Po Prostu PamiĂŞtaj - Fan Fiction - Harry-Potter.net.pl

O nie! Ta strona potrzebuje włączonej obsługi języka JavaScript!

Twoja przeglądarka nie obsługuje tego języka lub ma wyłączoną jego obsługę. Włącz wykonywanie kodu JavaScript w swojej przeglądarce internetowej, aby skorzystać ze wszystkich funkcji strony
lub skorzystaj z programu obsługującego język JavaScript, np. Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera, Google Chrome lub Windows Internet Explorer w wersji wyższej niż 6.

Po Prostu PamiĂŞtaj

Podstawowe informacje:

Autor:

Hermiona Jean Granger

Gatunek: Miniaturka

Ograniczenie wiekowe: +7

Parring: Inne

Przeczytano 3345 razy.

Historia mÂłodej Kat, ktĂłra straciÂła kogoÂś, kogo tak bardzo kochaÂła.

Bohaterowie: wÂłasna postaĂŚ.

Ludzie mĂłwiÂą mi, Âże mam byĂŚ silna. Ale co to znaczy byĂŚ silnym? KiedyÂś siĂŞ za takÂą uwaÂżaÂłam. Jednak teraz wszystko siĂŞ zmieniÂło. CaÂłe moje Âżycie. Po prostu... nie wiem juÂż gdzie jest poczÂątek, a gdzie koniec. Gdzie prawda, a gdzie fikcja. ZgubiÂłam gdzieÂś to, co nazywaÂłam siÂłÂą. OdwagÂą. To, co nazywaÂłam sobÂą. Wszystko uleciaÂło. JuÂż nie wiem kim jestem. Teraz, kiedy stojĂŞ nad grobem swojego ojca, czujĂŞ, Âże to wszystko straciÂłam. ÂŻaÂłujĂŞ, ze nie doceniaÂłam go, kiedy jeszcze ÂżyÂł. ByÂł moja ostojÂą. WciÂąÂż pamiĂŞtam wieczory, w ktĂłrych ocieraÂł moje Âłzy po koszmarach, ktĂłre tak czĂŞsto mi siĂŞ ÂśniÂły. Jak pomagaÂł mi rozczesywaĂŚ moje wiecznie splÂątane blond wÂłosy. Jak mnie przytulaÂł, kiedy tego potrzebowaÂłam. Niby takie drobnostki, a jednak tak wiele znaczyÂły. Dlaczego myÂślĂŞ o tym dopiero teraz? Kiedy go straciÂłam?

MoÂże dlatego, Âże to po czĂŞÂści moja wina. On byÂł takim spokojnym czÂłowiekiem... ByÂłam do niego tak strasznie przywiÂązana... Do chwili w ktĂłrej trafiÂłam do Hogwartu. Powoli stawaÂłam siĂŞ niezaleÂżna. Do dziÂś pamiĂŞtam naszÂą pierwsza kÂłĂłtniĂŞ. ByÂła krĂłtka, ale tak strasznie bolesna dla nas obojga...

- Kat, porozmawiaj ze mnÂą. PrzecieÂż kiedyÂś tyle rozmawialiÂśmy... - powiedziaÂł.
- Nie chcĂŞ - rzuciÂłam. MiaÂłam wtedy trzynaÂście lat. ZawiodÂłam siĂŞ na kimÂś, kogo nazywaÂłam przyjaciĂłÂłkÂą, a ktĂłra zraniÂła mnie dogÂłĂŞbnie.
- Kat...
- Odwal siĂŞ, okej?! Nie chcĂŞ rozmĂłw, tak ciĂŞÂżko to pojÂąĂŚ?!
W jego oczach pojawiÂł siĂŞ smutek.
- Nigdy nie sÂądziÂłem, Âże to powiem, ale... zawiodÂłem siĂŞ na tobie, Kat. Nigdy taka nie byÂłaÂś.

