W ¿yciu Leny pojawiaj± siê zupe³nie nowe osoby, które mog± j± odmieniæ na zawsze. Czy tajemnice Aleksa w koñcu wyjd± na jaw? Czy komu¶ je wreszcie wyjawi?
***Ona***
Po kolacji prefekci domów prowadz± swoich podopiecznych do pokojów wspólnych. Kiedy jeste¶my zapoznani ze sposobem dzia³ania schodów w zamku, naczelna prefektka Luna Lovegood prowadzi nas do wierzy Ravenclawu. Przez jaki¶ czas wspinamy siê po krêtych schodach, prowadz±cych do pokoju wspólnego. Nagle Luna staje przed ogromnymi drzwiami, ozdobionymi ko³atk± w kszta³cie or³a. Widz±c nas, ko³atka o¿ywa i zwraca siê do Luny:
- Co by³o pierwsze, feniks czy p³omieñ?
Dziewczyna automatycznie odpowiada:
- Odpowiem tak: uwa¿am, ¿e ko³o nie ma pocz±tku.
- Dobrze uzasadnione.
A wiêc to takie pytanie! Zawsze siê zastanawia³am, co mo¿e zadaæ ko³atka. Mama by³a bliska wyjawienia mi tego, ale da³am jej do zrozumienia, ¿e jakbym trafi³a do innego domu, mog³oby siê zrobiæ nieprzyjemnie.
Tymczasem ko³atka wpuszcza nas do ¶rodka. Przekraczam próg i... stajê jak wryta. Ca³e to pomieszczenie jest jak z jakiego¶ piêknego snu... Kulisty kszta³t pokoju dodaje mu uroku zw³aszcza, gdy jest jasno. Dominuj±cymi kolorami s± granat i srebro. Na ziemi le¿y piêkny, granatowy dywan, gdzieniegdzie upstrzony ma³ymi gwiazdkami, które zdobi± tak¿e sklepienie sali. Jest tu mnóstwo foteli, krzese³ i stolików, ale nie zwracam na nie uwagi. Mój wzrok przyci±gaj± rega³y po brzegi wype³nione ksi±¿kami. Ich widok napawa mnie rado¶ci± i szczê¶ciem. Nie mogê siê doczekaæ, kiedy wreszcie je przeczytam.
- Oto Pokój Wspólny - z zamy¶lenia wyrywa mnie g³os Luny. - Tymi schodami w górê dotrzecie do swoich dormitoriów. Sypialnie dziewczyn s± po prawej, ch³opców po lewej. Dzisiaj zostanie ju¿ w wie¿y. Jest pó¼no i profesor Dumbledore nalega, ¿eby¶cie siê ju¿ nigdzie nie w³óczyli. ¯yczê wam mi³ych snów.
Wszyscy rozbiegaj± siê po pokoju. Jedni siadaj± na fotelach i weso³o gaworz±, inni ju¿ siêgaj± po ksi±¿ki, a niektórzy ogl±daj± piêkny marmurowy pos±g Roweny Ravenclaw. Ja natomiast szybko kierujê siê do sypialni. Odnajdujê swoje dormitorium i wchodzê do ¶rodka. W pomieszczeniu stoj± trzy ³ó¿ka. Bêdê mia³a wspó³lokatorki. Cudnie.
Siadam na swoim ³ó¿ku, przy oknie, i siêgam do torby. Wyci±gam z niej moj± najlepsz± przyjació³kê. Ksi±¿kê. Rzucam siê na ³ó¿ko i momentalnie odskakujê. Spod ko³dry wychodzi Mira z przera¼liwym mia³kniêciem. Patrzê na ni±, krêc±c g³ow±. Schylam siê, ¿eby podnie¶æ ksi±¿kê, która wypad³a mi z rêki. Podnoszê g³owê i gwa³townie cofam siê do ty³u. Na moim ³ó¿ku le¿y drobna dziewczynka o zielonych, przenikliwych oczach i czarnych, prostych w³osach. Patrzê na ni± nieufnie.
- Cze¶æ - zaczyna weso³o nieznajoma. - Na imiê mi Raven. Bêdziemy najlepszymi przyjació³kami!
- No có¿. Z takim imieniem nie mog³a¶ trafiæ nigdzie indziej - mówiê z przek±sem. Dziewczyna u¶miecha siê promiennie i zsuwa siê na pod³ogê. Jest ode mnie ni¿sza i wygl±da na m³odsz±. Ciekawe dlaczego...
