Noc duchĂłw.
Dla Hogwartu jest to szczegĂłlnie waÂżny dzieĂą. Wszyscy uczniowie zbierajÂą siĂŞ wraz z profesorami na uroczystej uczcie, po ktĂłrej rozpoczyna siĂŞ organizowane przez duchy przedstawienie.
Dla Harry’ego Pottera znaczy to jednak coÂś wiĂŞcej. Ten dzieĂą byÂł od zawsze w pewnym sensie przeklĂŞty.
Wtedy wÂłaÂśnie zginĂŞli jego rodzice.
Wtedy troll dostaÂł siĂŞ do szkoÂły, kiedy byÂł na pierwszym roku.
Wtedy Komnata Tajemnic zostaÂła otwarta.
Wtedy Syriusz Black zaatakowaÂł.
Wtedy Harry zostaÂł wybrany jako czwarty uczestnik Turnieju TrĂłjmagicznego.
Zdaniem samego Harry’ego to nie mĂłgÂł byĂŚ zwyczajny przypadek, dlatego nawet po zakoĂączeniu szkoÂły wykazywaÂł siĂŞ w tym dniu szczegĂłlnÂą ostroÂżnoÂściÂą. Swoje dzieci teÂż przed tym przestrzegaÂł, co roku przypominaÂł im, by byÂły ostroÂżne i nie pakowaÂły siĂŞ w Âżadne kÂłopoty.
Nie mĂłgÂł ich jednak obroniĂŚ przed wszystkim.