ÂŁzy pÂłynÂą mi po policzkch. Od tamtego czasu wyrosÂła miĂŞdzy nami niewidzialna bariera. ÂŻadne sÂłowa nie potrafiÂły jej zburzyĂŚ. Wtedy zobaczyÂłam w nim prawdziwego mugola, ktĂłrym zresztÂą byÂł. Nic nie mogÂłam poradziĂŚ na to, Âże dawne czasy minĂŞÂły. JuÂż nie potrafiÂłam mieĂŚ do niego takiego stosunku, co kiedyÂś. RozmawialiÂśmy coraz mniej, aÂż w koĂącu bardziej zaabsorbowaÂły mnie kumpele ze szkoÂły, magia, moja przyszÂłoÂśĂŚ. Nie widziaÂłam, kiedy marniaÂł w oczach.

Pewnego dnia wrĂłciÂłam do domu a jego nie byÂło. LeÂżaÂł w szpitalu. Wtedy dowiedziaÂłam siĂŞ, Âże miaÂł raka.

- Jak to? Jak to moÂżliwe? - wypytywaÂłam mugolskiego lekarza, ale on tylko krĂŞciÂł gÂłowÂą.
- Przykro mi.
- Ale moÂżna coÂś z tym zrobiĂŚ, prawda?
ZnĂłw pokrĂŞciÂł gÂłowÂą.
- Za pĂłÂźno go wykryto. ZostaÂł mu mniej wiĂŞcej miesiÂąc.

Wtedy caÂły mĂłj Âświat siĂŞ zawaliÂł. ZrozumiaÂłam, jaki byÂł dla mnie waÂżny. Ile czasu straciÂłam na bezsensownych pogaduszkach z dziewczynami o chÂłopakach. Jak bawiÂłam siĂŞ z nimi w czarodziejskich dyskotekach, a on w tym czasie powoli umieraÂł. Rak zÂżeraÂł go od Âśrodka. PowiedziaÂł, Âże wiedziaÂł o tym juÂż dawno. Po prostu czekaÂł aÂż zareagujĂŞ na jego szybkie mĂŞczenie siĂŞ, coraz wiĂŞksze wory pod oczami i zmĂŞczony wzrok.

A ja go ignorowaÂłam. Teraz jest juÂż za pĂłÂźno. Za pĂłÂźno na przeprosiny i sÂłowa Âżalu. Nie zdÂąÂżyÂłam nawet z nim porozmawiaĂŚ. NadrobiĂŚ straconych chwil.

Tata umarÂł dwa dni pĂłÂźniej w ogrodzie. Miejscu, ktĂłre tak kochaÂł.

WeszÂłam cicho do domu niosÂąc w rĂŞku trochĂŞ kwiatĂłw do wazonu. WiedziaÂłam, Âże bardzo nie lubiÂł wyrywaĂŚ ich z ogrodu zmarÂłej kilkadziesiÂąt lat temu Âżony.
- CzeÂśĂŚ tato - powiedziaÂłam stawiajÂąc roÂśliny w przygotowanym na wszystko wazonie. OdpowiedziaÂła mi kompletna cisza. PomyÂślaÂłam, Âże siedzi sobie w ogrodzie.
I byÂł tam.
LeÂżaÂł nieruchomo poÂśrĂłd rzÂądkĂłw niebieskich niezapominajek. W zimnej rĂŞce trzymaÂł biaÂłÂą rĂłÂżĂŞ. Kiedy byÂłam maÂła, tak siĂŞ niÂą zachwycaÂłam. Serce mi siĂŞ ÂścisnĂŞÂło. JakieÂś niewidzialne rĂŞce ÂścisnĂŞÂły mnie za gardÂło. RzuciÂłam siĂŞ ku niemu, ale byÂło juÂż za pĂłÂźno. ZalaÂłam siĂŞ Âłzami. Tak bardzo chciaÂłam go z powrotem odzyskaĂŚ...

Kolejny raz dotykam marmurowego pomnika. SpoczywaÂł pod nim. ZamkniĂŞty w drewnianej skrzynce, przykryty kilkoma metrami ziemi. ZnĂłw czujĂŞ na policzku Âłzy, ale ocieram je. Czas wracaĂŚ do domu.

***

WchodzĂŞ do Âśrodka. Pierwsze, co do mnie trafia, to chÂłĂłd, pustka i cisza. Tak bardzo mnie to boli... Kiedy pomyÂślĂŞ sobie, Âże juÂż nigdy wiĂŞcej go nie zobaczĂŞ...

