Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15].

- Gdzie on jest?
- Harry nie denerwuj siê. SpóŸnia siê dopiero piêÌ minut.
- O cztery za dÂługo. Emilii przecieÂż w tamtym roku na mnie czekaÂł.
- Bo mnie z tob¹ nie by³o - westchnê³a dziewczyna rozgl¹daj¹c siê po peronie. Wszyscy zd¹¿yli ju¿ przejœÌ przez barierkê, tylko dwójka uczniów nadal czeka³a na kogoœ. Zniecierpliwiona Black sprawdza³a raz po raz godzinê, a¿ w koùcu westchnê³a zrezygnowana. - Dobra bracie, chyba musimy dostaÌ siê sami do domu.
- ÂŻartujesz, prawda? Ej no powiedz, Âże Âżartujesz.
- Wybacz Harry, ale nie. PrzecieÂż nie pierwszy raz pojedziesz taksĂłwkÂą - wymruczaÂła Emilii, szukajÂąc pieniĂŞdzy mugoli w plecaku.
- Ale zawsze byÂł ze mnÂą Syriusz. - ChÂłopak nadal wydawaÂł siĂŞ byĂŚ nieprzekonany.
- A ze mn¹ nie. S³uchaj, wiem, co robiê, wiêc idziesz i nie marudzisz. - Dziewczyna z³apa³a swój wózek i znik³a za barierk¹. Potter zrobi³ to samo, w koùcu nie mia³ wyjœcia. Emilii ca³¹ podró¿ poci¹giem by³a jakby nie obecna, a Harry nie móg³ zrozumieÌ czemu. Nawet jak pojawi³ siê Malfoy to zamiast, jak to mia³a w zwyczaju, odpyskowaÌ mu, dziewczyna po prostu zatrzasnê³a mu drzwi przed nosem. Bawi³a siê jakimœ medalionem czytaj¹c ksi¹¿kê o Gryffindorze. Fakt, ¿e lubi czytaÌ, ale jej zachowanie to ju¿ lekka przesada. A teraz jak gdyby nigdy nic znów zachowuje siê jak starsza siostra.
Podró¿ na Grimmauld Place minê³a spokojnie. Emilii z wiadomych przyczyn nie podawa³a adresu domu, do którego chcieli siê dostaÌ. Trzynastka by³a niewidoczna dla mugoli i jak wiele razy Syriusz im wspomina³, pomy³ka bêdzie ich wiele kosztowaÌ.
- Dziêki. - Emilii zap³aci³a taksówkarzowi i oci¹gaj¹c siê ruszyli w stronê domu. Kiedy samochód znikn¹³ im z pola widzenia a woko³o nie by³o nikogo, ustawili siê miêdzy numerem dwunastym a czternastym. Po chwili pojawi³ siê jeszcze jeden budynek. Dom Syriusza Blacka. Jako, ¿e Emilii by³a pe³noletnia spokojnie mog³a wylewitowaÌ baga¿e do przedpokoju.
- Syriusz! - krzykn¹³ Harry, wchodz¹c do kuchni. Zaraz jednak z niej wybieg³ i pogna³ na pierwsze piêtro. Emilii krêc¹c g³ow¹ skierowa³a siê w stronê lodówki. Kiedy tylko j¹ otwar³a odruchowo zatka³a nos. Jakieœ resztki z nie wiadomo czego, siedzia³y w tej lodówce od nie wiadomo, kiedy.
- Ja nie mogĂŞ, ale ohydztwo. - Dziewczyna trzasnĂŞÂła drzwiczkami i rozejrzaÂła siĂŞ po pomieszczeniu. WyglÂądaÂło jakby od dawna nikt w nim nie przebywaÂł.
- Emilii, nikogo nie ma. - Zdyszany Harry zbiegÂł po schodach i opadÂł na jedno z krzeseÂł. - SprawdziÂłem wszystkie pokoje, ale tylko peÂłno kurzu. Jakby nikt nie sprzÂątaÂł, od kilku miesiĂŞcy.
