyle siÂły. OtworzyÂłam gwaÂłtownie drzwiczki i wybiegÂłam. Korytarze nie byÂły jeszcze peÂłne ludzi, bo pociÂąg wci¹¿ sun¹³ po torach, jednak ze znacznie mniejszÂą prĂŞdkoÂściÂą. Brak ÂświadkĂłw byÂł dla mnie jednoczeÂśnie dobry i zÂły. Dobry, bo uÂłatwiaÂło mi to przemieszczenie siĂŞ w szybszym tempie, a gorszy, bo Foley mĂłgÂł zrobiĂŚ mi krzywdĂŞ bez póŸniejszych konsekwencji. KaÂżdy siĂŞ go baÂł, dziewczyny do niego wzdychaÂły, stanĂŞÂłyby w jego obronie nawet gdyby nie wiedziaÂły w czym rzecz. ChociaÂż on traktowaÂł je jak ostanie Âścierwa.

Nie miaÂłam czasu obejrzeĂŚ siĂŞ za siebie, czy aby czasem Eric mnie nie goni. PociÂąg siĂŞ wreszcie zatrzymaÂł, a z przedzia³ów wychodzili mÂłodzi czarodzieje i czarownice. WybiegÂłam przez drzwi pociÂągu, ktĂłre otworzyÂły siĂŞ gdy do nich dotarÂłam. Zbawienie losu! Och nie… bagaÂż. ZostaÂł tam, w przedziale. Marie pewnie go nie weÂźmie. PrawdĂŞ mĂłwiÂąc, wszystkie cenne rzeczy miaÂłam przy sobie, w bagaÂżu byÂły tylko ubrania. UspokoiÂłam siĂŞ. ZwolniÂłam odrobinĂŞ, aby mĂłc zorientowaĂŚ siĂŞ gdzie jest Âłazienka dla dziewczyn. Po kilku minutach jÂą znalazÂłam. Peron byÂł juÂż peÂłen ludzi. W Âłazience natomiast byÂło pusto. PodeszÂłam do lustra, odgarniajÂąc pobieÂżnie kosmyki wÂłosĂłw, ktĂłre przykleiÂły siĂŞ na mokre od potu czoÂło. Nie zauwaÂżyÂłam, Âże ktoÂś wszedÂł do Âśrodka, dopĂłki nie pojawiÂł siĂŞ w lustrze. ZadrÂżaÂłam na widok intruza. Eric. WyciÂągnĂŞÂłam ró¿dÂżkĂŞ w poÂśpiechu i wycelowaÂłam jÂą w mÂłodego czarodzieja.
- Zabijesz mnie? – zapytaÂł z lekka przestraszony.
- JeÂśli bĂŞdzie trzeba – wycedziÂłam.
- UwaÂżam, Âże nie bĂŞdzie takiej koniecznoÂści. – Jego twarz nie wyraÂżaÂła Âżadnych uczuĂŚ, ktĂłre zwiastowaÂłyby atak. Jedynie zrobiÂł dwa kroki w moim kierunku, ja natomiast odsunĂŞÂłam siĂŞ do tyÂłu tak, Âże byÂłam teraz przyciÂśniĂŞta do Âściany. Eric podszedÂł bliÂżej o kolejne dwa kroki.
- Schowaj tĂŞ ró¿dÂżkĂŞ – powiedziaÂł z uÂśmiechem na twarzy. Nie byÂł to uÂśmiech z moich koszmarĂłw. Ten, ktĂłry wÂłaÂśnie prezentowaÂł, zapewne byÂł zarezerwowany dla jego wielbicielek.
- OdsuĂą siĂŞ ode mnie. – OdzyskaÂłam na chwilĂŞ spokĂłj, Âżeby opanowaĂŚ dr¿¹ce dÂłonie. Eric jednym szybkim ruchem zÂłapaÂł za mojÂą rĂŞkĂŞ, w ktĂłrej trzymaÂłam ró¿yczkĂŞ i skierowaÂł jÂą w posadzkĂŞ. DrugÂą rĂŞkÂą podniĂłsÂł mojÂą gÂłowĂŞ do gĂłry tak, Âże mogÂłam teraz patrzeĂŚ w jego oczy. Nigdy nie zwracaÂłam uwagi na ich kolor, byÂły szmaragdowe. Co on wyprawia?! StaraÂłam siĂŞ go jakoÂś odepchn¹Ì, ale jedyne co udaÂło mi siĂŞ zrobiĂŚ, to rozluÂźniĂŚ trochĂŞ jego uÂścisk.
- Przepraszam – wyszeptaÂł, po czym pochyliÂł siĂŞ. Nasze twarze dzieliÂło teraz kilka centymetrĂłw. Nie wiedzieĂŚ czemu, nie chciaÂłam go powstrzymaĂŚ przed tym, co zamierza zrobiĂŚ. ZbliÂżyÂł swoje wargi do moich, czekajÂąc na mojÂą reakcjĂŞ. Nie poruszyÂłam siĂŞ, wstrzymaÂłam oddech, a moje serce zaczĂŞÂło szybciej biĂŚ. Co siĂŞ ze mnÂą dziaÂło? Eric, pewien juÂż, Âże nie zamierzam go odtrÂąciĂŚ, pocaÂłowaÂł mnie. Najpierw lekko, starajÂąc siĂŞ nie zrobiĂŚ mi Âżadnej krzywdy, póŸniej zg³êbiÂł pocaÂłunek. Nasze serca biÂły teraz w tym samym, oszalaÂłym tempie. SkarciÂłam siĂŞ, Âże sprawiaÂło mi to ogromnÂą przyjemnoœÌ. ZorientowaÂłam siĂŞ, Âże nagle czujĂŞ siĂŞ przy nim bezpiecznie. NiemoÂżliwe, pomyÂślaÂłam. To nie jest ten sam Eric, ktĂłrego znaÂłam. MĂłj przeÂśladowca odsun¹³ siĂŞ ode mnie delikatnie, patrzÂąc w moje oczy. OszoÂłomiona caÂłym zajÂściem, dopiero po dziesiĂŞciu sekundach odzyskaÂłam mowĂŞ.
- I… i co dalej? – wyjÂąkaÂłam. ZnaÂłam odpowiedÂź na to pytanie. WiedziaÂłam, co dalej. StracĂŞ Marie, ale zyskam Erica. PodÂła wymiana. Albo sobie ze mnie ÂżartowaÂł albo po prostu Âźle go oceniÂłam.