WchodzĂŞ do jego pokoju. Pachnie w nim ksiÂąÂżkami. Jak w duÂżej bibliotece, tylko Âże z ÂłĂłÂżkiem. ByÂło ono idealnie poÂścielone. ÂŻĂłÂłte Âściany od dawna nie byÂły malowane i nieco wyblakÂły. Na pĂłÂłkach staÂło mnĂłstwo ksiÂąÂżek i zdjĂŞĂŚ. GÂłĂłwnie moich i mojej mamy. Gdzieniegdzie byÂł i on. Z trudem powstrzymujĂŞ Âłzy.

Wtedy zauwaÂżam kartkĂŞ wystajÂącÂą z ksiÂąÂżki leÂżÂącej na biurku. WyjmujĂŞ jÂą z zaciekawieniem. ChwilĂŞ waham siĂŞ przed jej otwarciem. W koĂącu to jego prywatna sprawa, co zapisywaÂł na karteczkach. Co z tego, Âże juÂż nie ÂżyÂł. MoÂże wolaÂł to zostawiĂŚ dla siebie. Delikatnie odstawiam jÂą na miejsce i cichutko wychodzĂŞ z pokoju.

***

-Mamo, wychodzĂŞ! - sÂłyszĂŞ. Kiwam gÂłowÂą ze zmĂŞczeniem i odprowadzam jÂą wzrokiem. Dopiero co skoĂączyÂła naukĂŞ w Hogwarcie, a juÂż gdzieÂś ucieka. ZrobiÂło mi siĂŞ Âżal tego, Âże ja robiÂłam to samo.

Od Âśmierci mojego ojca minĂŞÂło juÂż osiemnaÂście lat. Samotnie wychowujĂŞ swojÂą cĂłrkĂŞ - Milly. To urocza szatynka z zielonymi oczami. OdziedziczyÂła je po ojcu, ktĂłry nas porzuciÂł po jej narodzinach. Nie dziwiÂłam mu siĂŞ. Nadal boli mnie to, co staÂło siĂŞ tyle lat temu. To zaniedbanie, ktĂłre okazaÂłam temu, ktĂłry otoczyÂł mnie takÂą miÂłoÂściÂą, ktĂłrej nie potrafiÂłam sobie wyobraziĂŚ.

Ona mnie nie rozumie. Powinnam jej wytÂłumaczyĂŚ, dlaczego zrywam siĂŞ w Âśrodku nocy woÂłajÂąc swojego ojca, ktĂłrego zabrakÂło. Dlaczego zabraniam wstĂŞpu do jego dawnego pokoju i czemu nie chcĂŞ siĂŞ wyprowadziĂŚ z tego domu. Czemu co roku, gdy zakwitnÂą niezapominajki i ta jedna biaÂła rĂłÂża, poÂśrodku siedzĂŞ wÂśrĂłd nich i pÂłaczĂŞ. Tyle Âże nie potrafiĂŞ. A moÂże po prostu nie chcĂŞ? Tak bardzo wstydzĂŞ siĂŞ tego, Âże tak maÂło czasu mu poÂświĂŞciÂłam. I tego, Âże nie potrafiĂŞ spĂŞdziĂŚ z Milly tyle czasu, ile bym chciaÂła.

Wzdycham i podnoszĂŞ siĂŞ z krzesÂła. Mam juÂż 36 lat. WÂłaÂściwie dziÂś sÂą moje urodziny. Nikt nie pamiĂŞtaÂł. Jak zawsze. A ja? Ja wchodzĂŞ cicho do pokoju na piĂŞtrze. Jego wnĂŞtrze jest wciÂąÂż takie samo, jak osiemnaÂście lat temu. Drewniana podÂłoga lekko skrzypi pod moimi stopami. ÂŚciany nieco bardziej wyblakÂły, a na meblach i ÂłĂłÂżku osiadÂł kurz. Nigdy nie odwaÂżyÂłam siĂŞ go sprzÂątnÂąĂŚ, bojÂąc siĂŞ, Âże wtedy ta czÂąstka taty, ktĂłra tu pozostaÂła, ucieknie. RozglÂądam siĂŞ ze Âłzami w oczach. Znam to pomieszczenie na pamiĂŞĂŚ. Kocham je. Tak jak kochaÂłam tatĂŞ.

