- Ró¿dÂżka to dobra rzecz chÂłopcze, o ile umie siĂŞ niÂą posÂługiwaĂŚ – odezwaÂł siĂŞ staruch, wpatrujÂąc powaÂżnie w Godryka i kÂładÂąc ró¿dÂżkĂŞ miĂŞdzy nimi. Zaraz jednak uÂśmiechn¹³ siĂŞ odsÂłaniajÂąc czarne, popuste zĂŞby i zabraÂł siĂŞ za jedzenie.
- Panie... jest pan czarodziejem? – zapytaÂł nieÂśmiaÂło Godryk, upewniajÂąc siĂŞ. DotÂąd jednym magiem jakiego poznaÂł byÂł jego ojciec. KiedyÂś wyobraÂżaÂł sobie, Âże czarodzieje muszÂą mieszkaĂŚ daleko, daleko stÂąd. MoÂże w gwiazdach. I Âże on teÂż bĂŞdzie musiaÂł siĂŞ tam dostaĂŚ. A jednak byÂł w lesie i to wÂłaÂśnie tu, wcale nie aÂż tak daleko od jego rodzinnej wsi spotkaÂł prawdziwego czarodzieja.
- Nie, nie jestem – odparÂł starzec, szczerzÂąc siĂŞ ponownie. Godryk byÂł zbity z tropu. PostanowiÂł siĂŞ nie poddawaĂŚ.
- Ale.. ale... przecieÂż wyczarowaÂł pan ogieĂą! I miĂŞso siĂŞ samo obracaÂło!
- Nie moÂżna wyczarowaĂŚ ognia, o czym ty mĂłwisz chÂłopcze! – zaÂśmiaÂł siĂŞ gÂłoÂśno, wypluwajÂąc na boki resztki jedzenia. WidzÂąc coraz bardziej czerwonÂą, zdezorientowanÂą minĂŞ Godryka, postanowiÂł jednak zlitowaĂŚ siĂŞ nad nim. Wzi¹³ do rĂŞki jego ró¿dÂżkĂŞ i podstawiÂł mu jÂą pod piegowaty nos:
- Wiesz czym jest ró¿d¿ka?
- Nie, panie... Wiem, Âże dziĂŞki niej moÂżna czarowaĂŚ.
- Owszem. Ale ona nie posiada sama w sobie magii. Wiesz gdzie jest magia, chÂłopcze?
Godryk zastanowi³ siê powa¿nie. Próbowa³ sobie przypomnieÌ gdzie najbardziej czu³ zalegaj¹c¹ w nim moc, nim podpali³ stodo³ê.
- W sercu?
- AleÂż nie! To kÂłamstwo! Prawdziwa magia jest tutaj, w gÂłowie – odrzekÂł starzec, dotykajÂąc czoÂła Godryka.
- Magia w sercu to zdradliwa magia, chÂłopcze. Bardzo Âłatwo ulega ona emocjom. Magia w gÂłowie natomiast jest magiÂą najczystszÂą, najpoÂżyteczniejszÂą. I to takÂą magiĂŞ naleÂży uÂżywaĂŚ.
- To jest kilka magii, panie? Moja jest w sercu niestety... – odparÂł smutno Godryk, nawet nie spostrzegajÂąc siĂŞ, Âże zdradziÂł starcowi kim jest.
- Och maÂły, magia jest i w sercu i w gÂłowie i nawet czasem w pĂŞcherzu, niestety. Ale musisz nauczyĂŚ siĂŞ uÂżywaĂŚ tylko tej, nad ktĂłrÂą w kaÂżdej chwili moÂżesz zapanowaĂŚ. GÂłowa, chÂłopcze.
- A ró¿d¿ka?
- Ró¿d¿ka to tylko narzêdzie. Pomaga ujœÌ magii na zewn¹trz w takiej postaci, w jakiej zechce nasz rozum. Ona nadaje jej kszta³t, formu³uje i okreœla. Jest nie mniej wa¿na ni¿ g³owa i œcis³e siê z ni¹ wi¹¿e.
- Ale powiedziaÂł pan, Âże nie jest pan czarodziejem... – Godryk byÂł bystry i bardzo ciekawski. ChciaÂł wiedzieĂŚ wszystko i zrozumieĂŚ o czym uczy go staruch. PodÂświadomie czuÂł, Âże to bardzo waÂżne.