- Jest tylko jedno rozwiÂązanie.
- Nie ma mowy. On mnie nie lubi.
- A mnie tak. Chyba mam coÂś z babki.
- Nie zrobisz mi tego. PrzestanĂŞ siĂŞ do ciebie odzywaĂŚ.
- Stworek!!!
- Bêdziesz coœ chcia³a - mrukn¹³ Harry i a¿ podskoczy³ na krzeœle, kiedy w pomieszczeniu z cichym trzaskiem pojawi³ siê skrzat.
- Panienka wzywaÂła? - Uszy stwora zamiotÂły podÂłogĂŞ, kiedy skÂłoniÂł siĂŞ przed dziewczynÂą. - O pan Potter, miÂło widzieĂŚ z powrotem w domu.
- Powiedz wiesz moÂże gdzie jest Syriusz?
- Stworek nie widziaÂł panicza w domu.
- No dobra, ale jak dÂługo go nie ma.
- Od dawna chodzi³ niespokojny, a potem, jakiœ miesi¹c temu znikn¹³. Pani zawsze wiedzia³a, ¿e z panicza nic dobrego nie bêdzie. I siê doczeka³a.
- Tak, tak, rozumiem. - Emilii zaczĂŞÂła strzelaĂŚ nerwowo palcami. - Nie mĂłwiÂł, dokÂąd siĂŞ wybiera?
- SkÂąd Stworek ma wiedzieĂŚ. Panicz nigdy Stworka nie szanowaÂł.
- Mia³ ku temu powody - warkn¹³ Harry, ale Emilii tylko skarci³a go wzrokiem.
- Czy od odejÂścia Syriusza pojawiÂł siĂŞ tu ktoÂś? SzukaÂł czegoÂś po domu albo coÂś? - Black spojrzaÂła pytajÂąco na skrzata.
- Ten wilkoÂłak jeden, krĂŞciÂł siĂŞ tu niedawno. Stworek prĂłbowaÂł go wykurzyĂŚ, ale stary Lunatyk Âłatwo siĂŞ nie daÂł.
- Stworek!
- Panienka wybaczy, Stworek go nie lubi. Tylko pani stworka szanuje. I panienka.
- Dobrze juÂż. MoÂżesz wrĂłciĂŚ do swoich zajĂŞĂŚ, cokolwiek tam robiÂłeÂś. A i Stworek nie ma tu czegoÂś do jedzenia? - Dziewczyna zÂłapaÂła siĂŞ za burczÂący brzuch.
- Stworek poszuka. Stworek przyniesie - wymruczaÂł skrzat i znikÂł.
- Widzisz, nie byÂło tak Âźle. - Emilii zwrĂłciÂła siĂŞ do Harry’ego wygodnie siadajÂąc na krzeÂśle.
- Nadal nie rozumiem, po co Syriusz trzyma tego skrzata. Powinien siê go pozbyÌ ju¿ dawno. - M³ody Potter wci¹¿ by³ obra¿ony na dziewczynê, ¿e œci¹gnê³a stwora.
- Przesadzasz. Stworek niekiedy jest poÂżyteczny.
- Taa, jak przychodzi kogoÂś ÂśledziĂŚ lub podÂłoÂżyĂŚ mu nogĂŞ na schodach.
- Ej, ale przyznasz, Âże pomysÂł miaÂł super. - ÂŚmiech Emilii rozniĂłsÂł siĂŞ po caÂłym domu.
- Tego siniaka mia³em przez bite dwa tygodnie - warkn¹³ Harry, ale po chwili te¿ siê uœmiechn¹³. - A pamiêtasz urodziny Syriusza?