- Lily, chodÂź w koĂącu! – jĂŞkn¹³ Albus, czajÂąc siĂŞ za jednym z pÂłotĂłw. Dziewczynka ledwie mogÂła nad¹¿yĂŚ za dwĂłjkÂą starszych braci. – Bo nic dla nas nie zostanie!
- Ale ja nie umiem tak szybko! – Lily zrobiÂła minkĂŞ, jakby zaraz miaÂła siĂŞ rozpÂłakaĂŚ. Wcale to nie pomagaÂło jej wizerunkowi wiedÂźmy, z ktĂłrÂą siĂŞ przebraÂła. – GdzieÂś juÂż zgubiÂłam jeden batonik..
- Oj, nie marudÂź. – James przewrĂłciÂł oczami, poprawiajÂąc swojÂą pelerynĂŞ. – PowinnaÂś siĂŞ cieszyĂŚ, Âże w ogĂłle ciĂŞ ze sobÂą wziĂŞliÂśmy.
- WÂłaÂśnie! – poparÂł brata Albus, krzyÂżujÂąc na piersi zawiniĂŞte w papier toaletowy ramiona.
- JeÂśli coÂś ci siĂŞ stanie, rodzice nas zabijÂą... Poza tym to spotkanie jest tylko dla starszych!
- Ale ja teÂż chcĂŞ iœÌ! – zaprotestowaÂła Lily i tupnĂŞÂła nogÂą. – To jest duÂżo ciekawsze od siedzenia w domu!
- WiĂŞc siĂŞ zachowuj i sÂłuchaj, co mĂłwiĂŞ – sykn¹³ jeszcze James i przeskoczyÂł przez pÂłot. PuÂściÂł siĂŞ pĂŞdem przez ogrĂłdek i dopadÂł do drzwi niewielkiej szopy, ktĂłra staÂła w cieniu. Przez dÂługi czas odpowiadaÂła mu jedynie cisza. Dopiero po dÂłuÂższym czasie drzwi siĂŞ uchyliÂły i daÂło siĂŞ sÂłyszeĂŚ zza nich dzieciĂŞcy gÂłosik.
- Podaj hasÂło.
- Cukierek albo klÂątwa!
- ÂŹle!
- GÂłupku, to nie tak byÂło! – skarciÂł go Albus, ktĂłry wÂłaÂśnie dobiegÂł do brata. – SÂłodycz albo Âżaba.
- ÂŹle!
- UÂłomny jesteÂś? Wszystko pomieszaÂłeÂś! – James warkn¹³ na mÂłodszego, co tylko go rozsierdziÂło.
- Ja pomieszaÂłem? MĂłwiÂłem, Âżeby to zapisaĂŚ!
Podczas kiedy ch³opcy k³ócili siê w najlepsze, pomiêdzy nimi przesz³a Lily i stanê³a przy drzwiach. Z wnêtrza szopy ponownie doby³ siê g³os.
- Podaj hasÂło.
- Cukierek albo psikus – powiedziaÂła z uÂśmiechem, ÂściskajÂąc w rĂŞce zdecydowanie zbyt du¿¹ miot³ê, ktĂłrÂą taszczyÂła ze sobÂą od wyjÂścia z domu.
- HasÂło poprawne. – Drzwi otworzyÂły siĂŞ szerzej i oczom caÂłej trĂłjki ukazaÂł siĂŞ prawie bezzĂŞbny chÂłopiec. UÂśmiechaÂł siĂŞ do nich i gestem zapraszaÂł, by weszli.
Ca³e to zgromadzenie nie by³o w ¿adnym razie przypadkowe. Wszyscy, którzy znajdowali siê wewn¹trz szopy, byli czarodziejami. Pouciekali z domów, wiêkszoœÌ bez wiedzy rodziców, by wspólnie siê spotkaÌ i pobawiÌ we w³asnym gronie jak zwyczajne mugolskie dzieci. Osoby tutaj nie mia³y powy¿ej osiemnastego roku ¿ycia, a ca³y klimat by³ lepszy, ni¿ mo¿na by siê spodziewaÌ. Zawieszone przy suficie lampki i nietoperze, dynie w ró¿nych k¹tach ogromnego pomieszczenia, wszyscy poprzebierani za najdziwniejsze potwory i straszyd³a. Taka forma obchodów Nocy Duchów w œwiecie czarodziejów jest raczej obca. W mugolskim œwiecie jest to zdecydowanie bardziej celebrowane œwiêto, mo¿na w gronie przyjació³ zrobiÌ coœ zupe³nie odbiegaj¹cego od codziennoœci. Niby nic, a daje ogromn¹ radoœÌ.
- Tu jest ob³êdnie. – Na twarzy Albusa pojawiÂł siĂŞ szeroki uÂśmiech, kiedy jedna z dziewczynek, przebrana za wró¿kĂŞ, zawieszaÂła pod sufitem ostatnie lampiony. – Nie rozumiem, dlaczego tata nam na to nie pozwala.
- WÂłaÂśnie! – poparÂła brata Lily, skaczÂąc w miejscu z ekscytacji. – TatuÂś teÂż powinien przyjœÌ siĂŞ z nami pobawiĂŚ!
Jedynie James milczaÂł, po raz pierwszy jakby tracÂąc energiĂŞ. On jako jedyny z rodzeĂąstwa wiedziaÂł, co oznacza dla Harry’ego ten dzieĂą. RozumiaÂł teÂż, Âże zwyczajnie siĂŞ o nich martwi. Nie miaÂł jednak zamiaru przez to przegapiĂŚ tak rzadkiej okazji do wyrwania siĂŞ z domu. Skoro jego brat i siostra mogli, to przecieÂż on teÂż!
- Nie przejmujcie siĂŞ tym teraz – zbyÂł jedynie ich uwagĂŞ i ruszyÂł w g³¹b szopy. – Teraz idziemy siĂŞ bawiĂŚ jak nigdy!
CaÂła trĂłjka ze Âśmiechem ruszyÂła przed siebie, szukajÂąc wszelkich rzeczy, ktĂłre przykuÂłyby ich uwagĂŞ. I tak kaÂżde z nich bawiÂło siĂŞ w co innego.
Lily od razu pochÂłonĂŞÂła siĂŞ organizowanym w kÂącie szopy wyÂławianiem jabÂłek z wody bez uÂżycia rÂąk, czyli – w domyÂśle – bez uÂżycia magii. Niesamowicie jÂą to zainteresowaÂło, wiĂŞc przepchnĂŞÂła siĂŞ miĂŞdzy dzieĂŚmi i wÂłoÂżyÂła twarz do wiadra z wodÂą, starajÂąc siĂŞ dosiĂŞgn¹Ì owocĂłw zĂŞbami.
Albus wdaÂł siĂŞ w ÂżarliwÂą dyskusjĂŞ z organizatorkÂą „sabatu czarownic”. Tak nazywaÂła siĂŞ gra, ktĂłra polegaÂła na tym, Âże wszyscy na miotÂłach latali nad dzielnicÂą, starali siĂŞ zÂłapaĂŚ siebie po ciemku i jednoczeÂśnie nie zostaĂŚ zauwaÂżonym przez mugoli. Albus uwaÂżaÂł, Âże jest juÂż na tyle duÂży, by mĂłc braĂŚ w tym udziaÂł, starsza dziewczyna jednak nie chciaÂła siĂŞ na to zgodziĂŚ.
James natomiast przy³¹czy³ siê do gry w kalambury. W³aœnie jeden ch³opak wypina³ dumnie pierœ i patrzy³ na wszystkich z góry, jednoczeœnie wypinaj¹c siê i chodz¹c dooko³a jak kaczka.
- Minister Magii! – krzykn¹³ ktoÂś z tÂłumu. Co starsi wybuchli zgodnie gromkim Âśmiechem, a mÂłodsi wpatrywali siĂŞ w nich jak w swoje wzory do naÂśladowania.