MĂłj wzrok wĂŞdruje ku starej ksiÂąÂżce leÂżÂącej na drewnianym biurku. Nadal wystawaÂła z niej zÂłoÂżona kartka. Co roku chcĂŞ jÂą przeczytaĂŚ i co roku nie potrafiĂŞ. Teraz nadszedÂł kolejny raz, aby sprĂłbowaĂŚ. BiorĂŞ wdech i wyciÂągam jÂą. Otwieram. Od razu rozpoznajĂŞ jego ksztaÂłtne pismo.

Kochana Kat!
JeÂśli to czytasz, to znaczy, Âże juÂż mnie tu nie ma. Zapewne minĂŞÂło parĂŞ lat zanim jÂą znalazÂłaÂś. Wiem, Âże jest Ci przykro. Mi rĂłwnieÂż. Nie chciaÂłem ciĂŞ zostawiaĂŚ, ale niestety, nie zawsze dostaniemy to, czego chcemy. Tak to juÂż jest.
Pewnie masz juÂż swoje dzieci. Powiem Ci jedno - nie zaniedbuj ich. Nie pozwĂłl im odejÂśĂŚ. W pewnym momencie moÂże CiĂŞ zabraknÂąĂŚ, a wtedy bĂŞdziesz dla nich tylko kimÂś, kto dawaÂł im jeÂśĂŚ i ubieraÂł je. Zrealizuj marzenia, cĂłreczko. Podobno chciaÂłaÂś byĂŚ aurorkÂą, prawda? Nie rezygnuj z tego. Moim zdaniem jesteÂś wspaniaÂłÂą czarownicÂą. Co z tego, Âże wcale siĂŞ na tym nie znam.
Kocham ciĂŞ, cĂłreczko. I nie mam do Ciebie Âżalu o to, Âże chciaÂłaÂś staĂŚ siĂŞ samodzielna. Nie mogÂłem CiĂŞ przecieÂż mieĂŚ zawsze tylko dla siebie. Nie zadrĂŞczaj siĂŞ. Sam siĂŞ zaniedbaÂłem. Twoim obowiÂązkiem jest ÂżyĂŚ dalej, najlepiej jak potrafisz. Nie musisz ÂżaÂłowaĂŚ, Kat.
Po prostu pamiĂŞtaj.
TwĂłj tata.

ÂŁzy pÂłynÂą po moich policzkach. StojĂŞ nad biurkiem i zmywam z niego kurz swoimi Âłzami. PatrzĂŞ na okÂładkĂŞ ksiÂąÂżki. Powoli jÂą podnoszĂŞ. MiaÂła co najmniej szeÂśĂŚdziesiÂąt stron i tytuÂł "Kocham nie zawsze znaczy jestem". Siadam powoli na ÂłĂłÂżku i zabieram siĂŞ do lektury.

Po kilku godzinach wraca Milly. W rĂŞku trzyma pudeÂłko czekoladek i biaÂłÂą rĂłÂżĂŞ. Podchodzi do mnie.
- Wszystkiego najlepszego, mamo - mĂłwi. BiorĂŞ jÂą w objĂŞcia i przyciskam mocno do siebie. CzujĂŞ bicie jej serca i pierwszy raz sÂłyszĂŞ wÂłasne. BijÂą jednym rytmem.
- Kocham ciĂŞ, cĂłreczko - szepczĂŞ.
- Ja ciebie teÂż, mamo - odpowiada zaskoczona. PowiedziaÂłyÂśmy to sobie pierwszy raz w Âżyciu.
- ChcĂŞ ci wytÂłumaczyĂŚ parĂŞ spraw - mĂłwiĂŞ. - Ale najpierw musimy siĂŞ udaĂŚ w jedno miejsce.
Kiwa gÂłowÂą i obie teleportujemy siĂŞ na skraju mugolskiego cmentarza. ChwilĂŞ kluczĂŞ miĂŞdzy nagrobkami, aÂż w koĂącu widzĂŞ nieco zabrudzony marmur i napis:

IVAAN MCKOWN
1800 - 1840

Milly marszczy brwi.
- Kto to jest, mamo? - pyta.
A ja juÂż jestem gotowa jej odpowiedzieĂŚ. PowiedzieĂŚ prawdĂŞ. Od samego poczÂątku, gdziekolwiek on jest. SÂłowa same wypÂływajÂą z moich ust, ale wiem, Âże Milly wszystko rozumie.
- Nie wiem, co teraz zrobiĂŚ... - szepcze. - Nie znaÂłam go.
- Wiesz, ja chyba teÂż nie. Wystarczy tylko jedno, Milly. - PatrzĂŞ na niÂą uwaÂżnie. SpoglÂądamy sobie w oczy. - Po prostu pamiĂŞtajmy.