- Chodzi ci o te, kiedy Stworek rzuciÂł tortem w wuja? - Dziewczyna przez chwilĂŞ dusiÂła siĂŞ ze Âśmiechu, po czym zdoÂłaÂła wykrztusiĂŚ.- Przez przypadek, celowaÂł w tego pajÂąka na Âścianie.
- Albo jak przykleiÂł mnie do Âściany i za nic nie chciaÂł odczarowaĂŚ. - Harry, co chwilĂŞ ocieraÂł oczy z Âłez tak siĂŞ ÂśmiaÂł.
- A jak przemalowaÂł mĂłj pokĂłj na ró¿owo. Albo… - sÂłowa dziewczyny przerwaÂł dÂźwiĂŞk otwieranych drzwi. Harry zamarÂł, a Emilii siĂŞgnĂŞÂła po ró¿dÂżkĂŞ. - ZostaĂą tu - szepnĂŞÂła do brata i powoli podniosÂła siĂŞ z krzesÂła. Z przedpokoju dochodziÂły przytÂłumione dÂźwiĂŞki, jakby ktoÂś czegoÂś szukaÂł. Dziewczyna podeszÂła tam ostroÂżnie i oparÂła siĂŞ o ÂścianĂŞ obok drzwi. WziĂŞÂła g³êboki oddech i juÂż miaÂła uderzyĂŚ, kiedy usÂłyszaÂła dobrze znany gÂłos.
- WrĂłciÂł? PrzecieÂż wie, Âże to niebezpieczne.
- Remus? - Zdziwiona Emilii wyjrzaÂła zza drzwi. Przed niÂą staÂł nie, kto inny jak obiekt jej mÂłodzieĂączych westchnieĂą, z ktĂłrych jeszcze chyba do koĂąca nie wyrosÂła. - Co ty tu robisz?
- W zasadzie mogĂŞ ciĂŞ spytaĂŚ o to samo.
- PrzecieÂż dzisiaj skoĂączyliÂśmy Hogwart. W zasadzie to rano i no wiesz, wrĂłciliÂśmy do domu.
- A no tak, szkoÂła - Lupin podrapaÂł siĂŞ z zakÂłopotaniem po gÂłowie. - Chyba zapomniaÂłem.
- Spoko, nie ty jeden. Gdzie Syriusz?
- Wiesz, to trochĂŞ skomplikowane.
- Ale chyba nic mu nie jest? - Emilii z niepokojem zerknĂŞÂła w stronĂŞ kuchni.
- Harry jest? - Remus zauwa¿y³ zdenerwowanie dziewczyny i bezb³êdnie je odczyta³.
- Jest. Siedzi w kuchni. Powiesz nam…
- PóŸniej. Harry nie powinien tego s³yszeÌ. Jest za m³ody i w pewnym sensie dotyczy to jego - mê¿czyzna spojrza³ b³agalnie na Emilii.
- Czyli beznadzieja. Zreszt¹ jak zawsze - Black machnê³a zrezygnowana rêk¹ i zaprowadzi³a Lupina do pomieszczenia, w którym by³ Harry. Tylko, ¿e nie sam. Ch³opak patrzy³ spode ³ba na skrzata, który wyjmowa³ ró¿ne produkty z worka. - Ach Stworek w sam¹ porê, mamy goœcia.
- Stworek widzi. Czy panienka ¿yczy sobie coœ jeszcze, czy Stworek mo¿e ju¿ iœÌ?
- IdŸ, idŸ. Rób, co tam robi³eœ, sama coœ ugotujê. - Skrzat sk³oni³ siê nisko i znikn¹³. Dziewczyna westchnê³a ciê¿ko.
- Co? TĂŞsknimy za Hogwartem? - spytaÂł Harry z wielkim uÂśmiechem.