W ten sposób utworzy³a siê pomiêdzy nimi wszystkimi pewna wiêŸ, odrêbna spo³ecznoœÌ, której cz³onkowie wspieraj¹ siê wzajemnie i próbuj¹ sobie pomagaÌ. Na zabawach up³ynê³a im wiêkszoœÌ nocy. Dopiero w okolicy pó³nocy grupa starszych dzieciaków pozgasza³a niemal wszystkie œwiat³a, co wywo³a³o powszechn¹ panikê.
- Spokojnie! – Starsza dziewczyna stanĂŞÂła w jedynym snopie ÂświatÂła i powiodÂła po zdziwionych dzieciakach pewne siebie spojrzenie. – ZebraliÂśmy siĂŞ tutaj, Âżeby ÂświĂŞtowaĂŚ Noc DuchĂłw. A co to by byÂła za impreza bez strasznych opowieÂści...
- Straszne opowieÂści? – powtĂłrzyÂła szeptem Lily, mocniej wtulajÂąc siĂŞ w ramiĂŞ stojÂącego obok niej Jamesa.
- PosÂłuchajcie uwaÂżnie, bo to co opowiem, wydarzyÂło siĂŞ naprawdĂŞ.
Wszyscy zamilkli, wpatrzeni w dziewczynê, która zaczê³a swoj¹ opowieœÌ.

Dawno, dawno temu ¿y³ pewien potê¿ny czarodziej. By³ wtedy jeszcze m³ody, mia³ zaledwie kilkanaœcie lat. Trafi³ do sierociùca, gdzie by³ poni¿any i wyzywany od dziwol¹gów. Nie hamowa³ siê wiêc z czynieniem im krzywdy. Dzieci wi³y siê z bólu na jedno jego ¿yczenie, a on che³pi³ siê tym widokiem, choÌ nie przyznawa³ siê do tego. Z czasem trafi³ do jednej z magicznych szkó³. Czarowa³ wszystkich swoim niesamowitym talentem, w szczególnoœci nauczycieli. Sk¹d mogli wiedzieÌ, ¿e póŸniej stanie siê.. morderc¹.

James rozejrzaÂł siĂŞ po zebranych dzieciach. Wszyscy sÂłuchali z trwogÂą niektĂłrzy nawet z przeraÂżeniem wypisanym na twarzach. Nie wiedzieli, o kim ta dziewczyna mĂłwi. Albus i Lily rĂłwnieÂż. I lepiej by byÂło, gdyby tak pozostaÂło. Najstarszy z rodzeĂąstwa zmarszczyÂł brwi, ale siĂŞ nie odezwaÂł. SÂłuchaÂł dalej, coraz bardziej przekonany o tym, Âże nie powinno ich tu byĂŚ.