- Haha, nie jestem nim. Wasza magia juÂż mnie nie dotyczy. Nie uÂżywam ró¿dÂżek, maÂły. SÂą mi one zupeÂłnie nie potrzebne. Masz! – zawoÂłaÂł, rzucajÂąc ró¿dÂżkĂŞ w kierunku Godryka. NastĂŞpnie zwinnie podniĂłsÂł siĂŞ i wygi¹³ plecy. Zamkn¹³ oczy, zÂłoÂżyÂł rĂŞce wierzchem do siebie. Nagle wydaÂł siĂŞ Godrykowi mÂłodszy, wyÂższy i wrĂŞcz niezniszczalny. PatrzyÂł, jak starzec wrĂŞcz roÂśnie w oczach. PrzeraÂżony nie mĂłgÂł siĂŞ ruszyĂŚ z miejsca. Nieznajomy nagle otworzyÂł oczy i rozpostarÂł rĂŞce wyginajÂąc palce. Zacz¹³ ÂśmiaĂŚ siĂŞ gÂłoÂśno i przeciÂągle. ZatrzĂŞsÂło caÂłym lasem, ziemia zaczĂŞÂła drÂżeĂŚ. Nagle wokó³ Godryka wybiÂły siĂŞ z niej setki sÂłonecznikĂłw, ktĂłre zamiast pestek miaÂły kolorowe krysztaÂłki. Niebo zmieniÂło barwĂŞ nad nimi na fioletowÂą, zaczĂŞÂły spadaĂŚ biaÂłe kropelki mleka. ChÂłopiec patrzyÂł na to wszystko oniemiaÂły. Po chwili Âśmiech starca umilkÂł, niebo staÂło siĂŞ niebieskie, a ziemia wokó³ chÂłopca na nowo pokryÂła siĂŞ zwyk³¹ trawÂą. Deszcz przestaÂł padaĂŚ.
Starzec uÂśmiechajÂąc siĂŞ usiadÂł ponownie naprzeciwko Godryka.
- Chyba siĂŞ mnie nie boisz, co, chÂłopcze?
- Kim... KIM PAN JEST?! – zawoÂłaÂł przeraÂżony Godryk, stajÂąc momentalnie na nogach i chwytajÂąc ró¿dÂżkĂŞ. WycelowaÂł niÂą w nieznajomego.
- Usi¹dŸ ma³y, nie masz ze mn¹ ¿adnych szans. Jestem jednym z ostatnich prawdziwych magów starej wiary. Kiedyœ nie potrzebowano ró¿d¿ek, byliœmy naczyniami dla magii. Jednak wielu magów nie popiera³o s³u¿by mocy w taki sposób, chcieli sami j¹ opanowaÌ i u¿ywaÌ tylko wtedy gdy oni tego zechc¹. Stworzono wówczas pierwsze zaklêcia. Potrzebowano narzêdzia, by móc zapanowaÌ nad moc¹. Jednym z najznakomitszych prawdziwych magów by³ Ollivander, który stan¹³ na czele tych, którym nie wystarcza³o byÌ jedynie naczyniem. To w³aœnie on wynalaz³ ró¿d¿ki, ch³opcze. Nied³ugo nie bêdzie na œwiecie nikogo, kto zdo³a magi¹ coœ stworzyÌ. Gdy¿ ró¿d¿ka jedynie nadaje kszta³t temu co ju¿ jest i ju¿ istnieje. Nie jest w stanie wykreowaÌ z niczego ognia, o¿ywiÌ zmar³ych, wyczarowaÌ jedzenia czy mi³oœci.
- Nauczy mnie pan tego? – zapytaÂł Godryk, czujÂąc ogarniajÂące mu trzewia podniecenie. JuÂż widziaÂł jak robi cudowne rzeczy bez uÂżycia ró¿dÂżki, jak daje wieÂśniakom ze swojej rodzinnej wsi jedzenie, jak leczy zÂłamane serca.
- Nie mogê, ch³opcze. Jesteœ ju¿ uczniem nowej wiary, nowej magii. Mogê jedynie pomóc ci nad ni¹ zapanowaÌ. Kiedyœ nale¿a³em do ludzi Ollivandera i uczy³em siê zaklêÌ. Jednak musisz najpierw pogodziÌ siê ze swoj¹ ró¿d¿k¹.
- ZrobiÂłem coÂś strasznego, panie. PodpaliÂłem spichlerz, przez co spaliÂła siĂŞ moja mama i zarzÂądca wsi.
- To nauczka któr¹ zapamiêtasz na zawsze. Musia³o tak siê staÌ Godryku. Kiedyœ pomo¿e Ci to osi¹gn¹Ì WielkoœÌ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.