- NienawidzĂŞ gotowaĂŚ. Jeszcze jak sobie przypomnĂŞ, jak musiaÂłam ÂładowaĂŚ w ciebie te wszystkie zupki to normalnie… Brrry. - Emilii spojrzaÂła groÂźnie na chÂłopaka, ktĂłry zwijaÂł siĂŞ ze Âśmiechu na krzeÂśle. - Nie ja jedna tego nie lubiÂłam. ZniszczyÂłeÂś nowy pÂłaszcz Remusa.
- Serio? - zdziwiony Harry spojrzaÂł na mĂŞÂżczyznĂŞ.
- Niestety - westchn¹³ Remus ciê¿ko. - Nie da³o siê go dopraÌ.
- ÂŻartujesz? - SpytaÂł Harry otwierajÂąc szeroko oczy.
- Nie - westchnĂŞÂła Emilii z drugiego koĂąca stoÂłu. - Na dodatek poplamiÂłeÂś kanapĂŞ.
- Dlatego jest w dwĂłch kolorach?
- No, Remus zmieniaÂł na szybko materac. AÂż dziw, Âże Syriusz nic nie zauwaÂżyÂł.
- Ju¿ nie ten wzrok, co kiedyœ - mrukn¹³ Harry i po chwili ca³a trójka zanosi³a siê œmiechem. Ale jak to by³a nic nie trwa wiecznie. - To gdzie on teraz jest?
- Taa, Syriusz. WÂłaÂśnie nic nie powiedziaÂłeÂś. Gdzie nasz wuj? - Emilii spojrzaÂła z udawanym wyrzutem na Lupina.
- Eee, no ten tego. Jest na misji. Tak na misji z ministerstwa. Chodzi o jak¹œ grupê œmiercio¿erców na zachodzie. Ro¿ne zamieszki, morderstwa i tego typu sprawy. Syriusz mia³ siê tym zaj¹c.
- Dziwne, nic nie sÂłyszaÂłem o tym. - Harry zamyÂśliÂł siĂŞ na chwilĂŞ.
- Ja w sumie teÂż - powiedziaÂła szybko Emilii, widzÂąc ponaglajÂące spojrzenie Remusa. - Pewnie to jest ÂściÂśle tajne, albo zbyt masakrycznie by Prorok o tym pisaÂł.
- MoÂże - mina Harry’ego wskazywaÂła, Âże jakoÂś nie bardzo w to wierzy.
- Wiesz, moÂże skoczysz i siĂŞ rozpakujesz? Przy okazji przewietrzysz pokĂłj, bo pajĂŞczyn to tu jest trochĂŞ. ZawoÂłam cie na obiad, dobra?
- No dobra. - ChÂłopak podniĂłsÂł siĂŞ ciĂŞÂżko z krzesÂła. - Twojego nie tykaĂŚ, co nie?
- Jak ty mnie dobrze znasz. - Emilii spojrzaÂła z uÂśmiechem na brata.
- Dobra idê, mam doœÌ mi³oœci w tym pokoju. - Ch³opak ze œmiechem wypad³ z kuchni o cal mijaj¹c siê z ziemniakiem.
- Utrapienie z nim, co nie? - spytaÂł Remus ze Âśmiechem. - A co do…
- SÂłuchaj, juÂż mi przeszÂło, nie wracajmy do tego. Dobra? - Emilii powiedziaÂła wszystko na jednym wydechu, patrzÂąc siĂŞ na garnek przed sobÂą.
- No okej, ale mi chodziÂło o sprawĂŞ z Syriuszem.
- Aaa, Okej. WiĂŞc co siĂŞ dzieje?
- Dobrze wiesz, Âże straÂżnikiem tajemnicy PotterĂłw byÂł Pettigrew, prawda?
- No tak. Wyda³ ich, Voldemortowi a potem gdzieœ znikn¹³.
- WÂłaÂśnie, co za tym idzie Harry trafiÂł do Syriusza, jako Âże to jego ojciec chrzestny.
- No tak. Gdyby byÂło inaczej, Harry trafiÂłby do ciotki. Tej dziwnej mugolki.