Wychodzimy z cmentarza trzymajÂąc siĂŞ za rĂŞce, czego nigdy nie robiÂłyÂśmy.
Jak prawdziwa matka z cĂłrkÂą.

Komentarze

Angelina Johnson dnia 02.06.2014 21:27

Bardzo nastrojowa miniaturka, ale zabrakÂło mi lepszego wprowadzenia. MyÂślĂŞ, Âże lepiej bym siĂŞ wczuÂła, jakbyÂś trochĂŞ szerzej opisaÂła relacjĂŞ Kat z ojcem. Od poczÂątku, gdy byli dla siebie najwaÂżniejszy, po przeÂłomowy moment pĂłjÂścia bohaterki do Hogwartu. ZabrakÂło mi pokazania, co mÂłoda Kat myÂślaÂła o ojcu-mugolu. No i bardzo, ale to bardzo nie podoba mi siĂŞ ten fragment:

PowiedziaÂł, Âże wiedziaÂł o tym juÂż dawno. Po prostu czekaÂł aÂż zareagujĂŞ na jego szybkie mĂŞczenie siĂŞ, coraz wiĂŞksze wory pod oczami i zmĂŞczony wzrok.

ZniszczyÂłaÂś tutaj troszkĂŞ postaĂŚ ojca. Tutaj wyszedÂł na takiego, co koniecznie chciaÂł byĂŚ biedny i obwiniĂŚ cĂłrkĂŞ o to, Âże siĂŞ nim nie interesowaÂła. Jakby nie robiÂł z rakiem nic, by jÂą ukaraĂŚ. DomyÂślam siĂŞ, Âże nie o to chodziÂło, ale bardzo brzydko te dwa zdania wyszÂły.

Za to im dalej w las tym poszÂło Ci lepiej. ÂŚwietny motyw z listem. JuÂż nie mogÂłam siĂŞ doczekaĂŚ, aÂż w koĂącu Kat go przeczyta. Fajnie teÂż skontrastowaÂłaÂś relacjĂŞ Kat-ojciec z relacjÂą Kat-cĂłrka. Dobrze teÂż ukazaÂłaÂś tĂŞsknotĂŞ bohaterki za tatÂą, na ktĂłrego ÂśmierĂŚ tak naprawdĂŞ nie byÂła gotowa, mimo "otrzymania" miesiÂąca czasu. Mi siĂŞ podoba

Smierciojadek dnia 03.06.2014 11:33

Bardzo nastrojowy, melancholijny i klimatyczny utwĂłr. W kilku momentach rzeczywiÂście siĂŞ wzruszyÂłam - ale nie ma siĂŞ w sumie co dziwiĂŚ, tematyka jest doÂśĂŚ przygnĂŞbiajÂąca. Nie mniej jednak oceniajÂąc zupeÂłnie bez wczeÂśniejszych emocji, kilka elementĂłw mi nie pasuje. Przede wszystkim zaskoczyÂła mnie relacja cĂłrki i ojca. Matka umarÂła kilkadziesiÂąt lat temu (wiem, Âże 20 to juÂż kilkadziesiÂąt, ale to teÂż trochĂŞ toporne), zostaÂł jej tylko ojciec, a ona tak po prostu przestaÂła z nim utrzymywaĂŚ kontakt. I to w sumie bez Âżadnego, konkretnego powodu. O takÂą wiĂŞÂź trzeba dbaĂŚ, dlatego tego nie rozumiem. MoÂże gdybyÂś to trochĂŞ bardziej rozwinĂŞÂła, to wyszÂłoby to inaczej. Druga sprawa - ten liÂścik brzmi dla mnie strasznie naiwnie. Facet wÂłoÂżyÂł kartkĂŞ miĂŞdzy ksiÂąÂżki, nawet jej specjalnie nie ukrywaÂł, a miaÂł pewnoÂśĂŚ, Âże dziewczyna bĂŞdzie go szukaĂŚ kilka lat. Hmm? Wzmianka o dzieciach Kat teÂż jest dla mnie nie na miejscu.