***

- Marie! Zaczekaj! – BiegÂłam w jej stronĂŞ, wymachujÂąc rĂŞkami. UdawaÂła, Âże mnie nie sÂłyszy. W koĂącu do niej dotarÂłam.
- Zostaw mnie. JuÂż o tym rozmawiaÂłyÂśmy. – oznajmiÂła ze spokojem.
- Nie sÂądzĂŞ, Âżeby to, co wczoraj miĂŞdzy nami zaszÂło, byÂło rozmowÂą – powiedziaÂłam starajÂąc siĂŞ powstrzymaĂŚ Âłzy.
- Ale ja tak. Daj mi spokĂłj. – OdwrĂłciÂła siĂŞ na piĂŞcie i ruszyÂła do Wielkiej Sali. A ja staÂłam jak wyryta, kolejny raz zraniona jej sÂłowami. Po tym co zaszÂło przed ÂświĂŞtami nie chciaÂła mnie znaĂŚ. Nie dziwiĂŞ siĂŞ jej. W koĂącu odbiÂłam jej chÂłopaka. Co ja sobie wyobraÂżaÂłam? ÂŻe mi to wybaczy?
- Witaj Kath – usÂłyszaÂłam znajomy aksamitny gÂłos za sobÂą. Eric podszedÂł i mnie przytuliÂł. ZauwaÂżyÂł, Âże znowu jestem przygnĂŞbiona.
– PrĂłbowaÂłaÂś rozmawiaĂŚ z Marie, tak?
- Ona nie chce ze mnÂą gadaĂŚ. ObraziÂła siĂŞ na mnie, na zawsze. – Po policzku popÂłynĂŞÂły mi Âłzy. MĂłj ukochany opuszkami palcĂłw delikatnie je wytarÂł. WtuliÂłam siĂŞ w niego z caÂłych siÂły.
ChociaÂż jego nie chciaÂłam straciĂŚ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.