- Co czytasz? - Nawet nie reagujê, kiedy wyrywa mi ksi±¿kê. - Hmm... - Raven marszczy swój ma³y, s³odki nosek. - O czym to?
- O dziewczynce, która cofa siê w czasie i próbuje odnale¼æ drogê do domu.
- Po¿yczysz mi j±, jak skoñczysz?
- Mo¿e...
Nagle do dormitorium wpada jeszcze jedna dziewczyna. Ma ciemnoblond w³osy i z³ote oczy. Zdecydowanie nie pasuje do niej czarna szata.
- Oh... - mówi zdziwiona, kiedy nas zauwa¿a. - Hmm... Wygl±da na to, ¿e bêdziemy razem mieszkaæ.
No có¿, taki los, my¶lê.
- Super! - Raven podskakuje, uradowana. - Jak masz na imiê?
- Jestem Amelia - przedstawia siê. - A wy?
- Nazywam siê Lena, a to jest Raven - przedstawiam nas.
Nagle zapada niezrêczna cisza. S³ychaæ jedynie pomrukiwania Miry.
- No to... co tam u was? - pyta Amelia niepewnie.
- Jest ekstra! - Raven nie posiada siê z rado¶ci. - Nareszcie wyrwa³am siê z domu. Maj±c trzy siostry, które ju¿ od dawna ucz± siê w Hogwarcie, to prawdziwe mêczarnie...
Ani siê obejrzymy, rozmowa rozkrêca siê na dobre. Rozmawiamy o wszystkim: rodzinie, ch³opakach, ciuchach i ksi±¿kach. Zamykam oczy i biorê g³êboki oddech. Chyba Raven ma racje. Bêdziemy najlepszymi przyjació³kami.
***On***
Siedz±c w pokoju wspólnym ¦lizgonów, rozmawiam z innymi pierwszorocznymi.
- W tym roku Puchar Domów zdobêdzie Slytherin. Zobaczycie! - mówi David, wysoki brunet o czarnych jak noc oczach.
- Sk±d ta pewno¶æ? - Shira kpi±co unosi brew.
- Bo teraz jestem tu ja!
Wszyscy wybuchami ¶miechem.
- Zwolnij trochê. Jeszcze nawet nie zaczêli¶my zbieraæ punktów.
- Tak, ale ju¿ nied³ugo...
- Aleks? Co¶ nie tak?
Wszystkie pary oczu kieruj± siê w moj± stronê. Obojêtnie wzruszam ramionami.
- Chyba pójdê siê po³o¿yæ - mówiê i wstajê z fotela. Szybkim krokiem oddalam siê do swojego dormitorium. Siadam na ³ó¿ku, pochylam g³owê i chowam twarz w d³oniach. A co je¶li ¼le wybra³em? Je¶li Slytherin to nie mój dom? Przechadzam siê po pokoju, intensywnie my¶l±c. To przecie¿ niemo¿liwe. Mój ojciec nale¿a³ do domu Wê¿a. Matka te¿. To czemu ja nie? Zatrzymujê siê przy oknie. O szybê odbijaj± siê krople deszczu. Czemu w ogóle o tym my¶lê? To przecie¿ bez znaczenia. Jestem ¦lizgonem i nic tego nie zmieni...
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
dozorca
Christina
Liliana2194![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
Nadal czujê siê na 17 lat, a ju¿ 26 na karku 
A.
Podobnie jak w przypadku Miskey'a, tutaj te¿ - dodawaj d³u¿sze czê¶ci. Nazbyt d³ugie ficki dobre nie s±, ale z drugiej strony takie urywki ani nie pozwalaj± siê wczuæ ani do koñca zrozumieæ akcji. Nie musi byæ to co¶ mega d³ugiego, ale ja jestem za dwa razy d³u¿szym tekstem.
Sama akcja jest przyjemna, a historie oceniam wysoko, bo by³am po prostu zaskoczona poprawnym u¿yciem czasu tera¼niejszego - to siê bardzo bardzo rzadko spotyka. Wszyscy decyduj± siê na przesz³y (ja te¿).
Oczywi¶cie musisz pracowaæ nad opisami i dialogami, jednak przecie¿ nie wszystkie teksty musz± byæ jakie¶ g³êbokie, trudne i górnolotne. Tutaj naprawdê zobaczy³am te dziewczynki w Dormitorium i jestem nawet ciekawa tego, co one tam sobie postanowi±.