Ale mimo wszystko tekst oceniam na plus.

Hermiona Jean Granger dnia 03.06.2014 16:42

No wiĂŞc tak, chyba potrzeba tu kilka wyjaÂśnieĂą.

ZacznĂŞ od Ciebie, Angelino.
No wiĂŞc tak...

ZabrakÂło mi pokazania, co mÂłoda Kat myÂślaÂła o ojcu-mugolu.

Dla niej z poczÂątku nie liczyÂły siĂŞ rĂłÂżnice miĂŞdzy niÂą a ojcem. KochaÂła go a on jÂą i tylko to siĂŞ dla niej liczyÂło. Dopiero pĂłÂźniej zaczĂŞÂła zdawaĂŚ sobie sprawĂŞ z tego, jak wiele ich dzieli.

MĂŞÂżczyzna nie chciaÂł za nic jej ukaraĂŚ. Po prostu czuÂł siĂŞ samotny. Nie chciaÂł patrzeĂŚ na to, jak jego cĂłrka siĂŞ oddala. Dorasta. WiedziaÂł, Âże walka bĂŞdzie niepotrzebna, jeÂśli utraciÂł kogoÂś, kogo kochaÂł najbardziej na Âświecie. ChciaÂł tylko jednego gestu. SÂłowa, ktĂłre pokazaÂłoby mu, Âże ma jeszcze dla kogo ÂżyĂŚ. MiaÂł nadziejĂŞ, Âże nie wszystko jest stracone.

A teraz Smierciojadek:

Przede wszystkim zaskoczyÂła mnie relacja cĂłrki i ojca. Matka umarÂła kilkadziesiÂąt lat temu (wiem, Âże 20 to juÂż kilkadziesiÂąt, ale to teÂż trochĂŞ toporne), zostaÂł jej tylko ojciec, a ona tak po prostu przestaÂła z nim utrzymywaĂŚ kontakt. I to w sumie bez Âżadnego, konkretnego powodu. O takÂą wiĂŞÂź trzeba dbaĂŚ, dlatego tego nie rozumiem.

Dziewczyna chciaÂła utrzymywaĂŚ kontakt, ale dÂługa rozÂłÂąka z ojcem i przebywanie w towarzystwie beztroskich koleÂżanek sprawiÂły, Âże sama chciaÂła siĂŞ staĂŚ niezaleÂżna od kaÂżdego. Po pierwszej kÂłĂłtni z ojcem zobaczyÂła, Âże bardzo siĂŞ od siebie rĂłÂżniÂą. ZaczĂŞÂło jej siĂŞ wydawaĂŚ, Âże on juÂż jej nie rozumie. UsiÂłuje na siÂłĂŞ coÂś z niej wydusiĂŚ, zmusiĂŚ do rozmowy. ChciaÂła siĂŞ od tego odsunÂąĂŚ. Wszystko nagle zaczĂŞÂło krĂŞciĂŚ siĂŞ dla niej wokĂłÂł jej osoby. To wÂłaÂśnie tego najbardziej pĂłÂźniej ÂżaÂłuje. Tego swojego samolubstwa, ktĂłre zniszczyÂło ich wspĂłlna wiĂŞÂź.

Druga sprawa - ten liÂścik brzmi dla mnie strasznie naiwnie. Facet wÂłoÂżyÂł kartkĂŞ miĂŞdzy ksiÂąÂżki, nawet jej specjalnie nie ukrywaÂł, a miaÂł pewnoÂśĂŚ, Âże dziewczyna bĂŞdzie go szukaĂŚ kilka lat. Hmm? Wzmianka o dzieciach Kat teÂż jest dla mnie nie na miejscu.

Ivaan dobrze znaÂł swojÂą cĂłrkĂŞ. MoÂże nie chodziÂło tu tyle o znalezienie co odwaga by to przeczytaĂŚ. MoÂżliwe teÂż, Âże sÂądziÂł, iÂż Kat nie bĂŞdzie chciaÂła wchodziĂŚ do jego pokoju, a tym samym nie znajdzie liÂściku. WspominajÂąc o jej dzieciach chciaÂł jej uÂświadomiĂŚ, Âże najwaÂżniejsze sÂą wiĂŞzi rodzinne. ProsiÂł, by nie wypuszczaÂła swoich dzieci z rÂąk. ÂŻeby nie popeÂłniÂła tego bÂłĂŞdu co on, kiedy postanowiÂł ukryĂŚ przed niÂą raka. WiedziaÂł, Âże w ten sposĂłb nic nie osiÂągnie.