Mê¿czyzna, gdy dorós³, sta³ siê najbardziej przera¿aj¹cym czarnoksiê¿nikiem w dziejach. Pewniej Nocy Duchów, takiej jak ta, stan¹³ pod domem rodziny potê¿nych czarodziejów. W czarnej szacie, z kapturem na g³owie sta³ i d³ugo przygl¹da³ siê przez okno matce z synkiem na rêkach. Widzia³, jak siê uœmiecha³a i sam równie¿ paskudnie siê uœmiechn¹³. Podszed³ do drzwi bardzo wolnym krokiem i zapuka³, dok³adnie trzy razy..

Nagle rozbrzmiaÂło pukanie do drzwi szopy, donoÂśne i niosÂące siĂŞ dookoÂła echem. Jedno, drugie, trzecie.. I potem juÂż tylko cisza.
- Ja chcĂŞ do mamy... – odezwaÂło siĂŞ jedno z mniejszych dzieci. I nie tylko ono pewnie tak pomyÂślaÂło, po szopie przeszedÂł szmer wielu przeraÂżonych i wÂątpiÂących szeptĂłw, ale nikt nie odezwaÂł siĂŞ na gÂłos, Âżeby nie wyjœÌ na tchĂłrza. Dziewczyna kontynuowaÂła.

Drzwi otworzy³ mu mê¿czyzna, g³owa rodziny. Uœmiechn¹³ siê i zaproponowa³ spêdzenie nocy w ich domu. Czarodziej równie¿ siê uœmiechn¹³. Odrzuci³ propozycjê, od razu zmieniaj¹c temat.
- SÂłyszaÂłem, Âże jesteÂście bardzo potĂŞÂżnymi czarodziejami, paĂąstwo Potter – odezwaÂł siĂŞ spokojnym gÂłosem, przekÂładajÂąc ró¿dÂżkĂŞ z jednej rĂŞki do drugiej. – Jestem skÂłonny zaproponowaĂŚ wam coÂś... nie do odrzucenia.
Mê¿czyzna zmarszczy³ brwi i cofn¹³ siê o krok. Uprzejmie odmówi³ i próbowa³ szybko zamkn¹Ì drzwi. Czarnoksiê¿nik by³ jednak szybszy. B³yskawicznie rzuci³ siê w jego stronê, wpadaj¹c do wnêtrza domu. Mê¿czyzna upad³ na ziemiê, siêgn¹³ po ró¿d¿kê. Czarnoksiê¿nik zaœmia³ siê jedynie.
Z gĂłry dobiegÂł gÂłos kobiety. PytaÂła mĂŞÂża, czy wszystko w porzÂądku. Ten kazaÂł jej schowaĂŚ siĂŞ z synem i nie wychodziĂŚ. To jeszcze bardziej rozÂśmieszyÂło napastnika. W momencie, kiedy mĂŞÂżczyzna wstaÂł z ziemi, gotowy do walki, czarnoksiĂŞÂżnik juÂż wypowiadaÂł sÂłowa morderczego zaklĂŞcia. Po kilku chwilach daÂło siĂŞ sÂłyszeĂŚ Âłoskot upadajÂącego na ziemiĂŞ martwego ciaÂła.

Gdzieœ zza dziewczyny dobieg³ podobny huk, jakby ktoœ przewróci³ stó³. Po szopie rozleg³o siê kilka wrzasków, a nawet cichy p³acz. James poczu³ w ¿o³¹dku ucisk. Zna³ tê historiê. Nie chcia³ jej s³uchaÌ kolejny raz, nie dzisiaj. Mimo to milcza³.