- Nawet teraz to jest moÂżliwe.
- Co?! - Nó¿ z brzdêkiem uderzy³ o stó³, kiedy Emilii podnios³a wzrok na Remusa. - O czym ty mówisz?!
- PojawiÂły siĂŞ plotki, Âże to Syriusz byÂł straÂżnikiem tajemnicy, nie Pettigrew. Do ministerstwa zaczĂŞÂły dopÂływaĂŚ coraz to nowsze doniesienia o tym, Âże Syriusz pracowaÂł dla Voldemorta. Obecnie mamy urwanie gÂłowy, odnoÂśnie poszukiwaĂą Syriusza. - MĂŞÂżczyzna wpatrywaÂł siĂŞ uparcie w zszokowanÂą Emilii. - Rozumiesz? Syriusz jest oskarÂżony o wydanie PotterĂłw Czarnemu Panu. ChcÂą odebraĂŚ mu Harry’ego i na czas wakacji oddaĂŚ do siostry jego matki. Ty jesteÂś juÂż peÂłnoletnia, wiĂŞc ci nic nie mogÂą zrobiĂŚ, ale…
- Tu chodzi o Harry’ego - przerwaÂła mu Emilii martwym gÂłosem. SpojrzaÂła na ÂścianĂŞ, a na jej twarzy pojawiÂła siĂŞ wÂściekÂłoœÌ. - JeÂśli myÂślÂą, Âże oddam Harry’ego jakiejÂś obcej babie to siĂŞ grubo mylÂą. ByÂłam tak kiedyÂś i oni nie sÂą normalnÂą rodzinÂą! Jak ciocia Lili mogÂła z niÂą wytrzymaĂŚ?! Czyli Syriusz siĂŞ ukrywa?
- Nie wiem gdzie dokÂładnie, ale na pewno niedaleko.
- Czy ci z ministerstwa tu przyjdÂą?
- Nie znajÂą dokÂładnie adresu, jeÂśli im nie powiem.
- Nawet nie prĂłbuj tego robiĂŚ. - Dziewczyna spojrzaÂła na niego ostro, po czym zamarÂła. - Nie wydasz nas prawda?
- Mo¿esz byÌ spokojna, jesteœmy prawie jak rodzina. Harry dowie siê o tym prêdzej, czy póŸniej. Sam wola³bym ¿eby to by³o póŸniej, ale ktoœ musi mu to powiedzieÌ.
- Nie martw siĂŞ pogadam z nim. Ale jeÂśli ktoÂś po niego przyjdzie, zabijĂŞ. - Emilii zÂłapaÂła nó¿ i wbiÂła go w ziemniaka. - Ja nie ÂżartujĂŞ Remus, po prostu nie dam skrzywdziĂŚ Harry’ego, to mĂłj brat.
- Wiem, zobaczê, co da siê dla was zrobiÌ. Nawet Stworek musi byÌ ostro¿ny. Nie wychodŸcie nigdzie na dwór, chyba, ¿e to koniecznoœÌ. Albus powinien siê z tob¹ skontaktowaÌ.
- Dyrektor? A po co?
- ¯eby wam pomóc. To nie jest taki z³y cz³owiek jak ci siê wydaje. - Lupin wsta³ i uœcisn¹³ krótko dziewczynê. - Muszê wraca do Ministerstwa. Wpadnê mo¿e jutro, ale nie jestem pewny mnie chyba te¿ œledz¹.
- Jasne.
- Wszystko w porzÂądku?
- To tylko szok, Âże wiesz, Syriusz… - Remus pokiwaÂł gÂłowÂą i opuÂściÂł kuchniĂŞ. Po chwili trzasnĂŞÂły drzwi wejÂściowe, a Emilii wci¹¿ staÂła przy stole i patrzyÂła siĂŞ na przebitego ziemniaka. Najpierw Gryffindor, teraz to. - Ja nie mogĂŞ, ale bagno.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.