I tak bardzo dziĂŞkujĂŞ za komentarze. Szczerze mĂłwiÂąc sama pÂłakaÂłam jak to pisaÂłam.

Nieoryginalna dnia 03.06.2014 19:52

Faktycznie, czytajÂąc komentarz Jadka moÂżna dopatrzeĂŚ siĂŞ pewnych niedociÂągniĂŞĂŚ, jednak, mĂłwiÂąc szczerze, czytajÂąc tekst po raz pierwszy w ogĂłle tego nie wyÂłapaÂłam.
Miniaturka peÂłna emocji, ja jestem pod ogromnym wraÂżeniem. Bardzo dobrze przedstawiÂłaÂś relacjĂŞ ojca z cĂłrkÂą i to przedstawiÂłaÂś.

Alette dnia 04.06.2014 11:22

Teraz ja ; )

Sam pomysÂł jest bardzo fajny, a ty wÂładasz caÂłkiem niezÂłym jĂŞzykiem. Ta historia jest nawet Âładna, umieÂściÂłaÂś pewien moraÂł, natomiast pojawia siĂŞ sporo niedociÂągniĂŞĂŚ, na ktĂłre powinnaÂś zwracaĂŚ wiĂŞkszÂą uwagĂŞ. MoÂżesz to osiÂągnÂąĂŚ poprzez odstawianie tekstu na jakiÂś czas i powtĂłrnÂą lekturĂŞ. PrzykÂłady podali ci wczeÂśniej, wiĂŞc nie bĂŞdĂŞ siĂŞ powtarzaĂŚ.

Ang juÂż pisaÂła o:

PowiedziaÂł, Âże wiedziaÂł o tym juÂż dawno. Po prostu czekaÂł aÂż zareagujĂŞ na jego szybkie mĂŞczenie siĂŞ, coraz wiĂŞksze wory pod oczami i zmĂŞczony wzrok.

No i ja teÂż uwaÂżam, Âże to trochĂŞ po ÂświĂąsku. DorosÂły czÂłowiek zachowaÂł siĂŞ jak rĂłwieÂśnik wÂłasnej cĂłrki.

MyÂślĂŞ, Âże ogĂłlnie chciaÂłaÂś go wykreowaĂŚ go na dobrego ojca, o ktĂłrym zapomniaÂła cĂłrka. Ja odebraÂłam to zupeÂłnie inaczej. Dla mnie mĂŞÂżczyzna byÂł trochĂŞ egocentrykiem, najpewniej upoÂśledzonym spoÂłecznie, w dodatku ze sÂłabym charakterem. JeÂśli jego cĂłrka w ogĂłle nie spĂŞdzaÂła z nim czasu, to nie byÂła to tylko jej wina. Poza tym moim zdaniem, jeÂśli nam na kimÂś zaleÂży, nie ograniczamy siĂŞ do "porozmawiajmy" i "zawiodÂłem siĂŞ na tobie". Na sam tekst "odwal siĂŞ" powinna dostaĂŚ jakiÂś ostry szlaban. Tak sobie teraz myÂślĂŞ, Âże moÂże on wÂłaÂśnie daÂł jej zbyt duÂżo wolnoÂści, nie okreÂśliÂł zasad w jej Âżyciu, przez co dziewczyna zwyczajnie poczuÂła siĂŞ samotna i zagubiona. Dlatego twoja miniaturka musi byĂŚ dobra, skoro pokazaÂła, jak beznadziejny model wychowania wybraÂł ten ojciec. Przez to wÂłaÂśnie jego cĂłrka sama zaczĂŞÂła powielaĂŚ jego bÂłĂŞdy i zamknĂŞÂła siĂŞ przed wÂłasnym dzieckiem.