Czarnoksiê¿nik przeszed³ obojêtnie ko³o cia³a mê¿czyzny, kieruj¹c siê na piêtro. Chcia³ dokoùczyÌ to, co zacz¹³. Podszed³ do drzwi sypialni i jednym ruchem ró¿d¿ki wywa¿y³ zaryglowane drzwi. Kobieta krzyknê³a. Przyciska³a do piersi ma³ego synka, jakby chcia³a go za wszelk¹ cenê uchroniÌ przed z³em, które teraz sta³o tu¿ nad ni¹. Nagle wpad³a na pomys³. Wsta³a z ziemi i odwróci³a siê do mê¿czyzny, chowaj¹c za sob¹ swoje dziecko. Spojrza³a œmierci w twarz, czuj¹c sp³ywaj¹ce po policzkach ³zy. Powiedzia³a, ¿e pozwoli mu siê zabiÌ, jeœli ten obieca zachowaÌ jej synka przy ¿yciu. Czarnoksiê¿nik zaœmia³ siê cicho, posêpnie, ale przyj¹³ jej ofertê. Z satysfakcj¹ wypowiedzia³ s³owa zaklêcia i patrzy³, jak kobieta opada na ziemiê z wrzaskiem na ustach. Kolejny g³uchy ³oskot. Potem ciszê przerywa³ jedynie szybki oddech przera¿onego, ma³ego dziecka. Czarnoksiê¿nik zbli¿y³ siê do niego, wyszczerzaj¹c ostro zakoùczone zêby z uœmiechu. Uniós³ ró¿d¿kê w powietrze i wypowiedzia³ s³owa..

- DoœÌ!
Dziewczyna umilk³a i pod¹¿y³a za spojrzeniem wszystkich, wbijaj¹c je w Jamesa. Ch³opak sta³ z zaciœniêtym piêœciami, chowaj¹c za sob¹ przera¿one rodzeùstwo. Nie chcia³ wiêcej s³uchaÌ, nie chcia³, by inni s³uchali.
- ProszĂŞ?
- Nie mĂłw o czymÂś, o czym nie masz pojĂŞcia! – wrzasn¹³ i chwyciÂł dÂłonie brata i siostry. – ChodÂźcie, wracamy do domu.
Nie protestowali. Nikt te¿ ich nie zatrzymywa³. Zwyczajnie wyszli z szopy i milczeli w ca³ej drodze powrotnej. Lily wci¹¿ cicho szlocha³a, uczepiona ramienia Albusa. W koùcu dotarli do domu i weszli do jednego z pokoi, w którym specjalnie zostawili otwarte okno. Wkradli siê do domu i nastawili uszu. S³yszeli jedynie trzaskanie kominka, które dobiega³o gdzieœ z g³êbi korytarza. James zmarszczy³ brwi i ruszy³ tam jako pierwszy, rodzeùstwo zaraz za nim. Wyszli na korytarz, gdzie na fragment œciany pada³o œwiat³o z salonu. Niepewnie wyjrzeli zza rogu. Kominek ponuro trzaska³, jakby nie dawa³ ciep³a, tylko jeszcze bardziej mrozi³ serce. Przed nim sta³ ich ojciec, zgarbiony, wpatrzony w ogieù.
- Noc DuchĂłw nigdy nie byÂła dobrym czasem. – Jego gÂłos zdawaÂł siĂŞ dochodziĂŚ z oddali, jakby byÂł przytÂłumiony. – Zawsze siĂŞ coÂś wtedy dziaÂło.
Zamilkn¹³ na chwilê, nie patrzy³ na nich. Po plecach Jamesa przebieg³ dreszcz.
W koĂącu Harry odwrĂłciÂł twarz ku nim, wolno, bez poÂśpiechu. WykrzywiÂł twarz w uÂśmiechu, ukazujÂąc spiÂłowane, ostro zakoĂączone zĂŞby.


- Chcecie siĂŞ zabawiĂŚ?





CiszĂŞ nocnÂą rozdarÂł krzyk wyrwanego z koszmaru dziecka.