No cĂłÂż... takie sÂą moje przemyÂślenia. Nie jestem w stanie polubiĂŚ tych postaci ani ich zrozumieĂŚ. Wiem jednak, Âże takie osoby istniejÂą i sÂą dla mnie przykÂładem tego, jak nie postĂŞpowaĂŚ.

JeÂśli mi coÂś ma siĂŞ w ogĂłle nie podobaĂŚ - coÂś, co najchĂŞtniej bym wykreÂśliÂła z historii - to jest to ten liÂścik. W ogĂłle jakoÂś tak sÂłabo dotykaÂł problemu, ktĂłry wytworzyÂł siĂŞ miĂŞdzy Kat i Ivaanem. Tak jakby przyczynÂą ich braku kontaktu byÂła tylko cĂłrka i to, Âże chciaÂła ÂżyĂŚ wÂłasnym Âżyciem. No nic.

Powodzenia w dalszym pisaniu ; )

Penelope dnia 31.10.2014 15:00

Wcielam siĂŞ w ducha
Fick jest bardzo wzruszajÂący. Musze przyznaĂŚ, Âże i mi Âłezka poleciaÂła podczas czytania tego (o ile duch moÂże pÂłakaĂŚ).
OsobiÂście bardzo dobrze znam siĂŞ na umieraniu, w koĂącu sama to "przeÂżyÂłam".
JeÂśli chodzi o relacjĂŞ Kat z ojcem to jak dla mnie jest ona tragiczna. Byli do siebie bardziej przywiÂązani po Âśmierci niÂż za Âżycia. To przykre...
UwaÂżam, Âże gdyby ojciec Kat nie poszedÂł dalej, a zostaÂłby na tym Âświecie jako duch (tak jak ja) mogÂły bardzo pomĂłc cĂłrce i niejako odzyskaĂŚ "stracony czas".
Co do liÂściku zostawienie go miĂŞdzy ksiÂąÂżkami byÂło nawet niezÂłym pomysÂłem, w koĂącu zawsze Âściera siĂŞ kurze i Kat po jakimÂś czasie by go znalazÂła, a nie zgubiÂłby siĂŞ gdzieÂś w stertach innych papierĂłw.

Christina dnia 09.12.2014 15:08

^ Pene, kiepsko wyszedÂł Ci ten duch ;D

Smutna ta miniaturka, ale niestety prawdziwa. Wiele osĂłb docenia innych, gdy tych juÂż brakuje na Âświecie. To przykre.
Tekst napisany bardzo Âładnie, wiĂŞkszych zgrzytĂłw nie zauwaÂżyÂłam.

ulka_black_potter dnia 28.10.2016 14:21

No mi sie tak Âśrednio na jeÂża podoba, bo rzeczywiÂście jak wspomiaÂły Trolle w dawnych czasach ludzie mieli jakiÂś wiekszy szacunek do rodzicĂłw i to zachowaniej tej dziewczyny wydaje sie troszkĂŞ dziwaczne w odniesieniu do czasĂłw, w jakich siĂŞ znajdujÂą. Poza tym nie nadÂąÂżam za tak wymyslnymi imionami. czy oni nie mogli sie nazywac po prostu: Zbyszek, GraÂżynka i Halinka? Co jeszcze... Matka umarÂła kilkadziesiÂąt lat wczeÂśniej, a cĂłrka byÂła mÂłodÂą dziewczynÂą... Tak wiĂŞc kto urodziÂł cĂłrkĂŞ, zmarÂłej przed jej urodzeniem matki? OgĂłlnie bardzo ckliwa powiastka, chyba nie dla mnie tak do koĂąca.

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Wybitny!	100%	[1 głos]
Powyżej oczekiwań	0%	[0 głosów]
Zadowalający	0%	[0 głosów]
Nędzny	0%	[0 głosów]
Okropny	0%	[0 głosów]

Logowanie

Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło

Facebook

Shoutbox

Musisz się zalogować aby wysłać wiadomość.

Liliana2194 [off]

O choinka!
03.08.2026 15:12

DziĂŞki

Rue Riddle [off]

Do szopy hipogryfy, do szopy wszyscy wraz!
01.08.2026 11:39

Racja, I will mourn old Hog forever, to juÂż nie byÂło to samo :v
I mimo Âże ciĂŞÂżko w te urodziny, to i tak wszystkiego naj naj, 17 moÂżna mieĂŚ do 40 na spokojnie